Het haat zaaien begint te werken  

 

Het enige briljante aan de beweging met de gele hesjes is het hesje zelf. Vrijwel iedereen heeft het in de auto en het is goed herkenbaar. Misschien is het puur toeval geweest. Het oproer, dat in Frankrijk gigantische proporties heeft aangenomen, is immers begonnen als een benzine-protest en dus ligt een verbinding met de auto voor de hand. Bij blokkades van snelwegen verleende het hesje ook goede diensten. Intussen is het protest uitgegroeid tot een beweging tegen zo ongeveer alle te bedenken redenen van onvrede.

Maar wat voor reden is er, die een dergelijke uitzinnige woede rechtvaardigt. Een paar feiten: de Franse president Macron is er in geslaagd de enorme macht van de Franse vakbonden te beteugelen. Hij heeft een veelbelovend milieuplan ontwikkeld en tal van sociale plannen aangekondigd. De Franse economie draait na de magere recessiejaren behoorlijk, maar net als elders in het kapitalistische systeem profiteren daar in eerste instantie vooral bedrijven en rijken van. Frankrijk heeft ook een zeer verouderd pensioensysteem met de laagste pensioenleeftijd (60 jaar) in de Europese Unie. Het minimumloon loopt ook nogal achter, de brandstofprijzen zijn gematigd. Verder lezen

Je maintiendrai

Het is voorwaar nog niet zo lang geleden
dat ik, de Sint, nog heilig was.
Mijn kinderfeest was eersteklas,

‘k werd blij onthaald in dorpen en in steden.

 

Nu gooit men daar met vuurwerk en met stenen.
Het wordt steeds erger om mij heen.
Ik voel mij soms verdomd alleen!
’t Is zwart of wit!  Nuances zijn verdwenen.

 

Verwijt en nijd zijn over mij gekomen.

Dat geeft de Sint verdriet en spijt.

Ik lijk niet meer van deze tijd,

mijn bange droom dreigt eindelijk uit te komen.

 

Mijn draagvlak kreunt en brokkelt langzaam af.

Alleen voor duur en high-tech speelgoed
ben ik nog goed (‘k zeg dit met weemoed).
Toch is er wild geraas over mijn staf.

 

Ik voel mij niet verwant aan Halloween

met kinderen in zwart gehuld,
hun maag met zoetigheid gevuld,
angstwekkend in een grauwe horror-scene!

 

Maar ‘t Keltisch feest is nauwelijks afgelopen,
of Kerstmis loert al om de hoek
en gaat de consument op zoek,

om vóór advent zijn kerstspul in te kopen.
De Kerstman streeft naar ‘Santa first’ en doet,

gesteund door dure adviseurs,
een vroege aanval op uw beurs.
En ziet: Black Friday doet het beregoed!

 

Ze staan er al, die bont verlichte bomen.
Laatst zat ik naast zo’n Nordman-spar
en raakten kinderen in de war:
“Hé mam, is nou de Kerstman al gekomen?”

 

Wat rest mij nog als oude Eminentie?
Is mij het droeve lot beschoren
teloor te gaan in de folklore?

Welnee!  Ik ben niet bang voor concurrentie!!

 

Dus in de vaart der volkeren vaar ik mee,
zelfs tegen de verdrukking in.
Uw zegen geeft mijn leven zin.
Ik ben en blijf uw Sint:  “Je maintiendrai!”

Brexit: de wraak van de geschiedenis

 

De Britten zijn van een koude kermis thuis gekomen. Het leek zo makkelijk om uit de Europese Unie te vertrekken. Zei de voornaamste Brexiter Boris Johnson niet lange tijd, rekenend op de gezamenlijke belangen van de EU-landen, dat You can have the cake and eat it? Anders gezegd, dat wij Britten gemakkelijk van twee walletjes kunnen eten: vertrekken en toch de handel met het Europese vasteland behouden?

De bestuurlijke elite van de Conservatieve partij, geporteerd voor de Brexit, en voor het merendeels uit alfa’s bestaande, bleek elk inzicht te ontberen in de ingewikkelde economische en financiële betrekkingen die een lidmaatschap van vijfenveertig jaar met het Europese continent heeft gecreëerd. De beslissing van premier May op 30 maart 2017 om de relatie met de Europese Unie officieel op te zeggen was een grote fout, ondoordacht genomen zonder dat de consequenties daarvan waren overzien. De EU-regelgeving heeft betrekking op zowat alle onderdelen van de samenleving. Je daarvan ontdoen is een hels karwei en het is zeer twijfelachtig of het ooit zover komt.

Van alle banden die losgewrikt moeten worden vormt de Ierse grenskwestie veruit het grootste obstakel. De Ierse eis dat er geen nieuwe harde grens met Noord-Ierland komt, lag al ruim een jaar geleden op tafel, maar de Brexiters namen toen genoegen met de bezweringsformule van premier May die inhield dat er ‘regulatory alignments’, lees afstemming van afspraken, tot stand zouden worden gebracht tussen beide delen van het Ierse eiland. Maar nu de eis van Ierland keihard is vastgelegd in het bijna zeshonderd pagina’s tellende uittredingsverdrag, is het uur van de waarheid aangebroken. Zij kan niet langer genegeerd worden, maar de Europese Unie kan er net zo min van af, want dat zou een Iers veto betekenen tegen het uittredingsverdrag. Verder lezen

Het leed dat file heet  

 

Er zijn van die discussies die al decennia lang steeds weer opborrelen zonder dat er ooit een echte beslissing uit voortvloeit. Wellicht heeft het te maken met wat nieuwe gezichten op het politieke veld (Jetten, Klaver, Dijkhof, Marijnissen) dat op dit moment minstens vier van die ’eeuwige’ discussies weer terug zijn van weggeweest. Het gaat ineens weer over kernenergie, de gekozen burgemeester, euthanasie bij wilsonbekwamen met een wilsbeschikking en  het rekening rijden. Allemaal boeiende discussies, waarvan er merkwaardig genoeg maar één een onomstreden gunstig effect zal sorteren.

Kernenergie kan zeker bijdragen aan een beperking van de CO2-uitstoot, maar het afvalprobleem en de kosten vormen een geweldige handicap. Bovendien leidt het de aandacht af van even schone alternatieven als zonne- en windenergie. Maar dé oplossing voor de klimaatproblematiek is het niet. Een gekozen burgemeester is een interessante optie, maar dé oplossing voor het dichten van de kloof tussen burger en politiek is het niet. Er is zelfs een betoog mogelijk dat die kloof er nu eenmaal is en misschien ook wel moet blijven. Over vragen van leven en dood en over euthanasie in het bijzonder zal de discussie nooit verdwijnen en dat is begrijpelijk.

Onbegrijpelijk is dat het vierde onderwerp dat dezer dagen opwelt al meteen weer door de politiek is afgeserveerd. Almaar groeiende files en de voorspelling dat de files alleen nog maar verder zullen toenemen hebben er toe geleid dat een leger van deskundigen toch maar weer eens heeft betoogd dat er maar één oplossing is voor het leed dat file heet en dat is rekening rijden, in welke vorm dan ook. Verder lezen

Tips voor Rob Jetten

 

Rob Jetten, de nieuwe fractievoorzitter van D66 heeft nog geen verpletterde indruk gemaakt. Hem wordt vooral het herhalen van een mantra verweten. Maar het is nog wat te vroeg om hem nu al te beoordelen. Geef hem nog wat tijd. Hoewel …, hoeveel tijd heeft hij nog?

Anders geformuleerd, hoe lang heeft het huidige kabinet Rutte III nog? Met de krapst mogelijke meerderheid in de Tweede en Eerste Kamer is het onzeker of het de vier jaar zal volmaken. Zeker als het routinier Pechthold als steun mist.

Wat gaat Rob Jetten doen? Kiest hij voor volwaardige steun aan het regeerakkoord, of zal hij proberen zich alvast voor te sorteren als nieuwe politieke leider van D66 na de volgende verkiezingen?

Om hem met het laatste te helpen heb ik nagedacht over de standpunten die hij kan innemen om D66 van het wat stoffige imago af te helpen. Want dat is nodig. Jarenlange steun aan wat als het VVD beleid van Rutte wordt gezien maakt zijn startpositie bij de volgende verkiezingen niet sterk. Niet alleen hebben D66 ministers en fractie geholpen de oude kroonjuwelen om zeep te helpen, ook hebben zij het vermaledijde afschaffen van de dividendbelasting gesteund, zij het tandenknarsend. Loyaliteit is eervol maar wordt niet altijd begrepen. Dus is er een frisse nieuwe boodschap nodig. Met daarin de volgende punten. Verder lezen