Erfgoedontwikkeling in Maarssen  

 

De voortvarende mevrouw Maya Meyer Bergmans die al eerder dit jaar een aantal bijzondere locaties in den lande verwierf, waaronder het paleis Soestdijk, mag zich via MeyerBergman Erfgoedontwikkeling sinds kort eigenaar noemen van de buitenplaats Doornburgh in Maarssen. Op 16 september ging daar een tentoonstelling open met werk van 17 kunstenaars uit vooral Amsterdam en Den Haag. Dat is een voorbeeld van de culturele invulling die mevrouw Meyer waarschijnlijk voor ogen staat. Dat landgoed was eigendom van de Reguliere Kanunnikkessen van het Heilig Graf, maar omdat het met de stand van de eerwaarde zusters steeds beperkter gesteld raakte, kon men de kar niet langer trekken.

Ik was bij de opening van de expositie. Het was matig weer en de tom-tom liet ons bij de terminale aanwijzingen van het traject daarheen in de steek. Dat was die tom-tom niet echt kwalijk te nemen want buitenplaats Doornburgh bleek een ongebruikelijk opgetrokken woon- en leefcomplex. Het klassieke landhuis, statig en zeer voornaam, riep geen twijfel op, maar het was gesloten en toonde trouwens geen directe sporen van recente bewoning. Maar de tentoonstelling bleek uiteindelijk te zijn in de redelijk belendende uit vooral beton opgetrokken ‘priorij’ die pas uit 1966 dateerde. Strak, lange gangen¸ met een toefje Berlage. Verder lezen

Wat te doen met de AfD?  

 

De pittigste tekst kwam deze week van Sigmar Gabriel, sociaal-democraat, de Duitse minister van Buitenlandse Zaken. Hij is woedend en treurig, dat na de verkiezingen van zondag 24 september `in de Rijksdag naar alle waarschijnlijkheid weer echte nazi´s op het spreekgestoelte  zullen staan, voor het eerst sinds 1945.´

 

Grote woorden, maar helaas geen onzin. Wat lange tijd werd afgedaan als een voorbijgaand randverschijnsel in de Duitse politiek, een beweging die geleid werd door onbenullige kletsmajoors, is een echte bedreiging geworden. Als er vandaag verkiezingen zouden zijn, zou de AfD de vierde of de vijfde partij van het land worden. In 2013 haalden ze nog net niet de kiesdrempel van 5 procent, maar dan gaan ze nu royaal overheen. Volgens de peilingen komen ze uit op 9 of 10 procent van de stemmen. Dat zijn heel wat zetels, want de Bondsdag telt rond de 630 zetels (en soms meer, dat aantal wisselt als gevolg van het kiesstelsel.)

 

Niet dat de kans bestaat dat de AfD ooit zal meeregeren, want geen enkele partij wil met deze mensen samenwerken, nee, de bedreiging ligt in het feit dat de club een landelijk verzamelpunt is geworden van de akeligste rechtspopulisten die je je maar kunt voorstellen. Mensen die niet gedreven worden door een verstandig soort conservatisme, maar door haat, rancune, bitterheid. Beangstigende agressie, die zich vooral richt op Merkel en haar geestverwanten en op vluchtelingen, waarvan er meer dan een miljoen in Duitsland zijn binnengekomen. Verder lezen

‘Journalisten zijn zieke mensen, slecht volk’  

 

Virginia – Of je nu bij het Friesch Dagblad werkt of bij de New York Times, als journalist weet je dat je doorlopend in de vuurlinie ligt. Nooit is iedereen het me je eens. Kritiek hoort bij het vak, zelfs als je het met bakken over je heen krijgt. Eelt op je ziel. Tegelijk dwingt kritiek tot nog meer accuratesse, nog meer gedegen spitwerk. Een goed nieuwsverhaal is pas goed als het driedubbel gecheckt is, als er hoor en wederhoor is toegepast, de feiten kloppen en de citaten correct zijn. Dat is voor journalisten vanzelfsprekend, van Leeuwarden tot New York.

 

Al vanaf dag één van zijn verkiezingscampagne heeft president Donald Trump de media op de korrel genomen en hij deed dat allesbehalve subtiel. Sindsdien lopen zijn aanhoudende aanvallen op de pers als een rode draad door het nieuws uit Washington en het Witte Huis.

Niet één, maar talloze keren heb ik de president van de Verenigde Staten horen roepen – want gewoon praten kan hij maar moeilijk – dat ‘journalisten zieke mensen zijn, slecht volk. Journalisten zijn de vijand van ons volk. Ze willen onze geschiedenis herschrijven en ons culturele erfgoed uitgummen. Journalisten houden niet van ons land’.

 

De persvrijheid, de freedom of speech, is een van de fundamenten waarop de Amerikaanse Grondwet is gebaseerd. En ook al hebben in het verleden meerdere presidenten bedenkingen gehad tegen de vrije pers, er is nog nooit een president geweest die het volk zó tegen de onafhankelijke journalistiek heeft opgehitst als Trump.

 

Op een recente propaganda-bijeenkomst, wees Trump naar de volle perstribune, stak de wijsvinger uit en riep: ‘Kijk, daar zit dat slechte volk dat nepnieuws publiceert, fake-media’. Achteraf vertelden aanwezige journalisten dat ze zich even lijfelijk bedreigd voelden door opgejutte toehoorders. Dat gebeurt vaker. Overal waar heisa is worden journalisten vaak als ongewenste lastpakken beschouwd. Maar dat een Amerikaanse president zó agressief tegen de media te keer gaat is ongekend, ongehoord en beangstigend.

 

Na bijna zestig jaar in dit vak te hebben gewerkt weet en begrijp ik dat er kritiek is op het werk van journalisten; het is niet altijd perfect. Alles kan altijd beter. Maar ik besefte de afgelopen maanden tijdens mijn verblijf in Virginia ook weer eens dat het vrije woord, de persvrijheid niet zo vanzelfsprekend is als wij denken. In tal van landen is journalist een riskant beroep, en dan heb ik het niet over oorlogsverslaggeving. Verder lezen

Laatste kwartier?

 

Een halve eeuw geleden is de katholieke filmkeuring ermee gestopt. De gewone had je natuurlijk ook, maar die zag meer door de vingers. De roomse variant, de katholieke film centrale (KFC) had een extra zintuig voor laster jegens het Opperwezen en de curie. Voorts was er een uitgesproken preoccupatie met de schaars geklede medemens. Men was daar sterk op tegen.

Katholieke dagbladen publiceerden in hun wekelijkse agenda de uitkomsten van het college van keurders, waartoe altijd wel enkele pastoors behoorden. De categorie films die als meest verwerpelijk uit de bus kwam, kreeg het predicaat ‘ontraden’. Als je er toch heen ging, was dat een dagelijkse zonde. In het vagevuur werden nieuwe houtblokken voor de open haard aangedragen.

Terugblikkend denk je dat een bioscoopexploitant wel blij was met het vonnis ‘ontraden’, een geheid volle bak, nietwaar? Dit is echter een val waar de geschiedschrijving wel meer intrapt, altijd kind van de eigen tijd. Die bioscoopbaas was namelijk helemaal niet blij. De televisie was er net. Des avonds stond het wonder wel eens aan in de etalage van een radiowinkel, een gigantische kast met een piepklein schermpje in zwart en wit. De bioscoop vervulde eventjes – langer dan twee generaties heeft het niet geduurd – de rol van schouwtoneel. De sociale controle in de wijk was groot. Wie naar een ontraden, in de volksmond doorgaans ‘verboden’ genoemde, film ging, zette in de parochie zijn goede naam op het spel. Verder lezen

Geen betonblokken langs de Kudamm  

 

De Berlijnse Kurfürstendamm is een wereldberoemde flaneerboulevard, dagelijks bezocht door tienduizenden mensen. Ze slenteren rond, kijken etalages, gaan winkels binnen, eten een ijsje, drinken koffie op het terras. Het hele jaar door zijn de brede trottoirs, links en rechts van het drukke verkeer, gevuld met toeristen uit binnen- en buitenland, en natuurlijk met Berlijners zelf.

Anders gezegd, een ideaal doelwit voor aanslagen.

De vrachtwagen die de Kerstmarkt bij de Gedaechtniskirche vorig jaar in een slagveld veranderde, kwam voor de meeste mensen als een donderslag bij heldere hemel. In theorie hield iedereen er rekening mee, maar de dreiging bleef abstract. Zo gaat dat nu eenmaal. Pas toen de nachtmerrie werkelijkheid werd, kenden de verbijstering en de ontreddering geen grenzen.

Dat bloedbad leidde vooral tot kritiek op de opsporingsinstanties, die de zaak hadden laten versloffen, en minder tot een roep om fysieke veiligheid. De gevolgen voor de stad waren dan ook nogal overzichtelijk. Verder lezen