Han Mulder overleden  

 

Han Mulder, columnist en mede-oprichter van deze webite, is op 9 januari in Den Haag overleden. Hij werd 83 jaar.

Han was een begenadigd journalist en scribent en een aimabel mens.

Hieronder een persoonlijk in memoriam van Theo Monkhorst.

 

 

In de nacht volgend op de middag waarop Angeliek mij informeerde dat haar man en onze vriend Han Mulder op 9 januari plotseling was overleden toen hij even rustte van een wandeling, lag ik, met oordoppen in mijn oren om de wereld buiten te houden, te denken aan de laatste keer dat ik hem zag, tijdens het traditionele jaarlijkse kerstdiner voor vrienden, onder een prachtige wit opgetuigde kerstboom, enigszins broos, zittend op een pianokrukje en ons, zijn vrienden en gasten, zoals ieder jaar welkom hetend, zij die er niet meer bij waren gedenkend, niet wetend dat wij hem de volgende keer zouden herdenken, als altijd eloquent met een licht ironische toon, niet zonder humor, geheel de wijze man, zijn leven gebouwd op liefde voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen en een vracht ervaring als maker van radio- en tv-programma’s, redacteur van Het Parool, hoofdredacteur van het Leidsch Dagblad, voorlichter van de minister van Cultuur, columnist van de Haagse Courant en het Archeologie Magazine, redacteur van de Internationale Spectator en mede oprichter van de website Haagse Columnisten, maar vooral liefhebber en kenner van beeldende kunst, muziek en geschiedenis, nieuwsgierig naar de vreemde kronkels van het politieke leven waar hij als kenner van wat zich achter de schermen in het Haagse afspeelt graag enigszins spottende kanttekeningen bij plaatste, liefhebber vooral van de taal, de fraaie metafoor, verrassende wendingen en soms ook enigszins archaïsch taalgebruik, niet gespeend van een neiging naar het barokke, waarmee hij ons, zijn lezers, steeds weer verraste en verwende, reden waarom deze herinnering respectvol gegoten is in de vorm van een doorlopende zin, wat hem, als hij hem gelezen had, waarschijnlijk, met sprankelende ogen achter zijn ronde brillenglazen en zijn rechter mondhoek in een glimlach opgetrokken, tot de uitspraak zou hebben verleid: ‘Nou, nou Monkhorst, zo kan het wel weer.’

Hij is niet meer tussen ons, maar nog lang in ons.

Hoe de ongemakken van het neoliberalisme te bestrijden

 

In een vraaggesprek met de Volkskrant op de vooravond voor Kerstmis stelde premier Rutte dat de grens bereikt is voor de almaar stijgende lastendruk die mensen kunnen accepteren. Hij dacht daarbij natuurlijk aan de actie van de Gele Hesjes in Frankrijk, die het gevolg is van de stijgende belastingen in dit land. Want terwijl ook in Nederland de lasten voortdurend stijgen, stagneren net als in Frankrijk de inkomens en pensioenen voor de middenklasse al jaren.

Het is een fenomeen dat heel het welvarende Westen treft. De financiële crisis die tien jaar geleden uitbrak moge overwonnen zijn – de banken die oorzaak en voornaamste slachtoffer waren van deze crisis, zijn nu gered en daar nu beter tegen bewapend – , maar de meeste mensen merken het niet in hun portemonnee. De verschillen in inkomen en rijkdom zijn door de financiële crisis verder vergroot. Grote groepen immigranten hebben bovendien voor nieuwe onzekerheid gezorgd op de arbeidsmarkt en die is nog eens versterkt door de komst van nieuwe technologieën die lang niet voor iedereen te hanteren zijn.

Het beeld dat hier geschetst wordt is wat Financial Times commentator Wolfgang Münchau de crisis van het moderne liberalisme noemt. Daarin zijn echter niet alleen veel achterblijvers en verliezers, maar ook een goed opgeleide bovenlaag die juist profiteert van dit liberalisme waarvan het voornaamste kenmerk een globalistische economie is. Verder lezen

Het haat zaaien begint te werken  

 

Het enige briljante aan de beweging met de gele hesjes is het hesje zelf. Vrijwel iedereen heeft het in de auto en het is goed herkenbaar. Misschien is het puur toeval geweest. Het oproer, dat in Frankrijk gigantische proporties heeft aangenomen, is immers begonnen als een benzine-protest en dus ligt een verbinding met de auto voor de hand. Bij blokkades van snelwegen verleende het hesje ook goede diensten. Intussen is het protest uitgegroeid tot een beweging tegen zo ongeveer alle te bedenken redenen van onvrede.

Maar wat voor reden is er, die een dergelijke uitzinnige woede rechtvaardigt. Een paar feiten: de Franse president Macron is er in geslaagd de enorme macht van de Franse vakbonden te beteugelen. Hij heeft een veelbelovend milieuplan ontwikkeld en tal van sociale plannen aangekondigd. De Franse economie draait na de magere recessiejaren behoorlijk, maar net als elders in het kapitalistische systeem profiteren daar in eerste instantie vooral bedrijven en rijken van. Frankrijk heeft ook een zeer verouderd pensioensysteem met de laagste pensioenleeftijd (60 jaar) in de Europese Unie. Het minimumloon loopt ook nogal achter, de brandstofprijzen zijn gematigd. Verder lezen

Je maintiendrai

Het is voorwaar nog niet zo lang geleden
dat ik, de Sint, nog heilig was.
Mijn kinderfeest was eersteklas,

‘k werd blij onthaald in dorpen en in steden.

 

Nu gooit men daar met vuurwerk en met stenen.
Het wordt steeds erger om mij heen.
Ik voel mij soms verdomd alleen!
’t Is zwart of wit!  Nuances zijn verdwenen.

 

Verwijt en nijd zijn over mij gekomen.

Dat geeft de Sint verdriet en spijt.

Ik lijk niet meer van deze tijd,

mijn bange droom dreigt eindelijk uit te komen.

 

Mijn draagvlak kreunt en brokkelt langzaam af.

Alleen voor duur en high-tech speelgoed
ben ik nog goed (‘k zeg dit met weemoed).
Toch is er wild geraas over mijn staf.

 

Ik voel mij niet verwant aan Halloween

met kinderen in zwart gehuld,
hun maag met zoetigheid gevuld,
angstwekkend in een grauwe horror-scene!

 

Maar ‘t Keltisch feest is nauwelijks afgelopen,
of Kerstmis loert al om de hoek
en gaat de consument op zoek,

om vóór advent zijn kerstspul in te kopen.
De Kerstman streeft naar ‘Santa first’ en doet,

gesteund door dure adviseurs,
een vroege aanval op uw beurs.
En ziet: Black Friday doet het beregoed!

 

Ze staan er al, die bont verlichte bomen.
Laatst zat ik naast zo’n Nordman-spar
en raakten kinderen in de war:
“Hé mam, is nou de Kerstman al gekomen?”

 

Wat rest mij nog als oude Eminentie?
Is mij het droeve lot beschoren
teloor te gaan in de folklore?

Welnee!  Ik ben niet bang voor concurrentie!!

 

Dus in de vaart der volkeren vaar ik mee,
zelfs tegen de verdrukking in.
Uw zegen geeft mijn leven zin.
Ik ben en blijf uw Sint:  “Je maintiendrai!”

Brexit: de wraak van de geschiedenis

 

De Britten zijn van een koude kermis thuis gekomen. Het leek zo makkelijk om uit de Europese Unie te vertrekken. Zei de voornaamste Brexiter Boris Johnson niet lange tijd, rekenend op de gezamenlijke belangen van de EU-landen, dat You can have the cake and eat it? Anders gezegd, dat wij Britten gemakkelijk van twee walletjes kunnen eten: vertrekken en toch de handel met het Europese vasteland behouden?

De bestuurlijke elite van de Conservatieve partij, geporteerd voor de Brexit, en voor het merendeels uit alfa’s bestaande, bleek elk inzicht te ontberen in de ingewikkelde economische en financiële betrekkingen die een lidmaatschap van vijfenveertig jaar met het Europese continent heeft gecreëerd. De beslissing van premier May op 30 maart 2017 om de relatie met de Europese Unie officieel op te zeggen was een grote fout, ondoordacht genomen zonder dat de consequenties daarvan waren overzien. De EU-regelgeving heeft betrekking op zowat alle onderdelen van de samenleving. Je daarvan ontdoen is een hels karwei en het is zeer twijfelachtig of het ooit zover komt.

Van alle banden die losgewrikt moeten worden vormt de Ierse grenskwestie veruit het grootste obstakel. De Ierse eis dat er geen nieuwe harde grens met Noord-Ierland komt, lag al ruim een jaar geleden op tafel, maar de Brexiters namen toen genoegen met de bezweringsformule van premier May die inhield dat er ‘regulatory alignments’, lees afstemming van afspraken, tot stand zouden worden gebracht tussen beide delen van het Ierse eiland. Maar nu de eis van Ierland keihard is vastgelegd in het bijna zeshonderd pagina’s tellende uittredingsverdrag, is het uur van de waarheid aangebroken. Zij kan niet langer genegeerd worden, maar de Europese Unie kan er net zo min van af, want dat zou een Iers veto betekenen tegen het uittredingsverdrag. Verder lezen