Homo-genezing nu wettelijk verboden

 

Het is 2020 en het klinkt ongeloofwaardig, maar nog steeds worden ieder jaar tussen de 1000 en 2000 meestal jonge homoseksuelen in Duitsland onderworpen aan een vorm van therapie om deze duivel uit te drijven. Vooral in streng-religieuze kringen uiteraard. Dat gebeurt met indoctrinerende gesprekken, lichttherapie, electroshocks en demonen-uitdrijving. Vaak dragen de slachtoffers hun hele leven de psychische gevolgen daarvan met zich mee, die soms tot zelfdoding leiden.

De wetgever probeert al jaren een eind te maken aan deze praktijken. Een voorstel van de Groenen uit 2013 haalde het niet. In 2018 sprak het Europees Parlement zich uit tegen de zogenaamde homo-genezing en vervolgens diende minister Spahn van Volksgezondheid (CDU en zelf homoseksueel) in februari 2019 een nieuw wetsvoorstel in, dat nu door de Bondsdag is aangenomen. Een lange weg. Je zou zeggen dat hierover niet veel discussie kan ontstaan, maar het is wel degelijk controversieel en dat heeft vooral met de leeftijdsgrens te maken.

In Spahns voorstel wordt een dergelijke behandeling verboden voor jongeren onder de 18 of mensen die niet wilsbekwaam zijn. Verder lezen

Deskundigen of toch maar politici?

 

De deskundigen hebben in deze coronadagen veel te vertellen. Er zijn er al veel in de publiciteit gepasseerd, maar er is een groepje vaste vertolkers van de corona-ellende met wie je je bijna vertrouwd gaat voelen. RIVM-directeur Jaap Van Dissel is intussen een soort schaduw-premier geworden, maar ook Erasmus-voorzitter Ernst kuipers, microbiologe Ann Vossen en super-intensivist Diederik Gommers zijn vaker op tv te zien dan de nog altijd echte premier Rutte. En dan zijn er aan de zijlijn nog het venijnige keffertje Ab Osterhaus en de immer zeer koele en met een opvallend grijs funkkapsel getooide Marion Koopmans. Osterhaus en Koopmans vind ik het minst sympathiek, beiden hebben ooit gewerkt bij het RIVM en vooral Osterhaus lijkt er op uit om te laten merken dat hij het eigenlijk veel beter weet dan dat achtenswaardige instituut in De Bilt.

Deze en andere deskundigen bepalen  voor een belangrijk deel het beleid in deze zwaarste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. Opvallend en ook nogal verontrustend is dat ze het op diverse vlakken niet met elkaar eens zijn. Dat geldt overigens niet alleen op nationaal niveau, maar ook internationaal is het verschil in aanpak opmerkelijk. In Wit-Rusland moeten de mensen het  doen met een dictatoriaal voorgeschreven slok wodka, de Zweden gaan het virus te lijf met zeer losse hand en Spanje ontwaakt lichtjes uit de zwaarst mogelijke lock-down.

Het is de vraag of je bij een dergelijke unieke crisis wel verwijten mag maken, maar de Nederlandse aanpak was vanaf het begin bepaald niet vlekkeloos. Verder lezen

Over Corona en mazzel

 

Dit gaat over Corona, mijn moeder en mazzel. Niet noodzakelijk in die volgorde. Mijn moeder was ongeveer even oud als ik nu ben, al tien jaar weduwe, goed bij de pinken, niet al te goed ter been. Ze woonde in wat toen een bejaardentehuis heette en werd goed verzorgd. Wij spraken wekelijks over wat er in de krant stond en op de tv te zien was, vooral ook over politiek. Op een dag zei ze: ‘Ik verveel me, hoef voor niemand meer te zorgen en nooit meer de vuilnisemmer buiten te zetten. Ze zorgen goed voor mij, maar ik verveel me dood. Ik vind er niets meer aan.’ Ze zou nog vijftien jaar leven.

Dat zette mij aan het denken. Ik had een actief maatschappelijk leven, verveelde mij nooit, maar dacht: Als ik nu eens alleen kom te staan, niet meer hoef te werken, zal ik me dan ook gaan vervelen? Aangezien ik van plan was oud te worden, was dat een goede vraag. Dus vroeg ik mij af wat ik moest doen als niemand mij meer nodig heeft, als mijn doel niet meer buiten mij ligt? Mijn antwoord was simpel: als mijn doel niet meer buiten mij ligt, dan moet het binnen mij liggen. Dan moet ik de bron in mijzelf aanboren. Dus besloot ik om weer gedichten te gaan schrijven, zoals ik in mijn jeugd had gedaan. Van het een kwam het ander en inmiddels heb ik vele gedichten en romans geschreven. Het werk buiten mij is vervangen door dat binnen mij. Vervelen doe ik mij nooit, ook niet als ik alleen ben.

Nu de Corona epidemie. Verder lezen

Wat is er eigenlijk tegen mondkapjes?

 

Ondanks alle cijfers, die dagelijks over ons heen worden gestrooid, leidt de Corona-crisis tot heel veel vragen. En het leger deskundigen kan ze lang niet allemaal beantwoorden. Voor de leek blijft dan niet veel anders over dan het gezonde verstand en de logica. Zo wordt er al volop gespeculeerd over de  anderhalvemeter-samenleving die ons te wachten staat, zolang nog geen heilzaam vaccin tegen het virus is gevonden. En dat vaccin zal nog wel even op zich laten wachten. Hoelang, variëert ook bij deskundigen van maanden tot wel  twee jaar. Hoe gaan scholen, kroegen, restaurants, theaters, musea, stadions en andere ontmoetingsplaatsen functioneren als we straks proberen het normale leven weer zo veel mogelijk te benaderen?

Er is weinig fantasie voor nodig om te bedenken dat dit in weinig sectoren ook maar bij benadering zal lukken. En toch is het van levensbelang dat onze ontmoetingsplaatsen weer van het slot gaan. Verder lezen

Stuurloze Trump verergert Coronacrisis

 

Twee journalisten van de Washington Post, Philip Rucker en Carol Leonnig, boekstaafden nog eens in alle precisie in hun pas verschenen boek ‘Een heel stabiel genie’ hoe Donald Trump de afgelopen drie jaar Amerika (en niet te vergeten ook zijn bondgenoten) op de proef stelde. Daaruit vernemen we nog eens ten overvloede, zonder dat we het hier allemaal in detail nog eens op te hoeven sommen, hoe deze narcistische man bij zijn aantreden zei dat hij alléén alle problemen van Amerika kon oplossen.

De president die van het ene in het andere schandaal verzeild raakte, die regels van fatsoen aan zijn laars lapte, die racisme vergoelijkte, die al zijn naaste medewerkers ontsloeg die hem kritisch durfden te bejegenen zodat hij nu alleen nog wordt omringd door jaknikkers, deze man beproeft op een uitzonderlijk moment zijn land en daarmee de wereld op een manier dat alles wat hij tot nu toe heeft gedaan of juist nagelaten, in de schaduw lijkt te stellen. Voor alle duidelijkheid, “Een heel stabiel genie” is niet een ironische kwalificatie die Rucker en Leonnig aan de Amerikaanse president gaven, maar een uitspraak die Trump enkele malen ten beste gaf over zichzelf, toen hij met kritiek van anderen werd geconfronteerd.

Wat Trump de afgelopen maanden heeft gedaan om de corona crisis te bezweren kwam neer op het leggen van de schuld bij anderen. In plaats van te verbinden en een nationaal brede strategie mogelijk te maken verweet hij in een vroeg stadium, toen de corona-uitbraak nog beheersbaar was, dat de Democraten, zijn politieke tegenstanders, onnodig veel kabaal maakten over het virus. Verder lezen