|
Politiek leider hoort in de Tweede Kamer |
|
Frans Weisglas
|
|
donderdag 17 mei 2012 |
Sybrand van Haersma Buma heeft gezegd dat hij als lijsttrekker in de Tweede Kamer zal blijven om de CDA-fractie aan te voeren, ook als het CDA weer in het kabinet komt na de verkiezingen. Dat is zeer toe te juichen. De andere kandidaat-lijsttrekkers van het CDA en de andere partijen moeten dat ook expliciet verklaren, voordat hun partij ze als lijsttrekker kiest of benoemt.
Dat geldt ook voor Mark Rutte of een ander die na de verkiezingen premier wordt. Politiek leiders horen in de Tweede Kamer. De traditie dat de leider van de grootste regeringspartij premier wordt is echter zo diep ingesleten, dat deze op korte termijn moeilijk te veranderen zal zijn. Maar dan moet het politiek leiderschap van de partij waaruit de premier voortkomt na de kabinetsformatie wel worden overgedragen aan de fractievoorzitter. Daarom moet het tevoren in iedere partij bekend zijn wie de fractievoorzitter wordt indien de premier wordt geleverd. Dat is logischerwijze de nummer twee op de lijst. En dan is de premier echt de man of vrouw van alle Nederlanders.
Politiek leiders horen in de Kamer te blijven, want dat is goed voor de positie van de Tweede Kamer, waar in tegenstelling tot het kabinet in hun ambt gekozen politici zitten. Het versterkt het dualisme en maakt duidelijk dat in ons politieke stelsel de Kamer het laatste woord heeft.
De tijd is er na het ‘Lente-akkoord’ ook rijp voor. Na het monistische onderonsje in het Catshuis, waren het vijf fractievoorzitters in de Tweede Kamer die in korte tijd tot overeenstemming kwamen over de hoofdlijnen voor de begroting 2013. Nadat Blok en van Haersma Buma zeven weken lang zeer ten onrechte als de ‘adjudanten’ van Rutte en Verhagen waren opgetreden, namen zij eindelijk het roer over. En zo hoort het. Dat heeft de positie van de Tweede Kamer en van de politiek in het algemeen enorm versterkt. Na lange tijd is er in het land weer enthousiasme te horen over wat er in Den Haag gebeurt. Dat momentum moet worden vastgehouden en dat kan wanneer de lijsttrekkers na de formatie in de Kamer blijven zitten.
Dat is trouwens niet alleen goed voor het aanzien en het functioneren van de Kamer en de politiek als geheel, maar ook voor de politieke partijen. De eerste mannen en vrouwen van een partij komen vaak binnen hun partij met de vingers tussen de deur wanneer zij niet meer voldoende het partijstandpunt kunnen uitdragen, maar als minister de in een coalitie bereikte compromissen moeten verdedigen. Denk aan Wouter Bos en aan Jan Peter Balkenende. Natuurlijk opereert ook de fractievoorzitter van een regeringspartij binnen de grenzen van een regeerakkoord, maar hij of zij heeft veel meer ruimte om een eigen partijpolitiek standpunt in te nemen.
Goed voorbeeld is Frits Bolkestein. Hij was als politiek leider van zijn partij tijdens het eerste paarse kabinet geen vice-premier, maar fractievoorzitter van de VVD. Bij de daarop volgende verkiezingen haalde de VVD de beste verkiezingsuitslag uit haar bestaan (38 zetels). Daar zouden de politiek leiders van nu hun lesje uit moeten leren!
Ik eindig met een compliment aan Sybrand van Haersma Buma. Hij heeft gezegd, evenals Madeleine van Toorenburg en Mona Keizer, dat hij Kamerlid blijft ook wanneer hij de CDA- lijsttrekkerverkiezing niet wint. Dat zou vanzelfsprekend moeten zijn, maar Liesbeth Spies, Henk Bleker en Marcel Wintels aarzelen daarover. Alleen al daarom zijn zij niet gekwalificeerd als lijsttrekker!
|
|
Han Mulder
|
|
vrijdag 04 mei 2012 |
In de laatste dagen van april en de eerste week van mei stuit je altijd op een concentraat van Nederlandse gebruiken. Het begint met Koninginnenacht en het eindigt met Nationale Bevrijdingsdag. Daartussendoor gedenken wij. En omdat we ook grossieren in de vakanties en de vrije dagen is het overvol bij het onlangs heropende Madurodam en raadt de politie aan om niet met de auto maar met de tram te komen.
De voorspelbaarheid van een en ander werd dit jaar dan wel enigszins gehinderd door de afschuwelijke moord op een Haagse juwelier en de grens verleggende aanpak die de speurders voor het opsporen van de daders hadden gekozen. Het werkte razendsnel en daardoor bleef het bij dit soort nieuwe aanpak steevast gebruikelijke voorhoofd fronsen grotendeels achterwege.
Het Nationale Toneel voegde wel heel letterlijk de daad bij de muziek in 'Koninginnenacht'. Een deels vrolijke en deels gevoelige cavalcade van overwegend gezongen woord. Een Duitse toneelmaker – Franz Wittenbrink – die in eigen land veel succes heeft met dit soort zangtheater zette de folklore van uitmarkt op bestaande muziek, klassiek en licht. Het werd een heerlijk avondje in de Koninklijke Schouwburg. Luidruchtig en tamelijk onaangepast als we zijn, zo gauw ons lakentje met spullen is uitgestald. Een spiegel was overbodig, we zagen het zo wel. En hoorden het trouwens ook. Man bijt hond, maar dan in veel variaties. Ook vrouw beet hond.
De première kwam net te vroeg voor de actualiteit van Koninginnedág, the day after the night before. Ongetwijfeld had anders de oranje wc-pot uit Rhenen een plekje in de mise-en-scène van Wittenbrink gevonden. Nu moest de oranjevereniging van Rhenen het doen met een bezorgde vermelding op de site van het weekblad Der Spiegel, diezelfde avond nog. En toen was het bijna 1 mei. Niemand kende nog de Internationale, maar de banken waren dicht en het was weer mudvol op Madurodam.
Vervolgens – het was kort dag – maakten we ons collectief gereed voor het gepast gedenken. De invulling daarvan lijdt makkelijk onder de marketing die zich bezighoudt met fictieve houdbaarheidsdata. Het lijkt er soms op dat gedenken net zo gevoelig is voor invloeden van binnenuit en buitenaf als bijvoorbeeld kant-en-klaarmaaltijden of tomatensap. Dus diende er op de 4de mei zelf een kort geding toen in de Achterhoek het gedenken van vriend én vijand onder één noemer dreigde te raken. Ach ja, Nederland herbergt een natie, verenigd in haar verdeeldheid. Dát is nog eens een waarde om te koesteren.
En toen ondanks alles het herdenken achter de rug was, wachtte ook nog eens de 5de mei. Alweer feest, ofschoon de weerman meldde dat het te koud zou zijn voor de tijd van het jaar. Maar gelukkig, we zijn binnen al warm genoeg van onszelf.
En maandag daarna zat het er weer op. Werken. Geen files meer bij Madurodam, maar op de bekende plekken. Normaal.
|
|
Hans Muiderman
|
|
dinsdag 01 mei 2012 |
Een Japanse man- wie anders- fotografeert de ovens. Hij doet het zonder distantie. Mag je die beelden meenemen? Mag de ziel van die lege oven in een beeld meegenomen worden door een toerist? Mag dat? Kan dat? Ik ben beduusd en herinner me een uitspraak van een Poolse vrouw, Jadzia Strykowska, een overlevende van het concentratiekamp Bergen-Belsen. Ze is in een interview gefotografeerd met twee foto’s in haar hand. Ze vertelt dat ze haar familiefoto’s in een celluloid kokertje, dat ze in haar rectum had verborgen, het kamp binnensmokkelde. Jadzia had er risico’s voor over om deze foto’s bij zich te kunnen houden. ‘Mijn troost waren mijn foto’s,’ zegt ze. ‘Ik rolde ze uit en keek ernaar en dan zei ik: ‘Mijn god ik ben niet van steen gemaakt. Ik stam van mensen af. Ik stam van een familie af.’ Een foto als het enige ankerpunt voor het besef dat je mens bent.
Nu maakt een toerist een foto van een verbrandingsoven in Mauthausen. Hij leunt met zijn heup tegen de slede, buigt zijn bovenlijf schuin naar voren, zijn borstkas steeds dieper in het gat van de oven, zijn armen recht vooruit met het fototoestel tussen zijn handen. In het donker van de oven zie ik het lcd-scherm van zijn toestel, op zijn andere heup bungelt een schoudertas, een brochure met daarop de titel ‘Wenen’ hangt er half uit. Hij buigt nog verder naar voren, rekt zijn kuiten en armen tegelijkertijd en gaat in een langzame strekkende beweging op zijn tenen staan. Even ben ik bang dat de Japanner naar binnen klimt, de leegte van de oven in, waar je niet mag komen, heiligschennis, dat woord schiet me te binnen. Hij tilt zijn rechterknie op en plaatst hem op de rand van de slede, oh nee toch, even denk ik dat hij…….ik zie een lichtflits. De vaalbruine kleur van de ovenwand licht op.
Dan is het donker.
www.hansmuiderman.nl
|
|
|
Dick Toet
|
|
maandag 30 april 2012 |
|
Er is wat over schaduwen heen gesprongen, de term historisch viel om de haverklap, ‘koosnaampjes’ ontstonden als wandelgangenakkoord en Kunduz-coalitie, al werd GroenLinks bij die laatste betiteling wel weer even herinnerd aan het dieptepunt in de partijhistorie. Niettemin euforie alom. Het leek wel of Nederland van een totale ondergang was gered.
Reden voor tevredenheid was er zeker. Maar vooral omdat een einde kwam aan een onzalig kabinet, waarin VVD en CDA volledig gegijzeld werden door de gedogende PVV van Geert Wilders. Het is mijn stellige overtuiging dat Wilders er nooit op uit geweest is dit kabinet tot een succes te maken. Hij maande Rutte en de zijnen voortdurend tot inschikken, ging door met zijn ordinaire teksten, voerde gewoon oppositie als het hem uitkwam (Europa, Kunduz, pensioenakkoord) en wachtte met zijn hand boven de uitknop op een electoraal geschikt moment de zaak te laten barsten.
Opmerkelijk is dat Maxime Verhagen, toch misschien wel de belangrijkste architect van het gedoog-kabinet, plotseling ongemeen harde taal sprak over Wilders en de PVV. De bijna tranen, waarmee Verhagen destijds het CDA-congres op sleeptouw nam, waren plotseling veranderd in vreugdetranen. Het ligt meer voor hand hier van krokodillentranen te spreken. Helaas zijn dergelijke heftige stemmingswisselingen toch nog vooral voorbehouden aan de politiek.
Intussen zijn wel twee kostbare jaren met moeilijke economische omstandigheden verloren gegaan. Dat moet de euforie toch een beetje temperen, want waarschuwingen waren er bij de start van het gedoog-kabinet toch meer dan genoeg.
Maar ook na de val was er positief nieuws. In recordtijd vonden CDA en VVD onder leiding van Jan Kees de Jager drie nieuwe partners om aan de Europese verplichtingen te voldoen. Knap werk van De Jager, maar ook van Pechtold, Sap en Slob. De PvdA, met haar nieuwe aanvoerder Diederik Samsom, bleef buiten het verrassende akkoord. Of dat geheel bewust of een beetje per ongeluk gebeurde, is nog steeds niet helder geworden. Samsom kreeg steun van zijn directe achterban, maar de kiezer lijkt de PvdA vooralsnog te willen straffen voor deze ‘gemiste kans’.
Toch zou de PvdA nog eens garen kunnen spinnen bij de afwezigheid in deze gelegenheidscoalitie. Het akkoord tussen de vijf partijen is zeker gezien de achtergrond van de noodzakelijk geworden urgentie geen slechte overeenkomst. Maar er zitten nog genoeg haken en ogen aan. Het meest positief is, naast het terugdraaien van tal van onhebbelijke, maar niet al te ingrijpende voorstellen, de verhoging van de pensioenleeftijd. Het is te gek voor woorden dat we al tientallen jaren op 65 jaar zitten, terwijl mensen ouder, gezonder en veelal ook welstandiger worden. Ouderen in Nederland zijn door de bank genomen goed af, zeker in vergelijking met andere landen. Waar in ons land vooral de pijn zit is bij jonge mensen, die geen hypotheek kunnen krijgen of juist veel te zware hypotheeklasten door de banken in hun maag gesplitst hebben gekregen. En als ze dan nog werkloos worden ook, vaste contracten worden steeds meer een zeldzaamheid, dan is er echt sprake van kommer en kwel. Met de aanpak van de hypotheekrente (geen aflossingsvrije leningen meer) is een taboe doorbroken, maar juist deze maatregel helpt de starters op de woningmarkt niet. De verhoging van de btw heeft vooral een negatief psychologisch effect, want een overhemd dat straks geen 40 euro, maar 40 euro 80 kost zal niet echt afschrikken. De nullijn voor ambtenaren, agenten en onderwijzend personeel is een begrijpelijke maatregel, maar met haar verzet daartegen kan de PvdA in de campagne goede sier maken. De campagne wordt sowieso uitermate boeiend. Was er nog maar een zwijgende meerderheid, verzuchtte Gerrit Komrij onlangs in een interview. Een flink deel van die zwijgende meerderheid heeft bij de vorige verkiezingen gesproken, maar verstandige taal was het niet.
|
|
|
Haagse lente en hete verkiezingszomer |
|
Han Kogels
|
|
zondag 29 april 2012 |
|
Na zeven weken Catshuisstilte barstte vorige week zaterdag de bom. Uit de verhalen die de pers uit de zoveelste hand verzamelde zou je kunnen opmaken dat het een tijdbom is geweest. Het boterde al lang niet meer binnen de gedoogcoalitie. En het werd nog erger toen Rutte, Verhagen en Wilders zich met hun secondanten terugtrokken in het toenmalige huis van dichter-politicus Jacob Cats om een miljardenbezuiniging uit te onderhandelen. Kort daarna verliet Brinkman de PVV-fractie uit ongenoegen over het autoritaire partijregime van Wilders. In de heilige peilingen begon de PVV-aanhang te dalen. Wilders werd nog narriger dan hij al was.
Na heibel in het Limburgse Statencollege over een lunch met de Turkse president en wat gerommel in zijn eigen fractie besloot hij, naar zijn zeggen omwille van Henk en Ingrid, op te houden met gedogen. De verwijten vlogen over en weer, maar veel tijd was er niet. Binnen een paar dagen moest een plan naar Brussel worden gestuurd om ons begrotingstekort binnen de perken te houden. Perken die Nederland zelf vanaf 1992 te vuur en te zwaard heeft verdedigd. Toen Frankrijk en Duitsland het 3% plafond overschreden, eiste Nederland dat Brussel directe strafmaatgelen zou nemen. En we gingen nog harder tekeer toen bleek dat zondigende zuidelijke lidstaten zelfs nooit te biecht waren gegaan in Brussel. Maar oh jee, toen plotseling duidelijk werd dat we zélf orde op zaken moeten stellen, richtten de pijlen zich op dat bemoeizuchtige Brussel. Hoe dubbel kan je denken?
Het was Jan Kees de Jager die het zaakje uit het slop trok. Struinend door de gangen van het Kamergebouw mobiliseerde hij de Kunduz-coalitie die indertijd de Nederlandse politiemissie naar die Afghaanse provincie aan een Kamermeerderheid hielp. Verlost uit de ijzige greep van Geert de Grote Gedoger tekende zich voorzichtig een Haagse lente af. En zowaar, met steun van Pechtold, Sap en Slob lukte het een aangepast bezuinigingsplan naar Brussel te sturen. Maar er zal nog heel wat reuring ontstaan voordat het vage bezuinigingsakkoord is uitgemond in wet- en regelgeving. Het zwaartepunt van de plannen ligt immers bij verhoging van de belastingdruk (hogere BTW en accijnzen, afschaffing van de onbelaste reiskostenvergoeding, gefaseerde vermindering van de hypotheekrenteaftrek en een nog onduidelijke eenmalige heffing op ‘topinkomens’), bevriezing van ambtenarensalarissen en snellere verhoging van de AOW-leeftijd. De prille Haagse lente zal overgaan in een hete verkiezingszomer, gelardeerd met een EK-Voetbal en Olympische Spelen.
Pas na 12 september zal blijken welke coalitie kans van slagen heeft.
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 1 - 11 van 218 |
