Geen rituele dans

 

 

Het is geen automatisme dat de grootste partij na de verkiezingen de informateur levert.

Zeker niet sinds het middeleeuwse gebruik is afgeschaft dat de monarch de informateur benoemt.

Het is de Kamer die daarover beslist. En ik voorspel dat de meerderheid niet Wilders gaat aanwijzen, maar Rutte, mocht die nummer 2 worden.

Dat is terecht. Wilders heeft zichzelf buitenspel gezet en vrijwel geen enkele partij wil met hem samenwerken.

Veel commentatoren vinden dat de PVV-stemmers dan onrecht wordt aangedaan. En dat er dan misschien wel stoelen door de ramen gaan. Dat zij zo. Maar het gros van de PVV-stemmers weet heel goed dat Wilders nooit premier wordt. Sterker nog, uit onderzoek blijkt dat een flink deel helemaal niet wil dat zijn programma integraal wordt uitgevoerd. Het gaat hen simpelweg om een protest-stem

Kortom, bespaar ons de rituele dans om Wilders voor enkele dagen tot informateur te benoemen.

Dit nog los van het feit dat wij in het buitenland een modderfiguur slaan, als hij pontificaal alle fractieleiders en de bekende trits deftige adviseurs gaat ontvangen. Dat mocht-ie willen.

 

 

Hoe sterk is rechts in Duitsland?  

 

Geert Wilders glunderde. Hij werd serieus genomen, toegejuicht, afgelopen weekend in Koblenz, waar de Europese rechtspopulisten bijeenkwamen om over de toekomst te dromen. Soulmates zijn ze, Frauke Petry van de AfD (Alternative für Deutschland), Marine Le Pen uit het land van vrijheid, gelijkheid en broederschap, en onze eigen Geert. Verenigd in hun haat tegen Europa en de vluchtelingenpolitiek van Angela Merkel. Merkel muss weg, was het motto van de spreekkoren in de zaal. Geert schreeuwde lekker mee. Minder Merkel.

 

Populistisch rechts heeft de wind in de zeilen, aangeblazen door Donald Trump. Ook al een soulmate. Die heeft de verkiezingen gewonnen, en dit voorjaar zal blijken of PVV en Front National eveneens electorale triomfen gaan vieren door de meerderheid te halen (PVV) of de nieuwe president te leveren, in de persoon van Marine Le Pen. Wilders minister-president, Frauke Petry de nieuwe bondskanselier en Le Pen for president – de toehoorders gingen uit hun dak.

 

Even met de benen op de grond. De Duitsers gaan pas in september naar de stembus en een aardverschuiving is hier niet te verwachten. Verder lezen

Trump stemt droevig

 

Wat valt er nog voor zinnigs te melden over de Amerikaanse president Trump? Ik word er in ieder geval erg moedeloos en droevig van. De lichte hoop dat hij bij zijn inauguratie een beetje inkeer zou tonen, bleek ijdel. Zijn vele holle frasen tijdens de campagne kregen bij zijn aanvaarding van het gewichtige ambt een onvervalst vervolg. Boos, onverzoenlijk, confronterend, wraakzuchtig, demagogisch, ik heb er geen positief element in kunnen ontdekken.

Trump breekt op heftige wijze met de algemene waarden waarmee generaties na de Tweede Wereldoorlog zijn opgegroeid. Samenwerking, verdraagzaamheid, internationalisering, solidariteit, respect, het zijn waarden die na de gruwelen van de oorlog in een uitdijend deel van de wereld opgeld deden. Verder lezen

Farrenc en De Hartmann, twee ‘nieuwe’ componisten

 

Het komt zelden voor dat je in korte tijd twee onbekende componisten ontdekt. Althans onbekend voor mij: Louise Farrenc en Thomas de Hartmann. Beiden zijn van grote klasse. Ze woonden beiden in Parijs, maar hoewel hun muziek anders doet vermoeden, hebben ze elkaar niet gekend. Louise Farrenc (1804 – 1875) stierf enkele jaren voordat Thomas de Hartmann (1885 – 1956) geboren werd.

 

De radio brengt jaar in jaar uit ongeveer hetzelfde, ijzersterke (sommigen zeggen: versleten) repertoire. De BBC is iets minder conservatief, Klara en Radio 4 des te meer. Daarom is het zo verrassend als er een CD van een nieuwe componist wordt aangekondigd. En dan nog met prachtige kamermuziek. Soms subtiel en melancholisch, dan weer krachtig en gepassioneerd. Het is een zegen, als het gepraat op de radio me teveel wordt, om een CD van deze ‘nieuwe’ componisten op te zetten en ze zo verder te ontdekken.

 

Verder lezen

Koloniale olifant zorgt voor heibel  

 

Geraardsbergen, ruim 33.000 inwoners en een van de parels van de Vlaamse Ardennen, is bekend om z’n drie M’s: de Muur, het Manneke en de Mattentaart.

De hele wielerwereld kent die Muur; de klim naar de top van de Oudenberg. Een onzalige martelgang van ruim een kilometer met een stijgingspercentage van maximaal 20% . Klassieke kasseien, rotbochten, verraderlijke bermgootjes. Op de top –  honderd meter hoog – staat de Onze Lieve Vrouwekapel. Een Godgeschonken plek om even op adem te komen, desnoods een kaarsje op te steken. Renners doen dat niet. Die zijn tijdens de koers niet op zoek naar loutering, maar verbeten op weg naar de erekrans, verderop.

Met die tweede M wordt Manneke Pis aangeduid. Want jawel, de Middeleeuwse familie Pis had twee jongetjes, tweelingbroertjes. De bekendste staat – zoals de hele wereld weet -  in Brussel. Zijn broertje staat – zoals bijna niemand weet – op de Markt in Geraardsbergen. Verder lezen