Een intellectuele workaholic  

 

“Wat zijn de drijfveren van Ruud Lubbers”? luidde de kop boven een uitvoerig interview dat ik met hem had in de tijd dat hij fractievoorzitter was van het CDA. En: “wat beweegt hem om elke morgen om half acht in een kleine kanariegele Renault 6 naar het Binnenhof te rijden om daar aan de slag te gaan”. Ik ben er niet achter gekomen. Ik hield het maar op: een gedreven workaholic.

 

Een veelzijdige man. Niet alleen maar een no nonsens pragmaticus. Ook een Intellectueel. ‘s Avonds glipte hij wel eens weg uit het Torentje om in zijn eentje een boeiend stuk in de Schouwburg te bekijken. Op een hete zondagmiddag aan het strand op Curacao pakte hij een dikke filosofische pil uit zijn tas en begon onverstoord te lezen. En na een slopend bezoek aan 4 landen ging hij met de Concorde terug in plaats van het langzame regeringstoestel. Hij wreef zich in de handen: “Ha, morgenochtend weer lekker aan het werk”.

 

Een paar jaar geleden ontmoette ik hem voor het laatst. In het WTC in Rotterdam had hij een sober kantoortje, waar hij leiding gaf aan het Climate Initiative. Puur uit gedrevenheid en idealisme. Maar wel op zijn Rotterdams: zakelijk en doelgericht.

Een staatsman van allure.

Politiestaat

 

Voor de derde keer in vier jaar heeft ons staatshoofd een bezoek gebracht aan China. Heeft u de mensenrechten nog ter sprake gebracht in uw gesprek met president Xi, vroeg een verslaggever. “Ja zeker, en dat is ook mogelijk onder goede vrienden”.

 

China is een totalitaire, communistische, corrupte politiestaat. In de gevangenissen puilt het uit van dissidenten, journalisten en mensenrechten-activisten. President XI, tevens secretaris-generaal van de communistische partij, heeft dictatoriale bevoegdheden. En daar staat ons staatshoofd, geflankeerd door een immer lachende Maxima, dan breed glunderend mee op de foto.

 

Want goede vrienden. Handelsvrienden, zal hij bedoelen. Geen echte.

 

Nee, Trump valt niet mee  

 

Wat opvalt in de talloze beschouwingen over één jaar president Trump is dat de toon veelal aanzienlijk milder is geworden dan in  de eerste maanden na zijn aantreden. Het is eigenlijk best meegevallen, constateren veel commentatoren. De wereld en Amerika bestaan nog, Trump heeft nauwelijks iets van zijn verwerpelijke voornemens kunnen uitvoeren en het Republikeinse Congres weet hem af en toe nog redelijk af te remmen. Bovendien staat zijn fanatieke aanhang nog onverminderd achter hem. Er werd zelfs geopperd dat als je de tweets weglaat er niet zo veel verschil is tussen Trump en zijn voorganger Obama. Het verbijsterende bewind van de Trump-clan lijkt te wennen.

Die gewenning lijkt de evaluatie te beïnvloeden en het ontneemt kennelijk velen het zicht op de werkelijkheid. Nee, Trump valt niet mee. Trump valt helemaal niet mee. Het grote gevaar is dat de gevolgen van zijn desastreuze beleid nog niet echt merkbaar zijn. Maar op een aantal zeer belangrijke onderwerpen is een beweging in gang gezet, die een groot gevaar oplevert voor in eerste instantie de Amerikaanse samenleving, maar ook voor het welvaren van de wereld. Verder lezen

Het meningencircus

 

 We hebben elkaar nauwelijks veel heil en zegen in het nieuwe jaar toegewenst of onheil en ellende dansen alweer door de lucht als muggen op een zwoele zomeravond. Natuurlijk heeft dat veel te maken met de giftige spuigaten van de sociale media, maar ook zonder die aanzwellende werking is sprake van een behoorlijk rommelige start van 2018.

Het is al niet meer opmerkelijk te noemen dat veel van het geschreeuw en getoeter komt van de Amerikaanse president, die toch nog altijd wordt gezien als de machtigste man op aarde. De heer Trump heeft met zijn opmerking over ‘shitlanden’ weer een ongepaste hartenkreet aan zijn al omvangrijke oeuvre toegevoegd. Interessant ook dat hij intussen een vertegenwoordiger naar ons land heeft gezonden, die op het gebied van miskleunen ook van wanten weet.

Niet aardig van onze premier dat hij de belofte niet op kon brengen dat wij nooit meer politici in de hens zullen steken. Goed dat de #metoo-discussie doorgaat, al was het wel een verademing via Catherine Deneuve en de haren toch een klein beetje tegenwicht te vernemen. Maar iedereen was zeer te spreken over een heel gewoon, maar wel mooi gebracht speechje van Ophra, die door dit simpele feit meteen werd gebombardeerd tot de volgende president van  de US of A. Verder lezen

Schulz zoekt hoofdrol voor Duitsland in nauwere Europese samenwerking  

 

Het is duidelijk dat bondskanselier Merkel in de onderhandelingen van de afgelopen weken over een nieuwe Duitse regering vrij baan heeft gegeven aan haar mogelijke en enig overgebleven coalitiepartner SPD-leider Martin Schulz. Over Europa werd in het regeringsprogramma voor de Grote Coalitie tussen christen-democraten en sociaal-democraten in de afgelopen vier jaar niet of nauwelijks gerept. Nu begint het programmavoorstel, dat vorige week vrijdag na een marathonzitting van vierentwintig uur bekend werd gemaakt, er zelfs mee.

Het was al lang bekend dat de voormalige voorzitter van het Europese Parlement een grote sprong vooruit zou willen maken in de Europese integratie. Financial Times Europaspecialist Wolfgang Münchau spreekt zelfs van de grootste integratiestap sinds het Verdrag van Maastricht een kwart eeuw geleden, wanneer Schulz zijn zin krijgt.

De Eurozone zou voorzien moeten worden van een Europees Monetair Fonds in de plaats van het huidige geïmproviseerde Europese Stabilisatiefonds, een vangnet waarin de eurolanden indien absoluut noodzakelijk opnieuw geld stoppen wanneer de euro in gevaar komt door onverantwoordelijke uitgaven van bepaalde staten of onvermoede ontwikkelingen. Verder lezen