Waarom de Amerikaanse vrouwen wereldkampioen worden  

 

Het moet wel heel raar lopen willen de Amerikaanse vrouwen geen wereldkampioen voetbal worden, voor de vierde keer. Het Amerikaanse team steekt met kop en schouders boven de nogal armetierige rest uit. Er zijn nog een paar teams, waaronder Nederland, die er een enkele maal een hoogstandje uit persen, maar het algemene niveau is bedenkelijk laag. Wat het toch leuk maakt, is dat Nederland op dit podium voor het eerst een klein woordje meespreekt, dat er fris en ongegeneerd enorme fouten worden gemaakt en dat het natuurlijk wel om de vrouwentak van de mondiaal grootste sport gaat.

Het wordt nogal opmerkelijk gevonden dat een land als Amerika in het vrouwenvoetbal zo dominant is. Verder lezen

DE MAN DIE EUROPA REDDE  

Winston Churchill blijft een van de meest fascinerende figuren aller tijden.

Niet alleen als redder van Engeland in 1940 en daarmee van Europa, maar ook als persoon. Een volstrekt eigenzinnig, veelzijdig man met vele fouten en gebreken. Maar ook een geniaal politicus met een duidelijke missie en onwrikbare opvattingen als het erop aan kwam.

 

Zijn leven is overbekend. Valt er nog iets toe te voegen? Andrew Roberts heeft een poging gedaan en het antwoord is ja. In zijn recent verschenen biografie zet hij een veel completer beeld neer van Churchill dan tot dusver bekend. Hij kon daartoe beschikken over nieuwe bronnen, zoals het persoonlijke dagboek van koning George VI. Samen met het zeer lezenswaardige boek van Boris Johnson van enkele jaren terug ‘De Churchill Factor’, wordt nog scherper het historische belang duidelijk van het aantreden van Churchill als premier op 10 mei 1940.

Chamberlain trad op 9 mei af, waarna Lord Halifax werd aangezocht als opvolger, maar hij weigerde – tot zegen van de mensheid. Anders had hij als appeaser het ongetwijfeld op een akkoordje gegooid met Hitler en was West Europa voorgoed onder Duitse heerschappij gebleven, om maar te zwijgen van Oost-Europa en Rusland.

 

“Kernpunt is niet dat Churchill een Duitse invasie tegenhield, maar dat hij de Britse regering ervan weerhield vrede te sluiten” schrijft Roberts. Vol bewondering en met humor beschrijft hij hoe Chruchill met ongelooflijke energie en vastberadenheid het Engelse volk door zijn darkest hour loodste. Tegelijk legt Roberts ook zijn tekortkomingen bloot. Met als voornaamste het krampachtig vasthouden aan het – in feite al overleden – British Empire en zijn vaak gebrekkig en grillig strategisch inzicht.

 

Het boek (1170 pagina’s) wemelt van de pikante details, grappige voorvallen, petites histoires en wat dies meer zij. Een genot om te lezen. Verder lezen

Joods museum in Berlijn onder vuur  

 

De ouderen onder ons herinneren zich ongetwijfeld nog dat buitenland-commentator mr. G.B.J. Hiltermann een spraakmakend proces aan zijn broek kreeg, omdat hij De Volkskrant `rondweg antisemitisch, althans anti-Israël‘ had genoemd. Hij werd veroordeeld wegens smaad en moest zijn uitspraak terugnemen. Dat was in 1969. We zijn inmiddels op de kop af een halve eeuw verder en ik vraag me af of de uitkomst nu dezelfde zou zijn geweest. Want nog steeds wordt kritiek op Israël uitgelegd als antisemitisme.

Ook het Joods Museum in Berlijn is slachtoffer geworden van deze begripsvervuiling, zal ik het maar noemen. Trump maakt school: het debat wordt via Twitter gevoerd. De voorzitter van de Centrale Joodse Raad in Duitsland schreef: `De maat is vol. Het Joods Museum in Berlijn schijnt volledig ontspoord te zijn. In deze situatie moet men erover nadenken of de aanduiding `Joods´nog wel op zijn plaats is.´ Een zwaarder verwijt is nauwelijks mogelijk. En dat is niet alles; zelfs de Israëlische premier Netanyahu bemoeit zich ermee en heeft in een brief aan Angela Merkel opgeroepen de subsidie aan het museum te staken.

Directe aanleiding is de in 2005 opgerichte internationale BDS-beweging (Boycott, Divestments and Sanctions) die Israël wil isoleren om zo een eind te maken aan de bezetting van de Arabische gebieden en het nederzettingenbeleid en zich ten doel stelt de Palestijnen (ook de vluchtelingen) hun rechten terug te geven. Verder lezen

Nieuwe en oude dromen over België  

 

De extremen hebben in de Belgische verkiezingen van eind vorige maand heel duidelijk gewonnen. Rechts in Vlaanderen, waar het verlies van de nationalistische partij N-VA van Bart de Wever ruimschoots werd gecompenseerd door de grote winst van het Vlaams Belang. In Wallonië waren het fel linkse partijtjes die het betrekkelijk kleine verlies van de socialistische PS onder leiding van Di Rupo goed maakten. De gematigde partijen, zowel de christen-democraten aan Vlaamse en Waalse kant als de Belgische liberalen die samen met De Wever in de afgelopen regeringsperiode verantwoordelijkheid droegen, en het behoud van België als eenheidsstaat voorstaan, hebben verloren.

De mee-regerende Vlaams-nationalisten borgen hun plannen voor een nieuwe staatshervorming tijdelijk op, maar ze zijn daarvoor lelijk afgestraft door de Vlaamse kiezer. Aan Vlaamse kant is het streven naar een confederatie met vergaande autonomie en eigen (financiële) verantwoordelijkheid voor de beide grote landsdelen verder versterkt. Het huidige model waarbij de regio’s en de staat functies en verantwoordelijkheden delen, is voor velen niet te volgen en leidt tot ontsporingen en machtsmisbruik. Het zal moeilijk worden het Vlaams Belang, dat al twintig jaar in de vorm van een cordon sanitaire genegeerd wordt door de oude traditionele partijen, bij een nieuwe regeringsvorming opnieuw te negeren. Hoe moeilijk blijkt wel uit het feit dat de linkse partijen in Wallonië en Brussel die daar in de meerderheid zijn, de huidige eenheidsstaat niet willen opgeven.

Volgens de Vlaamse politicoloog Bart Maddens is daarom het eindspel voor België als staat nu begonnen. De Wever heeft als einddoel een zelfstandig Vlaanderen op het oog, een confederatie van twee aparte staten is voor hem slechts een tussenstation. Feit is dat België als gevolg van de in het verleden doorgevoerde staatshervormingen uit twee aparte democratieën bestaat, maar ook meer en meer uit twee aparte volkeren die nog maar nauwelijks elkaars taal verstaan. Verder lezen

Europese Unie werkt in feite al zoals Baudet het wil  

 

De manier waarop de EU besluiten neemt is niet de uitkomst van wat in de Brusselse bureaucratie wordt bedacht, zoals Forum voor Democratie stelt, maar waarmee de regeringsleiders instemmen.

De tijden zijn wel eens beter geweest voor Thierry Baudet, de man die met zijn partij Forum voor Democratie voor het eerst deelneemt aan de Europese verkiezingen. Werd de Europese Unie nog niet zo lang omschreven als een fort dat zich zowel naar binnen als naar buiten hautain gedroeg, nu lijkt het op een belegerde veste die van alle kanten wordt bedreigd. Door China, door Rusland, maar ook door de Amerikanen die vanaf het prille begin gangmakers van de Europese samenwerking zijn geweest. Het is nu dus alle hens aan dek voor Europa. Nooit was het zo duidelijk dat we in ons eentje niks vermogen tegen de bedreigingen die van deze boven genoemde landen uitgaan. Dat begrijpt Baudet natuurlijk ook en daarom heeft hij zijn wens voor een Nexit schielijk op een zeer laag pitje gezet. Daarnaast hebben de Britten tot hun schade ervaren dat het raderwerk van de ene geïntegreerde Europese markt zo complex is dat het alleen maar tegen een zeer hoge prijs ontrafeld kan worden en de winst van zo’n Brexit door nieuw op te stellen handelsakkoorden alleen maar lager uit kan vallen. Verder lezen