Misplaatste euforie over KLM

 

De verrassende ingreep van het kabinet in de twist tussen KLM en Air France door een fors aandelenpakket in de vaderlandse luchtvaartmaatschappij te kopen, heeft in eigen land tot opvallend brede instemming geleid. Zelfs de linkse oppositie kon niet zo snel bezwaren verzinnen tegen het in diep geheim voorbereide besluit van het kabinet, dat de schatkist uiteindelijk toch een kleine miljard euro gaat kosten. Daarmee koopt het kabinet meer zeggenschap bij KLM en in het verlengde daarvan bij Schiphol. En om die grotere invloed op de toekomst van de nationale luchthaven was het het kabinet vooral te doen.

De brede instemming heeft natuurlijk te maken met het merkwaardige fenomeen dat de KLM toch steeds weer een soort ‘soort oranjegevoel’ teweeg brengt. Door tegen die nationale gevoelens in te gaan, maak je je niet echt populair. CDA-fractieleider Buma was zelfs zo enthousiast dat hij partijgenoot minister Wopke Hoekstra van financiën maar meteen als de volgende premier wilde aanwijzen. Hoewel het kabinet de timing niet echt zelf in de hand had, kwam het niet slecht uit dat er deze maand verkiezingen zijn. De politieke tegenvoeters zagen dan ook kennelijk geen andere mogelijkheid dan de ingrijpende beslissing van het kabinet te steunen. Verder lezen

Gerhard Richter doet boekje open over `Werk ohne Autor´  

 

Op 24 februari is het weer zo ver, de jaarlijkse Oscar-uitreiking. Duitsland heeft als kandidaat voor beste buitenlandse film `Werk ohne Autor´ (`Never look away´) ingezonden, die het tot de laatste vijf heeft geschopt  en ook in Nederland erg enthousiast is ontvangen. De film is bij het Duitse publiek ook goed gevallen, maar door de belangrijkste filmrecensenten genadeloos neergesabeld. Ik was het met die kritiek eens en mijn vrienden in Nederland verbazen zich daarover, want iedereen is nu juist zo onder de indruk.

Eerst het relletje tussen regisseur Florian Henckel von Donnersmarck en zijn hoofdpersoon, de schilder Gerhard Richter. De film beschrijft Richters leven, een Duitse familiegeschiedenis die typerend is voor de twintigste eeuw, bepaald door twee dictaturen, die van de nazi´s en de DDR. Richter is weliswaar bij het grote publiek in Nederland geen beroemdheid, maar vergis je niet, het is ´s werelds duurste levende kunstenaar, wiens werken voor tientallen miljoenen worden verkocht. Richter gaf na het verschijnen van `Werk ohne Autor´ een zuinige reactie, die erop neerkwam dat hij de film `te verbrokkeld´ vond. Achteraf bleek dat hij alleen de trailer had gezien en de DVD had opgevraagd (`Op mijn leeftijd kan ik geen drie-en-een-half uur in de bioscoop zitten´), die hem echter niet werd toegestuurd.

Toen het toonaangevende tijdschrijft The New Yorker hem eind vorig jaar om een interview vroeg, antwoordde Richter dat dit voor hem onmogelijk was, omdat zijn `weerzin´ inmiddels zo was gegroeid dat hij alleen al bij de herinnering aan de ontmoetingen met Donnersmarck een slecht gevoel kreeg.´ De tweede keer had The New Yorker meer succes; Richter stemde toe. En hij liet geen spaan heel van de grote regisseur. `Hij heeft mijn biografie misbruikt en extreem vertekend.´ Verder lezen

`Respekt-Rente´ nieuwe splijtzwam in Duitse politiek  

 

Wanneer het om Nederland gaat, is er weinig waarover de Duitsers zich zo kunnen verbazen als de pensioenen. Een flink bedrag elke maand, ook al heb je geen dag gewerkt in je leven, want de AOW komt gewoon op je bankrekening binnen. Wat een luilekkerland. Ze zijn jaloers en dat is begrijpelijk, want hun pensioenen zijn doorgaans niet bepaald om over naar huis te schrijven, ook al is het deels eveneens een staatspensioen. Ik ga het hier niet uitleggen, want het systeem is ingewikkeld, maar de uitkomst is in ieder geval heel mager, en bovendien vallen de pensioenen in de voormalige DDR nog lager uit dan die in West-Duitsland.

De armoede onder bejaarden is dan ook ten hemel schreiend, ook onder diegenen die nog werken. Want vaak blijven oudere mensen doorwerken, zelfs tot na hun 70ste, in veel gevallen met eenvoudig  maar zwaar werk dat slecht betaald  wordt. In het ergste geval zoeken ze hun heil in het verzamelen van lege flessen die voor een kwartje per fles ingeleverd kunnen worden bij de supermarkt. Ik ben gewend aan het beeld dat oude mensen, mannen en vrouwen, de afvalbakjes op straat nazoeken op flessen, maar mijn Nederlandse bezoekers schudden meestal ongelovig hun hoofd als ze het zien.

De sociaaldemocraten van de SPD willen een menswaardiger pensioensysteem. Minister van Sociale Zaken Hubertus Heil, de naam zegt het al, is de brenger van de blijde boodschap. Hij heeft een wetsvoorstel ingediend voor een zogeheten `Respekt-Rente´. Verder lezen

May durft vrede in Ierland op het spel te zetten

 

Zullen de hekken en de douane controles lang de vijfhonderd kilometer lange grens tussen het protestantse Noord-Ierland en de katholieke Ierse Republiek alsnog terugkeren? Zullen de spanningen tussen beide streken die decennia lang de sfeer op het eiland vergiftigden en gepaard gingen met bomaanslagen weer oplaaien?

Sinds het Goede Vrijdagakkoord ruim twintig jaar de barrières op het Ierse eiland uit de weg ruimde, zijn de spanningen daar langzaam maar zeker als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar het is zeker niet langer denkbeeldig dat die conflicten weer ontstaan nu de Britse premier May afgelopen week heeft besloten in Brussel opnieuw te onderhandelen over het door haar zelf gesloten scheidingsakkoord dat een open grens garandeert tussen beide Ierlanden. Een draai van jewelste.

Haar besluit volgde op een stemming in het Lagerhuis waarin de voornaamste steen des aanstoots uit dit scheidingsakkoord, de zogenaamde achtervang-regeling (‘backstop’) is. Die moet er voor zorgen dat door middel van een tijdelijke douane-unie met de EU een gelijk speelveld op het Ierse eiland blijft bestaan zolang er geen nieuw handelsverdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie is uitgewerkt. May overtrad weliswaar door die achtervang-regeling te accepteren feitelijk de door haar zelf getrokken rode lijn om geen douane-unie met de EU aan te gaan. Want dan zou er in haar ogen niet langer sprake zijn van een echte breuk met de EU. Maar de backstop is slechts tijdelijk, zo stelt Brussel, en lang had May verwacht de harde nationalistische kern van de Conservatieve Partij (die het liefst helemaal met Europa zou willen breken) te kunnen vermurwen. Verder lezen

Han Mulder overleden  

 

Han Mulder, columnist en mede-oprichter van deze webite, is op 9 januari in Den Haag overleden. Hij werd 83 jaar.

Han was een begenadigd journalist en scribent en een aimabel mens.

Hieronder een persoonlijk in memoriam van Theo Monkhorst.

 

 

In de nacht volgend op de middag waarop Angeliek mij informeerde dat haar man en onze vriend Han Mulder op 9 januari plotseling was overleden toen hij even rustte van een wandeling, lag ik, met oordoppen in mijn oren om de wereld buiten te houden, te denken aan de laatste keer dat ik hem zag, tijdens het traditionele jaarlijkse kerstdiner voor vrienden, onder een prachtige wit opgetuigde kerstboom, enigszins broos, zittend op een pianokrukje en ons, zijn vrienden en gasten, zoals ieder jaar welkom hetend, zij die er niet meer bij waren gedenkend, niet wetend dat wij hem de volgende keer zouden herdenken, als altijd eloquent met een licht ironische toon, niet zonder humor, geheel de wijze man, zijn leven gebouwd op liefde voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen en een vracht ervaring als maker van radio- en tv-programma’s, redacteur van Het Parool, hoofdredacteur van het Leidsch Dagblad, voorlichter van de minister van Cultuur, columnist van de Haagse Courant en het Archeologie Magazine, redacteur van de Internationale Spectator en mede oprichter van de website Haagse Columnisten, maar vooral liefhebber en kenner van beeldende kunst, muziek en geschiedenis, nieuwsgierig naar de vreemde kronkels van het politieke leven waar hij als kenner van wat zich achter de schermen in het Haagse afspeelt graag enigszins spottende kanttekeningen bij plaatste, liefhebber vooral van de taal, de fraaie metafoor, verrassende wendingen en soms ook enigszins archaïsch taalgebruik, niet gespeend van een neiging naar het barokke, waarmee hij ons, zijn lezers, steeds weer verraste en verwende, reden waarom deze herinnering respectvol gegoten is in de vorm van een doorlopende zin, wat hem, als hij hem gelezen had, waarschijnlijk, met sprankelende ogen achter zijn ronde brillenglazen en zijn rechter mondhoek in een glimlach opgetrokken, tot de uitspraak zou hebben verleid: ‘Nou, nou Monkhorst, zo kan het wel weer.’

Hij is niet meer tussen ons, maar nog lang in ons.