Bucatini all’Amatriciana

 

GENT – Heel Italië kent het recept.  Bucatini is een wat dikkere, en tegelijk holle soort spaghetti; typisch Romeins. De traditioneel bijbehorende saus (sugo) is genoemd naar het stadje Amatrice, 3000 inwoners, in de heuvels iets ten noorden van Rieti, midden-Italië.  All’Amatriciana…,  op Amatriciaanse wijze.

Simpel te maken gerecht als je varkenswangetjes kunt krijgen (guanciale), of anders goed buikspek, zoals de pancetta. Olijfolie, (gedroogd) Spaans pepertje, tomaten. Geen knoflook! En aan tafel wat pecorino, of desnoods Parmezaanse kaas, er over raspen. Hoe simpel kan het zijn. Het staat in elk Romeins restaurant op de kaart. En niet alleen daar.

Het recept is een klassieker. Dat zal zo blijven. Maar het stadje waar het gerecht naar vernoemd is bestaat grotendeels niet meer. Een desastreuze aardbeving verkruimelde het historische centrum van Amatrice in een gigantische puinhoop.

Alle natuurrampen zijn verschrikkelijk; water, vuur, wind. Maar de angstaanjagende, onderaardse grommende en brullende aankondiging van een aardbeving is misschien wel het ergste van alle natuur-ellende.

Amatrice is in rouw. Het telt z’n doden, troost gewonden en daklozen. Alle zeven werken van barmhartigheid tegelijk. Het graaft tegen beter weten in de spelonken van ingestorte huizen, appartementen.

In de volledig verwoeste hoofdstraat staat de middeleeuwse kerktoren nog vrijwel ongeschonden overeind. Het is van een troosteloze symboliek. Misschien dat de toren de komende jaren een stimulans zal zijn bij de wederopbouw.

De heuvels rond Amatrice zijn in dit jaargetijde op z’n mooist. Maar het lieflijke landschap is ingelijst in een smerige rouwrand.

Bucatini, spaghetti all’ Amatriciana zal tot in lengte van jaren een bittere nasmaak hebben…

 

franswijnands@telenet.be

 

 

Pijnlijke blunder van Hotel Kempinski  

 

 

Hotel Kempinski aan de Kurfürstendamm in Berlijn is onderdeel van de oudste Europese hotelketen, die momenteel 73 vijf-sterren-hotels in 31 landen exploiteert, allemaal even luxueus en gerenommeerd. Dan heb je wel een naam op te houden. Maar dit Kempinski-hotel is in opspraak, en niet zo zuinig ook.

 

Het gaat niet om haren in de wastafel of slecht werkende airco. Was het maar waar, verzucht het management in stilte. Nee, het is erger dan dat. De joodse filmregisseur Claude Lanzmann, nu 90 jaar oud, bekend van zijn meesterwerk Shoah over de holocaust, publiceerde donderdag 11 augustus een woedend ingezonden stuk in de Frankfurter Allgemeine Zeitung. Hij was diep geschokt: in de interne telefoonlijst van Kempinski aan de Kurfürstendamm wordt het landennummer van Israel overgeslagen, uit politieke overwegingen. Verder lezen

Wegsturen Yuri terecht

 

Het zorgde voor een beetje afleiding. De affaire Van Gelder hield de natie een paar dagen bezig, de nogal teleurstellende resultaten bij de Olympische Spelen in  Rio de Janeiro verdwenen even naar de achtergrond. Het was een volwassen rel. Turner Yuri van Gelder werd wegens wangedrag naar huis gestuurd. Juist hij! Niet verrassend, maar wel met een hoog zieligheidsgehalte.

Van Gelder staat al vele jaren aan de top van het turnonderdeel met de ringen. ‘Lord of the rings’ werd hij wel vertederd genoemd. Hij won aan de ringen ongeveer alles wat er te winnen viel, maar zowel in 2008 als in 2012 bleef hij buiten het olympische deelnemersveld, ook al vanwege eerdere ontsporingen. Zo werd hij geruime tijd geschorst wegens cocaïnegebruik en was er eerder sprake van verzuim bij trainingen en andere in het topsportleven toch behoorlijk zwaar tellende blijken van gebrek aan discipline. Verder lezen

Museumkwartiertje

 

Marcel Verreck

 

Er is, behalve zand en veen, in Den Haag nog een gebied te onderscheiden. Het ligt ter hoogte van het Binnenhof en ik noem het altijd maar ‘het bagger’. Oftewel ‘het politieke drijfzand’, op wiens peilloze diepte je nu bij het Tournooiveld vanwege de aanleg van een parkeergarage een blik kan werpen. In deze omgeving bevindt zich ook het beoogde Museumkwartier, waarin men de vele aanwezige musea nog meer met elkaar wil verbinden.

Daar was natuurlijk onmiddellijk gedoe over, want zoals bekend kan er in onze stad geen steen verlegd of boom gekapt worden zonder dat betrokken activisten zich eraan vastketenen. Zo vind ik het nog steeds onbegrijpelijk dat de bloesemboompjes aan de kustzijde van de Laan van Meerdervoort het hele voorjaar lelijk onthoofd langs de straat hebben gestaan. De geplande herinrichting was nog lang niet begonnen, had ze nog één keer laten bloeien!

Maar goed, het Museumkwartier. De majestueuze rust van het Voorhout moet natuurlijk niet ontaarden in een permanente touristenscrum. Een nobel standpunt, want alles van waarde is weerloos en plannenmakers dienen constructief maar met gezond wantrouwen bejegend te worden. Het gaat hier dus om een delicaat proces van kleine stapjes, waarbij de balans tussen wat hartstikke goed is (en dat is veel in Den Haag, vandaar ook het assertieve conservatisme) en mogelijke verbeteringen voortdurend in de gaten moet worden gehouden.

Het is een mooie uitdaging: meer bezoekers voor dit prachtige stadsdeel zonder aantasting ervan. We zouden om te beginnen het Binnenhof als extra museum kunnen inrichten. Dat kunnen ze bij die renovatie gelijk meenemen.

Ik denk aan een tentoonstelling van verdwenen verschijnselen uit de democratie:  het scherpzinnige ideologische debat, het onelinerloze betoog, het niet-opportunistische kamerlid en natuurlijk de VVD’er zonder strafblad.

Bij het kanaliseren van de aanzwellende toeristenstromen ontkomen we, zoals overal, niet aan etnisch profileren. Voor de immer voortrazende Japanners met hun zwaaiende selfiesticks zou je een aparte snelle route kunnen creëren, voor de traditioneel lawaaiïge Amerikanen eentje met geluidsschermen.

Veel kan ook ondergronds, voor de hand ligt een nieuw verzetsmuseum, maar ook het transport van touristen vanaf hun touringcars bij het Malieveld. Dat wordt een extra ‘experience’, want met onze Haagse ervaring maken we daar een spectaculaire grotachtige wildwaterbaan van.

En wordt het onverhoopt toch te druk op het Voorhout, laten we John Medley zingen. Dan is iedereen zo weg.

 

(deze column verscheen eerder in het blad Den Haag Centraal)

 

 

Geloofwaardigheidsprobleem blijft Clinton achtervolgen

 

Hillary Clinton heeft de steun van het Amerikaanse politieke establishment, maar grote delen van het electoraat wantrouwen haar en zien in haar slechts een carrièrevrouw die weinig kan doen om het leven van de doorsnee Amerikaan te verbeteren.

Op de Democratische conventie afgelopen week in Philadelphia was de weldenkende Amerikaanse politieke elite aan het woord, die met afgrijzen neerkeek op de eerder gehouden verkiezingsbijeenkomst van de Republikeinen in Cleveland, waar de onroerendgoed baas Donald Trump elke oppositie binnen zijn eigen partij met simplistische volzinnen de mond wist te snoeren en daarmee de man in de straat achter zich weet te krijgen. De oud-burgemeester van New York Michael Bloomberg, die anders dan Trump eigenhandig een groot eigen zakenimperium wist op te bouwen en tot voor kort tot de Republikeinse partij behoorde, noemde Trump een gevaarlijke demagoog en oplichter, een man die een spoor van faillissementen, rechtszaken en bedrogen ondernemers achter zich heeft gelaten en innerlijk tegenstrijdige plannen lanceert om de geplaagde Amerikaanse middenklasse er weer bovenop te helpen. Bloomberg pleitte voor een kandidaat die verstand van zaken heeft en weet hoe de buitenwereld werkelijk in elkaar zit. Dat is Clinton, ook al noemde hij haar naam niet. Verder lezen