En de winnaar is: Tom Dumoulin!  

 

En weer toonde de Tour de France zich het mooiste sportspektakel van het jaar. En deze keer ook nog met een forse Nederlandse inbreng. Twee Nederlanders bij de eerste vijf en nog een vertegenwoordiger van een Nederlandse ploeg in de top van het klassement, Roglic, die als jeugdig schansspringer bepaald niet op weg leek een wielergrootheid te worden.

Maar het had nog veel mooier kunnen zijn. Tom Dumoulin, die nog geen twee minuten te kort kwam op de winnaar, heeft de ronde grotendeels als individu moeten afwerken. Zijn ploegmakkers zijn uitstekende fietsers, maar niet meer dan dat. Tom had de pech dat zijn belangrijkste helper in de bergen, Wilco Kelderman, al vooraf door een blessure afviel. Hij werd vervangen door Laurens ten Dam, een even sympathieke als gemiddelde wielrenner in de diepe herfst van zijn carrière. Al vrij snel moest Tom’s ploeggenoot Michael Matthews wegens ziekte afhaken. En Matthews is ongeveer van de klasse van winnaar Thomas, dat wil zeggen dat als Matthews de ronde had kunnen voortzetten en Dumoulin was uitgevallen Matthews tweede of misschien wel eerste zou zijn geworden. Voor de rest telt de ploeg van Tom sterke fietsers, maar geen van allen met ook maar de geringste mogelijkheid ooit een Tour de France te kunnen winnen.

Hoe anders is dat bij Sky. Verder lezen

Van kardinaalsrood naar diepzwart  

 

Een kardinaal zijn fascinerend roodkleurige bonnet afpakken is zoiets als een generaal voor het front van de troepen zijn sterren van het uniform trekken: de ergste vorm van degradatie, straf en vernedering. Sterren en strepen bepalen de rangorde in een leger, in de katholieke kerk zijn dat de kleuren: wit voor de paus, oranjerood voor de kardinalen, paars voor de bisschoppen, zwart voor de ‘gewone’ clerus en bruin voor alle soorten kloosterlingen. Zonder opvallende kleur ben je niemand, althans niet herkenbaar in de hiërarchieke pikorde.

Daar moet de Amerikaanse kardinaal Theodore McCarrick nu mee leren leven. Onder druk van de buitenwereld, na stevige kritiek uit eigen kringen en ongetwijfeld op discreet aandringen van het Vaticaan, heeft hij zijn ontslag aangeboden. Of beter: hij was bereid zijn titel van kardinaal op te geven, want hij is al jaren niet meer als zodanig actief.

Paus Franciscus heeft dat aanbod per ommegaande geaccepteerd. De 88-jarige priester McCarrick gaat de bescheiden rest van zijn leven in het zwart gekleed: de kleur van rouw en boetedoening. Verder lezen

Domme voetballer lokt lelijk debat uit

 

Eén foto zegt meer dan duizend woorden, dat weten we. De Duits-Turkse voetballer Mesut Özil heeft het weer eens aan den lijve ondervonden. De Arsenal-speler liet zich op 13 mei in Londen vriendelijk lachend fotograferen met `zijn´ president Erdogan, zoals hij hem noemde. De opwinding daarover leidde tot een slechte sfeer in het Duitse nationale elftal, dat ook nog eens waardeloos voetbalde en dus terecht na de eerste ronde al uit het WK vloog. De commentaren bleven rondzingen in de media en op de social media, tot op de dag van vandaag.

 

Özil zelf reageerde aanvankelijk niet, maar verklaarde afgelopen zondag (dus vijf weken later) dat hij zich terugtrekt uit het Duitse nationale team. Hij deed dit in een driedelig Engels statement op Twitter, waar hij maar liefst 70 miljoen volgers heeft. Zijn argument: de foto met Erdogan was misbruikt om het verborgen racisme in de Duitse voetbalwereld tot uitdrukking te brengen. `En dat is gevaarlijk voor de samenleving (…) Ik zal nooit meer voor Duitsland spelen, zo lang ik racisme en gebrek aan respect voel.´ En als het gaat om de kritiek op de Turkse dictator: `Ik ben voetballer, geen politicus.´ De mens moet van de politieke leider worden onderscheiden, vindt Özil.

 

De sociale media staan uiteraard bol van de voors en tegens, en intussen is ook een debat over integratie en racisme in de sportwereld uitgelokt. De toon daarvan is vaak niet fraai. Zo zei Uli Hoeness, voorzitter van de voormalige club van Özil, Bayern München: `Die speelt al jaren als een drol. (…) En nu verschuilt hij zichzelf en zijn wanprestatie achter deze foto.´ En Willi Lemke, oud-bestuurder van Özils club Werder Bremen: `Erg slim vind ik het niet. Hij speelt in het Duitse elftal en wilde dat ook altijd, maar ik heb nooit gemerkt dat hij zich daarmee identificeerde.´

Verder lezen

De VVD doet ’t weer  

 

Wat zou het zijn dat twee VVD-kopstukken zo kort na elkaar verbaal hevig in de fout gaan? Eerst Halbe Zijlstra en zijn leugen over een ontmoeting met Poetin. En nu Stef Blok, die meent een verklaring te hebben voor het failliet van de multiculturele samenleving. Bizar, beiden deden hun gewraakte uitspraken als kersverse minister van Buitenlandse Zaken. En in beide gevallen lag die benoeming niet voor de hand. Hun benoeming had vooral te maken met het feit dat ze behoren tot de ‘innercircle’ van premier Rutte en daarmee straalt hun miskleun ook behoorlijk af op de status van de premier. Zijlstra stond al niet bekend om zijn diplomatieke handigheid, Blok werd vooral geroemd om zijn onkreukbare uitstraling.

Kennelijk hadden beiden de behoefte om binnen de VVD sterk levende maar weinig openbaar vertolkte gedachten tot uiting te brengen. Voor Zijlstra was dat de behoefte om duidelijk te maken dat ‘de Rus’ nog altijd niet te vertrouwen is en dat Poetin stiekem toch uit is op het verkrijgen van wereldheerschappij.

Ook Blok gaf uiting aan een binnen de VVD breed levende gedachte dat de multiculturele samenleving eigenlijk al lang is mislukt. Blok signaleerde dat bovendien in nogal lompe bewoordingen en daar hoort  vooral een minister van Buitenlandse Zaken zich voor te hoeden. De vinnige reacties op Blok doen niettemin nogal hypocriet aan, want de gedachten die hij ventileerde, leven helaas onder een flink deel van de bevolking. Verder lezen

Het persoonlijke is politiek (en omgekeerd)  

 

Natuurlijk, de vluchtelingencrisis is de aanleiding. Daarover zijn ze het grondig oneens, al jaren, Bondskanselier Angela Merkel (CDU) en de chef van de Beierse zusterpartij CSU, Horst Seehofer, tevens minister van Binnenlandse zaken. Maar de diepere oorzaak is dat ze elkaar niet kunnen luchten of zien, en dat duurt ook al jaren. Het huwelijk tussen de arrogante Beier en de steile Oost-Duitse domineesdochter was bij de verloving al gedoemd te mislukken.

 

`Ik kan met die vrouw niet verder werken.´ Op het moment dat deze verzuchting van Seehofer bekend werd, wist iedere politieke waarnemer dat de crisis alleen nog maar een kwestie van tijd was. Op het moment dat ik dit schrijf is het nog niet zo ver, maar ik zou niet weten hoe de val van de regering nog voorkomen kan worden – als twee politieke leiders elkaar haten, is er geen redding mogelijk. Het persoonlijke is politiek en politiek is persoonlijk. Compromissen zijn een gepasseerd station.

 

Het conflict spitst zich toe op de afwijzing van vluchtelingen aan de grens. Seehofer wil iedereen die al elders in een asielprocedure zit of via een ander EU-land is binnengekomen en daar geregistreerd is, de toegang tot Duitsland weigeren en ze terugsturen naar Oostenrijk, ondanks felle protesten van de Oostenrijke premier Sebastian Kurz. En Merkel wil vluchtelingen aan de grens alleen afwijzen in samenwerking met andere EU-landen. Het land, waar de betrokkene Europa is binnengekomen, moet ze ook terugnemen. Met Spanje en Griekenland heeft ze daarover dit weekend in Brussel concrete afspraken gemaakt, met Italie was daar geen denken aan, en verder blijft het bij een vage beginselverklaring. Dat is voor Seehofer niet genoeg.

Verder lezen