Opening vliegveld Berlijn opnieuw op losse schroeven

 

Wie rond het Paasweekend in Berlijn een vlucht heeft geboekt, moet rekening houden met chaotische toestanden op vliegveld Tegel. Volgens onheilspellende berichten zullen veel reizigers hun vlucht missen, omdat ze niet bijtijds uit de rijen wachtenden kunnen komen. Afgelopen vrijdag was het al helemaal mis en met Pasen schijnt het nog veel erger te worden.

Geen wonder, Tegel is berekend op 12 miljoen passagiers per jaar en het zijn er inmiddels 22 miljoen. Oorzaak: het nieuwe rampvliegveld BER, dat al in 2011 open zou gaan, is nog steeds niet klaar. Zucht. Maar wacht even, hoor ik iemand zeggen, niet zo somber, BER gaat nu toch in oktober volgend jaar open? Klopt, dat heeft vliegveldbaas Daldrup een paar keer nadrukkelijk verklaard. Eindelijk dan toch. Maar helaas. Na een bouwtijd van 13 jaar en een gigantische budget-overschrijding (kosten: geen 2 miljard maar meer dan 7 miljard) staat ook die datum weer op losse schroeven.

Bijna letterlijk, want de bottleneck is nu de plug, waarmee de kabels in de terminal zijn vastgezet. Die kabels, nodig voor de brandveiligheid, zijn na 2012 al eens vernieuwd, maar er mankeert nog steeds van alles aan en dus moeten ze weer gerepareerd worden. Verder lezen

Waarom Baudet niet deugt

 

Ik heb iets uit te leggen. ‘Baudet deugt niet’ schreef ik op Facebook en kreeg veel bijval, maar ook kritiek. Eén reactie op Facebook was dat ik niet moest bijten. Een vriend nam mij de uitspraak kwalijk en wees op mijn voorbeeldfunctie als oud-politicus en dat ik mij bovendien met deze uitspraak in dezelfde groep rangschik als de anti-fascistische vrouw die opriep T. Baudet dood te schieten en de Groningse hoogleraar die had geschreven dat Volkert moest komen. Vooral dat laatste is nogal een stevige beschuldiging van een vriend.

Maar voordat ik nu op dezelfde toon repliceer, zie ik het als mijn taak uit te leggen waarom ik vind dat Baudet niet deugt. Want dat blijf ik vinden en schrijven.

Eerst het woord ‘deugen’. Volgens Van Dale betekent dat ‘braaf zijn, goed oppassen.’ Ik vind met mijn gewraakte uitspraak dus dat T. Baudet niet braaf is en niet goed oppast. Het zou mij niet verwonderen als hij dit zelf zou onderschrijven, met zijn ijdele ironie. Hoe het ook zij, dat een dergelijke constatering vergelijkbaar is met de uitspraken die oproepen tot moord gaat natuurlijk veel te ver. Zelfs als ik mensen met mijn uitspraak zou inspireren zich tegen Baudet te verzetten betekent dat nog niet dat ik hen zou oproepen tot moord. Als iemand mij dat aanwrijft wil hij mij dus op onheuse gronden de mond snoeren in een politiek debat. Dat laat ik natuurlijk niet gebeuren.

Vandaar deze poging uit te leggen waarom ik vind dat Baudet niet deugt. Verder lezen

De rebellie van de borreltafel

 

Hij vindt, tegen massaal en mondiaal beter weten in, dat er met het klimaat niets mis is. Hij wil de chaos opzoeken door net als Engeland uit de Europese gemeenschap te stappen. Hij vindt dat door de misdaad van een ‘doorgesnoven’ crimineel al diens geloofsgenoten het land uit zouden moeten en zaait angst dat dit soort rampen veel vaker zullen gebeuren als we ‘onze’ identiteit niet zuiver houden. Hij vindt dat doorgedraaide conservatieve Amerikaanse denktanks het heel vaak bij het rechte eind hebben.

Waar hij woont? Niet in een psychiatrische inrichting. Nee, hij woont in volle vrijheid in een land dat deze week door de Verenigde Naties is aangewezen als het op vier na gelukkigste land van de wereld. En die man verwierf deze week de steun van pakweg zo’n driekwart miljoen mensen. Verder lezen

Misplaatste euforie over KLM

 

De verrassende ingreep van het kabinet in de twist tussen KLM en Air France door een fors aandelenpakket in de vaderlandse luchtvaartmaatschappij te kopen, heeft in eigen land tot opvallend brede instemming geleid. Zelfs de linkse oppositie kon niet zo snel bezwaren verzinnen tegen het in diep geheim voorbereide besluit van het kabinet, dat de schatkist uiteindelijk toch een kleine miljard euro gaat kosten. Daarmee koopt het kabinet meer zeggenschap bij KLM en in het verlengde daarvan bij Schiphol. En om die grotere invloed op de toekomst van de nationale luchthaven was het het kabinet vooral te doen.

De brede instemming heeft natuurlijk te maken met het merkwaardige fenomeen dat de KLM toch steeds weer een soort ‘soort oranjegevoel’ teweeg brengt. Door tegen die nationale gevoelens in te gaan, maak je je niet echt populair. CDA-fractieleider Buma was zelfs zo enthousiast dat hij partijgenoot minister Wopke Hoekstra van financiën maar meteen als de volgende premier wilde aanwijzen. Hoewel het kabinet de timing niet echt zelf in de hand had, kwam het niet slecht uit dat er deze maand verkiezingen zijn. De politieke tegenvoeters zagen dan ook kennelijk geen andere mogelijkheid dan de ingrijpende beslissing van het kabinet te steunen. Verder lezen

Gerhard Richter doet boekje open over `Werk ohne Autor´  

 

Op 24 februari is het weer zo ver, de jaarlijkse Oscar-uitreiking. Duitsland heeft als kandidaat voor beste buitenlandse film `Werk ohne Autor´ (`Never look away´) ingezonden, die het tot de laatste vijf heeft geschopt  en ook in Nederland erg enthousiast is ontvangen. De film is bij het Duitse publiek ook goed gevallen, maar door de belangrijkste filmrecensenten genadeloos neergesabeld. Ik was het met die kritiek eens en mijn vrienden in Nederland verbazen zich daarover, want iedereen is nu juist zo onder de indruk.

Eerst het relletje tussen regisseur Florian Henckel von Donnersmarck en zijn hoofdpersoon, de schilder Gerhard Richter. De film beschrijft Richters leven, een Duitse familiegeschiedenis die typerend is voor de twintigste eeuw, bepaald door twee dictaturen, die van de nazi´s en de DDR. Richter is weliswaar bij het grote publiek in Nederland geen beroemdheid, maar vergis je niet, het is ´s werelds duurste levende kunstenaar, wiens werken voor tientallen miljoenen worden verkocht. Richter gaf na het verschijnen van `Werk ohne Autor´ een zuinige reactie, die erop neerkwam dat hij de film `te verbrokkeld´ vond. Achteraf bleek dat hij alleen de trailer had gezien en de DVD had opgevraagd (`Op mijn leeftijd kan ik geen drie-en-een-half uur in de bioscoop zitten´), die hem echter niet werd toegestuurd.

Toen het toonaangevende tijdschrijft The New Yorker hem eind vorig jaar om een interview vroeg, antwoordde Richter dat dit voor hem onmogelijk was, omdat zijn `weerzin´ inmiddels zo was gegroeid dat hij alleen al bij de herinnering aan de ontmoetingen met Donnersmarck een slecht gevoel kreeg.´ De tweede keer had The New Yorker meer succes; Richter stemde toe. En hij liet geen spaan heel van de grote regisseur. `Hij heeft mijn biografie misbruikt en extreem vertekend.´ Verder lezen