Oresteia

 

Ik hoorde acteur en regisseur Hans Croiset op de radio zeggen dat de Oresteia eigenlijk minstens elke vijf jaar een keer zou moeten worden opgevoerd. Door de eeuwen heen is die score inderdaad redelijk bereikt. We hebben het dan over het enige compleet, dus in zijn geheel overgeleverde stuk van Aischylos, een van de grote makers van de Griekse tragedie uit de 5de eeuw voor Christus, de gouden tijd van Athene. De voorname geest die de superieure beelden op het Parthenon uitstraalden vond toen zijn evenknie in de ontplooiing van het drama en de poëzie.

 

Zaterdag beleefde de Haagse schouwburg dus de nieuwste versie van de Oresteia, die beladen belevenis van stemming en beklemming: het Nationale Theater in de regie van Theu Boermans. Croiset heeft gelijk. Aischylos is niet zozeer een schrijver met veel gezichten, maar een met steeds weer nieuwe vragen voor steeds weer andere tijden. Daarbij treft hij ook zijn even geniale tijdgenoten Sophocles en Euripides. Toneel verschilde in zijn aanpak natuurlijk heel erg van wat ik nu maar kortheidshalve modern toneel noem. Het verschijnsel tragedie was in zijn oervorm vooral een religieuze plechtigheid bij de jaarfeesten in het theater voor Dionysus, de god van de wijn.

Verder lezen

Angela Merkel in de knel  

 

Het rommelt in de met zoveel pijn en moeite tot stand gekomen grote coalitie van christendemocraten (de CDU van Angela Merkel en de rechtse CSU uit Beieren van Horst Seehofer) en sociaal-democaten (SPD). Het bekende beeld van de kruiwagen met kikkers doemt steeds sterker op. De SPD-leiding zegt Merkel nu de wacht aan: zo kan het niet langer, de Bondskanselier moet ingrijpen.

De toorn van de sociaal-democaten richt zich vooral op twee kopstukken uit de christendemocratische gelederen: oudgediende Horst Seehofer en aankomend talent-met-grote-waffel Jens Spahn. Geen van beide is vriend van Angela, en ze zitten vooral in het kabinet onder het motto: if you can´t beat them, join them. Maar het blijken paarden van Troje. Verder lezen

O, o, Den Haag

Het was me deze week als Hagenaar weer eens vreemd te moede. Stad met veel pretentie, minstens hoeder van recht en vrede in de wereld, vele nationaliteiten binnen de gemeentegrenzen, altijd bezig met erkenning en status, daarbij vaak nauwelijks na-ijver verhullend richting Amsterdam, de stad die nooit moeite hoeft te doen voor de aandacht van de wereld. Wie een stedentrip naar de Lage Landen ambieert, gaat naar Amsterdam en niet naar Den Haag of het moest zijn om het meisje met de parel.

 

In feite is Den Haag in dagelijkse doen dorps en argwanend van karakter. Illustratief waren de raadsverkiezingen van deze week. Terwijl in alle grote gemeenten de heersende trend was, ramen open, licht naar binnen, werden in Den Haag als verlosser van alle ongemak een populist en zijn kornuiten op het grootste gezondheidszadel van de raad gehesen. De Haagse markt en de Scheveningsche Courant raakten er niet over uitgepraat. In Amsterdam en Utrecht leek het al rokjesdag tussen alle bakfietsen, maar in Den Haag werd de politieke overwinning gevierd met het nuttigen van bier en een druipende bitterbal. Hou me ten goede, ieder zijn meug. Maar ik meld het wel.

 

Deze zelfde week was ik even op het Lange Voorhout om op nummer 12, een prachtig historisch pand, een tentoonstelling met werk van vrienden te bekijken. Zeer de moeite waard. De zon scheen, de lenteflora toonde zich na alle kou uitbundig. Voor Diligentia dromde een menigte samen, want – zo hoorde ik – koningin Máxima was onderweg met haar collegaatje uit Jordanië. De tram kon er zelfs niet door. Twee prachtige vrouwen zomaar in het wild op de mooiste Allee van heel Europa. Dat was dinsdag. De grote wereld leek even halt te houden in Den Haag. Maar hierna werd het dus woensdag. Het was voorbij. Verkiezingen. En we zongen met z’n allen in koor: O, o, Den Haag, mooie stad, lekker diep verstopt achter de duinen.

 

 

Rel rond voedselbank Essen

 

De voedselbank in Essen (Ruhrgebied) zal vanaf nu model staan voor het Duitse dilemma in de omgang met anderhalf miljoen vluchtelingen. Eigen volk eerst of eerlijk delen, dat lijkt simpel gezegd het probleem. Sinds 10 januari van dit jaar deelt deze voedselbank geen nieuwe kaarten uit aan mensen zonder Duitse pas. Want de behoeftigen uit eigen land dreigen verdrongen te worden, is het argument.

Racisme? Bij nadere beschouwing is de situatie natuurlijk weer niet zo zwart-wit als op het eerste gezicht lijkt. Want van de 6000 mensen die een abonnement hebben op de gratis voedselpakketten van de `Essener Tafel´ is inmiddels 75 procent buitenlander.

Iedere week worden 50 nieuwe kaarten verdeeld, die een jaar geldig blijven, en volgens de organisatie zijn vooral bejaarden, alleenstaande ouders en gezinnen met minderjarige kinderen de dupe van de toestroom van vluchtelingen. Vooral oudere mensen lieten zich, populair gezegd, van de bak bijten, en bovendien ontstonden er conflicten tussen buitenlanders onderling, volgens waarnemers. Ik kan me daar eerlijk gezegd wel iets bij voorstellen. Maar het `nazi´-verwijt ligt in dit land altijd vlak om de hoek, en het gebouw van de voedselbank is inmiddels dan ook alweer besmeurd met leuzen van deze strekking. Toch blijft het bestuur van de Essener Tafel bij zijn besluit. Vandaag, woensdag 28 februari, werden nieuwe jaarkaarten verstrekt, onder grote belangstelling van de media. En inderdaad, mensen zonder Duitse pas werden weggestuurd en mogen pas over zes weken terugkomen. Verder lezen

Mooie Winterspelen

 

Het waren mooie Winterspelen. Uitstekend georganiseerd door de Zuid-Koreanen. Merkwaardig dat we dit land, waar nog niet zo lang geleden adoptiekinderen vandaan kwamen, nog altijd sterk onderschatten. Zuid-Korea mag al weer geruime tijd te boek staan als het nieuwe Japan, zeer hoog ontwikkeld en stevig democratisch verankerd. En dat is bijzonder voor een land dat geografisch zo geïsoleerd is. Voor een reis naar het buitenland moet je er altijd gebruik maken van een schip of een vliegtuig. Respect dus voor het faciliteren van twee weken prachtige en incidentloze topsport.

Het wordt weer wennen zonder dagelijkse mooie sportreportages op wellicht wat ongelukkige tijdstippen, die voor veel mensen het dagelijkse leven behoorlijk overhoop hebben gegooid. En de Nederlandse prestaties waren imponerend en dit keer niet alleen bij het langebaan schaatsen, maar ook bij het shorttrack. Verder lezen