Er zit sleet op de excuses van het Vaticaan

 

Het is best wel een indrukwekkende brief die paus Franciscus begin deze week aan ’het hele volk van God’ heeft geschreven. Een excuusbrief voor alle misdaden die gewijde mannen in de afgelopen tientallen jaren hebben begaan tegen de zwaksten in de samenleving: kinderen. ‘We hebben de allerkleinsten aan hun lot overgelaten’, schrijft de paus. Hij doelt daarmee op het kennelijk onuitroeibare kwaad van seksueel misbruik van minderjarigen door leden van de clerus en op de verwerpelijke doofpotcultuur dienaangaande binnen de rk-kerk.

Opvallend is dat de paus in zijn brief nergens het woord bisschop gebruikt, terwijl het in de meeste gevallen bisschoppen waren die het misbruik onbestraft lieten. Zij hebben moreel gefaald en verzaakt aan hun pastorale opdracht met het schijnheilige excuus dat zij er niets van wisten… Ook opvallend is dat de paus het woord misdaden gebruikt en niet langer van zonden spreekt.

Toch kun je de brief niet zonder enig wantrouwen lezen. Het is de zoveelste knieval, de zoveelste belofte dat het nooit meer mag en zal gebeuren. Er wordt eindelijk, maar veel te laat, geluisterd naar de slachtoffers van weleer. Die kinderen van toen zijn inmiddels verknipt opgegroeide volwassenen die geen onbezorgde jeugd hebben gekend, maar in hun prille leven al kennis hebben gemaakt met een hel op aarde.   Verder lezen

Blok moet opstappen  

 

Minister Blok van Buitenlandse Zaken heeft spijt van wat hij onlangs op een besloten bijeenkomst heeft gezegd over Suriname en de multiculturele samenleving. Intussen is genoegzaam bekend dat de minister op die bijeenkomst met ambtenaren van zijn departement en diplomaten Suriname een ‘failed state’ noemde en betoogde geen enkel voorbeeld te weten van een goed werkende vreedzame multiculturele samenleving. Hij dacht zelfs dat het etnisch gerommel nu eenmaal in onze genen zit. De minister kreeg meteen heftige kritiek, maar ging net als de rest van het kabinet rustig op vakantie.

Nu het politieke seizoen weer is begonnen, betuigt de minister zijn spijt. Maar dat is natuurlijk volstrekt onvoldoende. Uiteraard heeft hij spijt, want hij heeft nogal wat veroorzaakt. Ruzie met Suriname is nog wel het minste. Verder lezen

En de winnaar is: Tom Dumoulin!  

 

En weer toonde de Tour de France zich het mooiste sportspektakel van het jaar. En deze keer ook nog met een forse Nederlandse inbreng. Twee Nederlanders bij de eerste vijf en nog een vertegenwoordiger van een Nederlandse ploeg in de top van het klassement, Roglic, die als jeugdig schansspringer bepaald niet op weg leek een wielergrootheid te worden.

Maar het had nog veel mooier kunnen zijn. Tom Dumoulin, die nog geen twee minuten te kort kwam op de winnaar, heeft de ronde grotendeels als individu moeten afwerken. Zijn ploegmakkers zijn uitstekende fietsers, maar niet meer dan dat. Tom had de pech dat zijn belangrijkste helper in de bergen, Wilco Kelderman, al vooraf door een blessure afviel. Hij werd vervangen door Laurens ten Dam, een even sympathieke als gemiddelde wielrenner in de diepe herfst van zijn carrière. Al vrij snel moest Tom’s ploeggenoot Michael Matthews wegens ziekte afhaken. En Matthews is ongeveer van de klasse van winnaar Thomas, dat wil zeggen dat als Matthews de ronde had kunnen voortzetten en Dumoulin was uitgevallen Matthews tweede of misschien wel eerste zou zijn geworden. Voor de rest telt de ploeg van Tom sterke fietsers, maar geen van allen met ook maar de geringste mogelijkheid ooit een Tour de France te kunnen winnen.

Hoe anders is dat bij Sky. Verder lezen

Van kardinaalsrood naar diepzwart  

 

Een kardinaal zijn fascinerend roodkleurige bonnet afpakken is zoiets als een generaal voor het front van de troepen zijn sterren van het uniform trekken: de ergste vorm van degradatie, straf en vernedering. Sterren en strepen bepalen de rangorde in een leger, in de katholieke kerk zijn dat de kleuren: wit voor de paus, oranjerood voor de kardinalen, paars voor de bisschoppen, zwart voor de ‘gewone’ clerus en bruin voor alle soorten kloosterlingen. Zonder opvallende kleur ben je niemand, althans niet herkenbaar in de hiërarchieke pikorde.

Daar moet de Amerikaanse kardinaal Theodore McCarrick nu mee leren leven. Onder druk van de buitenwereld, na stevige kritiek uit eigen kringen en ongetwijfeld op discreet aandringen van het Vaticaan, heeft hij zijn ontslag aangeboden. Of beter: hij was bereid zijn titel van kardinaal op te geven, want hij is al jaren niet meer als zodanig actief.

Paus Franciscus heeft dat aanbod per ommegaande geaccepteerd. De 88-jarige priester McCarrick gaat de bescheiden rest van zijn leven in het zwart gekleed: de kleur van rouw en boetedoening. Verder lezen

Domme voetballer lokt lelijk debat uit

 

Eén foto zegt meer dan duizend woorden, dat weten we. De Duits-Turkse voetballer Mesut Özil heeft het weer eens aan den lijve ondervonden. De Arsenal-speler liet zich op 13 mei in Londen vriendelijk lachend fotograferen met `zijn´ president Erdogan, zoals hij hem noemde. De opwinding daarover leidde tot een slechte sfeer in het Duitse nationale elftal, dat ook nog eens waardeloos voetbalde en dus terecht na de eerste ronde al uit het WK vloog. De commentaren bleven rondzingen in de media en op de social media, tot op de dag van vandaag.

 

Özil zelf reageerde aanvankelijk niet, maar verklaarde afgelopen zondag (dus vijf weken later) dat hij zich terugtrekt uit het Duitse nationale team. Hij deed dit in een driedelig Engels statement op Twitter, waar hij maar liefst 70 miljoen volgers heeft. Zijn argument: de foto met Erdogan was misbruikt om het verborgen racisme in de Duitse voetbalwereld tot uitdrukking te brengen. `En dat is gevaarlijk voor de samenleving (…) Ik zal nooit meer voor Duitsland spelen, zo lang ik racisme en gebrek aan respect voel.´ En als het gaat om de kritiek op de Turkse dictator: `Ik ben voetballer, geen politicus.´ De mens moet van de politieke leider worden onderscheiden, vindt Özil.

 

De sociale media staan uiteraard bol van de voors en tegens, en intussen is ook een debat over integratie en racisme in de sportwereld uitgelokt. De toon daarvan is vaak niet fraai. Zo zei Uli Hoeness, voorzitter van de voormalige club van Özil, Bayern München: `Die speelt al jaren als een drol. (…) En nu verschuilt hij zichzelf en zijn wanprestatie achter deze foto.´ En Willi Lemke, oud-bestuurder van Özils club Werder Bremen: `Erg slim vind ik het niet. Hij speelt in het Duitse elftal en wilde dat ook altijd, maar ik heb nooit gemerkt dat hij zich daarmee identificeerde.´

Verder lezen