Anne Frank

 

Meestal verbaas ik me nogal heftig over in mijn ogen weinig opwindende affaires, waarover mensen zich geweldig druk maken. De enorme ophef over de reactie van de Haagse burgemeester Krikke in de kwestie van de verwarde Syriër Malek F., die op bevrijdingsdag drie mensen neerstak, ging mijn bevattingsvermogen te boven. Natuurlijk is er bij een deel van de bevolking behoefte om meteen te roepen ‘zie je wel, die lui deugen niet’, maar de burgemeester had volkomen gelijk niet direct te zeggen dat er mogelijk terreur aan de actie van de Syriër was verbonden. De burgemeester was kennelijk zo van slag door de kritiek dat ze een paar dagen later geheel ten onrechte een mea culpa aanhief. Intussen wordt trouwens steeds duidelijker dat van een bewuste terreurdaad geen sprake was.

Hetzelfde gevoel overviel me bij de brede kritiek op minister Grapperhaus van Justitie over diens opmerking dat kleine kinderen met de Nederlandse nationaliteit toch eigenlijk uit IS-gebied gehaald moeten worden. Zelfs premier Rutte viel ernstig brommend over hem heen. De opmerking was politiek misschien niet heel verstandig, maar ik mag toch aannemen dat het overgrote deel van de bevolking ook vindt dat die arme kleintjes uit de hel zouden moeten worden bevrijd.

Waar ik wel een gigantische rel over had verwacht, was de beslissing om twee afgedekte pagina’s uit het dagboek van Anne Frank met hypermoderne middelen aan de vergetelheid te ontrukken. Nota bene juist in een periode, waarin aanscherping van de privacy aan de orde is, halen mensen het in hun hoofd dat kleine stukje privacy nog aan Anne Frank te ontrukken. Krankzinnig, een ander woord kan ik er niet voor verzinnen.

Is het de bedoeling hiermee te benadrukken dat Anne Frank maar een heel normaal meisje was, die ook wel eens wat ondeugende denkbeelden had. Wij hebben Anne Frank terecht tot een heldin gemaakt, ze is een wereldberoemd symbool van de afschuwelijke bezettingsjaren en het verzet daartegen. Wie heeft er in hemelsnaam wat aan om toch vooral de profane kant van dit meisje te benadrukken. Bovendien had Anne de pagina’s zelf afgeplakt. Het is een gruwelijke ontheiliging. Groot protest? Een beetje gepruttel hier en daar, maar kennelijk niemand die zich er echt voor interesseerde. Is Anne dan alleen maar een buitenlandse heldin?

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Dick Toet

Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant
Dick Toet

Latest posts by Dick Toet (see all)

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant