Alle berichten van Dick Toet

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant

Kruijswijk: Knap én kleurloos

 

De derde plek in de Tour de France  voor Steven Kruijswijk is een geweldige prestatie. Het gaat om de belangrijkste meerdaagse wielerwedstrijd in de wereld. Ruim drie weken lang hebben ontelbare mensen van allerlei slag hun kelen schor geschreeuwd om de renners op te zwepen tot grootse prestaties. Want groots is het om deze wielerkoers alleen al uit te rijden. En om zo’n wedstrijd temidden van de allerbeste wieleratleten als derde te beëindigen, is razend knap.

Maar oh, wat is onze hoop in bange tourdagen tegelijk ontzettend saai. Er komt niet alleen geen onvertogen woord over zijn lippen, zijn teksten zijn vooral obligaat, voorzichtig en beleefd. En fietsend doet hij exact hetzelfde. Ik heb twee nogal tuttige aanvalletjes in beeld gezien, maar vooral fietste hij nogal kleurloos mee, zij het zeker in de bergen meestal behoorlijk vooraan. Dat gebeurde doorgaans wel achter zijn voornaamste knechten, een Belg en een Nieuw-Zeelander.

Een andere voorname knecht, de Belg Wout van Aert, was toen al door een val uitgeschakeld. Die uitschakeling begroette Kruijswijk al even lankmoedig als alle momenten van vreugde en verdriet. Iedereen zou het hebben  begrepen als hij bij het uitvallen Van Aert eens flink had gescholden, maar Kruijswijk vond het voornamelijk heel vervelend. En we moesten volgens elkaar voortdurend napratende verslaggevers maar eens op Kruijswijk letten in de derde week. Dan zou deze man pas goed losbarsten. Maar Kruijswijk bleef beschaafd in het spoor van anderen. We moesten het doen met de door diezelfde verslaggevers uitgesproken overtuiging dat de Nederlandse topper ongetwijfeld keihard zou hebben toegeslagen in het deel van  de bergetappe dat door noodweer moest worden geschrapt.

Dat het toch een buitengewoon opwindende Tour werd, was vooral te danken aan het ontbreken van viervoudig winnaar Chris Froome, de geringe onderlinge verschillen en de prestaties van twee jonge Franse renners, Pinot en vooral Alaphilippe. Zij gaven deze Tour kleur met aanvalslustig wielerwerk en onverwachte wendingen. Kruijswijk is sympathiek, maar het ontbreekt hem aan grinta, de Italiaanse wielerterm voor lef. Hij zal nooit de Tour de France winnen, ook al niet omdat een Colombiaans jongetje van 22 deze editie op zijn sloffen won en dat de komende zes, zeven jaar opnieuw zal doen. Dat snijdt ook de pas af voor Tom Dumoulin, die overigens ook zelden betrapt wordt op stevige uitspraken en gewaagde aanvalspogingen. Neerlands wielerhoop moet zich dus maar richten op veldrijder Mathieu van der Poel. Hij werd gisteren na een forse valpartij Europees kampioen mountainbiken, een discipline waarin hij nauwelijks een jaar actief is.   Verder lezen

Mag het kabinet tevreden zijn?  

 

Het kabinet heeft de eerste helft van deze kabinetsperiode afgesloten. En dat gebeurde met nauwelijks ingehouden tevredenheid. De laatste peiling liet dan ook een mooie score  zien: 47 procent van de ondervraagden toonde zich content met het beleid, een opmerkelijk verschil met de magere score van 33 procent bij het begin van deze kabinetsperiode. De vraag is natuurlijk of er rede is voor deze genoegzaamheid.

De gunstige cijfers zijn vooral veroorzaakt door het bereiken van  twee belangrijke akkoorden, die over de pensioenen en die over het klimaat. Voorwaar twee staaltjes van politieke krachtpatserij, die bewondering verdienen. Maar helpen beide akkoorden de samenleving ook echt vooruit of gaat het om typische compromissen, waarbij de geit en de kool worden gespaard?

Interessant is in dit verband het besluit dat afgelopen vrijdag op de laatste vergadering voor de vakantie werd genomen over het vuurwerk. Verder lezen

Waarom de Amerikaanse vrouwen wereldkampioen worden  

 

Het moet wel heel raar lopen willen de Amerikaanse vrouwen geen wereldkampioen voetbal worden, voor de vierde keer. Het Amerikaanse team steekt met kop en schouders boven de nogal armetierige rest uit. Er zijn nog een paar teams, waaronder Nederland, die er een enkele maal een hoogstandje uit persen, maar het algemene niveau is bedenkelijk laag. Wat het toch leuk maakt, is dat Nederland op dit podium voor het eerst een klein woordje meespreekt, dat er fris en ongegeneerd enorme fouten worden gemaakt en dat het natuurlijk wel om de vrouwentak van de mondiaal grootste sport gaat.

Het wordt nogal opmerkelijk gevonden dat een land als Amerika in het vrouwenvoetbal zo dominant is. Verder lezen

Het probleem Onana

 

 Er valt Ajax weinig te verwijten. Het was eigenlijk wel mooi zo. Bijna in de finale van het grootste clubvoetbaltoernooi ter wereld, er blijft niet veel te wensen over. De Amsterdamse club gaf namens Nederland een prachtig visitekaartje af. Wellicht dat het jeugdige elftal toch nog wat ervaring te kort kwam of dat de fysieke krachten net iets te kort schoten. Niettemin werd terecht de vergelijking gemaakt met 1974 en de gloriejaren van Ajax in de jaren negentig toen het Nederlandse voetbal de wereld veroverde.

Probleem is dat het Ajax-team komende zomer grotendeels uiteen zal vallen. De schatrijke ‘olieclubs’ en nog wat andere vooraanstaande clubs uit de grootste Europese competities (Engeland, Spanje, Italië, Duitsland, Frankrijk) zullen gretig in het Amsterdamse snoepwinkeltje graaien. Dan kan trainer Ten Hag opnieuw beginnen met jong talent, ervan uitgaande dat Ten Hag blijft. Dat zou trouwens verstandig zijn, want er valt voor de trainer bij vertrek helemaal niets te winnen.

Ten Hag zou dan in ieder geval op zoek moeten naar een nieuwe doelman, want keeper Onana is misschien wel het grootste probleem van Ajax. De Kameroenees is een voortreffelijke lijnkeeper, houdt met zijn atletische gestalte veel tegen en is in het moderne voetbal één van de weinige keepers die bij een hoge bal zijn doel durft te verlaten. Maar Onana heeft van alle vooraanstaande keepers waarschijnlijk de allerslechtste uittrap. Zijn lange lel, zo heb ik wel eens geturfd, komt in ruim 85 procent van de gevallen bij de tegenstander terecht. En ook bij de korte uittrap is hij vaak onzeker en onberekenbaar. Hoewel Ajax waarschijnlijk minder op de keeper terugspeelt dan de meeste clubs gaan er per wedstrijd toch gemiddeld wel een bal of vijftig terug naar Onana en dat betekent in zo’n 45 gevallen dat de bal ongewild naar de tegenstander gaat.

Dat het ook anders kan bewijst de keeper van Barcelona, de Duitser Ter Stegen. Toen hij vijf jaar geleden bij Mönchengladbach werd weggekocht, had niemand nog van deze keeper gehoord. Maar de slimme staf van Barcelona had geconstateerd dat Ter Stegen een fabelachtig talent heeft om de bal op de juiste plek te krijgen. Barcelona is nu even uitgespeeld, maar kijk eens een wedstrijd terug of richt het vorsend oog op het nieuwe seizoen en u zult ontdekken dat Ter Stegen de omgekeerde statistiek heeft van Onana. Hooguit tien procent van zijn lange halen bereikt het gestelde doel niet. Onana werd ooit weggehaald bij de jeugd van Barcelona. Stuur hem terug en probeer vervolgens Ter Stegen los te weken als de nieuwe keeper van Ajax. Dan hoeven we wellicht geen jaren te wachten tot Ajax zich weer meldt bij de wereldtop.

‘Frenkie van der Poel’   

 

Wat missen mensen toch veel als ze helemaal niets om sport geven. Sorry, maar vooral veel vrouwen, zelfbenoemde intellectuelen, mensen die zich religieus onderdompelen, bekakte Hagenaars, opgefokte Hooligans, dat zijn zo wat groepen waar weinig echte sportliefhebbers te vinden zijn. De anti-sporter doet zichzelf ernstig te kort. Er is veel plezier te beleven aan actieve sportbeoefening, maar vooral ook de niet aan leeftijd gebonden passieve sportbeleving kan tot diep genot aanleiding geven. En het mooie ervan is, het is doorgaans volstrekt onschuldig. Met sportfundamentalisme doe je niemand kwaad als je je agenda er tenminste niet volledig door laat beheersen.

Afgelopen dagen waren er weer een paar van die geluksmomenten van ongekende schoonheid. Dat begon natuurlijk met Ajax, dat eerst Real Madrid en vervolgens Juventus op eigen veld versloeg. De betekenis daarvan laat zich eigenlijk niet beschrijven. De wereld likte de vingers af bij het vernemen van dit nieuwe Ajax, dat men zich nog herinnerde van Cruyffiaanse tijden. Ajax is een voor Nederlandse begrippen uitstekend voetbalteam, getraind door een man met de uitstraling van een opgejaagde ouderling. Jong talent, vermengd met een paar ‘ouderen’ van rond de dertig. Maar dat clubje had allang de aansluiting verloren met de voetbaltop. Het Ajax-groepje verdient goed, maar alles bij elkaar opgeteld zo ongeveer wat een sterspeler van een van de topclubs in zijn eentje verdient. Verder lezen