Alle berichten van Dick Toet

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant

Over ‘ongehoord’ gesproken  

 

En weer klopt er een nieuwe club aan de poorten van het omroepbestel. ‘Ongehoord Nederland’ gaat het zaakje heten en het is niet anders dan andere geluiden uit de rechtse hoek van Nederland. ‘Naar de gewone burger wordt niet geluisterd’, ‘de publieke omroep onder aanvoering van het NOS-journaal laat alleen het linkse geluid horen’, ‘we horen voortdurend geluiden over de klimaatgekte’, ‘de migratieramp wordt bewust onderbelicht’, het zijn de bekende geluiden uit de achterbannen van PVV en Forum voor Democratie. Geert Wilders en Thierry Baudet waren er dan ook als de kippen bij om het initiatief opzichtig te omarmen.

Aan de wieg van de nieuwe club staan journalist/oorlogsverslaggever Arnold Karskens en oud-VVD-kamerlid Ybeltje Berckmoes. Karskens zou als journalist beter moeten weten, want hij moet bekend zijn met het fenomeen dat een kritische benadering door te velen als ‘links’ wordt betiteld. Ybeltje leek van het toneel verdwenen, nadat zij de VVD-fractie was uitgezet vanwege een boekje, waarin ze de vuile was van haar partij gretig buiten hing. Nou is en was er wel wat vuile was bij de VVD te melden, maar Ybeltje kreeg met haar boek voornamelijk de lachers op haar hand. Een soort Rita Verdonk dus. De poging tot verrechtsing van de omroep doet vooral denken aan Koot en Bie, die als Jacobse en Van Es een paar decennia geleden furore maakten met ‘de tegenpartij’. Verder lezen

Terug naar de stal  

 

Het heeft er alle schijn van dat de boeren de brede sympathie voor hun acties snel hebben verloren. En terecht. Al na de eerste tractoroptocht van een paar weken geleden was de hinder die de boeren veroorzaakten buiten proportie. En vervolgens waren er woeste acties bij de provinciehuizen en een tweede ‘tocht naar Den Haag’, die de zaak er voor het boerenvolk niet beter op hebben gemaakt.

Boeren klagen net als strandtenthouders vrijwel altijd. Maar de gemiddelde boer in Nederland staat er goed voor, heeft een behoorlijk inkomen en een vaak benijdenswaardige huisvesting. Maar we werken er ook keihard voor, zeggen ze dan. Nou en? De enige klacht, die ze met recht mogen hebben, is dat de overheid ze in staat heeft gesteld zo onstuimig te groeien dat de zegen in een plaag is veranderd. En dat gebeurde vooral onder leiding van VVD en CDA, twee partijen die de boeren nu zo aandoenlijk steunen.

Zeker als het om de uitstoot van stikstof gaat, is de boer in ons land een grote vervuiler geworden. Niettemin mag het boerenvolk zich beklagen dat de beschuldigende vinger wel erg eenzijdig naar hun bedrijfstak wordt gericht. Het zou natuurlijk voor de hand liggen als het kabinet zich nu bijvoorbeeld ook sterk zou maken om de maximum snelheid over de hele linie, en niet alleen bij natuurgebieden, terug te brengen naar 100 kilometer. Dat heeft enorm veel voordelen, onder meer ook voor het oplopende aantal verkeersdoden op snelwegen. Aangetoond is bovendien dat je met 100 kilometer doorgaans geen of in ieder geval weinig reistijd verliest.

Maar keiharde feiten doen er helaas niet meer zo toe. Pijnlijk dat de boeren ook het RIVM (rijksinstituut voor het milieu) deze week bestookten. Via gedegen onderzoek vastgestelde vervuilingscijfers van dit instituut werden  op Baudet-achtige wijze bestreden. De boeren zagen geen kans  de omarming door dubieuze klimaat-ontkenners als Baudet en Wilders te vermijden. Valse leuzen waren de afgelopen weken niet van de lucht. Zoals de dreiging dat Nederland zonder boeren zou verhongeren. Er gaat meer van onze landbouwproducten naar het buitenland dan wat wij hier zelf consumeren, dus dat zal wel meevallen.

En er is meer. De intensieve landbouw op ons kleine grondgebied levert ook steeds meer gevaren op voor de gezondheid (Q-koorts) en voor de kwaliteit van het grondwater. Ons land verdient een gezonde landbouwsector, maar  kleiner, nog inventiever en gezonder. De boeren hebben hun punt gemaakt. Ze zijn voor een deel slachtoffer van verkeerd beleid. Nu terug naar de stal en meewerken aan een voor iedereen gezondere bedrijfstak.

Alles is te koop, ook Eva Jinek

 

Je hoort het zwartgallige types nog wel eens roepen: ‘In deze wereld is alles te koop’. En volgens diezelfde types gold dat ook voor Eva Jinek, de beste gastvrouw van een praatshow in Nederland (en wijde omgeving). Het zou alleen nog maar een kwestie van tijd zijn of de koningin van de late avond zou de publieke omroep verlaten en zich nestelen in de populistische rangen van de commerciëlen.

Mij leek dat onwaarschijnlijk. Eva Jinek is een typisch product van de publieke omroep: scherp, kritisch (in sommige kringen heet dat ‘links’), betrokken bij de grote problemen in de wereld, gepast empathisch, wars van commerciële invloeden, ach, gewoon de ideale vrouw om rond de miljoen kijkers doorgaans met een voldaan gevoel naar bed te sturen. Nee, deze vrouw zou niet voor een paar ordinaire grijpstuivers naar het ‘vijandige’ kamp overlopen.

Maar Eva gaat. Per 1 januari gaat ze voor RTL en voor een flinke zak geld doen wat ze nu voor de NPO doet. Verder lezen

Kruijswijk: Knap én kleurloos

 

De derde plek in de Tour de France  voor Steven Kruijswijk is een geweldige prestatie. Het gaat om de belangrijkste meerdaagse wielerwedstrijd in de wereld. Ruim drie weken lang hebben ontelbare mensen van allerlei slag hun kelen schor geschreeuwd om de renners op te zwepen tot grootse prestaties. Want groots is het om deze wielerkoers alleen al uit te rijden. En om zo’n wedstrijd temidden van de allerbeste wieleratleten als derde te beëindigen, is razend knap.

Maar oh, wat is onze hoop in bange tourdagen tegelijk ontzettend saai. Er komt niet alleen geen onvertogen woord over zijn lippen, zijn teksten zijn vooral obligaat, voorzichtig en beleefd. En fietsend doet hij exact hetzelfde. Ik heb twee nogal tuttige aanvalletjes in beeld gezien, maar vooral fietste hij nogal kleurloos mee, zij het zeker in de bergen meestal behoorlijk vooraan. Dat gebeurde doorgaans wel achter zijn voornaamste knechten, een Belg en een Nieuw-Zeelander.

Een andere voorname knecht, de Belg Wout van Aert, was toen al door een val uitgeschakeld. Die uitschakeling begroette Kruijswijk al even lankmoedig als alle momenten van vreugde en verdriet. Iedereen zou het hebben  begrepen als hij bij het uitvallen Van Aert eens flink had gescholden, maar Kruijswijk vond het voornamelijk heel vervelend. En we moesten volgens elkaar voortdurend napratende verslaggevers maar eens op Kruijswijk letten in de derde week. Dan zou deze man pas goed losbarsten. Maar Kruijswijk bleef beschaafd in het spoor van anderen. We moesten het doen met de door diezelfde verslaggevers uitgesproken overtuiging dat de Nederlandse topper ongetwijfeld keihard zou hebben toegeslagen in het deel van  de bergetappe dat door noodweer moest worden geschrapt.

Dat het toch een buitengewoon opwindende Tour werd, was vooral te danken aan het ontbreken van viervoudig winnaar Chris Froome, de geringe onderlinge verschillen en de prestaties van twee jonge Franse renners, Pinot en vooral Alaphilippe. Zij gaven deze Tour kleur met aanvalslustig wielerwerk en onverwachte wendingen. Kruijswijk is sympathiek, maar het ontbreekt hem aan grinta, de Italiaanse wielerterm voor lef. Hij zal nooit de Tour de France winnen, ook al niet omdat een Colombiaans jongetje van 22 deze editie op zijn sloffen won en dat de komende zes, zeven jaar opnieuw zal doen. Dat snijdt ook de pas af voor Tom Dumoulin, die overigens ook zelden betrapt wordt op stevige uitspraken en gewaagde aanvalspogingen. Neerlands wielerhoop moet zich dus maar richten op veldrijder Mathieu van der Poel. Hij werd gisteren na een forse valpartij Europees kampioen mountainbiken, een discipline waarin hij nauwelijks een jaar actief is.   Verder lezen

Mag het kabinet tevreden zijn?  

 

Het kabinet heeft de eerste helft van deze kabinetsperiode afgesloten. En dat gebeurde met nauwelijks ingehouden tevredenheid. De laatste peiling liet dan ook een mooie score  zien: 47 procent van de ondervraagden toonde zich content met het beleid, een opmerkelijk verschil met de magere score van 33 procent bij het begin van deze kabinetsperiode. De vraag is natuurlijk of er rede is voor deze genoegzaamheid.

De gunstige cijfers zijn vooral veroorzaakt door het bereiken van  twee belangrijke akkoorden, die over de pensioenen en die over het klimaat. Voorwaar twee staaltjes van politieke krachtpatserij, die bewondering verdienen. Maar helpen beide akkoorden de samenleving ook echt vooruit of gaat het om typische compromissen, waarbij de geit en de kool worden gespaard?

Interessant is in dit verband het besluit dat afgelopen vrijdag op de laatste vergadering voor de vakantie werd genomen over het vuurwerk. Verder lezen