Alle berichten van Dick Toet

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant

De oogst van vier jaar Trump

 

De laatste vier jaar met Trump heb ik geregeld met misnoegen gekeken naar beelden van wat ik mijn tweede homeland ben gaan noemen.  Maar de beelden van de door Trump georkestreerde aanval van een uitzinnige menigte op het Capitol heb ik met walging gezien. Dat is wat je oogst na vier jaar lang presidentieel schelden op alles wat niet rechts is en voortdurende beschimping van de ordentelijke journalistiek. Het is niet prettig om walging te voelen voor een land dat zo veel moois herbergt. Ik heb er eind jaren zeventig en begin jaren tachtig van de vorige eeuw gewoond, ben er ook daarna veel terug geweest en ben van het land en de mensen die er wonen gaan houden.

Amerika is in oorsprong een conservatief land, maar bijna altijd met een vriendelijk gezicht. Ook toen ik daar woonde, verbaasde het conservatisme mij soms. Op een partijtje in de fraaie buurt waar wij gingen wonen, liet een vriendelijke buurman mij weten dat als ik in deze buurt een zwarte zag lopen, ik onmiddellijk de politie moest bellen. Ik was te verbijsterd om te antwoorden, maar het liet mij niet meer los. Bij een diner op het Foreign Press Agency zat ik naast een allervriendelijkste ambtenaar van Buitenlandse Zaken. Die vriendelijkheid verdween toen we het over Cuba kregen. Ik betoogde dat de gemiddelde Cubaan toch beter af was onder Fidel Castro dan onder diens wrede voorganger Batista. Of ik gek geworden was. De man heeft de rest van het diner geen woord meer met mij gewisseld.

Ik herinner mij nog het eerste bezoek aan de kapper, een aardige man, die natuurlijk onmiddellijk vroeg ‘where you from’, zelf roots bleek te hebben in Italië en mij het hemd  van het lijf vroeg over het leven in Nederland. Ik vertelde hem over de zegeningen van onze ruime sociale voorzieningen.  Na een  tijdje keerde hij zich van mij af, keek naar me zoals je van een afstand een uniek kunstwerk beschouwt en zei ‘sir, you are a communist’.

Amerika heeft altijd een grote aantrekkingskracht gehad op conservatief ingestelde mensen. Kijk naar de grote Nederlandse gemeenschap in Michigan, waarbij in sommige gebieden onze eigen ‘bijbelbelt’  een losgeslagen bende lijkt. Amerika is wel veranderd. Dat gebeurde al bij de overgang van president Carter naar Ronald Reagan. Onder Carter waren de Volkswagen kevers erg populair en zag je ook bij officiële ontvangsten mannen in  geruite houthakkershemden. Reagan en vooral zijn vrouw Nancy zorgden voor een overgang naar elegante kleding en opzichtige sieraden. Je zag de verandering heel duidelijk in de etalages van modewinkels in Washington DC. Echt aansprekende presidenten zijn er daarna niet geweest. De mateloze populariteit van Obama, overigens meer buiten dan binnen Amerika, is nogal overschaduwd door de felle tegenwerking van een Republikeins Congres. Toen mijn jongste zoon en ik een paar jaar geleden een wat langere trip aan de Oostkust maakten, zagen we weer een vriendelijk Amerika. Maar wat ons meteen opviel was dat het verkeersbeeld veel en veel ruwer was geworden. En mijn zoon constateerde geschokt dat alle minder aantrekkelijke baantjes door zwarte mensen worden uitgevoerd.

Bij het zien van de gruwelijke beelden van vorige week  gingen mijn gedachten terug naar het beeld van de militair, die met getrokken pistool op het spreekgestoelte stond van het Spaanse parlement. Dat was in 1981, de coup mislukte, maar ik heb dat schokkende beeld nog veel teruggezien als het over een intussen ordentelijk Spanje ging. Ik weet niet of het ooit nog goed komt tussen mij en Amerika. De eerste daden van Joe Biden zijn veelbelovend, maar van Trump en zijn fanatieke aanhang zijn we nog niet af. Ik heb troost gevonden in muziek, want op dat gebied blijft Amerika een prachtig land. Het concert van Simon en Garfunkel in Central Park (1981) werkt helend. Ruim 500.000 mensen waren erbij en geen enkele wanklank. De Amerikanen hebben een ‘Bridge over troubled water’ nodig.

Versplinterd Nederland worstelt

 

Er zullen weinig nostalgische gevoelens zijn als we deze week afscheid nemen van het jaar 2020. De Corona-ramp heeft ons leven een groot deel van het jaar beheerst of in ieder geval in hoge mate beïnvloed. En we zijn er nog niet klaar mee, al biedt het intussen wijd verspreide vaccin gerechtvaardigde hoop op een veel beter jaar. Het vaccin, waarvan diverse varianten op de markt komen, wordt inmiddels op vele plaatsen toegepast. De kaart, waarop de landen worden ingekleurd die het vaccin al toepassen, is bijna vol. Alleen in het noord-westen van Europa blijft een klein plekje hardnekkig wit. Dat witte vlekje is Nederland, want wij beginnen pas op 8 januari met prikken.

Waarom? Volgens de regelaars onder leiding van minister Hugo de Jonge willen wij het vooral heel zorgvuldig doen. Dat wil dus zeggen dat de rest van de wereld die zorgvuldigheid niet in acht neemt. Onzin natuurlijk. Onze aanpak van de vaccinatie is al net zo arrogant als bij de eerste maatregelen tegen de pandemie, toen wij een ‘intelligente’ lockdown afkondigden, daarmee impliciet aangevend dat de rest van de wereld zich van een ‘domme’ lockdown bediende.

Nee, er is iets anders aan de hand in ons land. Bij ons is veel goed georganiseerd, maar die organisatie loopt bijna altijd over zoveel schijven dat er gemakkelijk ongelukken, vertragingen of andere ongemakken kunnen ontstaan. Verder lezen

De ramp Trump is nog niet over

 

De zuchten van opluchting waren ontelbaar de afgelopen dagen. De nederlaag van zittend president Donald Trump is ondanks alle ongefundeerde protesten uit Republikeinse kring volkomen duidelijk. Joe Biden is de nieuwe president en dat stemt buiten de bittere Republikeinse kiezers, het Kremlin, rechtse complotdenkers en nog wat potentaten tot grote tevredenheid. We mogen rustig stellen dat het monster is verslagen, want Trump was een ramp.

Ook in het fatsoenlijke deel van de wereld werd wel gehoord dat Trump toch wel veel heeft bereikt en in ieder geval zijn beloftes heeft waargemaakt. Welke beloftes? Hij heeft tal van maatregelen genomen ten nadele van de zorg voor het klimaat, hij heeft het migratiebeleid aangescherpt met als gevolg dat onder meer 500 migrantenkinderen zonder hun ouders zitten opgesloten, de economie heeft hij op basis van door zijn voorganger Obama genomen maatregelen verder aangezwengeld, zij het ten koste van het milieu, hij heeft zijn poenerige vrienden nog rijker gemaakt dan ze al waren. Het gros van  de Amerikanen is met dit alles helemaal niets opgeschoten. Concreet is de verhuizing van de Amerikaanse ambassade in Tel Aviv naar Jeruzalem, maar daarmee is de rust in het Midden-Oosten geenszins gediend. Verder lezen

Eigen verantwoordelijkheid?

 

Eigen verantwoordelijkheid werkt dus niet. Zoveel is wel duidelijk geworden nadat een tweede golf van het corona-virus ons land heeft overspoeld. Het was een dappere poging van premier Rutte om via die weg het wereldwijde virus te lijf te gaan. Want hoewel ook in andere landen het aantal besmettingen weer fors oploopt, mag de situatie in ons land als ‘zeer ernstig’ worden bestempeld. Het moet voor een premier die heilig gelooft in het gezonde verstand van het individu een hard gelag zijn. Het leek bijna te lukken nadat de uitbraak ruim acht maanden geleden tegemoet was getreden met een ‘intelligente lockdown’. De besmettingscijfers gingen omlaag en er ontwikkelde zich een zekere euforie. Het staat achteraf wel vast dat het kabinet de teugels te  vroeg heeft laten vieren. Al vrij snel in de zomer gingen de besmettingen weer omhoog. En vervolgens was het kabinet te laat met het nemen van nieuwe maatregelen.

Dat is verwijtbaar, maar wel begrijpelijk. Corona is een onzichtbare vijand, die wereldwijd heftig en verrassend om zich heen slaat. In ordentelijke democratische landen heeft niemand de wijsheid in pacht. Toch zijn er ook buiten een slechte timing behoorlijk forse fouten gemaakt door het kabinet. Het testbeleid is onvoldoende geweest en is nog altijd niet op orde. De met veel geruis benoemde speciale gezant voor het testen is geruisloos verdwenen. En het eindeloze gezeur over de mondkapjes heeft tot veel te veel verwarring en waarschijnlijk ook schade geleid. En nog altijd wordt bij elke discussie over de mondkapjes door autoriteiten fijntjes toegevoegd dat het nut geenszins bewezen is. Of de Nederlandse volksaard ermee te maken heeft, weet ik niet. Ik hou niet zo van het wijzen op de landsaard van het individu. De felheid van het verzet tegen de maatregelen is in ons land wel ongewoon heftig en ook verwerpelijk. Dit soort protesten maakt het bovendien moeilijker voor weldenkende mensen hun eigen opbouwende kritiek te leveren. Het zou goed zijn de excessen van deze groep hard aan te pakken. Verder lezen

Johan Derksen? Incident of serieus probleem

 

Gezegend is het land, waar in barre tijden van ernstige gezondheidsproblemen en economische neergang een flauwe grap van een oubollige voetbalcommentator wekenlang het nieuws domineert. Johan Derksen, voornaam lid van een praatprogramma over voetbal, maakte een grap over een zwarte rapper, die zich na een indrukwekkend betoog over racisme had verstout iets buitengewoon onvriendelijks te zeggen over zwarte piet. Akwasi, zoals de rapper heet, was er snel bij om zijn verontschuldigingen aan te bieden, maar Derksen nam hem in zijn praatprogramma Veronica Inside onder vuur. Bij een foto van zwarte piet vroeg hij zich af of de regie zeker wist dat het Akwasi niet was. Flauwe grap, maar zonder de huidige enorme aandacht voor racisme zou het nauwelijks een rimpeling hebben veroorzaakt. Er worden wel heftiger dingen beweerd in dit praatprogramma.

De gevolgen waren in dit geval pittig. Weldenkend Nederland viel over Derksen heen, adverteerders trokken zich terug, grote ruzie bij deelnemers en makers van het programma. Wat bovendien opviel was dat in brede kring tot vervelens toe werd geroepen dat Derksen geen racist is. Verder lezen