Alle berichten van Dick Toet

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant

Het leed dat file heet  

 

Er zijn van die discussies die al decennia lang steeds weer opborrelen zonder dat er ooit een echte beslissing uit voortvloeit. Wellicht heeft het te maken met wat nieuwe gezichten op het politieke veld (Jetten, Klaver, Dijkhof, Marijnissen) dat op dit moment minstens vier van die ’eeuwige’ discussies weer terug zijn van weggeweest. Het gaat ineens weer over kernenergie, de gekozen burgemeester, euthanasie bij wilsonbekwamen met een wilsbeschikking en  het rekening rijden. Allemaal boeiende discussies, waarvan er merkwaardig genoeg maar één een onomstreden gunstig effect zal sorteren.

Kernenergie kan zeker bijdragen aan een beperking van de CO2-uitstoot, maar het afvalprobleem en de kosten vormen een geweldige handicap. Bovendien leidt het de aandacht af van even schone alternatieven als zonne- en windenergie. Maar dé oplossing voor de klimaatproblematiek is het niet. Een gekozen burgemeester is een interessante optie, maar dé oplossing voor het dichten van de kloof tussen burger en politiek is het niet. Er is zelfs een betoog mogelijk dat die kloof er nu eenmaal is en misschien ook wel moet blijven. Over vragen van leven en dood en over euthanasie in het bijzonder zal de discussie nooit verdwijnen en dat is begrijpelijk.

Onbegrijpelijk is dat het vierde onderwerp dat dezer dagen opwelt al meteen weer door de politiek is afgeserveerd. Almaar groeiende files en de voorspelling dat de files alleen nog maar verder zullen toenemen hebben er toe geleid dat een leger van deskundigen toch maar weer eens heeft betoogd dat er maar één oplossing is voor het leed dat file heet en dat is rekening rijden, in welke vorm dan ook. Verder lezen

Weg met de koopkrachtplaatjes  

 

Het is al vele malen in meer of mindere heftigheid betoogd: laten we stoppen met het jaarlijkse herfstritueel van de koopkrachtplaatjes. Maar het fenomeen blijkt uiterst hardnekkig. Ook dit jaar werd ons op Prinsjesdag voorgeschoteld dat we er ‘allemaal’ 1,5 procent op vooruitgaan. Kabinetten hebben er behoefte aan te melden dat hun ‘fantastische’ beleid tot nog meer voorspoed leidt. Maar het betekent natuurlijk niet dat de modale Nederlander er komend jaar 1,5 procent beter op wordt. Leuk hoor om – als je pakweg 2000 euro per maand verdient – er 30 euro bij te krijgen. Maar een keer naar de bios of een klein rondje in de kroeg en je bent het al weer kwijt.

Op jaarbasis kun je er een keer een nieuwe wasmachine van kopen. De winst wordt ook nog weggevreten door tarieven van gemeenten, die vaak door de rijksoverheid gedwongen omhoog moeten. En toch steeds maar weer ronkend pronken met die door ‘krachtig beleid’ veroverde vergroting van  de welvaart.

Moeten mensen die zien hoe topsalarissen duizelingwekkend opgeschroefd worden daar blij mee zijn? Nee natuurlijk niet. Verder lezen

Blok moet opstappen  

 

Minister Blok van Buitenlandse Zaken heeft spijt van wat hij onlangs op een besloten bijeenkomst heeft gezegd over Suriname en de multiculturele samenleving. Intussen is genoegzaam bekend dat de minister op die bijeenkomst met ambtenaren van zijn departement en diplomaten Suriname een ‘failed state’ noemde en betoogde geen enkel voorbeeld te weten van een goed werkende vreedzame multiculturele samenleving. Hij dacht zelfs dat het etnisch gerommel nu eenmaal in onze genen zit. De minister kreeg meteen heftige kritiek, maar ging net als de rest van het kabinet rustig op vakantie.

Nu het politieke seizoen weer is begonnen, betuigt de minister zijn spijt. Maar dat is natuurlijk volstrekt onvoldoende. Uiteraard heeft hij spijt, want hij heeft nogal wat veroorzaakt. Ruzie met Suriname is nog wel het minste. Verder lezen

En de winnaar is: Tom Dumoulin!  

 

En weer toonde de Tour de France zich het mooiste sportspektakel van het jaar. En deze keer ook nog met een forse Nederlandse inbreng. Twee Nederlanders bij de eerste vijf en nog een vertegenwoordiger van een Nederlandse ploeg in de top van het klassement, Roglic, die als jeugdig schansspringer bepaald niet op weg leek een wielergrootheid te worden.

Maar het had nog veel mooier kunnen zijn. Tom Dumoulin, die nog geen twee minuten te kort kwam op de winnaar, heeft de ronde grotendeels als individu moeten afwerken. Zijn ploegmakkers zijn uitstekende fietsers, maar niet meer dan dat. Tom had de pech dat zijn belangrijkste helper in de bergen, Wilco Kelderman, al vooraf door een blessure afviel. Hij werd vervangen door Laurens ten Dam, een even sympathieke als gemiddelde wielrenner in de diepe herfst van zijn carrière. Al vrij snel moest Tom’s ploeggenoot Michael Matthews wegens ziekte afhaken. En Matthews is ongeveer van de klasse van winnaar Thomas, dat wil zeggen dat als Matthews de ronde had kunnen voortzetten en Dumoulin was uitgevallen Matthews tweede of misschien wel eerste zou zijn geworden. Voor de rest telt de ploeg van Tom sterke fietsers, maar geen van allen met ook maar de geringste mogelijkheid ooit een Tour de France te kunnen winnen.

Hoe anders is dat bij Sky. Verder lezen

De VVD doet ’t weer  

 

Wat zou het zijn dat twee VVD-kopstukken zo kort na elkaar verbaal hevig in de fout gaan? Eerst Halbe Zijlstra en zijn leugen over een ontmoeting met Poetin. En nu Stef Blok, die meent een verklaring te hebben voor het failliet van de multiculturele samenleving. Bizar, beiden deden hun gewraakte uitspraken als kersverse minister van Buitenlandse Zaken. En in beide gevallen lag die benoeming niet voor de hand. Hun benoeming had vooral te maken met het feit dat ze behoren tot de ‘innercircle’ van premier Rutte en daarmee straalt hun miskleun ook behoorlijk af op de status van de premier. Zijlstra stond al niet bekend om zijn diplomatieke handigheid, Blok werd vooral geroemd om zijn onkreukbare uitstraling.

Kennelijk hadden beiden de behoefte om binnen de VVD sterk levende maar weinig openbaar vertolkte gedachten tot uiting te brengen. Voor Zijlstra was dat de behoefte om duidelijk te maken dat ‘de Rus’ nog altijd niet te vertrouwen is en dat Poetin stiekem toch uit is op het verkrijgen van wereldheerschappij.

Ook Blok gaf uiting aan een binnen de VVD breed levende gedachte dat de multiculturele samenleving eigenlijk al lang is mislukt. Blok signaleerde dat bovendien in nogal lompe bewoordingen en daar hoort  vooral een minister van Buitenlandse Zaken zich voor te hoeden. De vinnige reacties op Blok doen niettemin nogal hypocriet aan, want de gedachten die hij ventileerde, leven helaas onder een flink deel van de bevolking. Verder lezen