Alle berichten van Dick Toet

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant

Deskundigen of toch maar politici?

 

De deskundigen hebben in deze coronadagen veel te vertellen. Er zijn er al veel in de publiciteit gepasseerd, maar er is een groepje vaste vertolkers van de corona-ellende met wie je je bijna vertrouwd gaat voelen. RIVM-directeur Jaap Van Dissel is intussen een soort schaduw-premier geworden, maar ook Erasmus-voorzitter Ernst kuipers, microbiologe Ann Vossen en super-intensivist Diederik Gommers zijn vaker op tv te zien dan de nog altijd echte premier Rutte. En dan zijn er aan de zijlijn nog het venijnige keffertje Ab Osterhaus en de immer zeer koele en met een opvallend grijs funkkapsel getooide Marion Koopmans. Osterhaus en Koopmans vind ik het minst sympathiek, beiden hebben ooit gewerkt bij het RIVM en vooral Osterhaus lijkt er op uit om te laten merken dat hij het eigenlijk veel beter weet dan dat achtenswaardige instituut in De Bilt.

Deze en andere deskundigen bepalen  voor een belangrijk deel het beleid in deze zwaarste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. Opvallend en ook nogal verontrustend is dat ze het op diverse vlakken niet met elkaar eens zijn. Dat geldt overigens niet alleen op nationaal niveau, maar ook internationaal is het verschil in aanpak opmerkelijk. In Wit-Rusland moeten de mensen het  doen met een dictatoriaal voorgeschreven slok wodka, de Zweden gaan het virus te lijf met zeer losse hand en Spanje ontwaakt lichtjes uit de zwaarst mogelijke lock-down.

Het is de vraag of je bij een dergelijke unieke crisis wel verwijten mag maken, maar de Nederlandse aanpak was vanaf het begin bepaald niet vlekkeloos. Verder lezen

Wat is er eigenlijk tegen mondkapjes?

 

Ondanks alle cijfers, die dagelijks over ons heen worden gestrooid, leidt de Corona-crisis tot heel veel vragen. En het leger deskundigen kan ze lang niet allemaal beantwoorden. Voor de leek blijft dan niet veel anders over dan het gezonde verstand en de logica. Zo wordt er al volop gespeculeerd over de  anderhalvemeter-samenleving die ons te wachten staat, zolang nog geen heilzaam vaccin tegen het virus is gevonden. En dat vaccin zal nog wel even op zich laten wachten. Hoelang, variëert ook bij deskundigen van maanden tot wel  twee jaar. Hoe gaan scholen, kroegen, restaurants, theaters, musea, stadions en andere ontmoetingsplaatsen functioneren als we straks proberen het normale leven weer zo veel mogelijk te benaderen?

Er is weinig fantasie voor nodig om te bedenken dat dit in weinig sectoren ook maar bij benadering zal lukken. En toch is het van levensbelang dat onze ontmoetingsplaatsen weer van het slot gaan. Verder lezen

Quarantaine met vijf man op een klein flatje

 

Waar deskundige medici en wetenschappers al geregeld van mening verschillen over de gewenste aanpak van het corona-virus mag van de kritische leek op z’n minst enige terughoudendheid worden verwacht. Toch zijn er ook voor de buitenstaander genoeg bespiegelingen te maken over deze ramp van ongekende omvang. Echte buitenstaanders zijn er ook eigenlijk niet, want iedereen heeft wel te maken met dit agressieve virus.

De omvang van de crisis is nauwelijks voorstelbaar. In de hele werd wordt het dagelijks leven  ingrijpend beïnvloed door de pogingen het virus in te dammen. Is het ooit voorgekomen dat alle kroegen, eettenten, hotels, theaters, veel winkels, stadions, pretparken en andere plekken van vermaak bijna wereldwijd dicht waren? Voor het laatst tijdens de Duitse bezetting waren in Nederland maatregelen van kracht, die een beetje op de Corona-toestanden lijken. En in de jaren 40-45 ging het dagelijks leven nog min of meer door. Het zal enige afstand in tijd vergen om de omvang van deze crisis in de juiste proporties te zien.

De Nederlandse reactie maakt de indruk behoorlijk stevig te zijn, waarbij de politiek zich in meerderheid vooral laat leiden door deskundigen. Verder lezen

Verbazing over Nikkie  

 

Je valt in deze communicatiezwangere wereld niet meer zo snel ten prooi aan opperste verbazing. Ik zal wellicht een paar afslagen hebben  gemist, maar de kwestie rond ene Nikkie de Jager deed mij de afgelopen week toch nogal heftig van de ene verbazing in de andere vallen. Die verwondering heeft enerzijds te maken met het feit dat het anno 2020 kennelijk nog mogelijk is iemand te chanteren met een achtergrond als transgender. Natuurlijk wordt er in een groot deel van de wereld nog heel anders gedacht over homofilie en transgenderschap, maar dat je met een afwijkende geaardheid nu nog gechanteerd kan worden, is onbegrijpelijk.

Toch is de 25-jarige Nikkie om  die reden in ieder geval eerder ‘uit de kast’ gekomen  dan haar bedoeling was. Wanneer ze dan wel van plan was haar veel eerdere en inmiddels volledig  gerealiseerde transformatie bekend te maken, is niet duidelijk geworden.

Nog verbazingwekkender is het feit dat de ‘coming-out’ over vrijwel de hele wereld zo ontzaglijk veel aandacht heeft gekregen. Natuurlijk ging het los op de sociale media, maar ook andere nieuwsbrengers, inclusief als zeer serieus te boek staande kranten, besteedden opmerkelijk veel aandacht aan het fenomeen Nikkie. Zij vraagt niet wereldwijd aandacht voor armoede, het klimaat, vluchtelingen, tienermoeders of enig ander groot sociaal probleem. Nee, Nikkie de Jager, is een make-upartieste, die op You-Tube vooral vrouwen en meisjes laat zien hoe je je gezicht prachtig kan beschilderen. En dan doet ze kennelijk buitengewoon goed, want ze heeft  op You-Tube bijna 13 miljoen volgers. En haar coming-out-video werd maar liefst 24 miljoen keer bekeken.

Het behoeft geen betoog dat ze van die activiteiten behoorlijk rijk is geworden. Daar is niets tegen. En het hoeft ook geen negatief teken te zijn van het huidige tijdsbeeld. Maar het betekent wel dat zich via de sociale media steeds meer een aparte wereld ontwikkelt, waarin wereldwijde en overheersende aandacht voor grote humanitaire vraagstukken naar de achtergrond verdwijnt.

Over ‘ongehoord’ gesproken  

 

En weer klopt er een nieuwe club aan de poorten van het omroepbestel. ‘Ongehoord Nederland’ gaat het zaakje heten en het is niet anders dan andere geluiden uit de rechtse hoek van Nederland. ‘Naar de gewone burger wordt niet geluisterd’, ‘de publieke omroep onder aanvoering van het NOS-journaal laat alleen het linkse geluid horen’, ‘we horen voortdurend geluiden over de klimaatgekte’, ‘de migratieramp wordt bewust onderbelicht’, het zijn de bekende geluiden uit de achterbannen van PVV en Forum voor Democratie. Geert Wilders en Thierry Baudet waren er dan ook als de kippen bij om het initiatief opzichtig te omarmen.

Aan de wieg van de nieuwe club staan journalist/oorlogsverslaggever Arnold Karskens en oud-VVD-kamerlid Ybeltje Berckmoes. Karskens zou als journalist beter moeten weten, want hij moet bekend zijn met het fenomeen dat een kritische benadering door te velen als ‘links’ wordt betiteld. Ybeltje leek van het toneel verdwenen, nadat zij de VVD-fractie was uitgezet vanwege een boekje, waarin ze de vuile was van haar partij gretig buiten hing. Nou is en was er wel wat vuile was bij de VVD te melden, maar Ybeltje kreeg met haar boek voornamelijk de lachers op haar hand. Een soort Rita Verdonk dus. De poging tot verrechtsing van de omroep doet vooral denken aan Koot en Bie, die als Jacobse en Van Es een paar decennia geleden furore maakten met ‘de tegenpartij’. Verder lezen