Alle berichten van Dick Toet

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant

De rebellie van de borreltafel

 

Hij vindt, tegen massaal en mondiaal beter weten in, dat er met het klimaat niets mis is. Hij wil de chaos opzoeken door net als Engeland uit de Europese gemeenschap te stappen. Hij vindt dat door de misdaad van een ‘doorgesnoven’ crimineel al diens geloofsgenoten het land uit zouden moeten en zaait angst dat dit soort rampen veel vaker zullen gebeuren als we ‘onze’ identiteit niet zuiver houden. Hij vindt dat doorgedraaide conservatieve Amerikaanse denktanks het heel vaak bij het rechte eind hebben.

Waar hij woont? Niet in een psychiatrische inrichting. Nee, hij woont in volle vrijheid in een land dat deze week door de Verenigde Naties is aangewezen als het op vier na gelukkigste land van de wereld. En die man verwierf deze week de steun van pakweg zo’n driekwart miljoen mensen. Verder lezen

Misplaatste euforie over KLM

 

De verrassende ingreep van het kabinet in de twist tussen KLM en Air France door een fors aandelenpakket in de vaderlandse luchtvaartmaatschappij te kopen, heeft in eigen land tot opvallend brede instemming geleid. Zelfs de linkse oppositie kon niet zo snel bezwaren verzinnen tegen het in diep geheim voorbereide besluit van het kabinet, dat de schatkist uiteindelijk toch een kleine miljard euro gaat kosten. Daarmee koopt het kabinet meer zeggenschap bij KLM en in het verlengde daarvan bij Schiphol. En om die grotere invloed op de toekomst van de nationale luchthaven was het het kabinet vooral te doen.

De brede instemming heeft natuurlijk te maken met het merkwaardige fenomeen dat de KLM toch steeds weer een soort ‘soort oranjegevoel’ teweeg brengt. Door tegen die nationale gevoelens in te gaan, maak je je niet echt populair. CDA-fractieleider Buma was zelfs zo enthousiast dat hij partijgenoot minister Wopke Hoekstra van financiën maar meteen als de volgende premier wilde aanwijzen. Hoewel het kabinet de timing niet echt zelf in de hand had, kwam het niet slecht uit dat er deze maand verkiezingen zijn. De politieke tegenvoeters zagen dan ook kennelijk geen andere mogelijkheid dan de ingrijpende beslissing van het kabinet te steunen. Verder lezen

Het haat zaaien begint te werken  

 

Het enige briljante aan de beweging met de gele hesjes is het hesje zelf. Vrijwel iedereen heeft het in de auto en het is goed herkenbaar. Misschien is het puur toeval geweest. Het oproer, dat in Frankrijk gigantische proporties heeft aangenomen, is immers begonnen als een benzine-protest en dus ligt een verbinding met de auto voor de hand. Bij blokkades van snelwegen verleende het hesje ook goede diensten. Intussen is het protest uitgegroeid tot een beweging tegen zo ongeveer alle te bedenken redenen van onvrede.

Maar wat voor reden is er, die een dergelijke uitzinnige woede rechtvaardigt. Een paar feiten: de Franse president Macron is er in geslaagd de enorme macht van de Franse vakbonden te beteugelen. Hij heeft een veelbelovend milieuplan ontwikkeld en tal van sociale plannen aangekondigd. De Franse economie draait na de magere recessiejaren behoorlijk, maar net als elders in het kapitalistische systeem profiteren daar in eerste instantie vooral bedrijven en rijken van. Frankrijk heeft ook een zeer verouderd pensioensysteem met de laagste pensioenleeftijd (60 jaar) in de Europese Unie. Het minimumloon loopt ook nogal achter, de brandstofprijzen zijn gematigd. Verder lezen

Het leed dat file heet  

 

Er zijn van die discussies die al decennia lang steeds weer opborrelen zonder dat er ooit een echte beslissing uit voortvloeit. Wellicht heeft het te maken met wat nieuwe gezichten op het politieke veld (Jetten, Klaver, Dijkhof, Marijnissen) dat op dit moment minstens vier van die ’eeuwige’ discussies weer terug zijn van weggeweest. Het gaat ineens weer over kernenergie, de gekozen burgemeester, euthanasie bij wilsonbekwamen met een wilsbeschikking en  het rekening rijden. Allemaal boeiende discussies, waarvan er merkwaardig genoeg maar één een onomstreden gunstig effect zal sorteren.

Kernenergie kan zeker bijdragen aan een beperking van de CO2-uitstoot, maar het afvalprobleem en de kosten vormen een geweldige handicap. Bovendien leidt het de aandacht af van even schone alternatieven als zonne- en windenergie. Maar dé oplossing voor de klimaatproblematiek is het niet. Een gekozen burgemeester is een interessante optie, maar dé oplossing voor het dichten van de kloof tussen burger en politiek is het niet. Er is zelfs een betoog mogelijk dat die kloof er nu eenmaal is en misschien ook wel moet blijven. Over vragen van leven en dood en over euthanasie in het bijzonder zal de discussie nooit verdwijnen en dat is begrijpelijk.

Onbegrijpelijk is dat het vierde onderwerp dat dezer dagen opwelt al meteen weer door de politiek is afgeserveerd. Almaar groeiende files en de voorspelling dat de files alleen nog maar verder zullen toenemen hebben er toe geleid dat een leger van deskundigen toch maar weer eens heeft betoogd dat er maar één oplossing is voor het leed dat file heet en dat is rekening rijden, in welke vorm dan ook. Verder lezen

Weg met de koopkrachtplaatjes  

 

Het is al vele malen in meer of mindere heftigheid betoogd: laten we stoppen met het jaarlijkse herfstritueel van de koopkrachtplaatjes. Maar het fenomeen blijkt uiterst hardnekkig. Ook dit jaar werd ons op Prinsjesdag voorgeschoteld dat we er ‘allemaal’ 1,5 procent op vooruitgaan. Kabinetten hebben er behoefte aan te melden dat hun ‘fantastische’ beleid tot nog meer voorspoed leidt. Maar het betekent natuurlijk niet dat de modale Nederlander er komend jaar 1,5 procent beter op wordt. Leuk hoor om – als je pakweg 2000 euro per maand verdient – er 30 euro bij te krijgen. Maar een keer naar de bios of een klein rondje in de kroeg en je bent het al weer kwijt.

Op jaarbasis kun je er een keer een nieuwe wasmachine van kopen. De winst wordt ook nog weggevreten door tarieven van gemeenten, die vaak door de rijksoverheid gedwongen omhoog moeten. En toch steeds maar weer ronkend pronken met die door ‘krachtig beleid’ veroverde vergroting van  de welvaart.

Moeten mensen die zien hoe topsalarissen duizelingwekkend opgeschroefd worden daar blij mee zijn? Nee natuurlijk niet. Verder lezen