Alle berichten van Frans Kok

Over Frans Kok

Frans Kok (1944) is consultant public affairs. Daarvoor was hij o.m. politiek redacteur en columnist van NRC Handelsblad en directeur communicatie van het ministerie VROM

Het demasqué van D66  

 

‘D66 was nu eenmaal aan de beurt’, zo vatte een ingewijde de benoeming van Thom de Graaf tot vice-president van de Raad van State samen. Dodelijker kan het niet zijn voor de eens zo principiële en vernieuwende partij. Het demasqué is nu compleet. Net als in de Regententijd worden de baantjes onderling verdeeld. Kwaliteit speelt een ondergeschikte rol.

 

Na het geharrewar rond het referendum, en burgemeesters die nog steeds worden benoemd en niet door het volk gekozen, was dit voor mij de bekende druppel. De vaandeldragers van de partij maken ook weinig indruk. Pechtold is over de datum en Ollongren blijkt meer de super-ambtenaar die zij was dan een sprankelende politica. En dan de brave Thom de Graaf die nu de Raad van State mag gaan leiden, tegen de zin van de medewerkers in.

 

Gelukkig is het soortelijk gewicht van de eerbiedwaardige Raad vrijwel nul. Geen enkele minister laat zich iets gelegen liggen aan de plichtmatig uitgebrachte adviezen. Vreemd is dat niet. De raad bestaat uit uitgerangeerde politici en stoffige bestuurders. En wat te denken van een college dat de regering adviseert, en dat als voorzitter het hoofd van diezelfde regering heeft?

 

 

 

Een intellectuele workaholic  

 

“Wat zijn de drijfveren van Ruud Lubbers”? luidde de kop boven een uitvoerig interview dat ik met hem had in de tijd dat hij fractievoorzitter was van het CDA. En: “wat beweegt hem om elke morgen om half acht in een kleine kanariegele Renault 6 naar het Binnenhof te rijden om daar aan de slag te gaan”. Ik ben er niet achter gekomen. Ik hield het maar op: een gedreven workaholic.

 

Een veelzijdige man. Niet alleen maar een no nonsens pragmaticus. Ook een Intellectueel. ‘s Avonds glipte hij wel eens weg uit het Torentje om in zijn eentje een boeiend stuk in de Schouwburg te bekijken. Op een hete zondagmiddag aan het strand op Curacao pakte hij een dikke filosofische pil uit zijn tas en begon onverstoord te lezen. En na een slopend bezoek aan 4 landen ging hij met de Concorde terug in plaats van het langzame regeringstoestel. Hij wreef zich in de handen: “Ha, morgenochtend weer lekker aan het werk”.

 

Een paar jaar geleden ontmoette ik hem voor het laatst. In het WTC in Rotterdam had hij een sober kantoortje, waar hij leiding gaf aan het Climate Initiative. Puur uit gedrevenheid en idealisme. Maar wel op zijn Rotterdams: zakelijk en doelgericht.

Een staatsman van allure.

Politiestaat

 

Voor de derde keer in vier jaar heeft ons staatshoofd een bezoek gebracht aan China. Heeft u de mensenrechten nog ter sprake gebracht in uw gesprek met president Xi, vroeg een verslaggever. “Ja zeker, en dat is ook mogelijk onder goede vrienden”.

 

China is een totalitaire, communistische, corrupte politiestaat. In de gevangenissen puilt het uit van dissidenten, journalisten en mensenrechten-activisten. President XI, tevens secretaris-generaal van de communistische partij, heeft dictatoriale bevoegdheden. En daar staat ons staatshoofd, geflankeerd door een immer lachende Maxima, dan breed glunderend mee op de foto.

 

Want goede vrienden. Handelsvrienden, zal hij bedoelen. Geen echte.

 

Een ‘Erg Stabiel Genie’

 

Bijna bij elke pagina van het boek Fire and Fury van Michael Wolff val je van je stoel van verbazing. Hoe is het mogelijk dat een man als Trump de verkiezingen heeft gewonnen? Hoe bestaat het dat iemand die volstrekt ongeschikt is voor het ambt, nu de machtigste man ter wereld is? En, hoe gaat het aflopen met deze grillige narcist? Zelf noemt Trump zich in een reactie a ‘ VERY STABLE GENIUS’. Sarcastisch wordt hij nu steevast aangeduid met de afkorting VSG. Het zou om te lachen zijn, als het niet zo tragisch was.

 

Tot dusver worden de door Michael Wolff aangedragen feiten niet echt betwist. Trump besloot zich kandidaat te stellen bij wijze van PR-stunt, als een poging media-aandacht te creëren. Niemand rekende erop dat hij zou winnen. Nou ja, winnen: Clinton haalde 4 miljoen stemmen meer, maar verprutste haar kansen door in een paar sleutelstaten niet of nauwelijks campagne te voeren. Liever vloog ze over die staten heen, op weg naar het zoveelste lucratieve sponsor-diner.

 

Toen Trump eenmaal in het Witte Huis zat, communiceerde hij via Twitter en Fox nieuws. Hij  omringde zich met een mix van vriendjes en generaals, die evenmin als hijzelf benul hebben van politiek en landsbestuur. Op sleutelposten zoals Financiën en Buitenlandse Zaken zitten ronduit zwakke figuren.

 

Grote ongelukken hebben zich nog niet voorgedaan. Het beleid is grillig en onsamenhangend. Veel geschreeuw, weinig wol. Laten we hopen dat het zo blijft. Dan kan de schade een beetje binnen de perken blijven.

Sjaak Bral – Youp van ’t Hek: 3-0

 

Sjaak Bral had ik tot dusver amper gezien. Was dat niet die wat ordinaire Hagenees, die nauwelijks een echte cabaretier kon worden genoemd? Sinds oudejaarsavond weet ik wel beter: wat een geestige en scherpe voorstelling. Echt een actuele oudejaarsconference.

 

Dan Youppie. Wat viel dat tegen. Flauwe grappen uit een belegen moppenboekje. Een versleten kapstok in de vorm van een nachtcafé met de voorspelbare typetjes. Vrijwel niks over het turbulente jaar dat achter ons ligt. Geen Brexit, Trump of Rutte. Wel iets over Prins Bernhard, maar hoeveel jaar is die man inmiddels al niet dood?

 

Bral luidde met een prachtige slapstick de vertrouwde gele praatpaal uit. En verbasterde achteloos Baudet in tienvoud. Plus zijn eigen vaarwel aan dieren-discriminatie. Wat een leuke vakman.