Alle berichten van Frans Kok

Over Frans Kok

Frans Kok (1944) is consultant public affairs. Daarvoor was hij o.m. politiek redacteur en columnist van NRC Handelsblad en directeur communicatie van het ministerie VROM

Het demasqué van de VVD

 

 

‘Asfalt, veiligheid en goede financiën. Dat zijn de klassieke VVD-thema’s. Pas toen we daarop terugvielen, werden we de grootste’. Aldus voormalig staatssecretaris Fred Teeven deze week in een interview in de NRC.

Nu zegt Teeven wel vaker ondoordachte dingen, maar ditmaal kwam het recht uit zijn hart. Net als zijn ontboezeming in 2017 dat hij bewust bezuinigde op de rechtsbijstand, ‘waardoor advocaten minder tijd hebben voor hun cliënt, zodat de verdediging niet veel meer voorstelt en de straffen hoger uitvallen’.

 

Voor mij is dat het demasqué van de VVD. Asfalt op plaats 1. En lacherig doen over klimaat en milieu. ‘Dat verkocht destijds voor geen meter’. En: ‘Ik krijg dit najaar een kleinkind, dus ik snap ook wel dat ik mijn afval moet scheiden. Maar daar houdt het toch wel op’.

 

En dan is deze egotripper nog verbaasd dat hij te licht is bevonden voor de Raad van State. Ook  staatssecretaris was, achteraf gezien, eigenlijk te min voor hem. ‘Ik had minister willen worden’.

 

De nummer 3 van de VVD (in 2010) heeft alvast zijn autobiografie gepubliceerd. Na zijn gedwongen aftreden en een kort intermezzo als buschauffeur is hij nu lobbyist aan het Haagse Lange Voorhout.

 

Lobbyen is een vak dat tact, geduld en inlevingsvermogen vergt.

Ik houd mijn hart vast.

Geef mij maar echte robots

 

Als je een robot wat vraagt krijg je antwoord. Als hij belooft terug te bellen doet hij dat ook. Meestal is de voorgestelde oplossing correct. Bij halve robots is het een kwestie van geluk hebben. Halve robots, en dan bedoel ik mensen van vlees en bloed die helpdesks en callcentra bemannen, weten vaak niks, mogen niks en kunnen niks. Behalve zich vastklampen aan een protocol.

 

Yuval Harari zei deze week bij Adriaan van Dis dat robots intelligenter zijn dan mensen, maar dat ze geen bewustzijn hebben. Prima toch, dacht ik. Houden zo. De halve robots mogen dan wel over een bewustzijn beschikken, maar ze gebruiken het verkeerd of schakelen hem uit. De toeslagenaffaire is er het meest sprekende voorbeeld van. En iedereen die wel eens een bankpasje moet vervangen, of een schade moet melden of de gemeente aan de lijn wil krijgen, kan ervan meepraten.

 

Het spotje over de paarse krokodil, wie herinnert het zich niet? Dat dateert uit 2005. Sindsdien het verschijnsel alleen maar erger geworden. Het spotje was afkomstig van Ohra en werd vorig jaar nog eens herhaald. Laat ik nu precies 3 maanden bezig zijn met een akkefietje met datzelfde Ohra. ‘We gaan het uitzoeken. We bellen u terug’. Mooi niet.

 

Een robot kan je programmeren. Je kunt hem een soort afgeleid bewustzijn meegeven. Je kan hem zo instrueren dat hij de empathische kant opgaat als de klant het kennelijk moeilijk heeft. Of een pauze inlast. Of een ingewikkelde kwestie voorlegt aan een deskundige en een dag later terugbelt. Daar kunnen de halve robots van de Belastingdienst nog wat van leren. Als ze zin hebben. En als het mag van het protocol.

Hiep hiep hoera voor Bill Gates  

 

Meestal erger ik me groen en geel aan providers, zoals ze genoemd worden. KPN was een ramp, vandaar Xs4all. Google steelt al je data, daarom Firefox. En natuurlijk Duck duck go als zoekmachine.

Microsoft is pure geldklopperij, dus dan maar een illegale versie.

 

Maar wat Microsoft betreft herzie ik mijn mening. Twee dagen geleden kreeg ik een bloedstollende waarschuwing dat Windows 7 met onmiddellijke ingang niet meer werd ondersteund. Ik diende direct Windows 10 aan te schaffen, anders zou ik worden overstelpt met virussen en malware.

 

Nu vond ik die melding al best sympathiek. Want Bill Gates weet heel goed dat ik een illegale versie heb. Dat meldt hij me namelijk tweemaal per jaar. Ik schrik dan even en ben bang dat ik word afgesloten of zelfs een boete krijg. Maar nee, hoor, er gebeurt niets en Bill en ik gaan beiden over tot de orde van de dag.

 

Ik internet nu al twee dagen onbeschermd en kijk angstig of de boeven al hebben toegeslagen. Niks daarvan. Sterker nog: wat verschijnt er opeens op mijn scherm: “Update 1 van 4 wordt geïnstalleerd”. En daaronder: “Schakel uw computer niet uit”.

 

Daar heb je dus mijn goede oude vriend Bill weer! Hij is me niet vergeten. Goedmoedig brengt hij, zelfs ná doomsday, nog een pleistertje aan op mijn krakkemikkig systeem. Al ben ik illegaal, dat maakt hem persoonlijk niets uit. Je stelt je leven in dienst van de liefdadigheid, of je doet het niet.

Kortom, één hoeraatje voor Bill.

 

Zelfs Bishop Auckland  

 

Wie het laatste boek van Jane Gardam heeft gelezen (Op de klippen) kent Bishop Auckland een beetje. Een mijnwerkersstadje in Durham, in het Noordoosten van Engeland. Lydia komt er vandaan, de meid van de familie Marsh en vertrouweling van de 8-jarige Margaret. Bishop Auckland stemt al sinds 1912 op Labour, ook toen de mijnen dichtgingen.

En ja hoor, nu stemt men daar Conservative. Met een grote meerderheid van ruim 8000 stemmen won ene Dehenna Danison. Zij versloeg Helen Goodman, die in 2017 nog met een voorsprong van 502 stemmen de Lagerhuiszetel in de wacht had gesleept.

 

Het tekent de enorme verschuiving in de Britse politiek. De vraag is hoe Boris Johnson ermee omgaat. De eerste signalen zijn bemoedigend. Hij erkende direct dat de overlopers van Labour deze keer hun stem aan hem slechts hadden ‘geleend’ en beloofde hun vertrouwen waar te maken. Hij kondigde grootscheepse investeringen aan in de Nationale Gezondheidszorg, altijd het paradepaard van Labour. En, die lichtelijk xenofobe ex-mijnwerkers in Durham vinden het afscheid van Europa natuurlijk prima.

 

Johnson spiegelt zich in veel zaken aan zijn grote held Winston Churchill. Hij imiteert hem zelfs in mimiek en intonatie. Churchill was van nature een behoudend politicus. Maar op binnenlands terrein soms verrassend progressief. Hij keerde zich fel tegen bezuinigingen op de gewone man en verliet om die reden zelfs zijn politieke partij. Dat past bij een aristocraat van het platteland à la Downton Abbey. Hij zou ongetwijfeld geen medestander zijn geweest van Margaret Thatcher met haar harde lijn van: armoede is je eigen schuld en als je maar wil, kom je er wel.

 

Gaat Boris Johnson de lijn van Thatcher volgen of meer handelen in de geest van Chruchill? Als hij slim is het laatste. Dan kan hij de wankele en verdeelde Labour partij voor lange tijd uitschakelen.

In memoriam Henk Beereboom (1943-2019)

 

 

Onze columnist en fotograaf Henk Beereboom is overleden.

 

’Een gevoelig brein achter de camera’, zo typeerde hij zijn vriend en leermeester Dolf Toussaint bij diens overlijden, ruim twee jaar geleden. Hetzelfde kan gezegd worden van Henk, maar dan met de toevoeging: ‘scherpzinnig’.

 

Want scherpzinnig was Henk. Dat vond ook PvdA-fractieleider Joop den Uyl die hij hem in 1970 vroeg zijn persoonlijk assistent te worden. Later ging Henk met Den Uyl mee naar de overkant, als trait d’union tussen de minister-president en het parlement. Hij introduceerde daarmee de eerste ‘oog en oor’ functie in de Nederlandse politiek en was een uiterst betrouwbare bron voor veel Haagse journalisten.

 

Later ging hij naar Brussel, als lid van het kabinet van Henk Vredeling. Hij bleef in de ban van het Europese werk en toen de fameuze Henri Faas afscheid nam als hoofd van de Vertegenwoordiging van de Europese Commissie volgde Henk hem op.

 

Toen ontstond ook een passie die de rest van zijn leven zou domineren: de fotografie. Fijnzinnige portretten in zwart wit van de meest uiteenlopende karakters en figuren, uit de hele wereld. Vele prijkten in de loop der jaren op deze website.

 

Daarnaast schreef Henk ook columns, maar alleen als er een dringende aanleiding voor was. Hij bleef een zunige Drenth van geboorte. Over perikelen in de PvdA, de toestand in Griekenland, maar ook over de teloorgang van het roemruchte café De Pijpela, waar menig politicus zijn of haar afzakkertje kwam halen.

 

Henk werd op 5 december door zijn vrouw, Roty van Buuren, en talloze vrienden uitgeleide gedaan in Paviljoen De Witte, met uitzicht op een grauwe zee.