Alle berichten van Frans Kok

Over Frans Kok

Frans Kok (1944) is consultant public affairs. Daarvoor was hij o.m. politiek redacteur en columnist van NRC Handelsblad en directeur communicatie van het ministerie VROM

DE MAN DIE EUROPA REDDE  

Winston Churchill blijft een van de meest fascinerende figuren aller tijden.

Niet alleen als redder van Engeland in 1940 en daarmee van Europa, maar ook als persoon. Een volstrekt eigenzinnig, veelzijdig man met vele fouten en gebreken. Maar ook een geniaal politicus met een duidelijke missie en onwrikbare opvattingen als het erop aan kwam.

 

Zijn leven is overbekend. Valt er nog iets toe te voegen? Andrew Roberts heeft een poging gedaan en het antwoord is ja. In zijn recent verschenen biografie zet hij een veel completer beeld neer van Churchill dan tot dusver bekend. Hij kon daartoe beschikken over nieuwe bronnen, zoals het persoonlijke dagboek van koning George VI. Samen met het zeer lezenswaardige boek van Boris Johnson van enkele jaren terug ‘De Churchill Factor’, wordt nog scherper het historische belang duidelijk van het aantreden van Churchill als premier op 10 mei 1940.

Chamberlain trad op 9 mei af, waarna Lord Halifax werd aangezocht als opvolger, maar hij weigerde – tot zegen van de mensheid. Anders had hij als appeaser het ongetwijfeld op een akkoordje gegooid met Hitler en was West Europa voorgoed onder Duitse heerschappij gebleven, om maar te zwijgen van Oost-Europa en Rusland.

 

“Kernpunt is niet dat Churchill een Duitse invasie tegenhield, maar dat hij de Britse regering ervan weerhield vrede te sluiten” schrijft Roberts. Vol bewondering en met humor beschrijft hij hoe Chruchill met ongelooflijke energie en vastberadenheid het Engelse volk door zijn darkest hour loodste. Tegelijk legt Roberts ook zijn tekortkomingen bloot. Met als voornaamste het krampachtig vasthouden aan het – in feite al overleden – British Empire en zijn vaak gebrekkig en grillig strategisch inzicht.

 

Het boek (1170 pagina’s) wemelt van de pikante details, grappige voorvallen, petites histoires en wat dies meer zij. Een genot om te lezen. Verder lezen

Het demasqué van D66  

 

‘D66 was nu eenmaal aan de beurt’, zo vatte een ingewijde de benoeming van Thom de Graaf tot vice-president van de Raad van State samen. Dodelijker kan het niet zijn voor de eens zo principiële en vernieuwende partij. Het demasqué is nu compleet. Net als in de Regententijd worden de baantjes onderling verdeeld. Kwaliteit speelt een ondergeschikte rol.

 

Na het geharrewar rond het referendum, en burgemeesters die nog steeds worden benoemd en niet door het volk gekozen, was dit voor mij de bekende druppel. De vaandeldragers van de partij maken ook weinig indruk. Pechtold is over de datum en Ollongren blijkt meer de super-ambtenaar die zij was dan een sprankelende politica. En dan de brave Thom de Graaf die nu de Raad van State mag gaan leiden, tegen de zin van de medewerkers in.

 

Gelukkig is het soortelijk gewicht van de eerbiedwaardige Raad vrijwel nul. Geen enkele minister laat zich iets gelegen liggen aan de plichtmatig uitgebrachte adviezen. Vreemd is dat niet. De raad bestaat uit uitgerangeerde politici en stoffige bestuurders. En wat te denken van een college dat de regering adviseert, en dat als voorzitter het hoofd van diezelfde regering heeft?

 

 

 

Een intellectuele workaholic  

 

“Wat zijn de drijfveren van Ruud Lubbers”? luidde de kop boven een uitvoerig interview dat ik met hem had in de tijd dat hij fractievoorzitter was van het CDA. En: “wat beweegt hem om elke morgen om half acht in een kleine kanariegele Renault 6 naar het Binnenhof te rijden om daar aan de slag te gaan”. Ik ben er niet achter gekomen. Ik hield het maar op: een gedreven workaholic.

 

Een veelzijdige man. Niet alleen maar een no nonsens pragmaticus. Ook een Intellectueel. ‘s Avonds glipte hij wel eens weg uit het Torentje om in zijn eentje een boeiend stuk in de Schouwburg te bekijken. Op een hete zondagmiddag aan het strand op Curacao pakte hij een dikke filosofische pil uit zijn tas en begon onverstoord te lezen. En na een slopend bezoek aan 4 landen ging hij met de Concorde terug in plaats van het langzame regeringstoestel. Hij wreef zich in de handen: “Ha, morgenochtend weer lekker aan het werk”.

 

Een paar jaar geleden ontmoette ik hem voor het laatst. In het WTC in Rotterdam had hij een sober kantoortje, waar hij leiding gaf aan het Climate Initiative. Puur uit gedrevenheid en idealisme. Maar wel op zijn Rotterdams: zakelijk en doelgericht.

Een staatsman van allure.

Politiestaat

 

Voor de derde keer in vier jaar heeft ons staatshoofd een bezoek gebracht aan China. Heeft u de mensenrechten nog ter sprake gebracht in uw gesprek met president Xi, vroeg een verslaggever. “Ja zeker, en dat is ook mogelijk onder goede vrienden”.

 

China is een totalitaire, communistische, corrupte politiestaat. In de gevangenissen puilt het uit van dissidenten, journalisten en mensenrechten-activisten. President XI, tevens secretaris-generaal van de communistische partij, heeft dictatoriale bevoegdheden. En daar staat ons staatshoofd, geflankeerd door een immer lachende Maxima, dan breed glunderend mee op de foto.

 

Want goede vrienden. Handelsvrienden, zal hij bedoelen. Geen echte.

 

Een ‘Erg Stabiel Genie’

 

Bijna bij elke pagina van het boek Fire and Fury van Michael Wolff val je van je stoel van verbazing. Hoe is het mogelijk dat een man als Trump de verkiezingen heeft gewonnen? Hoe bestaat het dat iemand die volstrekt ongeschikt is voor het ambt, nu de machtigste man ter wereld is? En, hoe gaat het aflopen met deze grillige narcist? Zelf noemt Trump zich in een reactie a ‘ VERY STABLE GENIUS’. Sarcastisch wordt hij nu steevast aangeduid met de afkorting VSG. Het zou om te lachen zijn, als het niet zo tragisch was.

 

Tot dusver worden de door Michael Wolff aangedragen feiten niet echt betwist. Trump besloot zich kandidaat te stellen bij wijze van PR-stunt, als een poging media-aandacht te creëren. Niemand rekende erop dat hij zou winnen. Nou ja, winnen: Clinton haalde 4 miljoen stemmen meer, maar verprutste haar kansen door in een paar sleutelstaten niet of nauwelijks campagne te voeren. Liever vloog ze over die staten heen, op weg naar het zoveelste lucratieve sponsor-diner.

 

Toen Trump eenmaal in het Witte Huis zat, communiceerde hij via Twitter en Fox nieuws. Hij  omringde zich met een mix van vriendjes en generaals, die evenmin als hijzelf benul hebben van politiek en landsbestuur. Op sleutelposten zoals Financiën en Buitenlandse Zaken zitten ronduit zwakke figuren.

 

Grote ongelukken hebben zich nog niet voorgedaan. Het beleid is grillig en onsamenhangend. Veel geschreeuw, weinig wol. Laten we hopen dat het zo blijft. Dan kan de schade een beetje binnen de perken blijven.