Alle berichten van Frans Wijnands

Over Frans Wijnands

Frans Wijnands (1938) is journalist; onder meer vast medewerker van het Friesch Dagblad. Hij was in de jaren '80 gedurende tien jaar hoofdredacteur van De Limburger. Daarvoor en daarna was hij voor de Zuid Oost Pers, de VNU- en Audetbladen en de Persunie correspondent in Rome, Praag en Bonn. Hij woont in Gent

Kind (49) zoekt vader, in paleis…

 

Gent – Ze heet Delphine. Bijna vijftig. Achternaam Boël. Naar haar vader, die haar vader niet is. Jarenlang heeft de Belgische goegemeente zich afgevraagd of Jaques Boël (87) nou wèl of niet de vader is van Delphine. DNA bracht uiteindelijk uitkomst: Jacques is niet de biologische vader van zijn ‘dochter’ Delphine. Hij heeft haar na haar geboorte niettemin met zijn eigen achternaam opgenomen in zijn allesbehalve rimpelloze huwelijk met Sybille de Selys Longchamps. Inmiddels is die ‘vader’liefde over, want de oude heer Boël heeft zijn stiefkind om onbekende redenen onterfd.

Moeder Sybille had van 1966 tot 1984 een intense relatie met de toenmalige koning der Belgen, Albert II. Die vriendschap ging verder dan een uurtje per week paardrijden, een romantische picknick in Jezus-Eik aan de rand van het Brusselse Zoniënwoud, of af en toe een lichte lunch met zeevruchten aan de kust. ‘Mijn huwelijk met Paola verkeerde in die jaren in een crisis’, heeft Albert eens opgebiecht.

Delphine is een liefdeskind. Dat klinkt vriendelijker dan bastaard. Albert is haar vader. Dat weet Sybille zeker, net als het gros van de Belgen. Alleen de oude koning weet van niks. En dat heeft niks met Alzheimer te maken. Verder lezen

Belgische media in de ban van Geert Wilders  

 

Gent – Al wekenlang zijn de Belgische media in de ban van de aanstaande verkiezingen in Nederland; bijna gebiologeerd door PVV-leider Geert Wilders. Over hem worden dagelijks pagina’s vol geschreven. Maar ook radio en televisie besteden opvallend veel aandacht aan de aanstaande parlementsverkiezingen. De alles en bij iedereen overheersende vraag in België is of Nederland deze week massaal rechts af slaat.

In de Belgische media overheerst een combinatie van begrip en verbazing. Begrip voor het verschijnsel dat ook in Nederland een sfeer van ontevredenheid, ongerustheid heerst over hoe het verder moet; van betaalbare gezondheidszorg tot het immigratiebeleid. En verbazing over de dominantie van Wilders in het hele verkiezingscircus. Ze zijn in België wel wat gewend inzake rechts-populisme. België eerst!, klinkt het al decennia lang. In twee talen. Want eigenlijk denken zowel de Walen, als de Vlamingen eerst aan zichzelf en hun eigen regio, en dan pas aan hun gezamenlijke koninkrijk.

Filip Dewinter is de enige Vlaamse politicus die met Wilders vergeleken zou kunnen worden. Beiden (extreem)rechts, nationalistisch, populistisch. Beiden zijn de spreekbuis van ‘de gewone Vlaming…’ , en van ‘de gewone Nederlander’, zoals het op de Vlaamse tv klonk. Dewinter speelt in de Belgische/Vlaamse politiek inmiddels een bijrol. Hij was ooit de ster van het nationalistische Vlaams Blok en kreeg – vanwege zijn succes – te maken met een cordon sanitaire van alle andere partijen. Anders gezegd: hij werd genegeerd, nergens bij betrokken, buitenspel gezet. Verder lezen

Koloniale olifant zorgt voor heibel  

 

Geraardsbergen, ruim 33.000 inwoners en een van de parels van de Vlaamse Ardennen, is bekend om z’n drie M’s: de Muur, het Manneke en de Mattentaart.

De hele wielerwereld kent die Muur; de klim naar de top van de Oudenberg. Een onzalige martelgang van ruim een kilometer met een stijgingspercentage van maximaal 20% . Klassieke kasseien, rotbochten, verraderlijke bermgootjes. Op de top –  honderd meter hoog – staat de Onze Lieve Vrouwekapel. Een Godgeschonken plek om even op adem te komen, desnoods een kaarsje op te steken. Renners doen dat niet. Die zijn tijdens de koers niet op zoek naar loutering, maar verbeten op weg naar de erekrans, verderop.

Met die tweede M wordt Manneke Pis aangeduid. Want jawel, de Middeleeuwse familie Pis had twee jongetjes, tweelingbroertjes. De bekendste staat – zoals de hele wereld weet -  in Brussel. Zijn broertje staat – zoals bijna niemand weet – op de Markt in Geraardsbergen. Verder lezen

Kranten moeten overvloed aan leugens blijven doorprikken  

 

Het wordt (alweer) een lastig jaar voor de media, ook voor de kranten in die delen van de wereld waar nog persvrijheid bestaat, (grond)wettelijk gekoppeld aan het recht op vrije meningsuiting. Krantenuitgevers zijn al jaren gewend te knokken tegen de slopende neerwaartse spiraal van minder advertenties en (dus) minder lezers, of omgekeerd. Dat zal in 2017 niet anders zijn. De krant-on-line heeft weliswaar aan snelheid, en dus actualiteit gewonnen, maar is nog allesbehalve een kip met gouden eieren.

 

Daarnaast hebben de kranten een snel uitdijende concurrent op de informatiemarkt: de sociale media. Radio en televisie hebben daar (iets) minder last van omdat die doorlopend live met luisteraars en kijkers kunnen communiceren, terwijl het bij de kranten via ingezonden brieven en ombudsmannen/vrouwen verloopt. Maar er zijn nieuwe, razendsnelle mogelijkheden om elkaar onderling te informeren. Waarom dan nog die omweg langs kranten, of audiovisuele media?  Mensen vinden elkaar sneller via het internet en dat hebben ook machthebbers in de gaten. Of ze verbieden dat sociale mediaverkeer, of ze maken er zelf grif gebruik van.

 

Kranten zijn vanaf hun bestaan bedoeld als informant, nieuwsleverancier. En als klokkenluider, als luis in de pels desnoods, als waakhond van het democratisch proces. Maar aan die rol is steeds minder behoefte, zo lijkt/blijkt. Kritische kranten zijn lastposten en nauwelijks nog nodig nu politicus en burger elkaar rechtstreeks kunnen aanspreken en volgen. Donald Trump – de eerste twitter-president in de (Amerikaanse) geschiedenis – heeft nu al zo’n 16 miljoen volgers. De drie belangrijkste kranten aan de dichtbevolkte Amerikaanse oostkust, de New York Times, de Boston Globe en de Washington Post hebben samen 2 miljoen abonnees, en in de weekenden een paar honderdduizend extra lezers. De online-lezers niet meegerekend. Met een hem welgezinde tv-zender als Fox en een landelijk-breed netwerk regionale radiostations heeft Trump straks die gezaghebbende kranten niet meer nodig.

Verder lezen

‘Kom op, we zijn allemaal Amerikanen’  

 

Virginia – Maandenlang had Leonard Pitts, een zwarte columnist van de Miami Herald, geen goed woord over voor Donald Trump. Zoals zo velen.

En nu? Twee dagen na de verkiezingsuitslag is zijn commentaar: ‘Kom op, we zijn allemaal Amerikanen’. En hij is lang niet de enige die zo praat. De brede teneur is van: sluit de rijen, vergeet wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren met die rare Trump in het Witte Huis; iedereen heeft tenslotte recht op de gunst van de twijfel, zoek ‘the sunny side of the street’ op en blijf optimistisch.

Je zou er spontaan de gecombineerde verkiezingsslogans van Clinton en Trump aan kunnen toevoegen: ‘Strong together we make America great again’.

 

Toegegeven, da’s een overdreven optimistische kijk. De tegenstellingen in dit immense land zijn te groot om met een deken van naïef optimisme te kunnen bedekken. Maar het is opvallend hoe snel de Amerikanen overgaan tot de orde van de dag. De anti-Trump betogingen zijn bescheiden, zijn overwinning wordt nergens uitbundig gevierd en het Democratische tranendal is opgedroogd. Verder lezen