Alle berichten van Han Kogels

Over Han Kogels

Han Kogels (1946) is prof. em. van de Erasmus Universiteit Rotterdam en secretaris-generaal van de International Fiscal Association. Daarvoor was hij fiscalist in het internationale bedrijfsleven en hoogleraar Europees Belastingrecht

Voor de familie Lasdun kwam de bevrijding van Auschwitz te laat  

 

Sinds 1999 geef ik jaarlijks een paar dagen college aan de Universiteit Hamburg. Na het ontbijt loop ik van mijn hotel in de Johnsallee naar het universiteitsgebouw in de Sedanstrasse. Een wandeling van een kwartiertje die me over de Grindelallee voert, een lange straat met winkels en flatwoningen erboven. Voor de meeste portieken liggen, tussen de grote trottoirtegels, één of meer glimmende messing tegeltjes van 10 bij 10 centimeter die ‘Stolpersteine’ (struikelstenen) worden genoemd.
De Duitse kunstenaar die de stenen heeft ontworpen, Gunter Demnig, heeft die naam eraan gegeven omdat je er figuurlijk over struikelt met je hoofd en je hart, en omdat je moet buigen om de tekst erop te lezen. Op ieder steentje staat de naam van een persoon, zijn of haar geboortejaar, het jaar waarin hij of zij is gedeporteerd en (indien bekend) het jaar waarin hij of zij is vermoord.
De afgelopen twintig jaar heb ik er heel veel gelezen, maar er is één groepje Stolpersteine dat mijn aandacht trok: zes steentjes van de familie Lasdun.
Het was me wel bekend dat tussen 1933 en 1938 zo’n 25.000 tot 35.000 Joden naar Nederland zijn gevlucht, in de hoop de vervolging in Duitsland te kunnen ontlopen, maar nu las ik op die steentjes de namen van een familie die deel had uitgemaakt van die groep vluchtelingen. De vader was in 1935 vanuit Hamburg naar Holland gevlucht en zijn echtgenote en hun vier kinderen waren hem in 1938 gevolgd. Misschien is op internet meer over hen te vinden, zo vroeg ik me af. Mijn speurtocht leverde het volgende op.

Vader Josef Lasdun werd geboren op 6 december 1878 in Schatzk (Wit-Rusland), zijn echtgenote Aurelia Lasdun-Kaplan op 25 oktober 1889 in Memel (Duitsland, tegenwoordig ligt die stad in Litouwen en heet die Klaipèda). Hun vier kinderen zijn in Hamburg geboren: Sophie Gertrud op 29 juli 1914, Sulamith op 18 november 1918, Charles op 7 juni 1920 en Fanny op 31 mei 1924. Nadat ze uit Hamburg waren gevlucht hebben ze gewoond in Rotterdam, onder andere aan de Provenierssingel nummer 29. Deze familie behoorde dus tot de ongeveer 12.000 Joden die voor 1940 in Rotterdam woonden en waarvan ruim 80 procent door het Naziregime is vermoord. Ergens tussen 30 juni en begin oktober 1942 is de familie Lasdun vanuit ’Loods 24’ (een entrepot van de voormalige Gemeentelijke Handelsinrichtingen aan de Stieltjesstraat in Rotterdam) via Westerbork gedeporteerd naar Auschwitz. Daar zijn op 9 november 1942 vader en moeder Lasdun en Sophie, Sulamith en Fanny vermoord. Op 30 april 1943 onderging Charles hetzelfde lot.
Op 27 januari 1945 (vandaag 75 jaar geleden) werden in Auschwitz ongeveer 7.500 uitgeputte en doodzieke overlevenden bevrijd door het Rode Leger van Rusland. De Poolse historicus Franciszek Piper schat dat alleen al naar Auschwitz 1,3 miljoen mensen (naast Joden ook Roma, Sinti, andere etnische minderheden en Russische krijgsgevangen) zijn gedeporteerd, waarvan 1,1 miljoen het niet hebben overleefd. Voor die slachtoffers, waaronder de naar Nederland gevluchte familie Lasdun, kwam de bevrijding te laat.

 

 

 

Is de aanpak van Menno Snel voldoende?   

 

Tegenwoordig staat op de website van de Belastingdienst te lezen: ‘Waarmee kunnen we u helpen?’  Een vriendelijk aanbod in de richting van belastingplichtige burgers en bedrijven die door de wetgever gedwongen zijn te voldoen aan steeds ingewikkelder wordende fiscale regels.

In zijn vorige baan als staatssecretaris van Financiën in het kabinet Rutte II heeft Eric Wiebes de ambitieuze plannen voor belastingvereenvoudiging moedeloos doorgeschoven naar de volgende kabinetsperiode, mede omdat hij zijn handen vol had aan een ander probleem. Als gevolg van een massale exodus van belastingambtenaren, veroorzaakt door een riante vertrekregeling, moest hij de verzwakte Belastingdienst weer op stoom zien te krijgen. Nu, anderhalf jaar later, blijkt zijn opvolger Menno Snel nog steeds met dat probleem te worstelen.

Verder lezen

De strijd om de zwever  

 

De tijd dat verkiezingscampagnes beperkt bleven tot pamfletten plakken, bijeenkomsten in troosteloze zaaltjes en flyeren op een winderig plein ligt ver achter ons. Verkiezingscampagnes zijn een ware media-soap geworden. Lijsttoppers twitteren het eelt op hun duimen, ze babbelen de oren van je kop in de talkshows en vertonen hun door communicatieadviseurs opgepoetste kunstjes tijdens tv-debatten. Ze houden hun zichtbaarheid nauwlettend bij. De top-10 lijsttrekkers hebben sinds januari samen meer dan 33 miljoen kijkuren gescoord. En ze volgen de kijkcijfers van hun optredens op de voet.

Tijdens het RTL4-debat van vorige week zondag hadden acht lijsttrekkers (zonder Wilders die boos had afgehaakt) het zwaar te verduren toen bleek dat ze slechts 1,6 miljoen kijkers aan zich hadden weten te binden. Een pover resultaat vergeleken met Yvon Jaspers die met haar vijf boeren en hun vijftien geselecteerde potentiële echtgenotes 4 miljoen kijkers trok, en met de reislustige Floortje Dessing die 2,5 miljoen kijkers wist te boeien met haar bezoek aan een Australische familie op het idyllische eilandje Nomuka van zeven vierkante kilometer in de Stille Oceaan. En ik kan mij de teleurstelling van Rutte en Wilders voorstellen als ze lezen dat hun “battle of the giants” (gisteren tijdens etenstijd) door slechts 1 miljoen kijkers werd bekeken.

 

Maar het meest hijgerig worden onze lijsttrekkers bij het volgen van de heilige peilingen.  Verder lezen

Wiebes worstelt met een weeffout  

 

Staatssecretaris van Financiën is geen simpel baantje. Zeker niet wanneer je, zoals Eric Wiebes, als niet-fiscalist politieke verantwoordelijkheid draagt voor de Belastingdienst. Ook Hans Leijtens, de Directeur-Generaal van de Belastingdienst, heeft geen fiscale achtergrond. Hij is een manager die tot taak heeft de politieke opdracht van Wiebes uit te voeren als een gehoorzaam soldaat.

Zo’n bevelsverhouding zal hem als voormalig commandant van de Marechaussee niet onbekend zijn, maar de Belastingdienst is geen legeronderdeel.

 

De Belastingdienst wordt de afgelopen vijftien jaar geconfronteerd met steeds ingewikkelder wordende regels voor heffingen en toeslagen en langs elkaar werkende computersystemen. Dit is het gevolg van onuitvoerbare regelgeving waarmee ‘de politiek’ denkt te kunnen scoren. De fiscalisten van de Belastingdienst zijn zich hiervan bewust, maar het ontbreekt de top van het ministerie aan fiscale kennis om tijdig tegengas te geven. Door deze weeffout is een toenemende spiraal van complexiteit ontstaan en worden plannen voor vereenvoudiging van het belastingstelsel moedeloos doorgeschoven op het bordje van een volgend kabinet. Als lapmiddel wordt intussen gegrepen naar het aantrekken van een legertje IT-deskundigen voor de Belastingdienst en het uitzwaaien van ervaren fiscalisten.

 

Is het dus verwonderlijk dat een gulle vertrekregeling voor ambtenaren van de Belastingdienst dreigt te leiden tot een massale exodus van ruim 7.800 in plaats van 5.000 medewerkers? Welnee, iedereen met een beetje gezond verstand en gevoel voor wat er speelt had kunnen voorzien dat dit een (voor de belastingbetaler) duurder akkefietje zou worden dan beoogd. Pakweg 70 miljoen euro meer dan de geschatte 650 miljoen. Plus een boete van 150 tot 200 miljoen die de Belastingdienst zichzelf zal moeten opleggen omdat dit voor de oudere vertrekkers een verkapte VUT-regeling is.

 

In een verhit debat met de Kamer ging Wiebes door het stof. Hij gaf toe te hebben gefaald. Maar, zo sprak hij krachtdadig, de zaak zal worden opgelost door de Belastingdienst onder curatele te stellen. Met lastige verkiezingen in het vooruitzicht ging de Kamer akkoord, mits de Staatssecretaris regelmatig vertelt hoe het ermee staat. Maar daarmee is het echte probleem niet uit de wereld. Want dat kan pas worden opgelost door een Staatssecretaris en een Directeur-Generaal Belastingen die beiden voldoende fiscale competenties hebben om de wetgever ervan te weerhouden onuitvoerbare wetten door te drukken.
Leuker kunnen we het niet maken.

 

 

Digidwang

 

Voor de steeds groter wordende groep mensen die beschikt over een computer en daar ook redelijk goed mee uit de voeten kan, betekent de digitale aangifte inkomstenbelasting een groot gemak. Dat begon al in 1995 met de introductie van de blauwe diskette met het aangifteprogramma. Als je die diskette in het daartoe bestemde gleufje van je computer stopte, kon je via het scherm je aangifte invullen en de diskette met de opgeslagen aangifte kosteloos in een blauw envelopje terugsturen naar de Belastingdienst. In 1998 verdween de aangiftediskette naar het Belasting- en Douanemuseum en konden we het aangifteprogramma downloaden vanaf de website van de Belastingdienst. Vanaf 2008 konden we zelfs de door de Belastingdienst vooraf (ten dele) ingevulde aangifte downloaden.   Verder lezen