Alle berichten van Han Kogels

Over Han Kogels

Han Kogels (1946) is prof. em. van de Erasmus Universiteit Rotterdam en secretaris-generaal van de International Fiscal Association. Daarvoor was hij fiscalist in het internationale bedrijfsleven en hoogleraar Europees Belastingrecht

De strijd om de zwever  

 

De tijd dat verkiezingscampagnes beperkt bleven tot pamfletten plakken, bijeenkomsten in troosteloze zaaltjes en flyeren op een winderig plein ligt ver achter ons. Verkiezingscampagnes zijn een ware media-soap geworden. Lijsttoppers twitteren het eelt op hun duimen, ze babbelen de oren van je kop in de talkshows en vertonen hun door communicatieadviseurs opgepoetste kunstjes tijdens tv-debatten. Ze houden hun zichtbaarheid nauwlettend bij. De top-10 lijsttrekkers hebben sinds januari samen meer dan 33 miljoen kijkuren gescoord. En ze volgen de kijkcijfers van hun optredens op de voet.

Tijdens het RTL4-debat van vorige week zondag hadden acht lijsttrekkers (zonder Wilders die boos had afgehaakt) het zwaar te verduren toen bleek dat ze slechts 1,6 miljoen kijkers aan zich hadden weten te binden. Een pover resultaat vergeleken met Yvon Jaspers die met haar vijf boeren en hun vijftien geselecteerde potentiële echtgenotes 4 miljoen kijkers trok, en met de reislustige Floortje Dessing die 2,5 miljoen kijkers wist te boeien met haar bezoek aan een Australische familie op het idyllische eilandje Nomuka van zeven vierkante kilometer in de Stille Oceaan. En ik kan mij de teleurstelling van Rutte en Wilders voorstellen als ze lezen dat hun “battle of the giants” (gisteren tijdens etenstijd) door slechts 1 miljoen kijkers werd bekeken.

 

Maar het meest hijgerig worden onze lijsttrekkers bij het volgen van de heilige peilingen.  Verder lezen

Wiebes worstelt met een weeffout  

 

Staatssecretaris van Financiën is geen simpel baantje. Zeker niet wanneer je, zoals Eric Wiebes, als niet-fiscalist politieke verantwoordelijkheid draagt voor de Belastingdienst. Ook Hans Leijtens, de Directeur-Generaal van de Belastingdienst, heeft geen fiscale achtergrond. Hij is een manager die tot taak heeft de politieke opdracht van Wiebes uit te voeren als een gehoorzaam soldaat.

Zo’n bevelsverhouding zal hem als voormalig commandant van de Marechaussee niet onbekend zijn, maar de Belastingdienst is geen legeronderdeel.

 

De Belastingdienst wordt de afgelopen vijftien jaar geconfronteerd met steeds ingewikkelder wordende regels voor heffingen en toeslagen en langs elkaar werkende computersystemen. Dit is het gevolg van onuitvoerbare regelgeving waarmee ‘de politiek’ denkt te kunnen scoren. De fiscalisten van de Belastingdienst zijn zich hiervan bewust, maar het ontbreekt de top van het ministerie aan fiscale kennis om tijdig tegengas te geven. Door deze weeffout is een toenemende spiraal van complexiteit ontstaan en worden plannen voor vereenvoudiging van het belastingstelsel moedeloos doorgeschoven op het bordje van een volgend kabinet. Als lapmiddel wordt intussen gegrepen naar het aantrekken van een legertje IT-deskundigen voor de Belastingdienst en het uitzwaaien van ervaren fiscalisten.

 

Is het dus verwonderlijk dat een gulle vertrekregeling voor ambtenaren van de Belastingdienst dreigt te leiden tot een massale exodus van ruim 7.800 in plaats van 5.000 medewerkers? Welnee, iedereen met een beetje gezond verstand en gevoel voor wat er speelt had kunnen voorzien dat dit een (voor de belastingbetaler) duurder akkefietje zou worden dan beoogd. Pakweg 70 miljoen euro meer dan de geschatte 650 miljoen. Plus een boete van 150 tot 200 miljoen die de Belastingdienst zichzelf zal moeten opleggen omdat dit voor de oudere vertrekkers een verkapte VUT-regeling is.

 

In een verhit debat met de Kamer ging Wiebes door het stof. Hij gaf toe te hebben gefaald. Maar, zo sprak hij krachtdadig, de zaak zal worden opgelost door de Belastingdienst onder curatele te stellen. Met lastige verkiezingen in het vooruitzicht ging de Kamer akkoord, mits de Staatssecretaris regelmatig vertelt hoe het ermee staat. Maar daarmee is het echte probleem niet uit de wereld. Want dat kan pas worden opgelost door een Staatssecretaris en een Directeur-Generaal Belastingen die beiden voldoende fiscale competenties hebben om de wetgever ervan te weerhouden onuitvoerbare wetten door te drukken.
Leuker kunnen we het niet maken.

 

 

Digidwang

 

Voor de steeds groter wordende groep mensen die beschikt over een computer en daar ook redelijk goed mee uit de voeten kan, betekent de digitale aangifte inkomstenbelasting een groot gemak. Dat begon al in 1995 met de introductie van de blauwe diskette met het aangifteprogramma. Als je die diskette in het daartoe bestemde gleufje van je computer stopte, kon je via het scherm je aangifte invullen en de diskette met de opgeslagen aangifte kosteloos in een blauw envelopje terugsturen naar de Belastingdienst. In 1998 verdween de aangiftediskette naar het Belasting- en Douanemuseum en konden we het aangifteprogramma downloaden vanaf de website van de Belastingdienst. Vanaf 2008 konden we zelfs de door de Belastingdienst vooraf (ten dele) ingevulde aangifte downloaden.   Verder lezen

Roept u maar!  

 

Voor wie het is ontgaan: tot 15 februari aanstaande heb je de tijd om staatssecretaris Wiebes voorstellen te sturen voor praktische vereenvoudigingen in ons dolgedraaide belastingstelsel. Maar let op, want je brief moet op die dag op zijn bureau liggen. Jawel, hij wil je voorstellen alleen per brief ontvangen, zo staat te lezen in een Nieuwsbericht van 18 januari 2016 op de website van de Rijksoverheid.

Dus geen e-mail of getwitter, maar een papieren brief in een correct gefrankeerde envelop. Beetje raar, als je bedenkt dat zijn Belastingdienst alleen nog maar digitaal mag communiceren met belastingplichtigen.

Maar goed, we moeten niet zeuren, want we mogen in ieder geval voorstellen doen om de belastingen te vereenvoudigen. “Roept u maar!”, roept Wiebes ons vriendelijk toe. Verder lezen

Schengen in de revisie?

 

Sinds 1995 hoef je geen paspoort of identiteitskaart te tonen als je binnen het zogenaamde Schengengebied reist. Dit gebied beslaat intussen de Europese Unie met uitzondering van Engeland, Ierland, Cyprus, Kroatië, Bulgarije en Roemenië, maar plus Zwitserland, Liechtenstein, Noorwegen en IJsland.

Vrij verkeer van personen is een principe van de EU, dat is uitgewerkt in het Schengenverdrag (genoemd naar het dorpje op de grens tussen Duitsland, Frankrijk en Luxemburg). De uitvoering ervan is gebaseerd op strenge controles aan de buitengrenzen van het Schengengebied, een gemeenschappelijk visumbeleid ten opzichte van niet-Schengenlanden en een ‘Schengen Informatie Systeem’ tussen de betrokken landen.

 

Tot 2011 liep het gesmeerd. Maar toen kwam de Jasmijnrevolutie in Tunesië, toegejuicht als de ‘Arabische Lente’. Verder lezen