Alle berichten van Henk Beereboom

Over Henk Beereboom

Henk Beereboom (1943) was vele jaren de rechterhand van fractievoorzitter en later premier Joop den Uyl. Daarna werkte hij voor de Europese Commisssie, deels lid van het Kabinet van Europees Commissaris Vredeling en tenslotte als hoofd van de vertegenwoordiging van de Europese Commissie in Den Haag

DOLF TOUSSAINT: GEVOELIG BREIN ACHTER DE CAMERA  

 

Altijd op de plaats politiek delict

  

Met een welhaast sardonisch lachje zwaait fotograaf Dolf Toussaint de voordeur open van zijn eenpersoons woninkje aan de Amsterdamse Vinkenstraat, randje Jordaan. Hij wijst meteen op de zeven volwassen vuilniszakken die in het gangetje staan. Volgestouwd met duizenden negatieven, foto’s van het politieke leven. “Hier heb je ze”, zegt hij. “Iïk heb ze allemaal weer gezien en je doet er verder maar mee wat je wilt.” Het klinkt als een vrouw die haar kuisheid definitief aan de kant zet. We gaan naar binnen en de rituelen zijn als vanouds: potten thee drinken, de politieke issues van de week doornemen, de kwade elementen in de kapitalistische samenleving, de onmacht van links of progressief . We bewonderen de bloemen die achter het huis in donkere schaduw toch bloeien en de tolerantie die je nodig hebt als je op een stille zondagmiddag moet luisteren naar een achterbuur die nu al een paar jaar probeert de eerste noten uit de trompet te blazen.

Dolf zou vroeger minder tolerant zijn, maar ook hij werd een dagje ouder en gelatener. Althans op dit gebied, het terrein van de politieke en sociale fotografie. Daar blijft hij streng in zijn eigen leer. Wat niet goed is is humbug. Met enige tevredenheid haalt hij dan weer enkele mappen met afdrukken tevoorschijn om er met een zekere tederheid naar te kijken. Mooi gelukt. Onder dit soort omstandigheden is een deel van zijn negatieven -bijna letterlijk- bij elkaar geveegd.

Eigenlijk ben ik een beetje trots; jarenlang heb ik aan zijn kop gezeurd om zijn werk te rubriceren, toegankelijk te maken, om er meer mee te kunnen doen dan tot nu toe dreigde.
Om het hem makkelijker te maken, bracht de pakketdienst regelmatig dozen met negatiefbladen en papier naar zijn adres, maar ook nu nog zijn er vele nooit van geopend. Geen tijd, hij moest fotograferen, niet “bibliotikeren”…..

Eenmaal thuis met mijn vracht  realiseer ik me pas ten volle wat ik in handen heb gekregen. Daar moet iets van te maken zijn, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Verder lezen

Erfgoed? De Pijpela sluit na 47 jaar  

Het Haags historisch horeca-erfgoed is een stukje gekrompen. Eind mei 2017 ging de stekker eruit bij De Pijpela, sociëteit, bar, jazzclub, drinkgelegenheid in het Noordeinde. Aanvankelijk was hier een deel van de Koninklijke Stallen. Gaandeweg groeide deze ruimte uit tot trefpunt van journalisten, politici, kunstenaars en tal van ‘gewone‘ mensen die een snuf anders dan een gemiddeld café zochten. Voor die pretentie moest de bezoeker een daad verrichten: aanbellen, of lid zijn, of iemand kennen die zei dat-ie lid was. Het toegangsbeleid was door de jaren heen nogal wisselend.

De Pijpela was een ‘laat’ café. Niemand ging vroeg weg, want dan was het nog nauwelijks open. Sommige kenners dachten een wetmatigheid te kunnen ontdekken in de golfbeweging van binnenkomend volk. In de Tweede Kamer ging de horeca-afdeling  al een uur na het einde van de vergadering dicht. Een dorstig iemand verkaste dan naar Perscentrum Nieuwspoort en een ander deel naar elders. Als ‘elders’ sloot, was De Pijpela zeker nog een optie. Vooral als je niet naar een nachtclub wilde, maar wel oog had voor de atmosfeer van ‘pussy crab’, of een oor had voor onmatig gebral, danwel voor eindeloos herhaald gelul.

Een verarming, na 47 jaar Pijpela? Voor sommigen wel, maar er is wel meer erfgoed verdwenen zonder direct aanwijsbare catastrofale gevolgen.

Zo kon je jaren geleden, na de laatste kleine uurtjes bij De Pijpela te zijn geweest, nog terecht op een hoogst curieuze plaats in Scheveningen. Rond vier uur in de ochtend kwamen de vissersboten binnen. De opbrengst ging meteen door naar de veiling en van daaruit, bewerkt of onbewerkt, het land in. Een heel klein gedeelte ging naar een onbestemd, duister gebouw vlakbij de haven.

Die ruimte had veel weg van een garage of werkplaats; schamel verlicht door enkele peertjes die aan snoeren langs de wand liepen. In het midden stonden twee houten tonnen met daarover een paar brede planken. Een gasfles op de grond, een paar bakpannen op de planken en culinaire Kees zelf erachter. Vis verser dan vis, gebakken volgens een strikt geheim gehouden recept (waarschijnlijk bestond dat recept niet, maar deed de mare toch zijn werk).

De Haagse en Scheveningse inside kende deze plek met zijn mêlee van komende en gaande klanten:  de krantenjongen, de melkboer, de advocaat, de stappers, het stel in deftige avondkleding, de werkers van het vroege uur. ‘Neem, eet en geniet’, was het motto.

Het te betalen bedrag voor dit heerlijke zeebanket werd op gevoel vastgesteld. Comfort in de vorm van bestek of servetten bestond niet. Was je klaar met eten dan stonden er bij de uitgang nog twee tonnen; deze waren gevuld met houtkrullen en zaagsel. Daar wreef je lang en stevig je handen in en zie: geen geur meer..  Alsof je je handen volgens een geheim recept in onschuld had gewassen.

(Voor deze tekst ben ik veel dank verschuldigd aan drs. F. Wikkieman , deskundige).

 

Werk in uitvoering – Parlement zoekt passend onderdak

 

Linksom of rechtsom, duurder of nog duurder, vast staat dat de huidige behuizing van de Staten-Generaal z’n langste tijd op het Binnenhof heeft gehad. De vraag is alleen nog hoeveel jaren het mag kosten en hoeveel  geld. Ofwel: moet het een opknapbeurt worden of moet het mes er echt diep in.

Dat kan een verschil maken van zes tot dertien jaar en een “tig”-aantal miljoenen euro’s. Het kabinet heeft besloten dat een operatie-in-één beter en goedkoper is dan een gefaseerde aanpak. De Kamer is voorlopig verdeeld: sommigen vrezen nog hogere kosten dan nu al worden voorzien, anderen vrezen voor verlies van macht voor het parlement. Hoe meer je gespreid wordt, hoe meer risico dat je “beheerst” wordt.

Een commissie onder leiding van mevrouw Spies heeft een rapport opgesteld over de her- en nieuwbouw van het parlement. Als het feest begint zou in de tussentijd het ministerie van Buitenlandse Zaken schoon geveegd moeten worden en zouden daar de plenaire vergaderingen kunnen worden gehouden en de belangrijkste interne diensten worden gevestigd. Dit gebouw werd al vanaf het begin de Apenrots genoemd, dus een prijsvraag uitschrijven voor een nieuwe of betere bijnaam is alvast niet meer nodig.

  Verder lezen

Het is weer eens raak….in de PvdA !

De verkiezingen zijn nog niet in zicht, maar komen er zeker. Bij de PvdA buigt een commissie onder leiding van Felix Rottenberg zich over het politieke profiel van een (nieuwe?) leider. En als Felix iets zegt, dan zul je het horen ook, zeker als hij voor zijn beurt spreekt.

Henk Beereboom schreef  de volgende observatie aan Rottenberg en partijvoorzitter Spekman.

 

Felix,

Op zich is het al merkwaardig dat je een opdracht hebt aanvaard om een profiel (en bijbehorend persoon) te geven voor de komende Kamerverkiezingen. Waarom?

Omdat je dezelfde hand ook hebt gebruikt bij de vorige verkiezingen. De lijst van kandidaat-fractieleden is mede onder jouw toeziend oog vastgesteld. Blijkbaar heb je je destijds grondig vergist met je beoordelingen, getuige het feit dat je van mening bent dat de huidige club

niet tot grootse resultaten in staat is. Als je zo’n ernstig mankerende beoordelingsfout hebt gemaakt, waarom zouden ‘we’ (ik spreek tot je als partijgenoot) een dergelijke verantwoordelijke zaak dan opnieuw aan jou toevertrouwen? Is het vooruitzicht dat ons wordt voorgespiegeld door opinie-onderzoeken nu al niet erg genoeg? Nee, het had je gesierd om deze eervolle opdracht aan iemand anders te laten, iemand die niet zo’n kapitale misrekening op zijn naam heeft staan.

Stuitend is helaas de wijze waarop je via een interview in Vrij Nederland je voorkeur voor Asscher kenbaar maakt. Dat doe je nog voordat er door jouw selectieclubje een advies op ordentelijke wijze is voorgelegd aan Partijbestuur, Politiek Beraad of Congres. Dat is ongehoorde manipulatie van de slechtste soort, ook al geef ik toe dat dit binnen de PvdA wel eens vaker praktijk is. De procedure is door jouw toedoen met voeten getreden, en dat nog wel door iemand die als geen ander weet dat dit een voorzitter vreemd behoort te zijn.

We spreken niet over kleinigheden. De electorale positie van de PvdA is in het geding gebracht, inclusief haar politiek morele integriteit. Dat is heel wat en in ieder geval genoeg om je functie ter beschikking te stellen.

Als je de normen en waarden van het voorbereiden van belangrijke verkiezingen serieus neemt en afzet tegen jouw praktijk, zou Asscher in feite moeten bedanken voor de eventuele eer. Op die manier wil iemand niet in het zadel worden gehesen..

Misschien moet je maar eens wat verder achterom kijken, de blik naar boven, de oren gespitst:

dan zou je het misprijzend gebrom van ons beider vriend en leermeester Joop den Uyl duidelijk horen. Je kunt niet alles blijven loochenen vanwege vermeende belangen die je wilt realiseren.

In ieder geval zijn er andere en betere manieren om te acteren en die bovendien wél kosher zijn.

Grieken zoeken herstel van waardigheid

 

De Grieken hebben jaren moeten bloeden om met de begroting in de Europese pas te blijven.

Daarvoor zijn bezuinigingen, herstructureringen, privatiseringen met  harde hand, met weinig gevoel voor maatschappelijke consequenties of consideratie doorgedrukt.

De recente verkiezingen tonen hoeveel kwaad bloed dit heeft gezet. De verslofte zittende regering wist de eer en trots van het land niet te redden en had het te druk met onderlinge compromissen die steeds verder los zongen van de interne noden van de burgerij.

 

De nieuwe regering werd meteen al verwelkomd met een bot “nee” voor (her-) onderhandelingen. Die boodschap lag al onder aan de vliegtuigtrap klaar toen de nieuwe regeringstop op missie ging. Verder lezen