Alle berichten van Marjolijn Uitzinger

Over Marjolijn Uitzinger

Marjolijn Uitzinger is journalist en voormalig radio- en televisiepresentator. Sinds 2006 woont zij in Berlijn, waar zij zich toelegt op het schrijven van non-fictieboeken en misdaadromans, uitgegeven bij De Geus. Daarnaast verzorgt zij literaire rondleidingen in Berlijn

Wat te doen met de AfD?  

 

De pittigste tekst kwam deze week van Sigmar Gabriel, sociaal-democraat, de Duitse minister van Buitenlandse Zaken. Hij is woedend en treurig, dat na de verkiezingen van zondag 24 september `in de Rijksdag naar alle waarschijnlijkheid weer echte nazi´s op het spreekgestoelte  zullen staan, voor het eerst sinds 1945.´

 

Grote woorden, maar helaas geen onzin. Wat lange tijd werd afgedaan als een voorbijgaand randverschijnsel in de Duitse politiek, een beweging die geleid werd door onbenullige kletsmajoors, is een echte bedreiging geworden. Als er vandaag verkiezingen zouden zijn, zou de AfD de vierde of de vijfde partij van het land worden. In 2013 haalden ze nog net niet de kiesdrempel van 5 procent, maar dan gaan ze nu royaal overheen. Volgens de peilingen komen ze uit op 9 of 10 procent van de stemmen. Dat zijn heel wat zetels, want de Bondsdag telt rond de 630 zetels (en soms meer, dat aantal wisselt als gevolg van het kiesstelsel.)

 

Niet dat de kans bestaat dat de AfD ooit zal meeregeren, want geen enkele partij wil met deze mensen samenwerken, nee, de bedreiging ligt in het feit dat de club een landelijk verzamelpunt is geworden van de akeligste rechtspopulisten die je je maar kunt voorstellen. Mensen die niet gedreven worden door een verstandig soort conservatisme, maar door haat, rancune, bitterheid. Beangstigende agressie, die zich vooral richt op Merkel en haar geestverwanten en op vluchtelingen, waarvan er meer dan een miljoen in Duitsland zijn binnengekomen. Verder lezen

Geen betonblokken langs de Kudamm  

 

De Berlijnse Kurfürstendamm is een wereldberoemde flaneerboulevard, dagelijks bezocht door tienduizenden mensen. Ze slenteren rond, kijken etalages, gaan winkels binnen, eten een ijsje, drinken koffie op het terras. Het hele jaar door zijn de brede trottoirs, links en rechts van het drukke verkeer, gevuld met toeristen uit binnen- en buitenland, en natuurlijk met Berlijners zelf.

Anders gezegd, een ideaal doelwit voor aanslagen.

De vrachtwagen die de Kerstmarkt bij de Gedaechtniskirche vorig jaar in een slagveld veranderde, kwam voor de meeste mensen als een donderslag bij heldere hemel. In theorie hield iedereen er rekening mee, maar de dreiging bleef abstract. Zo gaat dat nu eenmaal. Pas toen de nachtmerrie werkelijkheid werd, kenden de verbijstering en de ontreddering geen grenzen.

Dat bloedbad leidde vooral tot kritiek op de opsporingsinstanties, die de zaak hadden laten versloffen, en minder tot een roep om fysieke veiligheid. De gevolgen voor de stad waren dan ook nogal overzichtelijk. Verder lezen

Blunders met gruwelijke gevolgen

 

Het blijft een onberekenbaar kwaad, de terreuraanslag. Je weet niet waar het volgende bloedbad zich zal afspelen, welke rugzak deze keer dood en verderf zal zaaien. Toch worden aanslagen voorkomen; anti-terreurdiensten zijn dag en nacht bezig mogelijke daders op te sporen en inderdaad, er worden arrestaties verricht en verdachten gepakt, voordat ze kunnen toeslaan. Maar soms gaat het mis en de prijs daarvan is hoog.

De dader van Manchester was bekend bij de autoriteiten, naar blijkt. Tot op zekere hoogte, zegt de Britse minister van Binnenlandse Zaken voorzichtig. Dat is maar de vraag, trouwens, wie weet wat er nog boven water zal komen. Twee jaar geleden zou een moslimorganisatie in Manchester al tevergeefs gewaarschuwd hebben voor de radicalisering van deze Salman Abedi. En ook Anis Amri, de Tunesier die met een vrachtwagen een Berlijnse Kerstmarkt opraasde, ontsprong voortdurend de dans, omdat de opsporingsdiensten blunderden. Verder lezen

Hoe sterk is rechts in Duitsland?  

 

Geert Wilders glunderde. Hij werd serieus genomen, toegejuicht, afgelopen weekend in Koblenz, waar de Europese rechtspopulisten bijeenkwamen om over de toekomst te dromen. Soulmates zijn ze, Frauke Petry van de AfD (Alternative für Deutschland), Marine Le Pen uit het land van vrijheid, gelijkheid en broederschap, en onze eigen Geert. Verenigd in hun haat tegen Europa en de vluchtelingenpolitiek van Angela Merkel. Merkel muss weg, was het motto van de spreekkoren in de zaal. Geert schreeuwde lekker mee. Minder Merkel.

 

Populistisch rechts heeft de wind in de zeilen, aangeblazen door Donald Trump. Ook al een soulmate. Die heeft de verkiezingen gewonnen, en dit voorjaar zal blijken of PVV en Front National eveneens electorale triomfen gaan vieren door de meerderheid te halen (PVV) of de nieuwe president te leveren, in de persoon van Marine Le Pen. Wilders minister-president, Frauke Petry de nieuwe bondskanselier en Le Pen for president – de toehoorders gingen uit hun dak.

 

Even met de benen op de grond. De Duitsers gaan pas in september naar de stembus en een aardverschuiving is hier niet te verwachten. Verder lezen

Oettinger, een minkukel als EU-Commissaris  

 

Günther Oettinger, CDU-partijgenoot van Angela Merkel, is een politieke brekebeen die tot opluchting van velen in 2010 uit de landspolitiek verdween en naar de Europese Commissie werd weggepromoveerd. Maar het wonderlijke is dat hij daar als een duikelaartje steeds weer komt bovendrijven. Hij begon als Eurocommissaris voor energie, daarna kreeg hij de portefeuille digitalisering en nu staat hij zowaar op de rol om het Europese budget te gaan beheren. En dat terwijl iedereen nog maar nauwelijks is bekomen van zijn laatste wapenfeit.

 

Waar Donald Trump nog weleens in de kleedkamer uit de bocht vliegt, spuit Oettinger zijn enormiteiten gewoon bij officiële gelegenheden. Zo ook deze keer. Op 26 oktober trad hij op voor een ondernemersverbond in Hamburg, en ging daar voluit, met sarcastische teksten over het homo-huwelijk, financiële bijdragen aan moeders en last but not least over het recente bezoek van een Chinese regeringsdelegatie aan Brussel. `Allemaal in donkerblauw pak, haren van links naar rechts met zwarte schoensmeer gekamd´, beschreef hij de gasten, en liet daarbij ook achteloos de term `spleetogen´ vallen.

Verder lezen