Alle berichten van Marjolijn Uitzinger

Over Marjolijn Uitzinger

Marjolijn Uitzinger is journalist en voormalig radio- en televisiepresentator. Sinds 2006 woont zij in Berlijn, waar zij zich toelegt op het schrijven van non-fictieboeken en misdaadromans, uitgegeven bij De Geus. Daarnaast verzorgt zij literaire rondleidingen in Berlijn

Opening vliegveld Berlijn opnieuw op losse schroeven

 

Wie rond het Paasweekend in Berlijn een vlucht heeft geboekt, moet rekening houden met chaotische toestanden op vliegveld Tegel. Volgens onheilspellende berichten zullen veel reizigers hun vlucht missen, omdat ze niet bijtijds uit de rijen wachtenden kunnen komen. Afgelopen vrijdag was het al helemaal mis en met Pasen schijnt het nog veel erger te worden.

Geen wonder, Tegel is berekend op 12 miljoen passagiers per jaar en het zijn er inmiddels 22 miljoen. Oorzaak: het nieuwe rampvliegveld BER, dat al in 2011 open zou gaan, is nog steeds niet klaar. Zucht. Maar wacht even, hoor ik iemand zeggen, niet zo somber, BER gaat nu toch in oktober volgend jaar open? Klopt, dat heeft vliegveldbaas Daldrup een paar keer nadrukkelijk verklaard. Eindelijk dan toch. Maar helaas. Na een bouwtijd van 13 jaar en een gigantische budget-overschrijding (kosten: geen 2 miljard maar meer dan 7 miljard) staat ook die datum weer op losse schroeven.

Bijna letterlijk, want de bottleneck is nu de plug, waarmee de kabels in de terminal zijn vastgezet. Die kabels, nodig voor de brandveiligheid, zijn na 2012 al eens vernieuwd, maar er mankeert nog steeds van alles aan en dus moeten ze weer gerepareerd worden. Verder lezen

Gerhard Richter doet boekje open over `Werk ohne Autor´  

 

Op 24 februari is het weer zo ver, de jaarlijkse Oscar-uitreiking. Duitsland heeft als kandidaat voor beste buitenlandse film `Werk ohne Autor´ (`Never look away´) ingezonden, die het tot de laatste vijf heeft geschopt  en ook in Nederland erg enthousiast is ontvangen. De film is bij het Duitse publiek ook goed gevallen, maar door de belangrijkste filmrecensenten genadeloos neergesabeld. Ik was het met die kritiek eens en mijn vrienden in Nederland verbazen zich daarover, want iedereen is nu juist zo onder de indruk.

Eerst het relletje tussen regisseur Florian Henckel von Donnersmarck en zijn hoofdpersoon, de schilder Gerhard Richter. De film beschrijft Richters leven, een Duitse familiegeschiedenis die typerend is voor de twintigste eeuw, bepaald door twee dictaturen, die van de nazi´s en de DDR. Richter is weliswaar bij het grote publiek in Nederland geen beroemdheid, maar vergis je niet, het is ´s werelds duurste levende kunstenaar, wiens werken voor tientallen miljoenen worden verkocht. Richter gaf na het verschijnen van `Werk ohne Autor´ een zuinige reactie, die erop neerkwam dat hij de film `te verbrokkeld´ vond. Achteraf bleek dat hij alleen de trailer had gezien en de DVD had opgevraagd (`Op mijn leeftijd kan ik geen drie-en-een-half uur in de bioscoop zitten´), die hem echter niet werd toegestuurd.

Toen het toonaangevende tijdschrijft The New Yorker hem eind vorig jaar om een interview vroeg, antwoordde Richter dat dit voor hem onmogelijk was, omdat zijn `weerzin´ inmiddels zo was gegroeid dat hij alleen al bij de herinnering aan de ontmoetingen met Donnersmarck een slecht gevoel kreeg.´ De tweede keer had The New Yorker meer succes; Richter stemde toe. En hij liet geen spaan heel van de grote regisseur. `Hij heeft mijn biografie misbruikt en extreem vertekend.´ Verder lezen

`Respekt-Rente´ nieuwe splijtzwam in Duitse politiek  

 

Wanneer het om Nederland gaat, is er weinig waarover de Duitsers zich zo kunnen verbazen als de pensioenen. Een flink bedrag elke maand, ook al heb je geen dag gewerkt in je leven, want de AOW komt gewoon op je bankrekening binnen. Wat een luilekkerland. Ze zijn jaloers en dat is begrijpelijk, want hun pensioenen zijn doorgaans niet bepaald om over naar huis te schrijven, ook al is het deels eveneens een staatspensioen. Ik ga het hier niet uitleggen, want het systeem is ingewikkeld, maar de uitkomst is in ieder geval heel mager, en bovendien vallen de pensioenen in de voormalige DDR nog lager uit dan die in West-Duitsland.

De armoede onder bejaarden is dan ook ten hemel schreiend, ook onder diegenen die nog werken. Want vaak blijven oudere mensen doorwerken, zelfs tot na hun 70ste, in veel gevallen met eenvoudig  maar zwaar werk dat slecht betaald  wordt. In het ergste geval zoeken ze hun heil in het verzamelen van lege flessen die voor een kwartje per fles ingeleverd kunnen worden bij de supermarkt. Ik ben gewend aan het beeld dat oude mensen, mannen en vrouwen, de afvalbakjes op straat nazoeken op flessen, maar mijn Nederlandse bezoekers schudden meestal ongelovig hun hoofd als ze het zien.

De sociaaldemocraten van de SPD willen een menswaardiger pensioensysteem. Minister van Sociale Zaken Hubertus Heil, de naam zegt het al, is de brenger van de blijde boodschap. Hij heeft een wetsvoorstel ingediend voor een zogeheten `Respekt-Rente´. Verder lezen

Domme voetballer lokt lelijk debat uit

 

Eén foto zegt meer dan duizend woorden, dat weten we. De Duits-Turkse voetballer Mesut Özil heeft het weer eens aan den lijve ondervonden. De Arsenal-speler liet zich op 13 mei in Londen vriendelijk lachend fotograferen met `zijn´ president Erdogan, zoals hij hem noemde. De opwinding daarover leidde tot een slechte sfeer in het Duitse nationale elftal, dat ook nog eens waardeloos voetbalde en dus terecht na de eerste ronde al uit het WK vloog. De commentaren bleven rondzingen in de media en op de social media, tot op de dag van vandaag.

 

Özil zelf reageerde aanvankelijk niet, maar verklaarde afgelopen zondag (dus vijf weken later) dat hij zich terugtrekt uit het Duitse nationale team. Hij deed dit in een driedelig Engels statement op Twitter, waar hij maar liefst 70 miljoen volgers heeft. Zijn argument: de foto met Erdogan was misbruikt om het verborgen racisme in de Duitse voetbalwereld tot uitdrukking te brengen. `En dat is gevaarlijk voor de samenleving (…) Ik zal nooit meer voor Duitsland spelen, zo lang ik racisme en gebrek aan respect voel.´ En als het gaat om de kritiek op de Turkse dictator: `Ik ben voetballer, geen politicus.´ De mens moet van de politieke leider worden onderscheiden, vindt Özil.

 

De sociale media staan uiteraard bol van de voors en tegens, en intussen is ook een debat over integratie en racisme in de sportwereld uitgelokt. De toon daarvan is vaak niet fraai. Zo zei Uli Hoeness, voorzitter van de voormalige club van Özil, Bayern München: `Die speelt al jaren als een drol. (…) En nu verschuilt hij zichzelf en zijn wanprestatie achter deze foto.´ En Willi Lemke, oud-bestuurder van Özils club Werder Bremen: `Erg slim vind ik het niet. Hij speelt in het Duitse elftal en wilde dat ook altijd, maar ik heb nooit gemerkt dat hij zich daarmee identificeerde.´

Verder lezen

Het persoonlijke is politiek (en omgekeerd)  

 

Natuurlijk, de vluchtelingencrisis is de aanleiding. Daarover zijn ze het grondig oneens, al jaren, Bondskanselier Angela Merkel (CDU) en de chef van de Beierse zusterpartij CSU, Horst Seehofer, tevens minister van Binnenlandse zaken. Maar de diepere oorzaak is dat ze elkaar niet kunnen luchten of zien, en dat duurt ook al jaren. Het huwelijk tussen de arrogante Beier en de steile Oost-Duitse domineesdochter was bij de verloving al gedoemd te mislukken.

 

`Ik kan met die vrouw niet verder werken.´ Op het moment dat deze verzuchting van Seehofer bekend werd, wist iedere politieke waarnemer dat de crisis alleen nog maar een kwestie van tijd was. Op het moment dat ik dit schrijf is het nog niet zo ver, maar ik zou niet weten hoe de val van de regering nog voorkomen kan worden – als twee politieke leiders elkaar haten, is er geen redding mogelijk. Het persoonlijke is politiek en politiek is persoonlijk. Compromissen zijn een gepasseerd station.

 

Het conflict spitst zich toe op de afwijzing van vluchtelingen aan de grens. Seehofer wil iedereen die al elders in een asielprocedure zit of via een ander EU-land is binnengekomen en daar geregistreerd is, de toegang tot Duitsland weigeren en ze terugsturen naar Oostenrijk, ondanks felle protesten van de Oostenrijke premier Sebastian Kurz. En Merkel wil vluchtelingen aan de grens alleen afwijzen in samenwerking met andere EU-landen. Het land, waar de betrokkene Europa is binnengekomen, moet ze ook terugnemen. Met Spanje en Griekenland heeft ze daarover dit weekend in Brussel concrete afspraken gemaakt, met Italie was daar geen denken aan, en verder blijft het bij een vage beginselverklaring. Dat is voor Seehofer niet genoeg.

Verder lezen