Alle berichten van Marjolijn Uitzinger

Over Marjolijn Uitzinger

Marjolijn Uitzinger is journalist en voormalig radio- en televisiepresentator. Sinds 2006 woont zij in Berlijn, waar zij zich toelegt op het schrijven van non-fictieboeken en misdaadromans, uitgegeven bij De Geus. Daarnaast verzorgt zij literaire rondleidingen in Berlijn

Domme voetballer lokt lelijk debat uit

 

Eén foto zegt meer dan duizend woorden, dat weten we. De Duits-Turkse voetballer Mesut Özil heeft het weer eens aan den lijve ondervonden. De Arsenal-speler liet zich op 13 mei in Londen vriendelijk lachend fotograferen met `zijn´ president Erdogan, zoals hij hem noemde. De opwinding daarover leidde tot een slechte sfeer in het Duitse nationale elftal, dat ook nog eens waardeloos voetbalde en dus terecht na de eerste ronde al uit het WK vloog. De commentaren bleven rondzingen in de media en op de social media, tot op de dag van vandaag.

 

Özil zelf reageerde aanvankelijk niet, maar verklaarde afgelopen zondag (dus vijf weken later) dat hij zich terugtrekt uit het Duitse nationale team. Hij deed dit in een driedelig Engels statement op Twitter, waar hij maar liefst 70 miljoen volgers heeft. Zijn argument: de foto met Erdogan was misbruikt om het verborgen racisme in de Duitse voetbalwereld tot uitdrukking te brengen. `En dat is gevaarlijk voor de samenleving (…) Ik zal nooit meer voor Duitsland spelen, zo lang ik racisme en gebrek aan respect voel.´ En als het gaat om de kritiek op de Turkse dictator: `Ik ben voetballer, geen politicus.´ De mens moet van de politieke leider worden onderscheiden, vindt Özil.

 

De sociale media staan uiteraard bol van de voors en tegens, en intussen is ook een debat over integratie en racisme in de sportwereld uitgelokt. De toon daarvan is vaak niet fraai. Zo zei Uli Hoeness, voorzitter van de voormalige club van Özil, Bayern München: `Die speelt al jaren als een drol. (…) En nu verschuilt hij zichzelf en zijn wanprestatie achter deze foto.´ En Willi Lemke, oud-bestuurder van Özils club Werder Bremen: `Erg slim vind ik het niet. Hij speelt in het Duitse elftal en wilde dat ook altijd, maar ik heb nooit gemerkt dat hij zich daarmee identificeerde.´

Verder lezen

Het persoonlijke is politiek (en omgekeerd)  

 

Natuurlijk, de vluchtelingencrisis is de aanleiding. Daarover zijn ze het grondig oneens, al jaren, Bondskanselier Angela Merkel (CDU) en de chef van de Beierse zusterpartij CSU, Horst Seehofer, tevens minister van Binnenlandse zaken. Maar de diepere oorzaak is dat ze elkaar niet kunnen luchten of zien, en dat duurt ook al jaren. Het huwelijk tussen de arrogante Beier en de steile Oost-Duitse domineesdochter was bij de verloving al gedoemd te mislukken.

 

`Ik kan met die vrouw niet verder werken.´ Op het moment dat deze verzuchting van Seehofer bekend werd, wist iedere politieke waarnemer dat de crisis alleen nog maar een kwestie van tijd was. Op het moment dat ik dit schrijf is het nog niet zo ver, maar ik zou niet weten hoe de val van de regering nog voorkomen kan worden – als twee politieke leiders elkaar haten, is er geen redding mogelijk. Het persoonlijke is politiek en politiek is persoonlijk. Compromissen zijn een gepasseerd station.

 

Het conflict spitst zich toe op de afwijzing van vluchtelingen aan de grens. Seehofer wil iedereen die al elders in een asielprocedure zit of via een ander EU-land is binnengekomen en daar geregistreerd is, de toegang tot Duitsland weigeren en ze terugsturen naar Oostenrijk, ondanks felle protesten van de Oostenrijke premier Sebastian Kurz. En Merkel wil vluchtelingen aan de grens alleen afwijzen in samenwerking met andere EU-landen. Het land, waar de betrokkene Europa is binnengekomen, moet ze ook terugnemen. Met Spanje en Griekenland heeft ze daarover dit weekend in Brussel concrete afspraken gemaakt, met Italie was daar geen denken aan, en verder blijft het bij een vage beginselverklaring. Dat is voor Seehofer niet genoeg.

Verder lezen

Modekoning Lagerfeld wil zijn pas teruggeven  

 

 `Moest ze zeggen dat een miljoen vluchtelingen welkom waren? Men moet zich het verleden van Duitsland herinneren. Ik haat Merkel, omdat ze dat vergeten is. En het gevolg is dat er nu honderd neonazi´s in het parlement zitten.´

Modekoning Karl Lagerfeld heeft opnieuw de aanval geopend op de Bondskanselier. Hij dreigt zelfs zijn Duitse staatsburgerschap op te geven, iets wat hij tot nu toe altijd ver van zich wierp: ik ga daar geen afstand van doen omdat mevrouw Merkel domheden begaan heeft, zei hij enkele maanden geleden tegen het Franse blad `Le Point´.

 

Maar nu is dat moment toch bijna aangebroken, aldus Lagerfeld (die sinds 1952 in Parijs woont) dit weekend in een interview met hetzelfde blad, dat blijkbaar niet genoeg van hem kan krijgen. `Als domineesdochter kan Merkel de nazi-misdaden niet verkroppen en daarom wilde ze Duitsland een goede indruk laten maken. Maar het paradoxale is dat ze daarmee juist het kwaad aan de macht helpt.´

 

Uiteraard bedoelt de modekoning de AfD, de extreemrechtse partij Alternative für Deutschland. `Als dat zo doorgaat, geef ik mijn Duitse staatsburgerschap op´, kondigde hij aan. Fransman wil hij trouwens ook niet worden, hij houdt niet van naties en voelt zich wereldburger. Zijn woede richt zich vooral tegen het feit dat Duitsland nu, ondanks de holocaust, `meer dan een miljoen moslims heeft binnengehaald, de ergste vijanden van de joden.´

Verder lezen

Angela Merkel in de knel  

 

Het rommelt in de met zoveel pijn en moeite tot stand gekomen grote coalitie van christendemocraten (de CDU van Angela Merkel en de rechtse CSU uit Beieren van Horst Seehofer) en sociaal-democaten (SPD). Het bekende beeld van de kruiwagen met kikkers doemt steeds sterker op. De SPD-leiding zegt Merkel nu de wacht aan: zo kan het niet langer, de Bondskanselier moet ingrijpen.

De toorn van de sociaal-democaten richt zich vooral op twee kopstukken uit de christendemocratische gelederen: oudgediende Horst Seehofer en aankomend talent-met-grote-waffel Jens Spahn. Geen van beide is vriend van Angela, en ze zitten vooral in het kabinet onder het motto: if you can´t beat them, join them. Maar het blijken paarden van Troje. Verder lezen

Rel rond voedselbank Essen

 

De voedselbank in Essen (Ruhrgebied) zal vanaf nu model staan voor het Duitse dilemma in de omgang met anderhalf miljoen vluchtelingen. Eigen volk eerst of eerlijk delen, dat lijkt simpel gezegd het probleem. Sinds 10 januari van dit jaar deelt deze voedselbank geen nieuwe kaarten uit aan mensen zonder Duitse pas. Want de behoeftigen uit eigen land dreigen verdrongen te worden, is het argument.

Racisme? Bij nadere beschouwing is de situatie natuurlijk weer niet zo zwart-wit als op het eerste gezicht lijkt. Want van de 6000 mensen die een abonnement hebben op de gratis voedselpakketten van de `Essener Tafel´ is inmiddels 75 procent buitenlander.

Iedere week worden 50 nieuwe kaarten verdeeld, die een jaar geldig blijven, en volgens de organisatie zijn vooral bejaarden, alleenstaande ouders en gezinnen met minderjarige kinderen de dupe van de toestroom van vluchtelingen. Vooral oudere mensen lieten zich, populair gezegd, van de bak bijten, en bovendien ontstonden er conflicten tussen buitenlanders onderling, volgens waarnemers. Ik kan me daar eerlijk gezegd wel iets bij voorstellen. Maar het `nazi´-verwijt ligt in dit land altijd vlak om de hoek, en het gebouw van de voedselbank is inmiddels dan ook alweer besmeurd met leuzen van deze strekking. Toch blijft het bestuur van de Essener Tafel bij zijn besluit. Vandaag, woensdag 28 februari, werden nieuwe jaarkaarten verstrekt, onder grote belangstelling van de media. En inderdaad, mensen zonder Duitse pas werden weggestuurd en mogen pas over zes weken terugkomen. Verder lezen