Alle berichten van Marjolijn Uitzinger

Over Marjolijn Uitzinger

Marjolijn Uitzinger is journalist en voormalig radio- en televisiepresentator. Sinds 2006 woont zij in Berlijn, waar zij zich toelegt op het schrijven van non-fictieboeken en misdaadromans, uitgegeven bij De Geus. Daarnaast verzorgt zij literaire rondleidingen in Berlijn

Gevaarlijk spel in de crèche

 

Original Play, zo heet het spel dat de Amerikaan Fred O. Donaldson heeft ontworpen en dat jonge kinderen vertrouwd moet maken met liefdevol lichamelijk contact. Het gaat erom agressie af te bouwen, aldus de bedenker. Bij deze methode stoeien volwassen mannen met kleine kinderen, waarbij het tot veel lichaamscontact komt. Het spel wordt beoefend in sommige Duitse en Oostenrijkse kinderdagverblijven en crèches, vaak geschoeid op kerkelijke leest.

Maar onschuldig is het niet. De laatste tijd heeft Original Play de aandacht getrokken van de autoriteiten, omdat het spel volgens ouders en deskundigen kan leiden tot seksueel misbruik en geweld. De methode wordt toegepast zonder dat het onderzocht is op aspecten van kinderbescherming, wordt gezegd. De ouders weten niet, dat hun kind op die manier door een hun onbekende man wordt aangeraakt, omhelsd, op de grond gedrukt.

Deze pedagogische methode wordt toegepast door niet-professionele opvoeders, en de dubieuze organisatie lijkt nog het meest op die van een sekte. De 76-jarige Donaldson geeft zich uit voor universitair hoogleraar, wat hij niet is, en via een in Oostenrijk geregistreerde vereniging kunnen leerlingen van Original Play-methode zich in een handomdraai certificeren om via dit `concept´met kinderen te werken. Het enige wat ze moeten doen is cursusgeld overmaken. Dan ben je officieel `Leerling´en mag je zelf lesgeven. Verder lezen

Elektrische step aan banden

 

Als in deze stad een probleem is opgelost, gaan de Berlijners naarstig op zoek naar een nieuwe ergernis, zei laatst iemand tegen mij. Klopt. En de nieuwste ergernis was te voorzien: de elektrische step, hier e-scooter of e-roller genoemd, is velen een doorn in het oog. Er rijden er 6000 rond. Pas 7 weken is het voertuigje toegestaan en de balans is niet bepaald hoopgevend. Ze rijden op de stoep, na gebruik worden ze ergens neergekwakt, er gebeuren ongelukken, (vooral bejaarde) voetgangers vallen erover – enfin in Amsterdam is het al net zo. Er zijn 34 ongelukken gebeurd (althans geregistreerd), bijna allemaal veroorzaakt door de berijder, in 27 gevallen waren ze licht gewond en 7 berijders zelfs ernstig.

De trottoirs in Berlijn zijn vaak zeer breed en nodigen uit tot fietsen (vervelend) en nu dus steppen (nog vervelender), hoewel het formeel niet mag. Verder lezen

Joods museum in Berlijn onder vuur  

 

De ouderen onder ons herinneren zich ongetwijfeld nog dat buitenland-commentator mr. G.B.J. Hiltermann een spraakmakend proces aan zijn broek kreeg, omdat hij De Volkskrant `rondweg antisemitisch, althans anti-Israël‘ had genoemd. Hij werd veroordeeld wegens smaad en moest zijn uitspraak terugnemen. Dat was in 1969. We zijn inmiddels op de kop af een halve eeuw verder en ik vraag me af of de uitkomst nu dezelfde zou zijn geweest. Want nog steeds wordt kritiek op Israël uitgelegd als antisemitisme.

Ook het Joods Museum in Berlijn is slachtoffer geworden van deze begripsvervuiling, zal ik het maar noemen. Trump maakt school: het debat wordt via Twitter gevoerd. De voorzitter van de Centrale Joodse Raad in Duitsland schreef: `De maat is vol. Het Joods Museum in Berlijn schijnt volledig ontspoord te zijn. In deze situatie moet men erover nadenken of de aanduiding `Joods´nog wel op zijn plaats is.´ Een zwaarder verwijt is nauwelijks mogelijk. En dat is niet alles; zelfs de Israëlische premier Netanyahu bemoeit zich ermee en heeft in een brief aan Angela Merkel opgeroepen de subsidie aan het museum te staken.

Directe aanleiding is de in 2005 opgerichte internationale BDS-beweging (Boycott, Divestments and Sanctions) die Israël wil isoleren om zo een eind te maken aan de bezetting van de Arabische gebieden en het nederzettingenbeleid en zich ten doel stelt de Palestijnen (ook de vluchtelingen) hun rechten terug te geven. Verder lezen

Opening vliegveld Berlijn opnieuw op losse schroeven

 

Wie rond het Paasweekend in Berlijn een vlucht heeft geboekt, moet rekening houden met chaotische toestanden op vliegveld Tegel. Volgens onheilspellende berichten zullen veel reizigers hun vlucht missen, omdat ze niet bijtijds uit de rijen wachtenden kunnen komen. Afgelopen vrijdag was het al helemaal mis en met Pasen schijnt het nog veel erger te worden.

Geen wonder, Tegel is berekend op 12 miljoen passagiers per jaar en het zijn er inmiddels 22 miljoen. Oorzaak: het nieuwe rampvliegveld BER, dat al in 2011 open zou gaan, is nog steeds niet klaar. Zucht. Maar wacht even, hoor ik iemand zeggen, niet zo somber, BER gaat nu toch in oktober volgend jaar open? Klopt, dat heeft vliegveldbaas Daldrup een paar keer nadrukkelijk verklaard. Eindelijk dan toch. Maar helaas. Na een bouwtijd van 13 jaar en een gigantische budget-overschrijding (kosten: geen 2 miljard maar meer dan 7 miljard) staat ook die datum weer op losse schroeven.

Bijna letterlijk, want de bottleneck is nu de plug, waarmee de kabels in de terminal zijn vastgezet. Die kabels, nodig voor de brandveiligheid, zijn na 2012 al eens vernieuwd, maar er mankeert nog steeds van alles aan en dus moeten ze weer gerepareerd worden. Verder lezen

Gerhard Richter doet boekje open over `Werk ohne Autor´  

 

Op 24 februari is het weer zo ver, de jaarlijkse Oscar-uitreiking. Duitsland heeft als kandidaat voor beste buitenlandse film `Werk ohne Autor´ (`Never look away´) ingezonden, die het tot de laatste vijf heeft geschopt  en ook in Nederland erg enthousiast is ontvangen. De film is bij het Duitse publiek ook goed gevallen, maar door de belangrijkste filmrecensenten genadeloos neergesabeld. Ik was het met die kritiek eens en mijn vrienden in Nederland verbazen zich daarover, want iedereen is nu juist zo onder de indruk.

Eerst het relletje tussen regisseur Florian Henckel von Donnersmarck en zijn hoofdpersoon, de schilder Gerhard Richter. De film beschrijft Richters leven, een Duitse familiegeschiedenis die typerend is voor de twintigste eeuw, bepaald door twee dictaturen, die van de nazi´s en de DDR. Richter is weliswaar bij het grote publiek in Nederland geen beroemdheid, maar vergis je niet, het is ´s werelds duurste levende kunstenaar, wiens werken voor tientallen miljoenen worden verkocht. Richter gaf na het verschijnen van `Werk ohne Autor´ een zuinige reactie, die erop neerkwam dat hij de film `te verbrokkeld´ vond. Achteraf bleek dat hij alleen de trailer had gezien en de DVD had opgevraagd (`Op mijn leeftijd kan ik geen drie-en-een-half uur in de bioscoop zitten´), die hem echter niet werd toegestuurd.

Toen het toonaangevende tijdschrijft The New Yorker hem eind vorig jaar om een interview vroeg, antwoordde Richter dat dit voor hem onmogelijk was, omdat zijn `weerzin´ inmiddels zo was gegroeid dat hij alleen al bij de herinnering aan de ontmoetingen met Donnersmarck een slecht gevoel kreeg.´ De tweede keer had The New Yorker meer succes; Richter stemde toe. En hij liet geen spaan heel van de grote regisseur. `Hij heeft mijn biografie misbruikt en extreem vertekend.´ Verder lezen