Alle berichten van Paul van Velthoven

Over Paul van Velthoven

Paul van Velthoven is freelance journalist en schrijft vooral over politieke en religieuze onderwerpen. Hij was chef van de opiniepagina van de Haagsche Courant en daarvoor onder meer redacteur geestelijk leven bij dagblad Het Binnenhof. Hij publiceerde een studie over de Franse denker Raymond Aron. Onlangs verscheen van hem ‘Franstaligen tegen Vlamingen – Hoe België als natie mislukte’.

China loopt groot risico met ingrijpen in Hong Kong  

 

Met troepenbewegingen van het Chinese Volksleger rond Hong Kong en massieve propaganda van de communistische partij in China over buitenlandse machinaties die de oorzaak zouden zijn van de zware ongeregeldheden in de voormalige Britse kroonkolonie, menen plaatselijke waarnemers dat interventie van het Chinese Volksleger elk moment voor de deur kan staan. De vraag rijst natuurlijk of de overeenkomst die destijds tussen de Chinese leider Deng XIao Ping en de toenmalige Britse premier Margaret Thatcher in 1984 werd gesloten, en die behelsde dat Hong Kong vanaf 1997 voor vijftig jaar zijn eigen bestuur en rechtssysteem mocht behouden, levensvatbaar was.

Jamil Anderlini die jaren lang vanuit Beijing werkte voor de FT en nu voor dezelfde Britse krant al weer enige tijd in Hong Kong woont, meent dat het Brits-Chinese akkoord wel degelijk een kans van slagen had. Onder Deng Xiaoping omhelsde China veertig jaar geleden het kapitalistische westerse verdienmodel. Met ronduit revolutionaire gevolgen voor de levensstandaard van de Chinezen. Het werd een nieuwe wereldmacht die de VS naar de kroon steekt. De hoop was toen dat China ook in bestuurlijk-politiek opzicht zou evolueren in westerse richting. Pas in 2047 zou Hong Kong integraal deel gaan uitmaken van China. Ook Taiwan zou zich dan misschien willen aansluiten bij China.

Maar in 1989 maakte de gewelddadige onderdrukking van studenten die streefden naar meer democratie op het Plein van de Hemelse Vrede een resoluut einde aan die ontwikkeling. Dissidenten als Harry Wu werden monddood gemaakt en verdwenen voor jaren in de Chinese goelag. Sinds het aantreden van Xi Jinping in 2012 heeft China zijn aspiraties op het wereldtoneel vergroot. Het wordt nu bijna weer even streng geleid als in de tijd van Mao. Nu moet het de wereldmacht worden waartegen het Westen zou moeten opzien. In vergelijking met het verleden worden de rollen nu omgekeerd. Toen Barack Obama najaar 2016 zijn laatste bezoek aan China bracht, werd hem dat duidelijk ingeprent. Het leidde tot het eerste Amerikaanse diplomatieke conflict met China. Verder lezen

Macron toont zich de nieuwe leider van Europa

 

De Fransen hadden de afgelopen tijd de beslissende stem toen twee prominente Nederlandse politici topfuncties in Europa misliepen. Frans Timmermans werd niet de voorzitter van de Europese Commissie en Jeroen Dijsselbloem werd niet namens Europa voorgedragen als de nieuwe topman van het Internationale Monetaire Fonds. Daarentegen ging de benoeming van de Belgische premier Charles Michel tot nieuwe voorzitter van de Europese Raad van een leien dakje. Premier Rutte, die weliswaar zijn ambitie voor deze baan altijd heeft ontkend, maar desondanks een rol van betekenis binnen het forum van Europese politieke had opgebouwd, had slechts het nakijken.

Voor de Fransen telt dat zij zich altijd onvoorwaardelijk gesteund weten door de Belgen. Hoe groot het economische gewicht van Nederland ook is, in politiek opzicht blijft Nederland in Europa een dwerg. Het is een schrale troost dat wij de zelf benoemde grootste van de kleine landen in Europa zijn. Daarbij zal het onze onderhandelingspositie bepaald niet geholpen hebben dat Nederland bij monde van minister van Financiën Hoekstra het voortouw nam in het verzet tegen het Franse plan om een nieuw noodfonds op te richten ter vermindering van de groeiende economische verschillen binnen de eurozone. Ook de in Parijs als een overval gekwalificeerde vergroting van het Nederlandse aandeel in Air France-KLM zal ons bij de Fransen niet populairder hebben gemaakt. Verder lezen

Nieuwe en oude dromen over België  

 

De extremen hebben in de Belgische verkiezingen van eind vorige maand heel duidelijk gewonnen. Rechts in Vlaanderen, waar het verlies van de nationalistische partij N-VA van Bart de Wever ruimschoots werd gecompenseerd door de grote winst van het Vlaams Belang. In Wallonië waren het fel linkse partijtjes die het betrekkelijk kleine verlies van de socialistische PS onder leiding van Di Rupo goed maakten. De gematigde partijen, zowel de christen-democraten aan Vlaamse en Waalse kant als de Belgische liberalen die samen met De Wever in de afgelopen regeringsperiode verantwoordelijkheid droegen, en het behoud van België als eenheidsstaat voorstaan, hebben verloren.

De mee-regerende Vlaams-nationalisten borgen hun plannen voor een nieuwe staatshervorming tijdelijk op, maar ze zijn daarvoor lelijk afgestraft door de Vlaamse kiezer. Aan Vlaamse kant is het streven naar een confederatie met vergaande autonomie en eigen (financiële) verantwoordelijkheid voor de beide grote landsdelen verder versterkt. Het huidige model waarbij de regio’s en de staat functies en verantwoordelijkheden delen, is voor velen niet te volgen en leidt tot ontsporingen en machtsmisbruik. Het zal moeilijk worden het Vlaams Belang, dat al twintig jaar in de vorm van een cordon sanitaire genegeerd wordt door de oude traditionele partijen, bij een nieuwe regeringsvorming opnieuw te negeren. Hoe moeilijk blijkt wel uit het feit dat de linkse partijen in Wallonië en Brussel die daar in de meerderheid zijn, de huidige eenheidsstaat niet willen opgeven.

Volgens de Vlaamse politicoloog Bart Maddens is daarom het eindspel voor België als staat nu begonnen. De Wever heeft als einddoel een zelfstandig Vlaanderen op het oog, een confederatie van twee aparte staten is voor hem slechts een tussenstation. Feit is dat België als gevolg van de in het verleden doorgevoerde staatshervormingen uit twee aparte democratieën bestaat, maar ook meer en meer uit twee aparte volkeren die nog maar nauwelijks elkaars taal verstaan. Verder lezen

Europese Unie werkt in feite al zoals Baudet het wil  

 

De manier waarop de EU besluiten neemt is niet de uitkomst van wat in de Brusselse bureaucratie wordt bedacht, zoals Forum voor Democratie stelt, maar waarmee de regeringsleiders instemmen.

De tijden zijn wel eens beter geweest voor Thierry Baudet, de man die met zijn partij Forum voor Democratie voor het eerst deelneemt aan de Europese verkiezingen. Werd de Europese Unie nog niet zo lang omschreven als een fort dat zich zowel naar binnen als naar buiten hautain gedroeg, nu lijkt het op een belegerde veste die van alle kanten wordt bedreigd. Door China, door Rusland, maar ook door de Amerikanen die vanaf het prille begin gangmakers van de Europese samenwerking zijn geweest. Het is nu dus alle hens aan dek voor Europa. Nooit was het zo duidelijk dat we in ons eentje niks vermogen tegen de bedreigingen die van deze boven genoemde landen uitgaan. Dat begrijpt Baudet natuurlijk ook en daarom heeft hij zijn wens voor een Nexit schielijk op een zeer laag pitje gezet. Daarnaast hebben de Britten tot hun schade ervaren dat het raderwerk van de ene geïntegreerde Europese markt zo complex is dat het alleen maar tegen een zeer hoge prijs ontrafeld kan worden en de winst van zo’n Brexit door nieuw op te stellen handelsakkoorden alleen maar lager uit kan vallen. Verder lezen

May durft vrede in Ierland op het spel te zetten

 

Zullen de hekken en de douane controles lang de vijfhonderd kilometer lange grens tussen het protestantse Noord-Ierland en de katholieke Ierse Republiek alsnog terugkeren? Zullen de spanningen tussen beide streken die decennia lang de sfeer op het eiland vergiftigden en gepaard gingen met bomaanslagen weer oplaaien?

Sinds het Goede Vrijdagakkoord ruim twintig jaar de barrières op het Ierse eiland uit de weg ruimde, zijn de spanningen daar langzaam maar zeker als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar het is zeker niet langer denkbeeldig dat die conflicten weer ontstaan nu de Britse premier May afgelopen week heeft besloten in Brussel opnieuw te onderhandelen over het door haar zelf gesloten scheidingsakkoord dat een open grens garandeert tussen beide Ierlanden. Een draai van jewelste.

Haar besluit volgde op een stemming in het Lagerhuis waarin de voornaamste steen des aanstoots uit dit scheidingsakkoord, de zogenaamde achtervang-regeling (‘backstop’) is. Die moet er voor zorgen dat door middel van een tijdelijke douane-unie met de EU een gelijk speelveld op het Ierse eiland blijft bestaan zolang er geen nieuw handelsverdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie is uitgewerkt. May overtrad weliswaar door die achtervang-regeling te accepteren feitelijk de door haar zelf getrokken rode lijn om geen douane-unie met de EU aan te gaan. Want dan zou er in haar ogen niet langer sprake zijn van een echte breuk met de EU. Maar de backstop is slechts tijdelijk, zo stelt Brussel, en lang had May verwacht de harde nationalistische kern van de Conservatieve Partij (die het liefst helemaal met Europa zou willen breken) te kunnen vermurwen. Verder lezen