Alle berichten van Paul van Velthoven

Over Paul van Velthoven

Paul van Velthoven is freelance journalist en schrijft vooral over politieke en religieuze onderwerpen. Hij was chef van de opiniepagina van de Haagsche Courant en daarvoor onder meer redacteur geestelijk leven bij dagblad Het Binnenhof. Hij publiceerde een studie over de Franse denker Raymond Aron. Onlangs verscheen van hem ‘Franstaligen tegen Vlamingen – Hoe België als natie mislukte’.

Stuurloze Trump verergert Coronacrisis

 

Twee journalisten van de Washington Post, Philip Rucker en Carol Leonnig, boekstaafden nog eens in alle precisie in hun pas verschenen boek ‘Een heel stabiel genie’ hoe Donald Trump de afgelopen drie jaar Amerika (en niet te vergeten ook zijn bondgenoten) op de proef stelde. Daaruit vernemen we nog eens ten overvloede, zonder dat we het hier allemaal in detail nog eens op te hoeven sommen, hoe deze narcistische man bij zijn aantreden zei dat hij alléén alle problemen van Amerika kon oplossen.

De president die van het ene in het andere schandaal verzeild raakte, die regels van fatsoen aan zijn laars lapte, die racisme vergoelijkte, die al zijn naaste medewerkers ontsloeg die hem kritisch durfden te bejegenen zodat hij nu alleen nog wordt omringd door jaknikkers, deze man beproeft op een uitzonderlijk moment zijn land en daarmee de wereld op een manier dat alles wat hij tot nu toe heeft gedaan of juist nagelaten, in de schaduw lijkt te stellen. Voor alle duidelijkheid, “Een heel stabiel genie” is niet een ironische kwalificatie die Rucker en Leonnig aan de Amerikaanse president gaven, maar een uitspraak die Trump enkele malen ten beste gaf over zichzelf, toen hij met kritiek van anderen werd geconfronteerd.

Wat Trump de afgelopen maanden heeft gedaan om de corona crisis te bezweren kwam neer op het leggen van de schuld bij anderen. In plaats van te verbinden en een nationaal brede strategie mogelijk te maken verweet hij in een vroeg stadium, toen de corona-uitbraak nog beheersbaar was, dat de Democraten, zijn politieke tegenstanders, onnodig veel kabaal maakten over het virus. Verder lezen

Aziatische landen succesvol in strijd tegen coronavirus

 

De politici en gezondheidsinstanties in de Europese landen lijken vooral naar elkaar te kijken om te weten hoe ze op de meest effectieve manier het coronavirus kunnen bestrijden. Nederland mikt volgens premier Rutte blijkens een door het RIVM aangestuurde strategie op het ontstaan van een zogeheten groepsimmuniteit: de grote meerderheid van de bevolking zal geen ernstige gevolgen van het virus ondervinden en zal daardoor een dam kunnen opwerpen tegen de kwetsbaren, voornamelijk ouderen, die daar wel het slachtoffer van worden en mogelijk zullen komen te overlijden.

Geschat wordt dat bij een dergelijke strategie een tot twee procent op het totaal aantal besmette personen (op grond van de laatste ervaringen) het virus niet overleeft, maar dan gaat wel om tienduizenden personen. Het spreekt vanzelf dat deze strategie een belangrijk economisch doel dient: het is niet haalbaar om het land geheel op slot te doen (‘lock down’), omdat geen enkele overheid dat lang zal kunnen betalen. Daar komt voor de meeste westerse landen nog bij dat de grondstoffen voor de testen hier in het Westen volstrekt onvoldoende mate voorhanden zijn. Logistieke overwegingen lijken te hebben meegespeeld in de door premier Rutte aanbevolen strategie.

 

Enkele grote Europese landen zoals Italië, Spanje, en Frankrijk kiezen niet voor de Nederlandse benadering (die ook in het Verenigd Koninkrijk overwogen wordt) en proberen koste wat het kost het virus in zijn verspreiding te redden door het openbare leven geheel tot stilstand te brengen. Verder lezen

Wereldwijde polarisatie kenmerkt vandaag de politiek

 

Uitermate vertrouwd als zij was met de oude geschiedenis profeteerde de Franse schrijfster Marguerite Yourcenar ooit als een onontkoombaar noodlot: “Er zijn goede en er zijn slechte tijden.” En vandaag de dag kunnen we zonder meer spreken van slechte tijden, ook al gaat het velen, misschien wel de meerderheid in onze contreien, in persoonlijk opzicht helemaal niet slecht.

Maar dit zijn slechte tijden. Ga maar na, als we naar de voornaamste internationale politieke ontwikkelingen kijken van dit moment. De Amerikaanse Donald Trump werd vorige week vrijgesproken in het afzettingsproces dat politiek Washington de afgelopen maanden bezig hield. De remmen die de founding fathers van de Amerikaanse republiek bedachten bij de opstelling van hun grondwet om de dragers van de uitvoerende macht in bedwang te houden bleken niet te werken. De Amerikaanse senaat die in meerderheid bestaat uit Republikeinen die voor hun herverkiezing volgend jaar van Trump afhankelijk zijn, sprak Trump gewoon vrij, zelfs al was bij de minst welwillende lezing van de betreffende grondwetsartikelen toch zonneklaar dat hij fout gehandeld had. De senaat die in de afzettingsprocedure de doorslaggevende rol speelde, kon onmogelijk als een onpartijdig forum fungeren om Trump tot aftreden te dwingen. Verder lezen

Macron toont zich de nieuwe leider van Europa

 

De Fransen hadden de afgelopen tijd de beslissende stem toen twee prominente Nederlandse politici topfuncties in Europa misliepen. Frans Timmermans werd niet de voorzitter van de Europese Commissie en Jeroen Dijsselbloem werd niet namens Europa voorgedragen als de nieuwe topman van het Internationale Monetaire Fonds. Daarentegen ging de benoeming van de Belgische premier Charles Michel tot nieuwe voorzitter van de Europese Raad van een leien dakje. Premier Rutte, die weliswaar zijn ambitie voor deze baan altijd heeft ontkend, maar desondanks een rol van betekenis binnen het forum van Europese politieke had opgebouwd, had slechts het nakijken.

Voor de Fransen telt dat zij zich altijd onvoorwaardelijk gesteund weten door de Belgen. Hoe groot het economische gewicht van Nederland ook is, in politiek opzicht blijft Nederland in Europa een dwerg. Het is een schrale troost dat wij de zelf benoemde grootste van de kleine landen in Europa zijn. Daarbij zal het onze onderhandelingspositie bepaald niet geholpen hebben dat Nederland bij monde van minister van Financiën Hoekstra het voortouw nam in het verzet tegen het Franse plan om een nieuw noodfonds op te richten ter vermindering van de groeiende economische verschillen binnen de eurozone. Ook de in Parijs als een overval gekwalificeerde vergroting van het Nederlandse aandeel in Air France-KLM zal ons bij de Fransen niet populairder hebben gemaakt. Verder lezen

Nieuwe en oude dromen over België  

 

De extremen hebben in de Belgische verkiezingen van eind vorige maand heel duidelijk gewonnen. Rechts in Vlaanderen, waar het verlies van de nationalistische partij N-VA van Bart de Wever ruimschoots werd gecompenseerd door de grote winst van het Vlaams Belang. In Wallonië waren het fel linkse partijtjes die het betrekkelijk kleine verlies van de socialistische PS onder leiding van Di Rupo goed maakten. De gematigde partijen, zowel de christen-democraten aan Vlaamse en Waalse kant als de Belgische liberalen die samen met De Wever in de afgelopen regeringsperiode verantwoordelijkheid droegen, en het behoud van België als eenheidsstaat voorstaan, hebben verloren.

De mee-regerende Vlaams-nationalisten borgen hun plannen voor een nieuwe staatshervorming tijdelijk op, maar ze zijn daarvoor lelijk afgestraft door de Vlaamse kiezer. Aan Vlaamse kant is het streven naar een confederatie met vergaande autonomie en eigen (financiële) verantwoordelijkheid voor de beide grote landsdelen verder versterkt. Het huidige model waarbij de regio’s en de staat functies en verantwoordelijkheden delen, is voor velen niet te volgen en leidt tot ontsporingen en machtsmisbruik. Het zal moeilijk worden het Vlaams Belang, dat al twintig jaar in de vorm van een cordon sanitaire genegeerd wordt door de oude traditionele partijen, bij een nieuwe regeringsvorming opnieuw te negeren. Hoe moeilijk blijkt wel uit het feit dat de linkse partijen in Wallonië en Brussel die daar in de meerderheid zijn, de huidige eenheidsstaat niet willen opgeven.

Volgens de Vlaamse politicoloog Bart Maddens is daarom het eindspel voor België als staat nu begonnen. De Wever heeft als einddoel een zelfstandig Vlaanderen op het oog, een confederatie van twee aparte staten is voor hem slechts een tussenstation. Feit is dat België als gevolg van de in het verleden doorgevoerde staatshervormingen uit twee aparte democratieën bestaat, maar ook meer en meer uit twee aparte volkeren die nog maar nauwelijks elkaars taal verstaan. Verder lezen