Alle berichten van Paul van Velthoven

Over Paul van Velthoven

Paul van Velthoven is freelance journalist en schrijft vooral over politieke en religieuze onderwerpen. Hij was chef van de opiniepagina van de Haagsche Courant en daarvoor onder meer redacteur geestelijk leven bij dagblad Het Binnenhof. Hij publiceerde een studie over de Franse denker Raymond Aron. Onlangs verscheen van hem ‘Franstaligen tegen Vlamingen – Hoe België als natie mislukte’.

CDA kan sleutelpositie opnieuw veroveren

 

De verkiezingen zijn voor het CDA rampzalig verlopen. Toch waren de vooruitzichten lange tijd ronduit goed na het vertrek van partijleider Sybrand Haersma Buma in 2019: minstens twee kroonprinsen had de partij tot zijn beschikking, Hugo de Jonge, Wopke Hoekstra en niet te vergeten Pieter Omtzigt die zich zelf overigens geen leidersrol had toebedacht.

Hoe kon het zo fout gaan? De aanwijzing van de lijsttrekker werd in het CDA decennia lang vanuit het bestuur strak geleid. Denken we in dit verband slechts aan een partijvoorzitter als Piet Bukman. De huidige deeltijds-voorzitter Rutger Ploum had de regie daarentegen helemaal niet in handen.  Om tot een keuze te komen speelde hij met het idee van een lijsttrekkerschapsverkiezing.  De Jonge vond het van begin af een slecht idee. Terecht had hij lering getrokken uit de beschamende gang van zaken bij de PvdA waar Diederik Samson het in de verkiezingscampagne van 2016 aflegde tegen Asscher, die beiden een even groot aandeel hadden gehad in het controversiële bezuinigingsbeleid van Rutte II.

Dit was niet voor herhaling vatbaar, maar het gebeurde nu toch, toen Hoekstra als meest getipte kandidaat het liet afweten. Daarmee glipte het proces helemaal uit handen van het partijbestuur en dat werd nog eens verergerd werd door de betwiste gang van zaken bij de verkiezing zelf waarbij  De Jonge slechts een klein aantal stemmen meer zou hebben behaald dan Omtzigt. Tegen heug en meug accepteerde De Jonge het resultaat. Hij deed het meer uit plichtsgevoel dan ambitie  Ondertussen had hij als hoofdverantwoordelijke voor het coronabeleid nauwelijks greep op de epidemie omdat al zijn maatregelen in handen waren van uitvoeringsorganisatie die zijn  ministerie niet zelf kan bijsturen. De Jonge deed er dan ook heel verstandig aan het lijsttrekkerschap op te geven om zich op zijn hoofdtaak te concentreren.

Zo kwam Hoekstra onvermijdelijk alsnog in beeld, maar wel veel te laat. Verder lezen

Biden’s zware taak: In de voetsporen treden van Franklin Roosevelt

 

Lange tijd leek het er op dat de nieuwe Amerikaanse president Joe Biden bij zijn aantreden komende week als hoogste prioriteiten had het  herstel van de binnenlandse vrede door een president voor alle Amerikanen te willen zijn. Daarnaast zou hij  Amerika’s gehavende reputatie bij zijn bondgenoten in het Westen en in Azië moeten repareren. Maar de door Trump georkestreerde aanval op het Amerikaanse Congres heeft duidelijk gemaakt dat de democratie in de VS zelf nog steeds in acuut gevaar verkeert. De man die vier jaar lang wind had gezaaid door waar het maar kon alle regels van de Amerikaanse rechtsorde te negeren, heeft een storm geoogst die de Amerikaanse democratie tot nu toe maar ternauwernood heeft doorstaan. Nu zal het zaak zijn om Trump zelf uit te schakelen voor een nieuw openbaar ambt.  Beslissend voor de in gang gezette afzettingsprocedure is een meerderheid van twee derde in de Senaat. De Republikeinse senatoren die daarvoor moeten zorgen durfden voor het merendeel hun stem niet in het openbaar te keren tegen de man die de staatsorde zelf op het spel zette om aan de macht te kunnen blijven.

Het blijft schokkend dat  zelfs nadat de door Trump opgejutte indringers uit het Congres waren verwijderd acht Republikeinse senatoren en 138 Republikeinse leden van het Huis van Afgevaardigden de verkiezing van Jo Biden’s resultaat nog steeds niet wilden goedkeuren. Het kleine aantal Republikeinen dat daartoe wel bereid was, werd het mikpunt van de bestormers van het Capitool. Deze senatoren werden gezien als verraders van hun idool, Donald Trump. De rol van deze rechtse extremisten is bij lange na nog niet uitgespeeld. Verder lezen

Biden krijgt genoeg kansen nu het doek voor Trump valt

 

Wat Donald Trump de komende tijd ook in gang zal zetten om de nieuwe president Biden dwars te zitten door ongefundeerde beschuldigingen voor de rechter te brengen, toch mag van één zekerheid worden uitgegaan. Nooit zullen  Amerikaanse rechters zo’n duidelijke  uitspraak van de kiezers als Biden nu gekregen heeft, kunnen  verwerpen. Met waarschijnlijk 306  kiesmannen, wanneer de resultaten van de resterende staten binnen zijn (evenveel als Trump kreeg in 2016) en bijna 75 miljoen stemmen, heeft Biden gescoord op een manier die nooit eerder in de Amerikaanse geschiedenis is vertoond.

Er is  gezegd dat de Democraten met een veel jongere frisse kandidaat aan de slag hadden moeten gaan en Biden had mede daarom bij de voorverkiezingen begin dit jaar een ronduit zwakke start in vergelijking met andere veel belovende kandidaten als Bernie Sanders en Pete Buttigieg.  Maar nu blijkt Bidens lange ervaring in de hoogste regionen van de Amerikaanse politiek een enorm voordeel te zijn om in ongekend moeilijke omstandigheden zijn gezag in Washington te vestigen. Verder lezen

De politieke moord in Rusland, een eeuwenoud verschijnsel

 

Volgens de Franse Ruslandkenner Héléne Carrère d’Encausse onderscheidt  Rusland zich van alle andere landen ter wereld doordat zijn geschiedenis vrijwel continu wordt beheerst door de politieke moord. De standaardverklaring  voor de instabiliteit van Rusland waarvan de politieke moorden het symptoom zijn, wordt zichtbaar in de ruim duizendjarige geschiedenis van het land. Dat kent  geen natuurlijke grenzen. Intern moest het afrekenen met tegenstanders die zich op diverse plaatsen ophielden en het centrum van de macht bedreigden.  Naar buiten toe kon het land alleen  door verovering en door overweldiging van naburige volken die Rusland bedreigden zich overeind houden.

Alexandrei Navalny is het laatste voorbeeld van een tegenstander die door de machtskliek in Moskou als een bedreiging van het regime wordt opgevat en daarom uitgeschakeld moet worden. De zesde politiek geïnspireerde politieke moord in successie in de afgelopen vijf jaar op tegenstanders van president Poetin kwam uitgebreid in de openbaarheid. Met de nieuwe digitale media blijkt de kans op verhulling van deze praktijk steeds kleiner te worden. Na aanvankelijke aarzelingen is officieel bekend gemaakt dat alsnog een onderzoek wordt ingesteld. Toch blijft de herneming van dit middel opmerkelijk in het nu al twintig jarige bewind van Vladimir Poetin dat zich naar buiten toe als een democratie wil legitimeren.

Het laat zien dat de dode hand van de geschiedenis waarin die moorden staande praktijk waren nog altijd doorwerkt. Om die praktijk te verdedigen liet Poetin zich ooit ontvallen dat ‘verraders’ gestraft dienden te worden, of ze zich nu in Rusland of daarbuiten bevinden. Men moet daarbij onwillekeurig denken aan spionnen als Aleksandr Litvinenko en Sergej Skripal die een goed heenkomen in Engeland hadden gezocht. Poetin handelde daardoor niet anders dan vele van zijn voorgangers, tsaren of bolsjewistische revolutionairen die zich van buitenaf bedreigd voelden.  Zo bracht tsaar Peter de Grote ooit zijn eigen zoon ter dood, toen deze niet in aanmerking wilde komen voor diens opvolging.  Daarbij ligt het voor de hand  dat de huidige Russische president die als medewerker van de KGB in zijn jonge jaren in Oost-Duitsland was gestationeerd, uitgebreide kennis zal hebben  over de wijze waarop het communistische regime  destijds politieke tegenstanders uitschakelde. Verder lezen

China toont zijn ware gezicht

 

Met een sluwheid waartoe alleen een dictatoriaal geleid land in staat is, heeft China afgelopen week de vrijheid in Hong Kong met één slag om zeep geholpen. De Chinese communistische partij kondigde in mei aan dat zij voor Hong Kong met een nieuwe veiligheidswet zou komen onder het mom om de rust in de stad te herstellen. Zakenlieden die gebaat zijn bij rust in Hong Kong en het idee toejuichten, werden opgeroepen om de lof te zingen van Pekings ingreep. Terwijl zij dat deden, wisten zij echter nog helemaal niet wat die wet precies inhield. Ook toen het Chinese volkscongres – het nepparlement dat president Xi Jinping gebruikt om aan zijn besluit over de veiligheidswet een democratisch tintje te geven -, op 30 juni met de wet akkoord ging, hielden de Chinezen de (naargeestige) bijzonderheden van de nieuwe wet geheim.

Het eigen wetgevend parlement in Hong Kong, vrijwel geheel samengesteld door leden die al op de hand waren van Peking, werd evenmin gekend in de opzet van de wet. Maar op 1 juli, de dag dat deze onmiddellijk van kracht werd, bleek hoe streng ze was. Het bewaken van de veiligheid in de stad is nu een volledig Chinese aangelegenheid geworden, toevertrouwd aan een hardliner die in China zelf zijn effectiviteit heeft bewezen door onrust in Wuhan de kop in te drukken. Door deze bevoegdheid is de nieuwe wet in flagrante strijd met de overeenkomst die China en het Verenigd Koninkrijk in 1997 ondertekenden bij de overdracht van de soevereiniteit van Hong Kong aan China. Hong Kong kende onder Brits bestuur geen democratie, maar de vrijheden die de stad onder haar bewind kende zouden in stand blijven, waaronder misschien wel het allerbelangrijkste, onafhankelijke rechtspraak gebaseerd op het Britse recht als garantie tegen een willekeurige staatsmacht. Verder lezen