Alle berichten van Paul van Velthoven

Over Paul van Velthoven

Paul van Velthoven is freelance journalist en schrijft vooral over politieke en religieuze onderwerpen. Hij was chef van de opiniepagina van de Haagsche Courant en daarvoor onder meer redacteur geestelijk leven bij dagblad Het Binnenhof. Hij publiceerde een studie over de Franse denker Raymond Aron. Onlangs verscheen van hem ‘Franstaligen tegen Vlamingen – Hoe België als natie mislukte’.

May durft vrede in Ierland op het spel te zetten

 

Zullen de hekken en de douane controles lang de vijfhonderd kilometer lange grens tussen het protestantse Noord-Ierland en de katholieke Ierse Republiek alsnog terugkeren? Zullen de spanningen tussen beide streken die decennia lang de sfeer op het eiland vergiftigden en gepaard gingen met bomaanslagen weer oplaaien?

Sinds het Goede Vrijdagakkoord ruim twintig jaar de barrières op het Ierse eiland uit de weg ruimde, zijn de spanningen daar langzaam maar zeker als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar het is zeker niet langer denkbeeldig dat die conflicten weer ontstaan nu de Britse premier May afgelopen week heeft besloten in Brussel opnieuw te onderhandelen over het door haar zelf gesloten scheidingsakkoord dat een open grens garandeert tussen beide Ierlanden. Een draai van jewelste.

Haar besluit volgde op een stemming in het Lagerhuis waarin de voornaamste steen des aanstoots uit dit scheidingsakkoord, de zogenaamde achtervang-regeling (‘backstop’) is. Die moet er voor zorgen dat door middel van een tijdelijke douane-unie met de EU een gelijk speelveld op het Ierse eiland blijft bestaan zolang er geen nieuw handelsverdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie is uitgewerkt. May overtrad weliswaar door die achtervang-regeling te accepteren feitelijk de door haar zelf getrokken rode lijn om geen douane-unie met de EU aan te gaan. Want dan zou er in haar ogen niet langer sprake zijn van een echte breuk met de EU. Maar de backstop is slechts tijdelijk, zo stelt Brussel, en lang had May verwacht de harde nationalistische kern van de Conservatieve Partij (die het liefst helemaal met Europa zou willen breken) te kunnen vermurwen. Verder lezen

Hoe de ongemakken van het neoliberalisme te bestrijden

 

In een vraaggesprek met de Volkskrant op de vooravond voor Kerstmis stelde premier Rutte dat de grens bereikt is voor de almaar stijgende lastendruk die mensen kunnen accepteren. Hij dacht daarbij natuurlijk aan de actie van de Gele Hesjes in Frankrijk, die het gevolg is van de stijgende belastingen in dit land. Want terwijl ook in Nederland de lasten voortdurend stijgen, stagneren net als in Frankrijk de inkomens en pensioenen voor de middenklasse al jaren.

Het is een fenomeen dat heel het welvarende Westen treft. De financiële crisis die tien jaar geleden uitbrak moge overwonnen zijn – de banken die oorzaak en voornaamste slachtoffer waren van deze crisis, zijn nu gered en daar nu beter tegen bewapend – , maar de meeste mensen merken het niet in hun portemonnee. De verschillen in inkomen en rijkdom zijn door de financiële crisis verder vergroot. Grote groepen immigranten hebben bovendien voor nieuwe onzekerheid gezorgd op de arbeidsmarkt en die is nog eens versterkt door de komst van nieuwe technologieën die lang niet voor iedereen te hanteren zijn.

Het beeld dat hier geschetst wordt is wat Financial Times commentator Wolfgang Münchau de crisis van het moderne liberalisme noemt. Daarin zijn echter niet alleen veel achterblijvers en verliezers, maar ook een goed opgeleide bovenlaag die juist profiteert van dit liberalisme waarvan het voornaamste kenmerk een globalistische economie is. Verder lezen

Brexit: de wraak van de geschiedenis

 

De Britten zijn van een koude kermis thuis gekomen. Het leek zo makkelijk om uit de Europese Unie te vertrekken. Zei de voornaamste Brexiter Boris Johnson niet lange tijd, rekenend op de gezamenlijke belangen van de EU-landen, dat You can have the cake and eat it? Anders gezegd, dat wij Britten gemakkelijk van twee walletjes kunnen eten: vertrekken en toch de handel met het Europese vasteland behouden?

De bestuurlijke elite van de Conservatieve partij, geporteerd voor de Brexit, en voor het merendeels uit alfa’s bestaande, bleek elk inzicht te ontberen in de ingewikkelde economische en financiële betrekkingen die een lidmaatschap van vijfenveertig jaar met het Europese continent heeft gecreëerd. De beslissing van premier May op 30 maart 2017 om de relatie met de Europese Unie officieel op te zeggen was een grote fout, ondoordacht genomen zonder dat de consequenties daarvan waren overzien. De EU-regelgeving heeft betrekking op zowat alle onderdelen van de samenleving. Je daarvan ontdoen is een hels karwei en het is zeer twijfelachtig of het ooit zover komt.

Van alle banden die losgewrikt moeten worden vormt de Ierse grenskwestie veruit het grootste obstakel. De Ierse eis dat er geen nieuwe harde grens met Noord-Ierland komt, lag al ruim een jaar geleden op tafel, maar de Brexiters namen toen genoegen met de bezweringsformule van premier May die inhield dat er ‘regulatory alignments’, lees afstemming van afspraken, tot stand zouden worden gebracht tussen beide delen van het Ierse eiland. Maar nu de eis van Ierland keihard is vastgelegd in het bijna zeshonderd pagina’s tellende uittredingsverdrag, is het uur van de waarheid aangebroken. Zij kan niet langer genegeerd worden, maar de Europese Unie kan er net zo min van af, want dat zou een Iers veto betekenen tegen het uittredingsverdrag. Verder lezen

Europa is nu op zichzelf aangewezen

 

Volgende maand op de topbijeenkomst van Europese Unie in het Bulgaarse Sofia zullen de Franse president Macron en de Duitse bondskanselier Merkel Fransen met een antwoord komen op de jongste uitdaging die de Amerikaanse president Trump in hun richting heeft gelanceerd door de nucleaire deal met Iran op te zeggen. De reikwijdte van de sancties die daarmee binnenkort van kracht worden, zal nog vele malen groter worden. Europese banken werden al zwaar getroffen als ze zaken deden voor Russische klanten na de verovering van de Krim door Rusland. De sancties voor Europese bedrijven die handel drijven met Iran zullen ook groter worden. Dit heeft uiteraard alles te maken met de centrale rol van de Verenigde Staten in het wereldwijde financiële systeem. Die handel geschiedt immers in Amerikaanse dollars en daarmee beschikt de Amerikaanse regering over een ongelooflijk machtig wapen.

Russen en Chinezen zien dat alles uiteraard met lede ogen aan, maar hun eigen munten komen als vervanging daarvoor nog helemaal niet in aanmerking. In de toekomst gloort de hoop dat de euro wellicht (een deel van) de rol van de dollar in de toekomst kan overnemen. Dat vereist hoe dan ook een sterk verenigd Europa. Maar voor het moment kunnen de Europeanen weinig tegen het opbreken van de Iran-deal doen. Er is gesuggereerd dat de Europese bedrijven die zaken doen met Iran schadeloos gesteld kunnen worden, maar hoe dat zou moeten is een groot vraagteken. Verder lezen

Schulz zoekt hoofdrol voor Duitsland in nauwere Europese samenwerking  

 

Het is duidelijk dat bondskanselier Merkel in de onderhandelingen van de afgelopen weken over een nieuwe Duitse regering vrij baan heeft gegeven aan haar mogelijke en enig overgebleven coalitiepartner SPD-leider Martin Schulz. Over Europa werd in het regeringsprogramma voor de Grote Coalitie tussen christen-democraten en sociaal-democraten in de afgelopen vier jaar niet of nauwelijks gerept. Nu begint het programmavoorstel, dat vorige week vrijdag na een marathonzitting van vierentwintig uur bekend werd gemaakt, er zelfs mee.

Het was al lang bekend dat de voormalige voorzitter van het Europese Parlement een grote sprong vooruit zou willen maken in de Europese integratie. Financial Times Europaspecialist Wolfgang Münchau spreekt zelfs van de grootste integratiestap sinds het Verdrag van Maastricht een kwart eeuw geleden, wanneer Schulz zijn zin krijgt.

De Eurozone zou voorzien moeten worden van een Europees Monetair Fonds in de plaats van het huidige geïmproviseerde Europese Stabilisatiefonds, een vangnet waarin de eurolanden indien absoluut noodzakelijk opnieuw geld stoppen wanneer de euro in gevaar komt door onverantwoordelijke uitgaven van bepaalde staten of onvermoede ontwikkelingen. Verder lezen