Alle berichten van Paul van Velthoven

Over Paul van Velthoven

Paul van Velthoven is freelance journalist en schrijft vooral over politieke en religieuze onderwerpen. Hij was chef van de opiniepagina van de Haagsche Courant en daarvoor onder meer redacteur geestelijk leven bij dagblad Het Binnenhof. Hij publiceerde een studie over de Franse denker Raymond Aron. Onlangs verscheen van hem ‘Franstaligen tegen Vlamingen – Hoe België als natie mislukte’.

Biden krijgt genoeg kansen nu het doek voor Trump valt

 

Wat Donald Trump de komende tijd ook in gang zal zetten om de nieuwe president Biden dwars te zitten door ongefundeerde beschuldigingen voor de rechter te brengen, toch mag van één zekerheid worden uitgegaan. Nooit zullen  Amerikaanse rechters zo’n duidelijke  uitspraak van de kiezers als Biden nu gekregen heeft, kunnen  verwerpen. Met waarschijnlijk 306  kiesmannen, wanneer de resultaten van de resterende staten binnen zijn (evenveel als Trump kreeg in 2016) en bijna 75 miljoen stemmen, heeft Biden gescoord op een manier die nooit eerder in de Amerikaanse geschiedenis is vertoond.

Er is  gezegd dat de Democraten met een veel jongere frisse kandidaat aan de slag hadden moeten gaan en Biden had mede daarom bij de voorverkiezingen begin dit jaar een ronduit zwakke start in vergelijking met andere veel belovende kandidaten als Bernie Sanders en Pete Buttigieg.  Maar nu blijkt Bidens lange ervaring in de hoogste regionen van de Amerikaanse politiek een enorm voordeel te zijn om in ongekend moeilijke omstandigheden zijn gezag in Washington te vestigen. Verder lezen

De politieke moord in Rusland, een eeuwenoud verschijnsel

 

Volgens de Franse Ruslandkenner Héléne Carrère d’Encausse onderscheidt  Rusland zich van alle andere landen ter wereld doordat zijn geschiedenis vrijwel continu wordt beheerst door de politieke moord. De standaardverklaring  voor de instabiliteit van Rusland waarvan de politieke moorden het symptoom zijn, wordt zichtbaar in de ruim duizendjarige geschiedenis van het land. Dat kent  geen natuurlijke grenzen. Intern moest het afrekenen met tegenstanders die zich op diverse plaatsen ophielden en het centrum van de macht bedreigden.  Naar buiten toe kon het land alleen  door verovering en door overweldiging van naburige volken die Rusland bedreigden zich overeind houden.

Alexandrei Navalny is het laatste voorbeeld van een tegenstander die door de machtskliek in Moskou als een bedreiging van het regime wordt opgevat en daarom uitgeschakeld moet worden. De zesde politiek geïnspireerde politieke moord in successie in de afgelopen vijf jaar op tegenstanders van president Poetin kwam uitgebreid in de openbaarheid. Met de nieuwe digitale media blijkt de kans op verhulling van deze praktijk steeds kleiner te worden. Na aanvankelijke aarzelingen is officieel bekend gemaakt dat alsnog een onderzoek wordt ingesteld. Toch blijft de herneming van dit middel opmerkelijk in het nu al twintig jarige bewind van Vladimir Poetin dat zich naar buiten toe als een democratie wil legitimeren.

Het laat zien dat de dode hand van de geschiedenis waarin die moorden staande praktijk waren nog altijd doorwerkt. Om die praktijk te verdedigen liet Poetin zich ooit ontvallen dat ‘verraders’ gestraft dienden te worden, of ze zich nu in Rusland of daarbuiten bevinden. Men moet daarbij onwillekeurig denken aan spionnen als Aleksandr Litvinenko en Sergej Skripal die een goed heenkomen in Engeland hadden gezocht. Poetin handelde daardoor niet anders dan vele van zijn voorgangers, tsaren of bolsjewistische revolutionairen die zich van buitenaf bedreigd voelden.  Zo bracht tsaar Peter de Grote ooit zijn eigen zoon ter dood, toen deze niet in aanmerking wilde komen voor diens opvolging.  Daarbij ligt het voor de hand  dat de huidige Russische president die als medewerker van de KGB in zijn jonge jaren in Oost-Duitsland was gestationeerd, uitgebreide kennis zal hebben  over de wijze waarop het communistische regime  destijds politieke tegenstanders uitschakelde. Verder lezen

China toont zijn ware gezicht

 

Met een sluwheid waartoe alleen een dictatoriaal geleid land in staat is, heeft China afgelopen week de vrijheid in Hong Kong met één slag om zeep geholpen. De Chinese communistische partij kondigde in mei aan dat zij voor Hong Kong met een nieuwe veiligheidswet zou komen onder het mom om de rust in de stad te herstellen. Zakenlieden die gebaat zijn bij rust in Hong Kong en het idee toejuichten, werden opgeroepen om de lof te zingen van Pekings ingreep. Terwijl zij dat deden, wisten zij echter nog helemaal niet wat die wet precies inhield. Ook toen het Chinese volkscongres – het nepparlement dat president Xi Jinping gebruikt om aan zijn besluit over de veiligheidswet een democratisch tintje te geven -, op 30 juni met de wet akkoord ging, hielden de Chinezen de (naargeestige) bijzonderheden van de nieuwe wet geheim.

Het eigen wetgevend parlement in Hong Kong, vrijwel geheel samengesteld door leden die al op de hand waren van Peking, werd evenmin gekend in de opzet van de wet. Maar op 1 juli, de dag dat deze onmiddellijk van kracht werd, bleek hoe streng ze was. Het bewaken van de veiligheid in de stad is nu een volledig Chinese aangelegenheid geworden, toevertrouwd aan een hardliner die in China zelf zijn effectiviteit heeft bewezen door onrust in Wuhan de kop in te drukken. Door deze bevoegdheid is de nieuwe wet in flagrante strijd met de overeenkomst die China en het Verenigd Koninkrijk in 1997 ondertekenden bij de overdracht van de soevereiniteit van Hong Kong aan China. Hong Kong kende onder Brits bestuur geen democratie, maar de vrijheden die de stad onder haar bewind kende zouden in stand blijven, waaronder misschien wel het allerbelangrijkste, onafhankelijke rechtspraak gebaseerd op het Britse recht als garantie tegen een willekeurige staatsmacht. Verder lezen

Stuurloze Trump verergert Coronacrisis

 

Twee journalisten van de Washington Post, Philip Rucker en Carol Leonnig, boekstaafden nog eens in alle precisie in hun pas verschenen boek ‘Een heel stabiel genie’ hoe Donald Trump de afgelopen drie jaar Amerika (en niet te vergeten ook zijn bondgenoten) op de proef stelde. Daaruit vernemen we nog eens ten overvloede, zonder dat we het hier allemaal in detail nog eens op te hoeven sommen, hoe deze narcistische man bij zijn aantreden zei dat hij alléén alle problemen van Amerika kon oplossen.

De president die van het ene in het andere schandaal verzeild raakte, die regels van fatsoen aan zijn laars lapte, die racisme vergoelijkte, die al zijn naaste medewerkers ontsloeg die hem kritisch durfden te bejegenen zodat hij nu alleen nog wordt omringd door jaknikkers, deze man beproeft op een uitzonderlijk moment zijn land en daarmee de wereld op een manier dat alles wat hij tot nu toe heeft gedaan of juist nagelaten, in de schaduw lijkt te stellen. Voor alle duidelijkheid, “Een heel stabiel genie” is niet een ironische kwalificatie die Rucker en Leonnig aan de Amerikaanse president gaven, maar een uitspraak die Trump enkele malen ten beste gaf over zichzelf, toen hij met kritiek van anderen werd geconfronteerd.

Wat Trump de afgelopen maanden heeft gedaan om de corona crisis te bezweren kwam neer op het leggen van de schuld bij anderen. In plaats van te verbinden en een nationaal brede strategie mogelijk te maken verweet hij in een vroeg stadium, toen de corona-uitbraak nog beheersbaar was, dat de Democraten, zijn politieke tegenstanders, onnodig veel kabaal maakten over het virus. Verder lezen

Aziatische landen succesvol in strijd tegen coronavirus

 

De politici en gezondheidsinstanties in de Europese landen lijken vooral naar elkaar te kijken om te weten hoe ze op de meest effectieve manier het coronavirus kunnen bestrijden. Nederland mikt volgens premier Rutte blijkens een door het RIVM aangestuurde strategie op het ontstaan van een zogeheten groepsimmuniteit: de grote meerderheid van de bevolking zal geen ernstige gevolgen van het virus ondervinden en zal daardoor een dam kunnen opwerpen tegen de kwetsbaren, voornamelijk ouderen, die daar wel het slachtoffer van worden en mogelijk zullen komen te overlijden.

Geschat wordt dat bij een dergelijke strategie een tot twee procent op het totaal aantal besmette personen (op grond van de laatste ervaringen) het virus niet overleeft, maar dan gaat wel om tienduizenden personen. Het spreekt vanzelf dat deze strategie een belangrijk economisch doel dient: het is niet haalbaar om het land geheel op slot te doen (‘lock down’), omdat geen enkele overheid dat lang zal kunnen betalen. Daar komt voor de meeste westerse landen nog bij dat de grondstoffen voor de testen hier in het Westen volstrekt onvoldoende mate voorhanden zijn. Logistieke overwegingen lijken te hebben meegespeeld in de door premier Rutte aanbevolen strategie.

 

Enkele grote Europese landen zoals Italië, Spanje, en Frankrijk kiezen niet voor de Nederlandse benadering (die ook in het Verenigd Koninkrijk overwogen wordt) en proberen koste wat het kost het virus in zijn verspreiding te redden door het openbare leven geheel tot stilstand te brengen. Verder lezen