Alle berichten van Paul van Velthoven

Over Paul van Velthoven

Paul van Velthoven is freelance journalist en schrijft vooral over politieke en religieuze onderwerpen. Hij was chef van de opiniepagina van de Haagsche Courant en daarvoor onder meer redacteur geestelijk leven bij dagblad Het Binnenhof. Hij publiceerde een studie over de Franse denker Raymond Aron. Onlangs verscheen van hem ‘Franstaligen tegen Vlamingen – Hoe België als natie mislukte’.

Brexit: de wraak van de geschiedenis

 

De Britten zijn van een koude kermis thuis gekomen. Het leek zo makkelijk om uit de Europese Unie te vertrekken. Zei de voornaamste Brexiter Boris Johnson niet lange tijd, rekenend op de gezamenlijke belangen van de EU-landen, dat You can have the cake and eat it? Anders gezegd, dat wij Britten gemakkelijk van twee walletjes kunnen eten: vertrekken en toch de handel met het Europese vasteland behouden?

De bestuurlijke elite van de Conservatieve partij, geporteerd voor de Brexit, en voor het merendeels uit alfa’s bestaande, bleek elk inzicht te ontberen in de ingewikkelde economische en financiële betrekkingen die een lidmaatschap van vijfenveertig jaar met het Europese continent heeft gecreëerd. De beslissing van premier May op 30 maart 2017 om de relatie met de Europese Unie officieel op te zeggen was een grote fout, ondoordacht genomen zonder dat de consequenties daarvan waren overzien. De EU-regelgeving heeft betrekking op zowat alle onderdelen van de samenleving. Je daarvan ontdoen is een hels karwei en het is zeer twijfelachtig of het ooit zover komt.

Van alle banden die losgewrikt moeten worden vormt de Ierse grenskwestie veruit het grootste obstakel. De Ierse eis dat er geen nieuwe harde grens met Noord-Ierland komt, lag al ruim een jaar geleden op tafel, maar de Brexiters namen toen genoegen met de bezweringsformule van premier May die inhield dat er ‘regulatory alignments’, lees afstemming van afspraken, tot stand zouden worden gebracht tussen beide delen van het Ierse eiland. Maar nu de eis van Ierland keihard is vastgelegd in het bijna zeshonderd pagina’s tellende uittredingsverdrag, is het uur van de waarheid aangebroken. Zij kan niet langer genegeerd worden, maar de Europese Unie kan er net zo min van af, want dat zou een Iers veto betekenen tegen het uittredingsverdrag. Verder lezen

Europa is nu op zichzelf aangewezen

 

Volgende maand op de topbijeenkomst van Europese Unie in het Bulgaarse Sofia zullen de Franse president Macron en de Duitse bondskanselier Merkel Fransen met een antwoord komen op de jongste uitdaging die de Amerikaanse president Trump in hun richting heeft gelanceerd door de nucleaire deal met Iran op te zeggen. De reikwijdte van de sancties die daarmee binnenkort van kracht worden, zal nog vele malen groter worden. Europese banken werden al zwaar getroffen als ze zaken deden voor Russische klanten na de verovering van de Krim door Rusland. De sancties voor Europese bedrijven die handel drijven met Iran zullen ook groter worden. Dit heeft uiteraard alles te maken met de centrale rol van de Verenigde Staten in het wereldwijde financiële systeem. Die handel geschiedt immers in Amerikaanse dollars en daarmee beschikt de Amerikaanse regering over een ongelooflijk machtig wapen.

Russen en Chinezen zien dat alles uiteraard met lede ogen aan, maar hun eigen munten komen als vervanging daarvoor nog helemaal niet in aanmerking. In de toekomst gloort de hoop dat de euro wellicht (een deel van) de rol van de dollar in de toekomst kan overnemen. Dat vereist hoe dan ook een sterk verenigd Europa. Maar voor het moment kunnen de Europeanen weinig tegen het opbreken van de Iran-deal doen. Er is gesuggereerd dat de Europese bedrijven die zaken doen met Iran schadeloos gesteld kunnen worden, maar hoe dat zou moeten is een groot vraagteken. Verder lezen

Schulz zoekt hoofdrol voor Duitsland in nauwere Europese samenwerking  

 

Het is duidelijk dat bondskanselier Merkel in de onderhandelingen van de afgelopen weken over een nieuwe Duitse regering vrij baan heeft gegeven aan haar mogelijke en enig overgebleven coalitiepartner SPD-leider Martin Schulz. Over Europa werd in het regeringsprogramma voor de Grote Coalitie tussen christen-democraten en sociaal-democraten in de afgelopen vier jaar niet of nauwelijks gerept. Nu begint het programmavoorstel, dat vorige week vrijdag na een marathonzitting van vierentwintig uur bekend werd gemaakt, er zelfs mee.

Het was al lang bekend dat de voormalige voorzitter van het Europese Parlement een grote sprong vooruit zou willen maken in de Europese integratie. Financial Times Europaspecialist Wolfgang Münchau spreekt zelfs van de grootste integratiestap sinds het Verdrag van Maastricht een kwart eeuw geleden, wanneer Schulz zijn zin krijgt.

De Eurozone zou voorzien moeten worden van een Europees Monetair Fonds in de plaats van het huidige geïmproviseerde Europese Stabilisatiefonds, een vangnet waarin de eurolanden indien absoluut noodzakelijk opnieuw geld stoppen wanneer de euro in gevaar komt door onverantwoordelijke uitgaven van bepaalde staten of onvermoede ontwikkelingen. Verder lezen

Kans op ontsporing van de Brexit blijft levensgroot

 

Een half jaar werd er vruchteloos tussen de Europese Unie en Groot-Brittannië onderhandeld. Niet over een nieuwe relatie tussen beide landen, maar alleen nog maar over de manier waarop de oude relatie moest worden beëindigd. De Europese Unie had daarvoor drie eisen op tafel gelegd. Betaling van de reeds aangegane verplichtingen in de Europese begroting die nog tot 2021 loopt, zekerstelling van de rechtspositie van de drie miljoen Britten in de landen van de Europese Unie en van de een miljoen Europeanen die in het Verenigd Koninkrijk wonen, en, op de derde plaats, hoe om te gaan met de grens tussen Noord-Ierland en Ierland die door het uittreden van het Verenigd Koninkrijk opnieuw van kracht wordt, maar door invoering ervan oude conflicten tussen beide Ierlanden kan doen oplaaien die door het in 1998 gesloten historisch Goede Vrijdagakkoord tot het verleden leken te behoren.

Voor dat laatste punt werd een formule gevonden die in feite vooruitloopt op oplossingen die later nog zullen moeten worden bedacht.

Vooralsnog zijn de voorstanders van een harde Brexit met dit akkoord gerust gesteld. Verder lezen

Trump dendert af op constitutionele crisis

 
De eerste honderd dagen zijn al lang voorbij, de gelegenheid bij uitstek voor een nieuwe Amerikaanse president om in beleid te laten zien wat hij heeft beloofd. Maar zo goed als alles wat Trump in zijn verkiezingscampagne heeft beloofd, blijkt hij niet waar te kunnen maken. Ook al hadden de Republikeinen zeven jaar lang de tijd om een alternatief te bedenken voor de (kostbare) zorgwet van Obama, een dergelijk plan bleek er niet te zijn en werd op het laatste moment in elkaar geflanst, maar was dus vergeefs.

Van belastinghervormingen – die de rijken alleen maar rijker zullen maken zoals uit een uiterst summier plan bleek dat vorige maand werd gepubliceerd – is evenmin nog iets terecht gekomen. In plaats daarvan is alle aandacht gericht op het politieke overleven van Trump, bij Trump zelf uiteraard maar ook in het Amerikaanse Congres waar zijn politieke medestanders het voor het zeggen hebben. De bizarre Russische connecties van Trump zijn al maanden het voorwerp van allerlei onderzoek. Verder lezen