Alle berichten van Redactie

Han Mulder overleden  

 

Han Mulder, columnist en mede-oprichter van deze webite, is op 9 januari in Den Haag overleden. Hij werd 83 jaar.

Han was een begenadigd journalist en scribent en een aimabel mens.

Hieronder een persoonlijk in memoriam van Theo Monkhorst.

 

 

In de nacht volgend op de middag waarop Angeliek mij informeerde dat haar man en onze vriend Han Mulder op 9 januari plotseling was overleden toen hij even rustte van een wandeling, lag ik, met oordoppen in mijn oren om de wereld buiten te houden, te denken aan de laatste keer dat ik hem zag, tijdens het traditionele jaarlijkse kerstdiner voor vrienden, onder een prachtige wit opgetuigde kerstboom, enigszins broos, zittend op een pianokrukje en ons, zijn vrienden en gasten, zoals ieder jaar welkom hetend, zij die er niet meer bij waren gedenkend, niet wetend dat wij hem de volgende keer zouden herdenken, als altijd eloquent met een licht ironische toon, niet zonder humor, geheel de wijze man, zijn leven gebouwd op liefde voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen en een vracht ervaring als maker van radio- en tv-programma’s, redacteur van Het Parool, hoofdredacteur van het Leidsch Dagblad, voorlichter van de minister van Cultuur, columnist van de Haagse Courant en het Archeologie Magazine, redacteur van de Internationale Spectator en mede oprichter van de website Haagse Columnisten, maar vooral liefhebber en kenner van beeldende kunst, muziek en geschiedenis, nieuwsgierig naar de vreemde kronkels van het politieke leven waar hij als kenner van wat zich achter de schermen in het Haagse afspeelt graag enigszins spottende kanttekeningen bij plaatste, liefhebber vooral van de taal, de fraaie metafoor, verrassende wendingen en soms ook enigszins archaïsch taalgebruik, niet gespeend van een neiging naar het barokke, waarmee hij ons, zijn lezers, steeds weer verraste en verwende, reden waarom deze herinnering respectvol gegoten is in de vorm van een doorlopende zin, wat hem, als hij hem gelezen had, waarschijnlijk, met sprankelende ogen achter zijn ronde brillenglazen en zijn rechter mondhoek in een glimlach opgetrokken, tot de uitspraak zou hebben verleid: ‘Nou, nou Monkhorst, zo kan het wel weer.’

Hij is niet meer tussen ons, maar nog lang in ons.

Europa is geen Titanic

 

MIRA FETICU

 

Het Westen is verdeeld. In tweeën lijkt het: voor (het opnemen van) vluchtelingen en ertegen. Nederland doet ook mee en deelt zichzelf in tweeën: voor ‘Keulen’ en na ‘Keulen’. Er is geen instantie die een eenduidig antwoord geeft op de vragen die de kranten stellen: Zwijgt de politie? Worden er dingen onder de pet gehouden? Is ‘Keulen’ inderdaad ook in andere steden gebeurd? Zeker? Niets is zeker. Wie zijn die tweehonderd vrouwen die aangifte hebben gedaan? Driehonderd? Ruim duizend? Zeker?! Niets is zeker.

Vrienden van mij (en meer dan twee) zeggen dat ze, als het zó doorgaat en Europa drastisch gaat veranderen, gaan emigreren. Waarnaartoe? Naar Canada, fluisterde een vriendin me in het oor. Naar Hongarije, bijvoorbeeld, zei een andere vriend. Een huis heeft hij er al. Maar gaat het dan zo slecht hier? En is die vriend van mij die de helft van zijn tijd in Hongarije doorbrengt wel helemaal objectief? Kun je nog objectief zijn? Je hoeft de kranten er niet eens op na te slaan om te begrijpen dat Oost-Europa anders naar de refugiés kijkt dan het Westen. Roemenië incluis. Verder lezen

Een nieuw cultureel centrum van Den Haag in de plaats van het Spuiforum

 door Theo Monkhorst

Op 15 mei hebben de vijf  partijen die onderhandelen over een nieuw college van B&W in Den Haag een deelakkoord gesloten over vervanging van de plannen voor het Spuiforum door een alternatieve oplossing. Sindsdien zijn veel indianenverhalen gepubliceerd, waaronder die over een vermeende geheime afspraak. Dat ergert mij, omdat de verklaring van de voorzitter van de onderhandelingen, Tom de Bruijn, hoewel nogal diplomatiek geformuleerd, kraakhelder is. Bovendien ben ik als adviseur van Joris Wijsmuller, onderhandelaar namens de Haagse Stadpartij, nauw betrokken bij de onderhandelingen en weet dus ook wat al dan niet achter de schermen wordt bekokstoofd. Om daar dan maar meteen mee te beginnen: niets. Er wordt niets geheim gehouden. Eén van de uitgangspunten van de Stadspartij is juist transparantie.

Verder lezen

Nog een keer schitterde Heldring

Onlangs was ik in de gelegenheid alsnog het aardige boekje te lezen dat oud-columnist Jerôme Heldring van NRC Handelsblad vorig jaar kort voor zijn overlijden redigeerde. De laatste jaren was hij als columnist wel erg vaak in herhalingen vervallen. Hij was duidelijk klaar met schrijven. Dat hij een ongemeen brede interesse had bleek me nog eens toen ik de bundels opsloeg die hij uit zijn journalistieke werk heeft samengesteld. Ik wist niet van ophouden. In de jaren tachtig reageerde hij vrij geregeld op mijn eigen stukken.

“Ik was toen redacteur geestelijk leven van het in 1992 ter ziele gegane dagblad Het Binnenhof. Als vrijzinnig, of liever niet-gelovige protestant – dat laatste vond hij een zeer wel te verdedigen positie – becommentarieerde hij met een bijzondere gretigheid kerkelijke ontwikkelingen en religieuze zaken. In Het Binnenhof vond hij wat dat betreft duidelijk wat hij zocht. Verder lezen