Alle berichten van Redactie

Blunderend naar de eindstreep

door Marjolijn Uitzinger

Duitsland gaat naar de stembus, op 26 september. Een nieuwebondsdag moet worden gekozen en vervolgens een nieuwebondskanselier. De afgelopen jaren leidde dat nooit tot verrassingen, Angela Merkel en haar CDU/CSU partij kwamen steevast als winnaar uit de bus. Maar het tijdperk-Merkel is voorbij en de verkiezingen worden interessant – veel interessanter dan een paar maanden geleden werdverwacht.

Zijn het grote politieke issues die bepalend zijn voor de uitslag? Leveren die interessante ideologische discussies opwaar wil Duitsland heen de komende jaren, hoe gaat het landom met de prangende vragen van deze tijd? Waarop kunnen de Duitse kiezers hun beslissing baseren? Weten ze waar ze aantoe zijn, met de partijen en hun kandidaten?

Vergeet het maar. De verkiezingsstrijd heeft geen echt onderwerp. Ja, corona natuurlijk, moet er een inentingsplichtkomen, en de klimaatverandering, vooral ingegeven door de waterramp. Thema´s die geen werkelijke strijdpunten zijn en uiteindelijk niet krachtig genoeg om het stemgedrag tebepalen. Dus gaat het om andere dingen: om presentatie, om uitglijders, om indrukken, en dan vooral van degenen die de komende vier jaar regeringsleider willen zijn.

Twee van de drie politici, die naar voren zijn geschoven als opvolger van Merkel, blunderen zich door de verkiezingsstrijd en het lijkt niet ondenkbaar dat, waar twee honden vechten omeen been, de derde straks zit te glunderen in het Kanzleramt.Volgens de meest recente opiniepeilingen vindt nog maar 29 procent van de kiezers brekebeen Armin Laschet (CDU) geschikt als kanselier, 8 procent minder dan bij de vorige peiling. De saaie maar degelijke SPD-lijsttrekker Olaf Scholz streeft hem voorbij, en komt op 34 procent. De derdekandidaat, even onhandig als Laschet, is bondsdag-afgevaardigde en partijvoorzitter van de Groenen Annalena Baerbock. Slechts 20 procent ziet in haar de opvolgster van Merkel. Verder lezen

Han Mulder overleden  

 

Han Mulder, columnist en mede-oprichter van deze webite, is op 9 januari in Den Haag overleden. Hij werd 83 jaar.

Han was een begenadigd journalist en scribent en een aimabel mens.

Hieronder een persoonlijk in memoriam van Theo Monkhorst.

 

 

In de nacht volgend op de middag waarop Angeliek mij informeerde dat haar man en onze vriend Han Mulder op 9 januari plotseling was overleden toen hij even rustte van een wandeling, lag ik, met oordoppen in mijn oren om de wereld buiten te houden, te denken aan de laatste keer dat ik hem zag, tijdens het traditionele jaarlijkse kerstdiner voor vrienden, onder een prachtige wit opgetuigde kerstboom, enigszins broos, zittend op een pianokrukje en ons, zijn vrienden en gasten, zoals ieder jaar welkom hetend, zij die er niet meer bij waren gedenkend, niet wetend dat wij hem de volgende keer zouden herdenken, als altijd eloquent met een licht ironische toon, niet zonder humor, geheel de wijze man, zijn leven gebouwd op liefde voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen en een vracht ervaring als maker van radio- en tv-programma’s, redacteur van Het Parool, hoofdredacteur van het Leidsch Dagblad, voorlichter van de minister van Cultuur, columnist van de Haagse Courant en het Archeologie Magazine, redacteur van de Internationale Spectator en mede oprichter van de website Haagse Columnisten, maar vooral liefhebber en kenner van beeldende kunst, muziek en geschiedenis, nieuwsgierig naar de vreemde kronkels van het politieke leven waar hij als kenner van wat zich achter de schermen in het Haagse afspeelt graag enigszins spottende kanttekeningen bij plaatste, liefhebber vooral van de taal, de fraaie metafoor, verrassende wendingen en soms ook enigszins archaïsch taalgebruik, niet gespeend van een neiging naar het barokke, waarmee hij ons, zijn lezers, steeds weer verraste en verwende, reden waarom deze herinnering respectvol gegoten is in de vorm van een doorlopende zin, wat hem, als hij hem gelezen had, waarschijnlijk, met sprankelende ogen achter zijn ronde brillenglazen en zijn rechter mondhoek in een glimlach opgetrokken, tot de uitspraak zou hebben verleid: ‘Nou, nou Monkhorst, zo kan het wel weer.’

Hij is niet meer tussen ons, maar nog lang in ons.

Europa is geen Titanic

 

MIRA FETICU

 

Het Westen is verdeeld. In tweeën lijkt het: voor (het opnemen van) vluchtelingen en ertegen. Nederland doet ook mee en deelt zichzelf in tweeën: voor ‘Keulen’ en na ‘Keulen’. Er is geen instantie die een eenduidig antwoord geeft op de vragen die de kranten stellen: Zwijgt de politie? Worden er dingen onder de pet gehouden? Is ‘Keulen’ inderdaad ook in andere steden gebeurd? Zeker? Niets is zeker. Wie zijn die tweehonderd vrouwen die aangifte hebben gedaan? Driehonderd? Ruim duizend? Zeker?! Niets is zeker.

Vrienden van mij (en meer dan twee) zeggen dat ze, als het zó doorgaat en Europa drastisch gaat veranderen, gaan emigreren. Waarnaartoe? Naar Canada, fluisterde een vriendin me in het oor. Naar Hongarije, bijvoorbeeld, zei een andere vriend. Een huis heeft hij er al. Maar gaat het dan zo slecht hier? En is die vriend van mij die de helft van zijn tijd in Hongarije doorbrengt wel helemaal objectief? Kun je nog objectief zijn? Je hoeft de kranten er niet eens op na te slaan om te begrijpen dat Oost-Europa anders naar de refugiés kijkt dan het Westen. Roemenië incluis. Verder lezen

Een nieuw cultureel centrum van Den Haag in de plaats van het Spuiforum

 door Theo Monkhorst

Op 15 mei hebben de vijf  partijen die onderhandelen over een nieuw college van B&W in Den Haag een deelakkoord gesloten over vervanging van de plannen voor het Spuiforum door een alternatieve oplossing. Sindsdien zijn veel indianenverhalen gepubliceerd, waaronder die over een vermeende geheime afspraak. Dat ergert mij, omdat de verklaring van de voorzitter van de onderhandelingen, Tom de Bruijn, hoewel nogal diplomatiek geformuleerd, kraakhelder is. Bovendien ben ik als adviseur van Joris Wijsmuller, onderhandelaar namens de Haagse Stadpartij, nauw betrokken bij de onderhandelingen en weet dus ook wat al dan niet achter de schermen wordt bekokstoofd. Om daar dan maar meteen mee te beginnen: niets. Er wordt niets geheim gehouden. Eén van de uitgangspunten van de Stadspartij is juist transparantie.

Verder lezen