Alle berichten van Theo Monkhorst

Over Theo Monkhorst

Theo Monkhorst was journalist, politiek adviseur, politicus en columnist. Sinds 2005 heeft hij vijf romans, vier bundels gedichten, een bundel vertaalde poëzie, twee toneelstukken en een groot aantal columns en korte stukken gepubliceerd. Hij werkt aan een nieuwe roman en nieuwe gedichten

Life style in Watou  

 

Watou, een dorpje in de Vlaamse Westhoek aan de Franse grens, is voor mij vele herinneringen aan meer dan boeiende kunstervaringen. Jarenlang een combinatie van beeldende kunst en poëzie die mij tot grote ergernis of ademloze bewondering bracht. Nimmer saai, altijd boeiend en vernieuwend. Dat wil zeggen sinds de dichter Gwy Mandelinck met zijn vrouw Agnes als organisatoren en bezielers optraden. Toen zij moesten afhaken en de plaatselijke middenstand vreesde in de vergetelheid te zullen raken, werd de scepter overgenomen door officiële gesponsorde conservatoren.

 

Het resultaat heb ik dit jaar opnieuw mogen aanschouwen. Ik ergerde me niet meer aan gedurfde experimenten en was niet meer ontroerd door onverwachte schoonheid. Saaiheid en voorspelbaarheid alom. Zoals een bevriende Vlaamse kunstenaar het uitdrukte: Life style. Maar het schijnt dat er meer bezoekers komen dan vroeger, dus het economisch doel is bereikt.

 

Het artistieke concept van Mandelinck is een trucje geworden. Verder lezen

Gewetenloze wetenschap

 

Hoe gevaarlijk is kunstmatige intelligentie (KI)? Dat is een vraag die ik in mijn nieuwe literaire werk, romans en gedichten, aan de orde stel. Met name het ontbrekende geweten van kunstmatige intelligentie in relatie tot  self learning KI houdt mij bezig.

 

Een van de meest vooraanstaande auteurs over dat onderwerp is Nick Bostrom, onder meer hoogleraar filosofie aan de University of Oxford. Hij publiceerde in 2013 de studie Superintelligence, Paths, Dangers, Strategies. Bostrom schetst een nogal angstaanjagend perspectief over de mogelijkheid dat binnen een nog onzekere periode, maar waarschijnlijk in deze eeuw, kunstmatige intelligentie zal zijn ontwikkeld van het niveau van de mens of vele malen krachtiger. Dat zou op verschillende manieren kunnen worden bereikt, bijvoorbeeld door de menselijke brein te kopiëren en op te schalen door het zelflerend vermogen van de software te gebruiken. Maar er zijn ook andere manieren, zoals de collectieve intelligentie van mensen te gebruiken.

 

Wat ik als typische alfa begrijp, houdt hij er rekening mee dat deze ontwikkeling zich plotseling zou kunnen versnellen. Verder lezen

Virtuele politiek  

 

Plotseling zag ik een patroon. Dat kwam door Trump en Peter Plasman. De laatste, een advocaat bekend van talkshows op de televisie, heeft aangekondigd een partij van niet stemmers op te richten. Hij meent alle mensen die niet stemmen daarmee achter zich te krijgen, of zoiets. Wat mij aan het denken zette,was niet zozeer dit belachelijke plan als wel het feit dat ik deze man van de televisie kende. Hij is niet de enige. Veel  aankomende politici die nieuwe politieke partijen hebben opgericht om in maart Kamerzetels te veroveren ken ik van televisieprogramma’s waar ze regelmatig in optraden. Jan de Roos, Thierry Baudet, Sylvana Simons, Jan Dijkgraaf, Theo Hiddema en destijds natuurlijk op Peter R. de Vries, komen via de media binnen. Niet via klassieke politieke partijen en ook niet via gevestigde ideologische groeperingen, maar via het beeld. Zij zijn niet enigen, maar trekken wel de meeste aandacht.

 

Kenmerkend voor deze politici is dat zij vooral tegen de gevestigde orde zijn en een overeenkomstig simpel programma hebben. Daarbij sluiten zij aan bij Wilders — een van de oudste Tweede Kamerleden en dus kern van de gevestigde orde, maar dat terzijde. Ook de PVV kenmerkt zich door kreten en niet door zijn doorwrochte visie. Dat geldt ook voor de hier genoemde politieke TV politici, beter bekend als Bekende Nederlanders.

Verder lezen

In memoriam Dr. Luciana Zanuccoli (1921-2016).  

 

Het was een traditie. Wanneer wij rond de jaarwisseling in Rome waren, en dat is zo’n vijftien jaar lang met tussenpozen het geval geweest, spraken wij af met Luciana De Vries – Zanuccoli om te lunchen, naar concerten te gaan, musea te bezoeken of gewoon een borrel te drinken. Zij wist de weg en in het bijzonder op welke bussen je moest springen, want zij was bijzonder vitaal.

 

Zo ook deze jaarwisseling – dachten we. Maar toen we geen contact per telefoon kregen en aan haar deur belden werd er niet gereageerd. We wisten door te dringen tot haar buurman, een vriendelijke bejaarde heer, die ons vertelde dat Luciana op 27 december in het ziekenhuis was overleden. Zij was ook al gecremeerd, zo vertelde hij. Maar zij had niet geleden, hij wenste iedereen zo’n dood.

 

Wij waren natuurlijk geschokt en dat gold ook voor Kees van Duin, diaken van de Friezenkerk, die haar nog tijdens de Kerstmis had gesproken. Ook bisschop Antoon Hurkmans, sinds kort Rector van de Friezenkerk. en de oud rector pater Tiemen Brouwer hoorden voor het eerst van Luciana’s dood. Tijdens de Eucharistieviering werd Luciana herdacht als een trouw bezoeker van de kerk en een vooraanstaand Italiaans correspondent in Nederland.

Verder lezen

Fictie werd werkelijkheid

 

Aan het eind van de dag na de nacht van Trump, vroeg ik mij af waarom ik zeker twaalf uur lang in een depressieve toestand had verkeerd. Ik had alle commentaren gelezen en afgezien van de stomme verbazing over de uitkomst, stond daar niet veel nieuws in. Het ging over woedende witte middelbare mannen en laagopgeleiden met angst voor hun toekomst en de afwijzing van het politieke establishment door bijna de helft van de Amerikaanse bevolking. Het ging over authenticiteit en woorden die door het volk herkend werden en tenslotte over terug naar het verleden. Allemaal analyses die ik al kende en die toch geen aanleiding zouden moeten zijn voor mijn plotselinge depressiviteit. Wat was het karakter van mijn emotie waardoor ik mij alles zo persoonlijk aantrok?

 

Het antwoord op die vraag zal ik proberen te geven nu ik weer een beetje kan nadenken. In de eerste plaats kreeg ik door dat alle politieke analyses over het populisme, rechtsradicaliteit, racisme en wat dies meer zij direct met mij te maken hadden. Als mensen als Trump, Poetin, Erdogan, Wilders en Le Pen, de macht krijgen is dat gevaarlijk, ook voor mijzelf, mijn geliefde, mijn kinderen, kleinkinderen en vrienden. Simpel omdat zij militaire macht bezitten, handelsverdragen kunnen opblazen, mensenrechten schenden en nog veel meer. Dat veroorzaakt angst bij mij.

 

Maar bij nader inzien is er nog een diepere oorzaak van mijn depressiviteit. Verder lezen