Alle berichten van Theo Monkhorst

Over Theo Monkhorst

Theo Monkhorst was journalist, politiek adviseur, politicus en columnist. Sinds 2005 heeft hij vijf romans, vier bundels gedichten, een bundel vertaalde poëzie, twee toneelstukken en een groot aantal columns en korte stukken gepubliceerd. Hij werkt aan een nieuwe roman en nieuwe gedichten

Waarom Baudet niet deugt

 

Ik heb iets uit te leggen. ‘Baudet deugt niet’ schreef ik op Facebook en kreeg veel bijval, maar ook kritiek. Eén reactie op Facebook was dat ik niet moest bijten. Een vriend nam mij de uitspraak kwalijk en wees op mijn voorbeeldfunctie als oud-politicus en dat ik mij bovendien met deze uitspraak in dezelfde groep rangschik als de anti-fascistische vrouw die opriep T. Baudet dood te schieten en de Groningse hoogleraar die had geschreven dat Volkert moest komen. Vooral dat laatste is nogal een stevige beschuldiging van een vriend.

Maar voordat ik nu op dezelfde toon repliceer, zie ik het als mijn taak uit te leggen waarom ik vind dat Baudet niet deugt. Want dat blijf ik vinden en schrijven.

Eerst het woord ‘deugen’. Volgens Van Dale betekent dat ‘braaf zijn, goed oppassen.’ Ik vind met mijn gewraakte uitspraak dus dat T. Baudet niet braaf is en niet goed oppast. Het zou mij niet verwonderen als hij dit zelf zou onderschrijven, met zijn ijdele ironie. Hoe het ook zij, dat een dergelijke constatering vergelijkbaar is met de uitspraken die oproepen tot moord gaat natuurlijk veel te ver. Zelfs als ik mensen met mijn uitspraak zou inspireren zich tegen Baudet te verzetten betekent dat nog niet dat ik hen zou oproepen tot moord. Als iemand mij dat aanwrijft wil hij mij dus op onheuse gronden de mond snoeren in een politiek debat. Dat laat ik natuurlijk niet gebeuren.

Vandaar deze poging uit te leggen waarom ik vind dat Baudet niet deugt. Verder lezen

Tips voor Rob Jetten

 

Rob Jetten, de nieuwe fractievoorzitter van D66 heeft nog geen verpletterde indruk gemaakt. Hem wordt vooral het herhalen van een mantra verweten. Maar het is nog wat te vroeg om hem nu al te beoordelen. Geef hem nog wat tijd. Hoewel …, hoeveel tijd heeft hij nog?

Anders geformuleerd, hoe lang heeft het huidige kabinet Rutte III nog? Met de krapst mogelijke meerderheid in de Tweede en Eerste Kamer is het onzeker of het de vier jaar zal volmaken. Zeker als het routinier Pechthold als steun mist.

Wat gaat Rob Jetten doen? Kiest hij voor volwaardige steun aan het regeerakkoord, of zal hij proberen zich alvast voor te sorteren als nieuwe politieke leider van D66 na de volgende verkiezingen?

Om hem met het laatste te helpen heb ik nagedacht over de standpunten die hij kan innemen om D66 van het wat stoffige imago af te helpen. Want dat is nodig. Jarenlange steun aan wat als het VVD beleid van Rutte wordt gezien maakt zijn startpositie bij de volgende verkiezingen niet sterk. Niet alleen hebben D66 ministers en fractie geholpen de oude kroonjuwelen om zeep te helpen, ook hebben zij het vermaledijde afschaffen van de dividendbelasting gesteund, zij het tandenknarsend. Loyaliteit is eervol maar wordt niet altijd begrepen. Dus is er een frisse nieuwe boodschap nodig. Met daarin de volgende punten. Verder lezen

De wetenschap als opperpriester  

 

Dit najaar verschijnt een vuistdikke dubbelroman van mijn hand – mijn zesde en zevende. Titel: De zegen van weemoed. Volgens de flaptekst gaat het over een bizarre familiekroniek van bijna een eeuw en zo is het ook, inclusief twee wereldoorlogen en een tragische liefde. Maar enigszins verscholen staat dat het ook over de toekomst gaat.

 

Over de visie van de protagonist op de toekomst van de maatschappij onder regie van de wetenschap, ga ik hier iets verklappen.

 

Pieter Fransman, de hoofdpersoon, noemt in een brief aan zijn kleinzoon de wiskunde een merkwaardige onmenselijke wetenschap. Volgens hem is het een systeem dat geheel op basis van eigen spelregels wordt gestuurd en los staat van de waarneembare werkelijkheid. Een systeem dat bovendien haar eigen spelregels overtreedt. De belangrijkste spelregel is dat alles bewijsbaar moet zijn. Iedere stelling die voortkomt uit een vorige bewezen stelling moet op haar beurt weer controleerbaar bewezen zijn. Alleen wordt deze harde consequentie, die ons vertrouwen inboezemt, want sjoemelen is dus niet mogelijk, aan het begin van de opeengestapelde bewijzen met voeten getreden. Uitgangspunt van deze piramide is namelijk een aantal onbewezen stellingen die axioma’s worden genoemd.Wat hij een formidabel onmenselijk systeem noemt is dus gebaseerd op menselijke intuïtie.

  Verder lezen

Een poging vrouwen te begrijpen  

 

Met een blanke academisch gevormde Nederlandse vrouw sprak ik over de discussie van de dag: seksueel misbruik van vrouwen, kortweg #MeToo. Tegelijkertijd correspondeerde ik over hetzelfde onderwerp met een Nederlandse vrouw met, naar ik aanneem Noord-Afrikaanse roots, en een eigen website. Opmerkelijk was dat mij daarbij persoonlijk werd verweten de oorzaak van dat misbruik te zijn omdat ik een blanke man ben die behoort tot wat ik kortweg maar het systeem zal noemen.

In dat woord worden verschillende zaken samengevoegd. In de eerste plaats mijn herkomst  die mij tot een blanke man bestempelt en in de tweede plaats onze kapitalistische vrije markt economie die tot grote welvaart in westerse landen heeft geleid en tegenwoordig ook daarbuiten.

Wat ik begrijp van hun stelling is dat het kapitalisme, dat uit de westerse wereld stamt, tot machtsposities leidt waarbij de zwakkere vrouw door de man seksueel wordt misbruikt. Bovendien is in dat systeem vervolging via de juridische weg onvoldoende, omdat politie en justitie de klachten en aangiften niet serieus nemen, geleid als zij worden door het soort mannen als ik. Daarbij durven misbruikte vrouwen hun klachten niet te uiten omdat ze vrezen voor hun baan of toekomstige baan aangezien in het systeem mannen zoals ik de macht hebben.  Verder lezen

Life style in Watou  

 

Watou, een dorpje in de Vlaamse Westhoek aan de Franse grens, is voor mij vele herinneringen aan meer dan boeiende kunstervaringen. Jarenlang een combinatie van beeldende kunst en poëzie die mij tot grote ergernis of ademloze bewondering bracht. Nimmer saai, altijd boeiend en vernieuwend. Dat wil zeggen sinds de dichter Gwy Mandelinck met zijn vrouw Agnes als organisatoren en bezielers optraden. Toen zij moesten afhaken en de plaatselijke middenstand vreesde in de vergetelheid te zullen raken, werd de scepter overgenomen door officiële gesponsorde conservatoren.

 

Het resultaat heb ik dit jaar opnieuw mogen aanschouwen. Ik ergerde me niet meer aan gedurfde experimenten en was niet meer ontroerd door onverwachte schoonheid. Saaiheid en voorspelbaarheid alom. Zoals een bevriende Vlaamse kunstenaar het uitdrukte: Life style. Maar het schijnt dat er meer bezoekers komen dan vroeger, dus het economisch doel is bereikt.

 

Het artistieke concept van Mandelinck is een trucje geworden. Verder lezen