Alle berichten van Theo Monkhorst

Over Theo Monkhorst

Theo Monkhorst was journalist, politiek adviseur, politicus en columnist. Sinds 2005 heeft hij vijf romans, vier bundels gedichten, een bundel vertaalde poëzie, twee toneelstukken en een groot aantal columns en korte stukken gepubliceerd. Hij werkt aan een nieuwe roman en nieuwe gedichten

Het solidariteitspercentage

 

Vijftig procent van de mensen op de intensive care is onder de vijftig jaar, lees ik. De helft. Evenveel dus boven de vijftig jaar. Ik ben boven de tachtig, dus de kans dat ik op de intensive care terecht kom is misschien dertig procent. Dat is mooi – dacht ik in een opwelling. Tot nu toe begreep ik dat bijna iedereen oud en zeer oud was die op de ic terecht komt.

Die opwelling was wat ik in mijn vorige column een primitieve reflex noemde. Een onderbuik reactie, zonder de correctie door het gezonde verstand of een moreel oordeel. Ook een egoïstische reactie waarbij ik alleen aan mijzelf denk.

Het valt enigszins te vergelijken met het ontduiken van belasting. Ook egoïstisch, want wie belastingen ontduikt tot eigen gerief, zorgt voor minder opbrengst voor de staatskas, waardoor anderen dus meer moeten betalen om dezelfde inkomsten voor de staat te bereiken.

En hamsteren. Een primitieve reflex van de holenmens die met een berg voedsel in zijn hol kruipt in afwachting van het verdwijnen van de vijand. Een beschaafd mens, dus iemand die zijn verstand gebruikt of een moreel oordeel heeft,  begrijpt dat hij beter samen kan werken met anderen om de vijand te verslaan.

Het probleem is dat als mensen in de stad – die dus gemakkelijk bij een winkel kunnen komen – veel meer voedsel inslaan dan zij voor een aantal  dagen nodig hebben, de kans bestaat dat anderen hun portie voor diezelfde dag mislopen. Niet omdat er geen voedsel is, maar omdat de aanvoer problemen oploopt, zeker als het aantal zieke chauffeurs  groter wordt. In het ergste geval kunnen mensen een of twee dagen hun buikje niet vol krijgen, terwijl anderen alleen de keuken in kunnen door over de voorraad heen te klimmen.

De Koning en de Koningin en ook premier Rutte hebben ons een boodschap gestuurd waarin de solidariteit centraal staat. Dat betekent zo veel als voor elkaar zorgen. ‘Het gezamenlijke belang gaat boven het eigen belang,’ aldus Mark Rutte. Zij danken alle mensen die solidair zijn, zoals zorgverleners en anderen die de maatschappij draaiende houden. Terecht. Maar hoeveel zijn niet solidair? Ongeveer hetzelfde percentage als het aantal vijftigers en jonger die op de ic terecht komen? Gezien de lege schappen schat ik meer. De vraag is: hoe kweek je gezond verstand? De centrale vraag in iedere democratie.

Wat sterker is dan het virus

  

Het virus drijft ons uit elkaar. Niet meer dan wat genetisch materiaal in een jasje van eiwit dat een cel kaapt. Dit soort niksige flufjes vervullen mij met eerbied en angst. Het ontregelt mijn bestaan en dat van mijn medemensen. Mensen die gek worden als ze langere tijd gedwongen alleen zijn, opgesloten in zichzelf. Want de mens is nu eenmaal een kuddedier.

Maar het bedreigt ons niet alleen geestelijk, ook fysiek. Want wij hebben elkaar nodig om voedsel te produceren. We hebben dokters, verplegers en ziekhuizen nodig om het virus te bedwingen, wetenschappers om een vaccin te ontwikkelen. En natuurlijk politiemensen om te zorgen dat wij in onze gekheid elkaar de hersens niet inslaan. Maar zolang er geen vaccin bestaat sterft het virus alleen door mensen te scheiden.
De paradox is dus dat wij in onze eenzaamheid, die in strijd is met onze menselijkheid, de mensheid kunnen redden van een potentieel dodelijk virus. Tot in het absurde doorgevoerd: door in eenzaamheid gek te worden en ons uit te hongeren redden wij de mensheid. Verder lezen

Waarom Baudet niet deugt

 

Ik heb iets uit te leggen. ‘Baudet deugt niet’ schreef ik op Facebook en kreeg veel bijval, maar ook kritiek. Eén reactie op Facebook was dat ik niet moest bijten. Een vriend nam mij de uitspraak kwalijk en wees op mijn voorbeeldfunctie als oud-politicus en dat ik mij bovendien met deze uitspraak in dezelfde groep rangschik als de anti-fascistische vrouw die opriep T. Baudet dood te schieten en de Groningse hoogleraar die had geschreven dat Volkert moest komen. Vooral dat laatste is nogal een stevige beschuldiging van een vriend.

Maar voordat ik nu op dezelfde toon repliceer, zie ik het als mijn taak uit te leggen waarom ik vind dat Baudet niet deugt. Want dat blijf ik vinden en schrijven.

Eerst het woord ‘deugen’. Volgens Van Dale betekent dat ‘braaf zijn, goed oppassen.’ Ik vind met mijn gewraakte uitspraak dus dat T. Baudet niet braaf is en niet goed oppast. Het zou mij niet verwonderen als hij dit zelf zou onderschrijven, met zijn ijdele ironie. Hoe het ook zij, dat een dergelijke constatering vergelijkbaar is met de uitspraken die oproepen tot moord gaat natuurlijk veel te ver. Zelfs als ik mensen met mijn uitspraak zou inspireren zich tegen Baudet te verzetten betekent dat nog niet dat ik hen zou oproepen tot moord. Als iemand mij dat aanwrijft wil hij mij dus op onheuse gronden de mond snoeren in een politiek debat. Dat laat ik natuurlijk niet gebeuren.

Vandaar deze poging uit te leggen waarom ik vind dat Baudet niet deugt. Verder lezen

Tips voor Rob Jetten

 

Rob Jetten, de nieuwe fractievoorzitter van D66 heeft nog geen verpletterde indruk gemaakt. Hem wordt vooral het herhalen van een mantra verweten. Maar het is nog wat te vroeg om hem nu al te beoordelen. Geef hem nog wat tijd. Hoewel …, hoeveel tijd heeft hij nog?

Anders geformuleerd, hoe lang heeft het huidige kabinet Rutte III nog? Met de krapst mogelijke meerderheid in de Tweede en Eerste Kamer is het onzeker of het de vier jaar zal volmaken. Zeker als het routinier Pechthold als steun mist.

Wat gaat Rob Jetten doen? Kiest hij voor volwaardige steun aan het regeerakkoord, of zal hij proberen zich alvast voor te sorteren als nieuwe politieke leider van D66 na de volgende verkiezingen?

Om hem met het laatste te helpen heb ik nagedacht over de standpunten die hij kan innemen om D66 van het wat stoffige imago af te helpen. Want dat is nodig. Jarenlange steun aan wat als het VVD beleid van Rutte wordt gezien maakt zijn startpositie bij de volgende verkiezingen niet sterk. Niet alleen hebben D66 ministers en fractie geholpen de oude kroonjuwelen om zeep te helpen, ook hebben zij het vermaledijde afschaffen van de dividendbelasting gesteund, zij het tandenknarsend. Loyaliteit is eervol maar wordt niet altijd begrepen. Dus is er een frisse nieuwe boodschap nodig. Met daarin de volgende punten. Verder lezen

De wetenschap als opperpriester  

 

Dit najaar verschijnt een vuistdikke dubbelroman van mijn hand – mijn zesde en zevende. Titel: De zegen van weemoed. Volgens de flaptekst gaat het over een bizarre familiekroniek van bijna een eeuw en zo is het ook, inclusief twee wereldoorlogen en een tragische liefde. Maar enigszins verscholen staat dat het ook over de toekomst gaat.

 

Over de visie van de protagonist op de toekomst van de maatschappij onder regie van de wetenschap, ga ik hier iets verklappen.

 

Pieter Fransman, de hoofdpersoon, noemt in een brief aan zijn kleinzoon de wiskunde een merkwaardige onmenselijke wetenschap. Volgens hem is het een systeem dat geheel op basis van eigen spelregels wordt gestuurd en los staat van de waarneembare werkelijkheid. Een systeem dat bovendien haar eigen spelregels overtreedt. De belangrijkste spelregel is dat alles bewijsbaar moet zijn. Iedere stelling die voortkomt uit een vorige bewezen stelling moet op haar beurt weer controleerbaar bewezen zijn. Alleen wordt deze harde consequentie, die ons vertrouwen inboezemt, want sjoemelen is dus niet mogelijk, aan het begin van de opeengestapelde bewijzen met voeten getreden. Uitgangspunt van deze piramide is namelijk een aantal onbewezen stellingen die axioma’s worden genoemd.Wat hij een formidabel onmenselijk systeem noemt is dus gebaseerd op menselijke intuïtie.

  Verder lezen