Categorie archief: Artikelen

China toont zijn ware gezicht

 

Met een sluwheid waartoe alleen een dictatoriaal geleid land in staat is, heeft China afgelopen week de vrijheid in Hong Kong met één slag om zeep geholpen. De Chinese communistische partij kondigde in mei aan dat zij voor Hong Kong met een nieuwe veiligheidswet zou komen onder het mom om de rust in de stad te herstellen. Zakenlieden die gebaat zijn bij rust in Hong Kong en het idee toejuichten, werden opgeroepen om de lof te zingen van Pekings ingreep. Terwijl zij dat deden, wisten zij echter nog helemaal niet wat die wet precies inhield. Ook toen het Chinese volkscongres – het nepparlement dat president Xi Jinping gebruikt om aan zijn besluit over de veiligheidswet een democratisch tintje te geven -, op 30 juni met de wet akkoord ging, hielden de Chinezen de (naargeestige) bijzonderheden van de nieuwe wet geheim.

Het eigen wetgevend parlement in Hong Kong, vrijwel geheel samengesteld door leden die al op de hand waren van Peking, werd evenmin gekend in de opzet van de wet. Maar op 1 juli, de dag dat deze onmiddellijk van kracht werd, bleek hoe streng ze was. Het bewaken van de veiligheid in de stad is nu een volledig Chinese aangelegenheid geworden, toevertrouwd aan een hardliner die in China zelf zijn effectiviteit heeft bewezen door onrust in Wuhan de kop in te drukken. Door deze bevoegdheid is de nieuwe wet in flagrante strijd met de overeenkomst die China en het Verenigd Koninkrijk in 1997 ondertekenden bij de overdracht van de soevereiniteit van Hong Kong aan China. Hong Kong kende onder Brits bestuur geen democratie, maar de vrijheden die de stad onder haar bewind kende zouden in stand blijven, waaronder misschien wel het allerbelangrijkste, onafhankelijke rechtspraak gebaseerd op het Britse recht als garantie tegen een willekeurige staatsmacht. Verder lezen

Johan Derksen? Incident of serieus probleem

 

Gezegend is het land, waar in barre tijden van ernstige gezondheidsproblemen en economische neergang een flauwe grap van een oubollige voetbalcommentator wekenlang het nieuws domineert. Johan Derksen, voornaam lid van een praatprogramma over voetbal, maakte een grap over een zwarte rapper, die zich na een indrukwekkend betoog over racisme had verstout iets buitengewoon onvriendelijks te zeggen over zwarte piet. Akwasi, zoals de rapper heet, was er snel bij om zijn verontschuldigingen aan te bieden, maar Derksen nam hem in zijn praatprogramma Veronica Inside onder vuur. Bij een foto van zwarte piet vroeg hij zich af of de regie zeker wist dat het Akwasi niet was. Flauwe grap, maar zonder de huidige enorme aandacht voor racisme zou het nauwelijks een rimpeling hebben veroorzaakt. Er worden wel heftiger dingen beweerd in dit praatprogramma.

De gevolgen waren in dit geval pittig. Weldenkend Nederland viel over Derksen heen, adverteerders trokken zich terug, grote ruzie bij deelnemers en makers van het programma. Wat bovendien opviel was dat in brede kring tot vervelens toe werd geroepen dat Derksen geen racist is. Verder lezen

Ramp dreigt voor Berlijnse horeca

 

Het zou 32 graden worden afgelopen zondag en dus zette ik met een vriendin koers naar de Schlachtensee, een van de vele meren die de stad rijk is. Het is een populaire plek. Kinderen vermaken zich in de speeltuin, men zwemt en ligt te zonnen, en dit alles staat in het teken van een mooie horecagelegenheid van het wijnhuis  Lutter&Wegner. Langs het water een Biergarten met lange banken en zelfbediening, iets hoger gelegen een elegant restaurant met enorm terras, de Fischerhütte.

We hadden gereserveerd, want normaal gesproken kun je daar op een stralende zondagmiddag moeilijk terecht. Sinds half mei zijn de restaurants in Berlijn weer open, tafels op gepaste afstand van elkaar, naam en telefoonnummer achterlaten, bediening met mondkapjes. Ik ben iemand die veel en graag uit eten gaat en op terrassen zit, en het is opvallend, je krijgt tegenwoordig altijd een plaats. Want ondanks de versoepeling is meestal maar een derde van de tafels bezet.

Waar ligt dat aan? Durven mensen het risico niet aan? Vinden ze het niet gezellig? Hebben ze door zaken als arbeidstijdverkorting en werkloosheid geen geld om erop uit te gaan? Of hebben ze er bezwaar tegen hun gegevens achter te laten? Mij interesseert dat niets, het is alleen voor het geval zich een besmetting voordoet, dus dat lijkt me vooral verstandig. Maar zo denkt niet iedereen erover. Mensen in mijn omgeving die de DDR nog hebben meegemaakt voelen er meestal niets voor en ook sommige jongeren (zowel Nederlandse en als Duitse) ervaren het als een schending van hun privacy of `voelen zich een misdadiger´, las ik. Verder lezen

Het demasqué van de VVD

 

 

‘Asfalt, veiligheid en goede financiën. Dat zijn de klassieke VVD-thema’s. Pas toen we daarop terugvielen, werden we de grootste’. Aldus voormalig staatssecretaris Fred Teeven deze week in een interview in de NRC.

Nu zegt Teeven wel vaker ondoordachte dingen, maar ditmaal kwam het recht uit zijn hart. Net als zijn ontboezeming in 2017 dat hij bewust bezuinigde op de rechtsbijstand, ‘waardoor advocaten minder tijd hebben voor hun cliënt, zodat de verdediging niet veel meer voorstelt en de straffen hoger uitvallen’.

 

Voor mij is dat het demasqué van de VVD. Asfalt op plaats 1. En lacherig doen over klimaat en milieu. ‘Dat verkocht destijds voor geen meter’. En: ‘Ik krijg dit najaar een kleinkind, dus ik snap ook wel dat ik mijn afval moet scheiden. Maar daar houdt het toch wel op’.

 

En dan is deze egotripper nog verbaasd dat hij te licht is bevonden voor de Raad van State. Ook  staatssecretaris was, achteraf gezien, eigenlijk te min voor hem. ‘Ik had minister willen worden’.

 

De nummer 3 van de VVD (in 2010) heeft alvast zijn autobiografie gepubliceerd. Na zijn gedwongen aftreden en een kort intermezzo als buschauffeur is hij nu lobbyist aan het Haagse Lange Voorhout.

 

Lobbyen is een vak dat tact, geduld en inlevingsvermogen vergt.

Ik houd mijn hart vast.

CORONA: VOOR WIE ZIJN DE RESTVERSCHIJNSELEN?

 

Iedereen kan Covid-19 krijgen. In die zin maakt het virus geen onderscheid. Ben je rijk, ga je naar Noord-Italië op wintersportvakantie. Ben je arm, woon je dicht op elkaar gepakt in een asielzoekerscentrum waar covid-19 is uitgebroken. Maar wie betalen, ziek of niet ziek, uiteindelijk de rekening van corona? Dat konden we raden, toch?

 

Vrouwen om te beginnen. Ze worden met de lockdown vaker slachtoffer van huiselijk geweld. En neem Somalië, waar genitale verminking nog vaak voorkomt. Daar zorgt de lockdown er voor dat veel meer vrouwen en meisjes genitaal worden verminkt: ze worden massaal slachtoffer van grootschalige huis-aan-huisacties.

Zwarte Afro-Amerikanen om een volgende groep te noemen, veel meer dan hun witte landgenoten: het coronavirus maakt onder dit deel van de Amerikaanse bevolking veel meer slachtoffers.

Jongeren dan: de arbeidsmarkt zit voor schoolverlaters bijna op slot als gevolg van de economische recessie, waarin we nu zitten. En van die schoolverlaters hebben degenen met de laagste opleiding natuurlijk weer minder kans op werk dan hun leeftijdgenoten met meer opleiding.

De werkloosheid loopt op en dat betekent dat de flexwerkers en de laagst opgeleiden het eerste hun baan verliezen. En bovendien gaan de klappen vallen waar zij vaak nog een baan kunnen krijgen: in de horeca en in de toeristische sector.

Op de scholen, die langzaamaan de poorten weer openen, is de corona-lockdown het meest fnuikend voor de leerlingen met een taalachterstand of andere leerproblemen, denk aan de kinderen met ouders die geen of slecht Nederlands spreken.

Kortom, het is met corona net als met alle andere rampen: de kans dat je wordt getroffen en echt in de problemen komt, is groter als je armer bent en aan het kortste eind van de macht trekt.

 

Dus kabinet, hoezo miljarden in zombiebedrijf KLM storten?