Categorie archief: Artikelen

Verbazing over Nikkie  

 

Je valt in deze communicatiezwangere wereld niet meer zo snel ten prooi aan opperste verbazing. Ik zal wellicht een paar afslagen hebben  gemist, maar de kwestie rond ene Nikkie de Jager deed mij de afgelopen week toch nogal heftig van de ene verbazing in de andere vallen. Die verwondering heeft enerzijds te maken met het feit dat het anno 2020 kennelijk nog mogelijk is iemand te chanteren met een achtergrond als transgender. Natuurlijk wordt er in een groot deel van de wereld nog heel anders gedacht over homofilie en transgenderschap, maar dat je met een afwijkende geaardheid nu nog gechanteerd kan worden, is onbegrijpelijk.

Toch is de 25-jarige Nikkie om  die reden in ieder geval eerder ‘uit de kast’ gekomen  dan haar bedoeling was. Wanneer ze dan wel van plan was haar veel eerdere en inmiddels volledig  gerealiseerde transformatie bekend te maken, is niet duidelijk geworden.

Nog verbazingwekkender is het feit dat de ‘coming-out’ over vrijwel de hele wereld zo ontzaglijk veel aandacht heeft gekregen. Natuurlijk ging het los op de sociale media, maar ook andere nieuwsbrengers, inclusief als zeer serieus te boek staande kranten, besteedden opmerkelijk veel aandacht aan het fenomeen Nikkie. Zij vraagt niet wereldwijd aandacht voor armoede, het klimaat, vluchtelingen, tienermoeders of enig ander groot sociaal probleem. Nee, Nikkie de Jager, is een make-upartieste, die op You-Tube vooral vrouwen en meisjes laat zien hoe je je gezicht prachtig kan beschilderen. En dan doet ze kennelijk buitengewoon goed, want ze heeft  op You-Tube bijna 13 miljoen volgers. En haar coming-out-video werd maar liefst 24 miljoen keer bekeken.

Het behoeft geen betoog dat ze van die activiteiten behoorlijk rijk is geworden. Daar is niets tegen. En het hoeft ook geen negatief teken te zijn van het huidige tijdsbeeld. Maar het betekent wel dat zich via de sociale media steeds meer een aparte wereld ontwikkelt, waarin wereldwijde en overheersende aandacht voor grote humanitaire vraagstukken naar de achtergrond verdwijnt.

Hiep hiep hoera voor Bill Gates  

 

Meestal erger ik me groen en geel aan providers, zoals ze genoemd worden. KPN was een ramp, vandaar Xs4all. Google steelt al je data, daarom Firefox. En natuurlijk Duck duck go als zoekmachine.

Microsoft is pure geldklopperij, dus dan maar een illegale versie.

 

Maar wat Microsoft betreft herzie ik mijn mening. Twee dagen geleden kreeg ik een bloedstollende waarschuwing dat Windows 7 met onmiddellijke ingang niet meer werd ondersteund. Ik diende direct Windows 10 aan te schaffen, anders zou ik worden overstelpt met virussen en malware.

 

Nu vond ik die melding al best sympathiek. Want Bill Gates weet heel goed dat ik een illegale versie heb. Dat meldt hij me namelijk tweemaal per jaar. Ik schrik dan even en ben bang dat ik word afgesloten of zelfs een boete krijg. Maar nee, hoor, er gebeurt niets en Bill en ik gaan beiden over tot de orde van de dag.

 

Ik internet nu al twee dagen onbeschermd en kijk angstig of de boeven al hebben toegeslagen. Niks daarvan. Sterker nog: wat verschijnt er opeens op mijn scherm: “Update 1 van 4 wordt geïnstalleerd”. En daaronder: “Schakel uw computer niet uit”.

 

Daar heb je dus mijn goede oude vriend Bill weer! Hij is me niet vergeten. Goedmoedig brengt hij, zelfs ná doomsday, nog een pleistertje aan op mijn krakkemikkig systeem. Al ben ik illegaal, dat maakt hem persoonlijk niets uit. Je stelt je leven in dienst van de liefdadigheid, of je doet het niet.

Kortom, één hoeraatje voor Bill.

 

Zelfs Bishop Auckland  

 

Wie het laatste boek van Jane Gardam heeft gelezen (Op de klippen) kent Bishop Auckland een beetje. Een mijnwerkersstadje in Durham, in het Noordoosten van Engeland. Lydia komt er vandaan, de meid van de familie Marsh en vertrouweling van de 8-jarige Margaret. Bishop Auckland stemt al sinds 1912 op Labour, ook toen de mijnen dichtgingen.

En ja hoor, nu stemt men daar Conservative. Met een grote meerderheid van ruim 8000 stemmen won ene Dehenna Danison. Zij versloeg Helen Goodman, die in 2017 nog met een voorsprong van 502 stemmen de Lagerhuiszetel in de wacht had gesleept.

 

Het tekent de enorme verschuiving in de Britse politiek. De vraag is hoe Boris Johnson ermee omgaat. De eerste signalen zijn bemoedigend. Hij erkende direct dat de overlopers van Labour deze keer hun stem aan hem slechts hadden ‘geleend’ en beloofde hun vertrouwen waar te maken. Hij kondigde grootscheepse investeringen aan in de Nationale Gezondheidszorg, altijd het paradepaard van Labour. En, die lichtelijk xenofobe ex-mijnwerkers in Durham vinden het afscheid van Europa natuurlijk prima.

 

Johnson spiegelt zich in veel zaken aan zijn grote held Winston Churchill. Hij imiteert hem zelfs in mimiek en intonatie. Churchill was van nature een behoudend politicus. Maar op binnenlands terrein soms verrassend progressief. Hij keerde zich fel tegen bezuinigingen op de gewone man en verliet om die reden zelfs zijn politieke partij. Dat past bij een aristocraat van het platteland à la Downton Abbey. Hij zou ongetwijfeld geen medestander zijn geweest van Margaret Thatcher met haar harde lijn van: armoede is je eigen schuld en als je maar wil, kom je er wel.

 

Gaat Boris Johnson de lijn van Thatcher volgen of meer handelen in de geest van Chruchill? Als hij slim is het laatste. Dan kan hij de wankele en verdeelde Labour partij voor lange tijd uitschakelen.

In memoriam Henk Beereboom (1943-2019)

 

 

Onze columnist en fotograaf Henk Beereboom is overleden.

 

’Een gevoelig brein achter de camera’, zo typeerde hij zijn vriend en leermeester Dolf Toussaint bij diens overlijden, ruim twee jaar geleden. Hetzelfde kan gezegd worden van Henk, maar dan met de toevoeging: ‘scherpzinnig’.

 

Want scherpzinnig was Henk. Dat vond ook PvdA-fractieleider Joop den Uyl die hij hem in 1970 vroeg zijn persoonlijk assistent te worden. Later ging Henk met Den Uyl mee naar de overkant, als trait d’union tussen de minister-president en het parlement. Hij introduceerde daarmee de eerste ‘oog en oor’ functie in de Nederlandse politiek en was een uiterst betrouwbare bron voor veel Haagse journalisten.

 

Later ging hij naar Brussel, als lid van het kabinet van Henk Vredeling. Hij bleef in de ban van het Europese werk en toen de fameuze Henri Faas afscheid nam als hoofd van de Vertegenwoordiging van de Europese Commissie volgde Henk hem op.

 

Toen ontstond ook een passie die de rest van zijn leven zou domineren: de fotografie. Fijnzinnige portretten in zwart wit van de meest uiteenlopende karakters en figuren, uit de hele wereld. Vele prijkten in de loop der jaren op deze website.

 

Daarnaast schreef Henk ook columns, maar alleen als er een dringende aanleiding voor was. Hij bleef een zunige Drenth van geboorte. Over perikelen in de PvdA, de toestand in Griekenland, maar ook over de teloorgang van het roemruchte café De Pijpela, waar menig politicus zijn of haar afzakkertje kwam halen.

 

Henk werd op 5 december door zijn vrouw, Roty van Buuren, en talloze vrienden uitgeleide gedaan in Paviljoen De Witte, met uitzicht op een grauwe zee.

 

Roet in het eten

 

Wat is er aan de hand in Nederland?
Een wild geraas klinkt uit de boerenstand
en bouwers op het Malieveld
die eisen bergen schadegeld.
Hun woede vult het beeldscherm en de krant.

 

De stikstof moet omlaag. En wel gezwind.
We moeten ván het gas en áán de wind
met spoed naar CO-twee neutraal.
Leg dat maar uit aan Jan Modaal!
‘t Is wachten tot Tom Poes een list verzint.

 

“Vergroenen zult gij, brave consumenten.
Da’s nobel, ook al kost het heel veel centen,”

zo zeggen groene regisseurs,
“red de planeet en trek uw beurs,
want wat u heeft gespaard geeft toch geen rente.”

 

Toch is er wel iets wat mij zorgen baart.
Dat is mijn lieve trouwe witte paard.
Want wat dat beestje achterlaat
is desastreus voor het klimaat.
Hij poept zijn stikstof uit op dak en straat….

 

Moet ik als Sinterklaas fatsoen bewaren??
Mijn stoomboot niet op steenkool laten varen?
Toon ik mij ecologisch vroom
en vaar ik straks op groene stroom
om ons milieu groot onheil te besparen?

 

Moet ik een stekker-schimmel aan gaan schaffen
en mooie groene e-bikes voor mijn staf?
En moet ik roet in ’t eten gooien
door nooit meer suikergoed te strooien
omdat men mij als Sint daarvoor wil straffen?

 

Moeten mijn zwarte Pieten witte worden?
Zijn koolstofroetveegstrepen wél in orde?
Ik voel hier een gewetensstrijd!
Want waar blijft de diversiteit?
De strijd om mij is hard en heet geworden.

 

Genoeg geklaagd! ’t Wordt tijd! Ik moet op pad!
Het dak met zonpanelen wordt al glad.
De kerstman zit mij op de hielen,
op jacht naar nóg meer kinderzielen
dan hij intussen van mij heeft gejat.

 

Sinterklaas