Categorie archief: Artikelen

Amerika’s nieuwe strategie  moet China in het gareel brengen

 

De landen van de Europese Unie werden niet gehoord, laat staan dat ze gevraagd werden te participeren in het ingrijpende besluit van de Amerikaanse president Biden om door middel van een nieuw militair bondgenootschap samen met Australië en het Verenigd Koninkrijk een dam op te werpen tegen een steeds assertiever China in de Stille Oceaan. Waar de Verenigde Staten  onder het presidentschap van Trump het autoritaire Chinese bewind van Xi Jinpin op eigen houtje probeerden aan te pakken, neemt Biden de draad weer op door met bondgenoten een veel beter uitgekiende strategie te proberen de expansie van China in te dammen. Ooit werd na de Tweede Wereldoorlog door middel van de oprichting van de NAVO dezelfde indammingsstrategie succesvol beproefd om het communistische gevaar  van Rusland te keren. Maar dit keer speelt vooralsnog het verenigde deel van Europa  zelf daar geen rol in.

In het vorige week gelanceerde  akkoord wordt overigens nergens direct of officieel naar China verwezen, maar de betekenis van het Aukus (Australië-United Kingdom- United States)-akkoord kan uiteraard door de Chinezen niet worden misverstaan. Het is de toepassing van een eeuwenoud beproefd beginsel: wie de vrede wil veilig stellen, bereide zich voor op de oorlog. Hoe agressief de Chinese opstelling momenteel is blijkt wel uit de manier waarop Taiwan door China wordt bejegend. Een gewapend conflict om het eiland dat China als een eigen provincie beschouwt kan nog steeds niet worden uitgesloten, maar de kans daarop lijkt nu eerder kleiner te worden.

Voor AUKUS zijn de Amerikanen  bereid de nieuwste technologie beschikbaar te stellen. Verder lezen

Wie wil Cora over de vloer?

 

Energie-Nederland heeft een kapitale vergissing begaan. Wie haalt nu voor veel geld een mislukte VVD-minister binnen als lobbyist? Kan zij deuren openen? Het energiebeleid drastisch veranderen?

Ik dacht het niet.

Ongetwijfeld heeft Cora in haar ambtsperiode de laatste vier jaar veel mensen leren kennen. In Den Haag en ondernemingskringen. Maar de essentie van lobbyen is dat je andere mensen van mening probeert te veranderen. Niet je collega’s of zielsverwanten. Die zijn het al met je eens. Cora moet dus gaan proberen om Kamerleden van PvdA, Groen Links en Volt  een beetje af te remmen. Of Greenpeace.  Zodat ze niet al te streng zijn voor de energiesector. Zodat er nog wat te verdienen valt.

Maar wie wil nu in hemelsnaam Cora over vloer hebben? Wat voor baanbrekende, intelligente voorstellen zou zij op tafel kunnen leggen? Welke nieuwe gezichtspunten? Ik denk dat zij zich de moeite kan besparen de gang naar het Binnenhof te maken.

Nu is dat maar een klein stukje, want het kantoor van Energie-Nederland is gevestigd op Lange Houtstraat 2 te Den Haag. Precies 75 meter van de ingang van de Tweede Kamer. Maar toch, Cora, het is volstrekt zinloos. Je verdient vast 2x zoveel als minister, maar ik zou het niet doen. Je collega’s Verhagen en Zijlstra zijn ook lobbyist geworden. Eveneens met bitter weinig succes.

Daar komt bij dat je als een dief in de nacht ben weggevlucht van je eervolle ambt als minister van het Koninkrijk. Die smet zal je jarenlang blijven achtervolgen. Zodat alle deuren voor je gesloten blijven.

 

Er zijn meer rare mensen dan gedacht

 

In normale tijden valt het niet zo op. Maar het is er en heeft altijd bestaan: met een bepaald gedeelte van de bevolking is iets mis. Ze leven aan de rand van de samenleving, ze stemmen niet, hebben waanideeën of zijn analfabeet. Hoeveel het er zijn? Iets van een half of een heel procent, dacht ik altijd.

Nu, in coronatijd, blijkt het rond 10 procent te zijn. Virusontkenners, vaccinatieweigeraars, complot-aanhangers en nog zo wat. Het is verbijsterend te zien hoe groot deze groep is. Vroeger hielden ze een beetje hun mond en had je er weinig last van. Maar nu? Bijna elke dag op de TV en in de kranten.  En nog gevaarlijk ook.

Wat ook opvalt dat dit verschijnsel is doorgedrongen tot het parlement. Bij figuren als Baudet en van Haga is duidelijk een steekje los. De grootste onzin kramen zij uit. Vroeger zat er in een of andere gemeenteraad wel eens een malloot, maar bij mijn weten nog nooit in de Tweede Kamer. Misschien op boer Koekkoek na.

Dit is wat mij het meeste opvalt, na anderhalf jaar Corona. Aanvankelijk was het meer de verregaande incompetentie van mensen als de Jonge, Rutte, Grapperhaus, het ministerie van VWS en de GGD die in het oog sprong. Die nam vaak onthutsende vormen aan, maar daar zijn we inmiddels aan gewend. Niemand kijkt meer op als de Jonge weer een uitglijer maakt. Wie recent het interview met hem in de Volkskrant heeft gelezen, weet dat het een ijdele praatjesmaker is. Het is een schande dat die man er nog steeds zit en elke dag opnieuw grote schade aanricht. Laat het nieuwe kabinet maar snel aantreden, met nieuwe, frisse en capabele mensen.

Er is ook een lichtpuntje. Dat is de internationale wetenschap, die in recordtijd heeft gezorgd voor diverse uitstekend werkende vaccins en behandelmethoden. Vaak op eigen initiatief. En dat is maar goed ook, want je moet er niet aan denken dat de EU, of in een eerder stadium Trump zich ermee had bemoeid. Dan zaten we nu nog in de chaos.

 

Blunderend naar de eindstreep

door Marjolijn Uitzinger

Duitsland gaat naar de stembus, op 26 september. Een nieuwebondsdag moet worden gekozen en vervolgens een nieuwebondskanselier. De afgelopen jaren leidde dat nooit tot verrassingen, Angela Merkel en haar CDU/CSU partij kwamen steevast als winnaar uit de bus. Maar het tijdperk-Merkel is voorbij en de verkiezingen worden interessant – veel interessanter dan een paar maanden geleden werdverwacht.

Zijn het grote politieke issues die bepalend zijn voor de uitslag? Leveren die interessante ideologische discussies opwaar wil Duitsland heen de komende jaren, hoe gaat het landom met de prangende vragen van deze tijd? Waarop kunnen de Duitse kiezers hun beslissing baseren? Weten ze waar ze aantoe zijn, met de partijen en hun kandidaten?

Vergeet het maar. De verkiezingsstrijd heeft geen echt onderwerp. Ja, corona natuurlijk, moet er een inentingsplichtkomen, en de klimaatverandering, vooral ingegeven door de waterramp. Thema´s die geen werkelijke strijdpunten zijn en uiteindelijk niet krachtig genoeg om het stemgedrag tebepalen. Dus gaat het om andere dingen: om presentatie, om uitglijders, om indrukken, en dan vooral van degenen die de komende vier jaar regeringsleider willen zijn.

Twee van de drie politici, die naar voren zijn geschoven als opvolger van Merkel, blunderen zich door de verkiezingsstrijd en het lijkt niet ondenkbaar dat, waar twee honden vechten omeen been, de derde straks zit te glunderen in het Kanzleramt.Volgens de meest recente opiniepeilingen vindt nog maar 29 procent van de kiezers brekebeen Armin Laschet (CDU) geschikt als kanselier, 8 procent minder dan bij de vorige peiling. De saaie maar degelijke SPD-lijsttrekker Olaf Scholz streeft hem voorbij, en komt op 34 procent. De derdekandidaat, even onhandig als Laschet, is bondsdag-afgevaardigde en partijvoorzitter van de Groenen Annalena Baerbock. Slechts 20 procent ziet in haar de opvolgster van Merkel. Verder lezen

Politiek lijdt aan beeldvorming

 

Beeldvorming heeft natuurlijk altijd een rol gespeeld in de politiek, maar door televisie en sociale media is het belang ervan ontegenzeglijk groter geworden. In mijn eerste jaren als parlementair redacteur voor een groep dagbladen in het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw was beeldvorming nog geen zaak van groot belang. Er was wel enige zorg over de askegels die geregeld op het pak van Joop den Uyl terechtkwamen, binnen de PPR werd stilletjes de vraag gesteld of de aardappel in de keel van aanvoerder Bas de Gaay Fortman geen afbreuk deed aan het imago van de partij. En binnen de PvdA was er enerzijds bewondering voor het spijkerpak van staatssecretaris Jan Schäfer (‘in straaljagers kun je niet wonen’), maar men was ook bevreesd dat deze uitmonstering de partij een wat al te populistisch imago zou geven. Natuurlijk waren politici er ook toen op uit om zich zo voordelig mogelijk te manifesteren, maar het debat werd er geenszins door gedomineerd.

Pas toen ik eind jaren zeventig correspondent in Amerika werd, kwam ik in aanraking met de uitwassen van het perfectioneren van het politieke plaatje. Verder lezen