Categorie archief: Artikelen

Het einde van het ik-tijdperk

 

Het ik-tijdperk loopt  tegen zijn grenzen aan. De mens, dat wil zeggen jij en ik, begint te ontdekken dat het individualisme, samenhangend met de vrije markteconomie en ongebreidelde groei, eindig is en dat we ons  anders moeten gaan gedragen op straffe van de ondergang. Teneinde rampen te voorkomen zullen jij en ik en miljarden anderen bereid moeten zijn hun individuele vrijheden deels in te leveren aan gekozen of ongekozen autoriteiten. Op drie niveaus: micro, meso en macro.  Als COVID–19 ons iets heeft geleerd, is het dat.

Hier in grote lijnen het waarom. Eerst het micro niveau.

COVID-19 heeft ons geconfronteerd met het bestaan van een virus dat ons bedreigt in ons bestaan. Natuurlijk wisten wij van het bestaan van virussen, we kennen de verhalen van de de pest en de Spaanse griep. Maar dat zijn verhalen van lang geleden. De moderne tijd heeft ons technologie gegeven die ons vrijwaart van virussen – dachten wij. Wie het begin van de COVID pandemie beziet herkent het ongeloof. Individuele mensen en autoriteiten – op een aantal virologen na – ontkenden het gevaar en traden niet op. Pas toen de omvang duidelijk werd begon men maatregelen te nemen, of bleef het ontkennen. Wat dat laatste betreft is het opmerkelijk dat de ontkenning vooral plaats vindt door populistische conservatieve regeringen en populistische, rechts radicale, groepen. Daar kom ik op terug.

Laat ik mijn eigen ervaring met COVID als voorbeeld nemen. Verder lezen

Biden krijgt genoeg kansen nu het doek voor Trump valt

 

Wat Donald Trump de komende tijd ook in gang zal zetten om de nieuwe president Biden dwars te zitten door ongefundeerde beschuldigingen voor de rechter te brengen, toch mag van één zekerheid worden uitgegaan. Nooit zullen  Amerikaanse rechters zo’n duidelijke  uitspraak van de kiezers als Biden nu gekregen heeft, kunnen  verwerpen. Met waarschijnlijk 306  kiesmannen, wanneer de resultaten van de resterende staten binnen zijn (evenveel als Trump kreeg in 2016) en bijna 75 miljoen stemmen, heeft Biden gescoord op een manier die nooit eerder in de Amerikaanse geschiedenis is vertoond.

Er is  gezegd dat de Democraten met een veel jongere frisse kandidaat aan de slag hadden moeten gaan en Biden had mede daarom bij de voorverkiezingen begin dit jaar een ronduit zwakke start in vergelijking met andere veel belovende kandidaten als Bernie Sanders en Pete Buttigieg.  Maar nu blijkt Bidens lange ervaring in de hoogste regionen van de Amerikaanse politiek een enorm voordeel te zijn om in ongekend moeilijke omstandigheden zijn gezag in Washington te vestigen. Verder lezen

De ramp Trump is nog niet over

 

De zuchten van opluchting waren ontelbaar de afgelopen dagen. De nederlaag van zittend president Donald Trump is ondanks alle ongefundeerde protesten uit Republikeinse kring volkomen duidelijk. Joe Biden is de nieuwe president en dat stemt buiten de bittere Republikeinse kiezers, het Kremlin, rechtse complotdenkers en nog wat potentaten tot grote tevredenheid. We mogen rustig stellen dat het monster is verslagen, want Trump was een ramp.

Ook in het fatsoenlijke deel van de wereld werd wel gehoord dat Trump toch wel veel heeft bereikt en in ieder geval zijn beloftes heeft waargemaakt. Welke beloftes? Hij heeft tal van maatregelen genomen ten nadele van de zorg voor het klimaat, hij heeft het migratiebeleid aangescherpt met als gevolg dat onder meer 500 migrantenkinderen zonder hun ouders zitten opgesloten, de economie heeft hij op basis van door zijn voorganger Obama genomen maatregelen verder aangezwengeld, zij het ten koste van het milieu, hij heeft zijn poenerige vrienden nog rijker gemaakt dan ze al waren. Het gros van  de Amerikanen is met dit alles helemaal niets opgeschoten. Concreet is de verhuizing van de Amerikaanse ambassade in Tel Aviv naar Jeruzalem, maar daarmee is de rust in het Midden-Oosten geenszins gediend. Verder lezen

Armoede in Nederland

 

Er zijn in Nederland een half miljoen huishoudens die een problematische schuld hebben. Dat is elk 14e gezin, of éénpersoonshuishouden. Bij deze mensen stapelden de afgelopen vijf jaar – zo lang duurt het voor de meesten hulp zoeken – de ongeopende brieven zich op. Met aanmaningen en boetes van de woningcorporatie, de energieleverancier, de belastingdienst, de telefoonprovider en de postorderbedrijven.

 

Als de ellende helemaal niet meer is te overzien, melden ze zich voor schuldsanering. Hun schuld is dan al opgelopen tot gemiddeld 40.000 euro. De verwachting is dat het huidige aantal van 500.000 mensen de komende maanden snel zal oplopen door de economische recessie waarin we terecht zijn gekomen.

Als je in de schuldsanering zit, dan houd je van je inkomen minder over dan de bijstandsnorm. Dat betekent dat je zo’n 900 tot 950 euro in de maand hebt, waarvan je alles moet doen: wonen, stoken, eten, kleden, ontspannen.

Het is druk bij de voedselbanken, en het wordt alleen nog maar drukker.

 

En dan heb je nog de mensen die niet eens bij de voedselbank terecht kunnen. De mensen zonder verblijfsvergunning, bijvoorbeeld, die los werk deden als schoonmaker of in de horeca, maar nu op straat staan. Arbeidsmigranten, die nu geen werk meer hebben, maar evenmin terug kunnen door de reisbeperkingen. Ontheemden, daklozen. Het Rode Kruis schat deze groep in ons land op 25.000. In Nederland leven dus 25.000 mensen die voedselhulp nodig hebben van het Rode Kruis. Daar gaat deze organisatie zich nu voor inzetten.

 

Voor wie dacht dat voedselhulp van het Rode Kruis alleen bestemd was voor andere delen van de wereld, zoals oorlogsgebieden of landen die getroffen zijn door natuurrampen, is het de hoogste tijd om wakker te worden.

 

Het gironummer van het Rode Kruis voor de voedselhulp in Nederland is 7244.

 

Eindelijk groen licht voor Berlijns rampvliegveld

 

Beter laat dan nooit: na 9 jaar vertraging wordt de nieuwe luchthaven van Berlijn op 31 oktober dan toch werkelijk geopend. Drie keer zo duur als gepland, namelijk meer dan 7 miljard, en nu alweer te klein. Er moet meteen geld bij. De grappen over het rampvliegveld zijn niet te tellen. Vooral in de rest van Duitsland bescheurt men zich over het gesukkel in de hoofdstad en ook de Berlijners zelf zijn er als de kippen bij om af te geven op het bestuur, dat zich bij grote projecten altijd feilloos in de nesten weet te werken.

De lijst omvatte meer dan duizend gebreken: van te korte roltrappen tot miskleunen van het management, smeergeld en vriendjespolitiek bij het verlenen van opdrachten, een leidinggevende constructeur die gewoon technisch tekenaar bleek te zijn, kabels die niet deugden, haperende bagage-afhandeling. En vooral problemen met de brandveiligheid, zoals schroeven en bouten die konden smelten bij brand, automatische deuren die in geval van nood niet opengingen en weigerende sprinklerinstallaties.

De `Pannenflughafen´wordt het genoemd, hoewel het vliegveld officieel Willy Brandt heet, maar die naam is bij de Berlijners nooit ingeburgerd. Verder lezen