Categorie archief: Artikelen

Het leed dat file heet  

 

Er zijn van die discussies die al decennia lang steeds weer opborrelen zonder dat er ooit een echte beslissing uit voortvloeit. Wellicht heeft het te maken met wat nieuwe gezichten op het politieke veld (Jetten, Klaver, Dijkhof, Marijnissen) dat op dit moment minstens vier van die ’eeuwige’ discussies weer terug zijn van weggeweest. Het gaat ineens weer over kernenergie, de gekozen burgemeester, euthanasie bij wilsonbekwamen met een wilsbeschikking en  het rekening rijden. Allemaal boeiende discussies, waarvan er merkwaardig genoeg maar één een onomstreden gunstig effect zal sorteren.

Kernenergie kan zeker bijdragen aan een beperking van de CO2-uitstoot, maar het afvalprobleem en de kosten vormen een geweldige handicap. Bovendien leidt het de aandacht af van even schone alternatieven als zonne- en windenergie. Maar dé oplossing voor de klimaatproblematiek is het niet. Een gekozen burgemeester is een interessante optie, maar dé oplossing voor het dichten van de kloof tussen burger en politiek is het niet. Er is zelfs een betoog mogelijk dat die kloof er nu eenmaal is en misschien ook wel moet blijven. Over vragen van leven en dood en over euthanasie in het bijzonder zal de discussie nooit verdwijnen en dat is begrijpelijk.

Onbegrijpelijk is dat het vierde onderwerp dat dezer dagen opwelt al meteen weer door de politiek is afgeserveerd. Almaar groeiende files en de voorspelling dat de files alleen nog maar verder zullen toenemen hebben er toe geleid dat een leger van deskundigen toch maar weer eens heeft betoogd dat er maar één oplossing is voor het leed dat file heet en dat is rekening rijden, in welke vorm dan ook. Verder lezen

Tips voor Rob Jetten

 

Rob Jetten, de nieuwe fractievoorzitter van D66 heeft nog geen verpletterde indruk gemaakt. Hem wordt vooral het herhalen van een mantra verweten. Maar het is nog wat te vroeg om hem nu al te beoordelen. Geef hem nog wat tijd. Hoewel …, hoeveel tijd heeft hij nog?

Anders geformuleerd, hoe lang heeft het huidige kabinet Rutte III nog? Met de krapst mogelijke meerderheid in de Tweede en Eerste Kamer is het onzeker of het de vier jaar zal volmaken. Zeker als het routinier Pechthold als steun mist.

Wat gaat Rob Jetten doen? Kiest hij voor volwaardige steun aan het regeerakkoord, of zal hij proberen zich alvast voor te sorteren als nieuwe politieke leider van D66 na de volgende verkiezingen?

Om hem met het laatste te helpen heb ik nagedacht over de standpunten die hij kan innemen om D66 van het wat stoffige imago af te helpen. Want dat is nodig. Jarenlange steun aan wat als het VVD beleid van Rutte wordt gezien maakt zijn startpositie bij de volgende verkiezingen niet sterk. Niet alleen hebben D66 ministers en fractie geholpen de oude kroonjuwelen om zeep te helpen, ook hebben zij het vermaledijde afschaffen van de dividendbelasting gesteund, zij het tandenknarsend. Loyaliteit is eervol maar wordt niet altijd begrepen. Dus is er een frisse nieuwe boodschap nodig. Met daarin de volgende punten. Verder lezen

Monkhorst trefzeker  

 

Deze maand oktober presenteert Theo Monkhorst zijn nieuwe boek De Zegen van Weemoed. Het Theater aan het Spui is de vertrouwde locatie. Paul van Vliet leest voor uit het werk. Laat het maar aan de auteur over om van deze première andermaal een literaire gebeurtenis te maken. Den Haag mag zuinig zijn op mensen als Monkhorst. Zij roeien ook bij het klimmen der jaren – de schrijver nadert inmiddels de 80 – onversaagd door met de riemen die hen ter beschikking staan.

 

Het gaat in De Zegen van Weemoed vooralsnog om een dubbelroman, maar uiteindelijk moet een nog te verschijnen deel een trilogie completeren. Het gaat om het leven, werken en piekeren van de hoofdpersoon Pieter Fransman, journalist, die werkende weg schrijver en dichter wordt en als de vaandeldrager van een eeuw vol belevenis fungeert. Het boek is dus tegelijkertijd of misschien wel in de eerste plaats een kroniek van onbestendige en onzekere tijden die een mensenleven beheersen.

 

Er zit zoals meestal bij Monkhorst zeker autobiografisch materiaal in dat de setting van het verhaal extra kleurt maar toch minder dan in veel voorgaand werk. Pieter Fransman overkomt heel veel in zijn leven. Het eerste deel van de dubbelroman gaat vooral over zijn bestaan waarin veel gelukkige momenten toch ook met onheil en ongeluk vervlochten zijn en met de dood van zijn jonge vrouw Trix als heersend element van eenzaamheid dat zijn verdere leven lijkt te gaan bepalen. Verder lezen

Weg met de koopkrachtplaatjes  

 

Het is al vele malen in meer of mindere heftigheid betoogd: laten we stoppen met het jaarlijkse herfstritueel van de koopkrachtplaatjes. Maar het fenomeen blijkt uiterst hardnekkig. Ook dit jaar werd ons op Prinsjesdag voorgeschoteld dat we er ‘allemaal’ 1,5 procent op vooruitgaan. Kabinetten hebben er behoefte aan te melden dat hun ‘fantastische’ beleid tot nog meer voorspoed leidt. Maar het betekent natuurlijk niet dat de modale Nederlander er komend jaar 1,5 procent beter op wordt. Leuk hoor om – als je pakweg 2000 euro per maand verdient – er 30 euro bij te krijgen. Maar een keer naar de bios of een klein rondje in de kroeg en je bent het al weer kwijt.

Op jaarbasis kun je er een keer een nieuwe wasmachine van kopen. De winst wordt ook nog weggevreten door tarieven van gemeenten, die vaak door de rijksoverheid gedwongen omhoog moeten. En toch steeds maar weer ronkend pronken met die door ‘krachtig beleid’ veroverde vergroting van  de welvaart.

Moeten mensen die zien hoe topsalarissen duizelingwekkend opgeschroefd worden daar blij mee zijn? Nee natuurlijk niet. Verder lezen

Er zit sleet op de excuses van het Vaticaan

 

Het is best wel een indrukwekkende brief die paus Franciscus begin deze week aan ’het hele volk van God’ heeft geschreven. Een excuusbrief voor alle misdaden die gewijde mannen in de afgelopen tientallen jaren hebben begaan tegen de zwaksten in de samenleving: kinderen. ‘We hebben de allerkleinsten aan hun lot overgelaten’, schrijft de paus. Hij doelt daarmee op het kennelijk onuitroeibare kwaad van seksueel misbruik van minderjarigen door leden van de clerus en op de verwerpelijke doofpotcultuur dienaangaande binnen de rk-kerk.

Opvallend is dat de paus in zijn brief nergens het woord bisschop gebruikt, terwijl het in de meeste gevallen bisschoppen waren die het misbruik onbestraft lieten. Zij hebben moreel gefaald en verzaakt aan hun pastorale opdracht met het schijnheilige excuus dat zij er niets van wisten… Ook opvallend is dat de paus het woord misdaden gebruikt en niet langer van zonden spreekt.

Toch kun je de brief niet zonder enig wantrouwen lezen. Het is de zoveelste knieval, de zoveelste belofte dat het nooit meer mag en zal gebeuren. Er wordt eindelijk, maar veel te laat, geluisterd naar de slachtoffers van weleer. Die kinderen van toen zijn inmiddels verknipt opgegroeide volwassenen die geen onbezorgde jeugd hebben gekend, maar in hun prille leven al kennis hebben gemaakt met een hel op aarde.   Verder lezen