Categorie archief: Artikelen

Het persoonlijke is politiek (en omgekeerd)  

 

Natuurlijk, de vluchtelingencrisis is de aanleiding. Daarover zijn ze het grondig oneens, al jaren, Bondskanselier Angela Merkel (CDU) en de chef van de Beierse zusterpartij CSU, Horst Seehofer, tevens minister van Binnenlandse zaken. Maar de diepere oorzaak is dat ze elkaar niet kunnen luchten of zien, en dat duurt ook al jaren. Het huwelijk tussen de arrogante Beier en de steile Oost-Duitse domineesdochter was bij de verloving al gedoemd te mislukken.

 

`Ik kan met die vrouw niet verder werken.´ Op het moment dat deze verzuchting van Seehofer bekend werd, wist iedere politieke waarnemer dat de crisis alleen nog maar een kwestie van tijd was. Op het moment dat ik dit schrijf is het nog niet zo ver, maar ik zou niet weten hoe de val van de regering nog voorkomen kan worden – als twee politieke leiders elkaar haten, is er geen redding mogelijk. Het persoonlijke is politiek en politiek is persoonlijk. Compromissen zijn een gepasseerd station.

 

Het conflict spitst zich toe op de afwijzing van vluchtelingen aan de grens. Seehofer wil iedereen die al elders in een asielprocedure zit of via een ander EU-land is binnengekomen en daar geregistreerd is, de toegang tot Duitsland weigeren en ze terugsturen naar Oostenrijk, ondanks felle protesten van de Oostenrijke premier Sebastian Kurz. En Merkel wil vluchtelingen aan de grens alleen afwijzen in samenwerking met andere EU-landen. Het land, waar de betrokkene Europa is binnengekomen, moet ze ook terugnemen. Met Spanje en Griekenland heeft ze daarover dit weekend in Brussel concrete afspraken gemaakt, met Italie was daar geen denken aan, en verder blijft het bij een vage beginselverklaring. Dat is voor Seehofer niet genoeg.

Verder lezen

Het demasqué van D66  

 

‘D66 was nu eenmaal aan de beurt’, zo vatte een ingewijde de benoeming van Thom de Graaf tot vice-president van de Raad van State samen. Dodelijker kan het niet zijn voor de eens zo principiële en vernieuwende partij. Het demasqué is nu compleet. Net als in de Regententijd worden de baantjes onderling verdeeld. Kwaliteit speelt een ondergeschikte rol.

 

Na het geharrewar rond het referendum, en burgemeesters die nog steeds worden benoemd en niet door het volk gekozen, was dit voor mij de bekende druppel. De vaandeldragers van de partij maken ook weinig indruk. Pechtold is over de datum en Ollongren blijkt meer de super-ambtenaar die zij was dan een sprankelende politica. En dan de brave Thom de Graaf die nu de Raad van State mag gaan leiden, tegen de zin van de medewerkers in.

 

Gelukkig is het soortelijk gewicht van de eerbiedwaardige Raad vrijwel nul. Geen enkele minister laat zich iets gelegen liggen aan de plichtmatig uitgebrachte adviezen. Vreemd is dat niet. De raad bestaat uit uitgerangeerde politici en stoffige bestuurders. En wat te denken van een college dat de regering adviseert, en dat als voorzitter het hoofd van diezelfde regering heeft?

 

 

 

De wetenschap als opperpriester  

 

Dit najaar verschijnt een vuistdikke dubbelroman van mijn hand – mijn zesde en zevende. Titel: De zegen van weemoed. Volgens de flaptekst gaat het over een bizarre familiekroniek van bijna een eeuw en zo is het ook, inclusief twee wereldoorlogen en een tragische liefde. Maar enigszins verscholen staat dat het ook over de toekomst gaat.

 

Over de visie van de protagonist op de toekomst van de maatschappij onder regie van de wetenschap, ga ik hier iets verklappen.

 

Pieter Fransman, de hoofdpersoon, noemt in een brief aan zijn kleinzoon de wiskunde een merkwaardige onmenselijke wetenschap. Volgens hem is het een systeem dat geheel op basis van eigen spelregels wordt gestuurd en los staat van de waarneembare werkelijkheid. Een systeem dat bovendien haar eigen spelregels overtreedt. De belangrijkste spelregel is dat alles bewijsbaar moet zijn. Iedere stelling die voortkomt uit een vorige bewezen stelling moet op haar beurt weer controleerbaar bewezen zijn. Alleen wordt deze harde consequentie, die ons vertrouwen inboezemt, want sjoemelen is dus niet mogelijk, aan het begin van de opeengestapelde bewijzen met voeten getreden. Uitgangspunt van deze piramide is namelijk een aantal onbewezen stellingen die axioma’s worden genoemd.Wat hij een formidabel onmenselijk systeem noemt is dus gebaseerd op menselijke intuïtie.

  Verder lezen

Wedergeboorte

 

Misschien moet er een vraagteken achter bovenstaande aanhef. Dus wedergeboorte? Het leek er het laatste weekend van mei en het eerste van juni in elk geval veel op. Ik heb het over De Appel, het fameuze theater in Scheveningen waaraan de toneelliefhebbers van stad en land zoveel verschuldigd zijn. Het lag er, sinds twee jaar terug uitdagend drama verdween, voornamelijk onttakeld bij. De contouren waren nog wel herkenbaar maar verder was het grotendeels leeg en woest. Het beste dat je er over kon zeggen was dat de nieuwe eigenaar zich aan het beraden was. Zich beraden over een nieuwe toekomst voor het grillig bouwsel dat ooit zijn bestaan als stal voor de paardentram ten dienste van de betere Haagse burgerij begonnen was.

 

Ineens was er twee weken lang uitdagende beeldende kunst te zien aan de muren en gelegenheidswanden die de grootste chaos aan het zicht onttrokken. Kunstenaars, jong en oud uit een andere stal, die van Triple A projects. Dat is een trio bevlogen vrouwen dat steeds wisselende nieuwsgierig makende locaties vindt om alle moois uit hun artistieke manege te presenteren. Niet van de straat trouwens, deze dames. Ze hebben tussen veel bedrijvigheid door allemaal kunstgeschiedenis gestudeerd en één van hen, Det Regts, is intussen zelfs in de Haagse gemeenteraad gekozen. Noblesse oblige. Ze is nog van de VVD ook. Misschien komt het dus uiteindelijk ook nog goed met een Eschermuseum in de voormalige Amerikaanse ambassade en blijft het unieke Zuiderstrandtheater gewoon overeind. Verder lezen

Anne Frank

 

Meestal verbaas ik me nogal heftig over in mijn ogen weinig opwindende affaires, waarover mensen zich geweldig druk maken. De enorme ophef over de reactie van de Haagse burgemeester Krikke in de kwestie van de verwarde Syriër Malek F., die op bevrijdingsdag drie mensen neerstak, ging mijn bevattingsvermogen te boven. Natuurlijk is er bij een deel van de bevolking behoefte om meteen te roepen ‘zie je wel, die lui deugen niet’, maar de burgemeester had volkomen gelijk niet direct te zeggen dat er mogelijk terreur aan de actie van de Syriër was verbonden. De burgemeester was kennelijk zo van slag door de kritiek dat ze een paar dagen later geheel ten onrechte een mea culpa aanhief. Intussen wordt trouwens steeds duidelijker dat van een bewuste terreurdaad geen sprake was. Verder lezen