Categorie archief: Artikelen

`Respekt-Rente´ nieuwe splijtzwam in Duitse politiek  

 

Wanneer het om Nederland gaat, is er weinig waarover de Duitsers zich zo kunnen verbazen als de pensioenen. Een flink bedrag elke maand, ook al heb je geen dag gewerkt in je leven, want de AOW komt gewoon op je bankrekening binnen. Wat een luilekkerland. Ze zijn jaloers en dat is begrijpelijk, want hun pensioenen zijn doorgaans niet bepaald om over naar huis te schrijven, ook al is het deels eveneens een staatspensioen. Ik ga het hier niet uitleggen, want het systeem is ingewikkeld, maar de uitkomst is in ieder geval heel mager, en bovendien vallen de pensioenen in de voormalige DDR nog lager uit dan die in West-Duitsland.

De armoede onder bejaarden is dan ook ten hemel schreiend, ook onder diegenen die nog werken. Want vaak blijven oudere mensen doorwerken, zelfs tot na hun 70ste, in veel gevallen met eenvoudig  maar zwaar werk dat slecht betaald  wordt. In het ergste geval zoeken ze hun heil in het verzamelen van lege flessen die voor een kwartje per fles ingeleverd kunnen worden bij de supermarkt. Ik ben gewend aan het beeld dat oude mensen, mannen en vrouwen, de afvalbakjes op straat nazoeken op flessen, maar mijn Nederlandse bezoekers schudden meestal ongelovig hun hoofd als ze het zien.

De sociaaldemocraten van de SPD willen een menswaardiger pensioensysteem. Minister van Sociale Zaken Hubertus Heil, de naam zegt het al, is de brenger van de blijde boodschap. Hij heeft een wetsvoorstel ingediend voor een zogeheten `Respekt-Rente´. Verder lezen

May durft vrede in Ierland op het spel te zetten

 

Zullen de hekken en de douane controles lang de vijfhonderd kilometer lange grens tussen het protestantse Noord-Ierland en de katholieke Ierse Republiek alsnog terugkeren? Zullen de spanningen tussen beide streken die decennia lang de sfeer op het eiland vergiftigden en gepaard gingen met bomaanslagen weer oplaaien?

Sinds het Goede Vrijdagakkoord ruim twintig jaar de barrières op het Ierse eiland uit de weg ruimde, zijn de spanningen daar langzaam maar zeker als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar het is zeker niet langer denkbeeldig dat die conflicten weer ontstaan nu de Britse premier May afgelopen week heeft besloten in Brussel opnieuw te onderhandelen over het door haar zelf gesloten scheidingsakkoord dat een open grens garandeert tussen beide Ierlanden. Een draai van jewelste.

Haar besluit volgde op een stemming in het Lagerhuis waarin de voornaamste steen des aanstoots uit dit scheidingsakkoord, de zogenaamde achtervang-regeling (‘backstop’) is. Die moet er voor zorgen dat door middel van een tijdelijke douane-unie met de EU een gelijk speelveld op het Ierse eiland blijft bestaan zolang er geen nieuw handelsverdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie is uitgewerkt. May overtrad weliswaar door die achtervang-regeling te accepteren feitelijk de door haar zelf getrokken rode lijn om geen douane-unie met de EU aan te gaan. Want dan zou er in haar ogen niet langer sprake zijn van een echte breuk met de EU. Maar de backstop is slechts tijdelijk, zo stelt Brussel, en lang had May verwacht de harde nationalistische kern van de Conservatieve Partij (die het liefst helemaal met Europa zou willen breken) te kunnen vermurwen. Verder lezen

Han Mulder overleden  

 

Han Mulder, columnist en mede-oprichter van deze webite, is op 9 januari in Den Haag overleden. Hij werd 83 jaar.

Han was een begenadigd journalist en scribent en een aimabel mens.

Hieronder een persoonlijk in memoriam van Theo Monkhorst.

 

 

In de nacht volgend op de middag waarop Angeliek mij informeerde dat haar man en onze vriend Han Mulder op 9 januari plotseling was overleden toen hij even rustte van een wandeling, lag ik, met oordoppen in mijn oren om de wereld buiten te houden, te denken aan de laatste keer dat ik hem zag, tijdens het traditionele jaarlijkse kerstdiner voor vrienden, onder een prachtige wit opgetuigde kerstboom, enigszins broos, zittend op een pianokrukje en ons, zijn vrienden en gasten, zoals ieder jaar welkom hetend, zij die er niet meer bij waren gedenkend, niet wetend dat wij hem de volgende keer zouden herdenken, als altijd eloquent met een licht ironische toon, niet zonder humor, geheel de wijze man, zijn leven gebouwd op liefde voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen en een vracht ervaring als maker van radio- en tv-programma’s, redacteur van Het Parool, hoofdredacteur van het Leidsch Dagblad, voorlichter van de minister van Cultuur, columnist van de Haagse Courant en het Archeologie Magazine, redacteur van de Internationale Spectator en mede oprichter van de website Haagse Columnisten, maar vooral liefhebber en kenner van beeldende kunst, muziek en geschiedenis, nieuwsgierig naar de vreemde kronkels van het politieke leven waar hij als kenner van wat zich achter de schermen in het Haagse afspeelt graag enigszins spottende kanttekeningen bij plaatste, liefhebber vooral van de taal, de fraaie metafoor, verrassende wendingen en soms ook enigszins archaïsch taalgebruik, niet gespeend van een neiging naar het barokke, waarmee hij ons, zijn lezers, steeds weer verraste en verwende, reden waarom deze herinnering respectvol gegoten is in de vorm van een doorlopende zin, wat hem, als hij hem gelezen had, waarschijnlijk, met sprankelende ogen achter zijn ronde brillenglazen en zijn rechter mondhoek in een glimlach opgetrokken, tot de uitspraak zou hebben verleid: ‘Nou, nou Monkhorst, zo kan het wel weer.’

Hij is niet meer tussen ons, maar nog lang in ons.

Hoe de ongemakken van het neoliberalisme te bestrijden

 

In een vraaggesprek met de Volkskrant op de vooravond voor Kerstmis stelde premier Rutte dat de grens bereikt is voor de almaar stijgende lastendruk die mensen kunnen accepteren. Hij dacht daarbij natuurlijk aan de actie van de Gele Hesjes in Frankrijk, die het gevolg is van de stijgende belastingen in dit land. Want terwijl ook in Nederland de lasten voortdurend stijgen, stagneren net als in Frankrijk de inkomens en pensioenen voor de middenklasse al jaren.

Het is een fenomeen dat heel het welvarende Westen treft. De financiële crisis die tien jaar geleden uitbrak moge overwonnen zijn – de banken die oorzaak en voornaamste slachtoffer waren van deze crisis, zijn nu gered en daar nu beter tegen bewapend – , maar de meeste mensen merken het niet in hun portemonnee. De verschillen in inkomen en rijkdom zijn door de financiële crisis verder vergroot. Grote groepen immigranten hebben bovendien voor nieuwe onzekerheid gezorgd op de arbeidsmarkt en die is nog eens versterkt door de komst van nieuwe technologieën die lang niet voor iedereen te hanteren zijn.

Het beeld dat hier geschetst wordt is wat Financial Times commentator Wolfgang Münchau de crisis van het moderne liberalisme noemt. Daarin zijn echter niet alleen veel achterblijvers en verliezers, maar ook een goed opgeleide bovenlaag die juist profiteert van dit liberalisme waarvan het voornaamste kenmerk een globalistische economie is. Verder lezen

Het haat zaaien begint te werken  

 

Het enige briljante aan de beweging met de gele hesjes is het hesje zelf. Vrijwel iedereen heeft het in de auto en het is goed herkenbaar. Misschien is het puur toeval geweest. Het oproer, dat in Frankrijk gigantische proporties heeft aangenomen, is immers begonnen als een benzine-protest en dus ligt een verbinding met de auto voor de hand. Bij blokkades van snelwegen verleende het hesje ook goede diensten. Intussen is het protest uitgegroeid tot een beweging tegen zo ongeveer alle te bedenken redenen van onvrede.

Maar wat voor reden is er, die een dergelijke uitzinnige woede rechtvaardigt. Een paar feiten: de Franse president Macron is er in geslaagd de enorme macht van de Franse vakbonden te beteugelen. Hij heeft een veelbelovend milieuplan ontwikkeld en tal van sociale plannen aangekondigd. De Franse economie draait na de magere recessiejaren behoorlijk, maar net als elders in het kapitalistische systeem profiteren daar in eerste instantie vooral bedrijven en rijken van. Frankrijk heeft ook een zeer verouderd pensioensysteem met de laagste pensioenleeftijd (60 jaar) in de Europese Unie. Het minimumloon loopt ook nogal achter, de brandstofprijzen zijn gematigd. Verder lezen