Categorie archief: Artikelen

Joods museum in Berlijn onder vuur  

 

De ouderen onder ons herinneren zich ongetwijfeld nog dat buitenland-commentator mr. G.B.J. Hiltermann een spraakmakend proces aan zijn broek kreeg, omdat hij De Volkskrant `rondweg antisemitisch, althans anti-Israël‘ had genoemd. Hij werd veroordeeld wegens smaad en moest zijn uitspraak terugnemen. Dat was in 1969. We zijn inmiddels op de kop af een halve eeuw verder en ik vraag me af of de uitkomst nu dezelfde zou zijn geweest. Want nog steeds wordt kritiek op Israël uitgelegd als antisemitisme.

Ook het Joods Museum in Berlijn is slachtoffer geworden van deze begripsvervuiling, zal ik het maar noemen. Trump maakt school: het debat wordt via Twitter gevoerd. De voorzitter van de Centrale Joodse Raad in Duitsland schreef: `De maat is vol. Het Joods Museum in Berlijn schijnt volledig ontspoord te zijn. In deze situatie moet men erover nadenken of de aanduiding `Joods´nog wel op zijn plaats is.´ Een zwaarder verwijt is nauwelijks mogelijk. En dat is niet alles; zelfs de Israëlische premier Netanyahu bemoeit zich ermee en heeft in een brief aan Angela Merkel opgeroepen de subsidie aan het museum te staken.

Directe aanleiding is de in 2005 opgerichte internationale BDS-beweging (Boycott, Divestments and Sanctions) die Israël wil isoleren om zo een eind te maken aan de bezetting van de Arabische gebieden en het nederzettingenbeleid en zich ten doel stelt de Palestijnen (ook de vluchtelingen) hun rechten terug te geven. Verder lezen

Nieuwe en oude dromen over België  

 

De extremen hebben in de Belgische verkiezingen van eind vorige maand heel duidelijk gewonnen. Rechts in Vlaanderen, waar het verlies van de nationalistische partij N-VA van Bart de Wever ruimschoots werd gecompenseerd door de grote winst van het Vlaams Belang. In Wallonië waren het fel linkse partijtjes die het betrekkelijk kleine verlies van de socialistische PS onder leiding van Di Rupo goed maakten. De gematigde partijen, zowel de christen-democraten aan Vlaamse en Waalse kant als de Belgische liberalen die samen met De Wever in de afgelopen regeringsperiode verantwoordelijkheid droegen, en het behoud van België als eenheidsstaat voorstaan, hebben verloren.

De mee-regerende Vlaams-nationalisten borgen hun plannen voor een nieuwe staatshervorming tijdelijk op, maar ze zijn daarvoor lelijk afgestraft door de Vlaamse kiezer. Aan Vlaamse kant is het streven naar een confederatie met vergaande autonomie en eigen (financiële) verantwoordelijkheid voor de beide grote landsdelen verder versterkt. Het huidige model waarbij de regio’s en de staat functies en verantwoordelijkheden delen, is voor velen niet te volgen en leidt tot ontsporingen en machtsmisbruik. Het zal moeilijk worden het Vlaams Belang, dat al twintig jaar in de vorm van een cordon sanitaire genegeerd wordt door de oude traditionele partijen, bij een nieuwe regeringsvorming opnieuw te negeren. Hoe moeilijk blijkt wel uit het feit dat de linkse partijen in Wallonië en Brussel die daar in de meerderheid zijn, de huidige eenheidsstaat niet willen opgeven.

Volgens de Vlaamse politicoloog Bart Maddens is daarom het eindspel voor België als staat nu begonnen. De Wever heeft als einddoel een zelfstandig Vlaanderen op het oog, een confederatie van twee aparte staten is voor hem slechts een tussenstation. Feit is dat België als gevolg van de in het verleden doorgevoerde staatshervormingen uit twee aparte democratieën bestaat, maar ook meer en meer uit twee aparte volkeren die nog maar nauwelijks elkaars taal verstaan. Verder lezen

Europese Unie werkt in feite al zoals Baudet het wil  

 

De manier waarop de EU besluiten neemt is niet de uitkomst van wat in de Brusselse bureaucratie wordt bedacht, zoals Forum voor Democratie stelt, maar waarmee de regeringsleiders instemmen.

De tijden zijn wel eens beter geweest voor Thierry Baudet, de man die met zijn partij Forum voor Democratie voor het eerst deelneemt aan de Europese verkiezingen. Werd de Europese Unie nog niet zo lang omschreven als een fort dat zich zowel naar binnen als naar buiten hautain gedroeg, nu lijkt het op een belegerde veste die van alle kanten wordt bedreigd. Door China, door Rusland, maar ook door de Amerikanen die vanaf het prille begin gangmakers van de Europese samenwerking zijn geweest. Het is nu dus alle hens aan dek voor Europa. Nooit was het zo duidelijk dat we in ons eentje niks vermogen tegen de bedreigingen die van deze boven genoemde landen uitgaan. Dat begrijpt Baudet natuurlijk ook en daarom heeft hij zijn wens voor een Nexit schielijk op een zeer laag pitje gezet. Daarnaast hebben de Britten tot hun schade ervaren dat het raderwerk van de ene geïntegreerde Europese markt zo complex is dat het alleen maar tegen een zeer hoge prijs ontrafeld kan worden en de winst van zo’n Brexit door nieuw op te stellen handelsakkoorden alleen maar lager uit kan vallen. Verder lezen

Het probleem Onana

 

 Er valt Ajax weinig te verwijten. Het was eigenlijk wel mooi zo. Bijna in de finale van het grootste clubvoetbaltoernooi ter wereld, er blijft niet veel te wensen over. De Amsterdamse club gaf namens Nederland een prachtig visitekaartje af. Wellicht dat het jeugdige elftal toch nog wat ervaring te kort kwam of dat de fysieke krachten net iets te kort schoten. Niettemin werd terecht de vergelijking gemaakt met 1974 en de gloriejaren van Ajax in de jaren negentig toen het Nederlandse voetbal de wereld veroverde.

Probleem is dat het Ajax-team komende zomer grotendeels uiteen zal vallen. De schatrijke ‘olieclubs’ en nog wat andere vooraanstaande clubs uit de grootste Europese competities (Engeland, Spanje, Italië, Duitsland, Frankrijk) zullen gretig in het Amsterdamse snoepwinkeltje graaien. Dan kan trainer Ten Hag opnieuw beginnen met jong talent, ervan uitgaande dat Ten Hag blijft. Dat zou trouwens verstandig zijn, want er valt voor de trainer bij vertrek helemaal niets te winnen.

Ten Hag zou dan in ieder geval op zoek moeten naar een nieuwe doelman, want keeper Onana is misschien wel het grootste probleem van Ajax. De Kameroenees is een voortreffelijke lijnkeeper, houdt met zijn atletische gestalte veel tegen en is in het moderne voetbal één van de weinige keepers die bij een hoge bal zijn doel durft te verlaten. Maar Onana heeft van alle vooraanstaande keepers waarschijnlijk de allerslechtste uittrap. Zijn lange lel, zo heb ik wel eens geturfd, komt in ruim 85 procent van de gevallen bij de tegenstander terecht. En ook bij de korte uittrap is hij vaak onzeker en onberekenbaar. Hoewel Ajax waarschijnlijk minder op de keeper terugspeelt dan de meeste clubs gaan er per wedstrijd toch gemiddeld wel een bal of vijftig terug naar Onana en dat betekent in zo’n 45 gevallen dat de bal ongewild naar de tegenstander gaat.

Dat het ook anders kan bewijst de keeper van Barcelona, de Duitser Ter Stegen. Toen hij vijf jaar geleden bij Mönchengladbach werd weggekocht, had niemand nog van deze keeper gehoord. Maar de slimme staf van Barcelona had geconstateerd dat Ter Stegen een fabelachtig talent heeft om de bal op de juiste plek te krijgen. Barcelona is nu even uitgespeeld, maar kijk eens een wedstrijd terug of richt het vorsend oog op het nieuwe seizoen en u zult ontdekken dat Ter Stegen de omgekeerde statistiek heeft van Onana. Hooguit tien procent van zijn lange halen bereikt het gestelde doel niet. Onana werd ooit weggehaald bij de jeugd van Barcelona. Stuur hem terug en probeer vervolgens Ter Stegen los te weken als de nieuwe keeper van Ajax. Dan hoeven we wellicht geen jaren te wachten tot Ajax zich weer meldt bij de wereldtop.

‘Frenkie van der Poel’   

 

Wat missen mensen toch veel als ze helemaal niets om sport geven. Sorry, maar vooral veel vrouwen, zelfbenoemde intellectuelen, mensen die zich religieus onderdompelen, bekakte Hagenaars, opgefokte Hooligans, dat zijn zo wat groepen waar weinig echte sportliefhebbers te vinden zijn. De anti-sporter doet zichzelf ernstig te kort. Er is veel plezier te beleven aan actieve sportbeoefening, maar vooral ook de niet aan leeftijd gebonden passieve sportbeleving kan tot diep genot aanleiding geven. En het mooie ervan is, het is doorgaans volstrekt onschuldig. Met sportfundamentalisme doe je niemand kwaad als je je agenda er tenminste niet volledig door laat beheersen.

Afgelopen dagen waren er weer een paar van die geluksmomenten van ongekende schoonheid. Dat begon natuurlijk met Ajax, dat eerst Real Madrid en vervolgens Juventus op eigen veld versloeg. De betekenis daarvan laat zich eigenlijk niet beschrijven. De wereld likte de vingers af bij het vernemen van dit nieuwe Ajax, dat men zich nog herinnerde van Cruyffiaanse tijden. Ajax is een voor Nederlandse begrippen uitstekend voetbalteam, getraind door een man met de uitstraling van een opgejaagde ouderling. Jong talent, vermengd met een paar ‘ouderen’ van rond de dertig. Maar dat clubje had allang de aansluiting verloren met de voetbaltop. Het Ajax-groepje verdient goed, maar alles bij elkaar opgeteld zo ongeveer wat een sterspeler van een van de topclubs in zijn eentje verdient. Verder lezen