|
Gastschrijver
|
|
vrijdag 03 september 2010 |
Jan Schinkelshoek
Inleiding bij de opening van de tentoonstelling ‘Leed rondom het Binnenhof’ in Perscentrum Nieuwspoort
Nee, ik heb niet gehuild.
Na de dramatische verkiezingsnederlaag van het CDA - de nacht waarin ik mijn zetel in de Tweede Kamer kwijtraakte - ben ik niet in snikken uitgebarsten, heb ik geen traantje weggepinkt, heb ik zelfs niet gesnotterd. Dat wilden jullie toch weten? Dat is toch de voornaamste reden dat ik gevraagd ben om deze tentoonstelling over snikken en andere grimlachjes aan het Binnenhof te openen?
Heb je zelf gehuild? Nee, dat heb ik niet. Hooguit gegrimlacht, bitter gegrimlacht. Er was, toegegeven, alle aanleiding voor een traan. De klap kwam hard aan. Ook voor mij. In mijn somberste momenten – een paar dagen voor de verkiezingsdag – heb ik wel eens gedacht ik dat, met een beetje ongeluk, de hekkensluiter zou zijn. Of, zoals ik Agaath troostte, anders ben ik vast en zeker de eerste in de rij van de opvolging – en dat belooft een goede, royale vakantie, om na welverdiende rust uiterlijk voor Prinsjesdag weer in de Kamer terug te keren.
Het kwam er niet van.
Een klap van jewelste. Gehalveerd. Partij in ontreddering.
De dag na de verkiezingen kwam ik in de wandelgangen veel collega’s tegen, veel medewerkers ook, die het er erg moeilijk mee hadden. Een enkeling liet de tranen de vrije loop.
Eigenlijk is dat vanzelfsprekend.
Vanzelfsprekender dan het gedrag van mij en andere ‘ontslagen’ parlementariërs. ‘Wij zijn grote jongens, wij huilen niet.’ Toch? Zo hebben onze moeders ons opgevoed. En zo gedragen we ons aan het Binnenhof. Een grote mannencultuur, een cultuur van mannen die zich groot houden.
En als er eens een traantje moet worden weggepikt - hetzij van verdriet, hetzij van blijdschap - is het vaak afkomstig van een vrouw. Kijk maar om u heen. Mannen hebben de stilzwijgende afspraak om hun emoties om een eigen manier te tonen. Het mooiste, meest sprekende voorbeeld is te zien bij binnenkomst: Wim Kok bij de presentatie van het vernietigende rapport over de massaslachting bij Srebrenica.
’t Is toch wel een beetje vreemd: die gespeelde politieke emotieloosheid.
Het is een stijl waar ze in de middeleeuwen gek van op zouden hebben gekeken.
Nee, dat deed de Duitse keizer Hendrik IV anders. Hij hield er een bijzondere politieke stijl op na, een nogal melodramatische manier van leiderschap waar moderne managementboeken en -boekjes geen raad mee weten. Maar rond het jaar 1100 werkte het.
Aan de vooravond van een nieuwe veldtocht tegen de Saksen riep de keizer zijn vorsten bij elkaar. ‘Al snel’, zo verhaalt de kroniekschrijver, ‘wierp hij zich deemoedig languit op de grond en hief een luid geweeklaag aan. Terwijl hem de tranen over de wangen stroomden, vertelde hij de aanwezigen dat de Saksen zijn burcht verwoest hadden… Toen kuste hij ieder de voeten en bad dat God en zijn heiligen de hem aangedane smaad niet ongestraft zouden laten en het hem overkomen onrecht zouden wreken’ . Succes gegarandeerd.
|
|
Lees meer...
|
|
Hoog spel in Belgische kabinetsformatie |
|
Paul van Velthoven
|
|
dinsdag 31 augustus 2010 |
De Vlamingen weigeren nog langer als werkpaarden op te treden voor een staat die hen zo lang stiefmoederlijk heeft bedeeld. Zij willen dat de Franstaligen leren hun eigen broek op te houden.
De spanningen tussen de zeven onderhandelende partijen in de Belgische kabinetsformatie zijn na twee maanden opnieuw in een diepe impasse geraakt. Als het de twee voornaamste tegenstrevers, de nationalistische N-V-A van Bart de Wever en de Franstalige socialisten van beoogd premier Elio di Rupo alsnog lukt er ditmaal uit te komen, dan zou dat een mijlpaal zijn in de verhoudingen tussen Franstaligen en Vlamingen. De eersten hebben, sinds veertig jaar geleden de eerste stappen werden gezet om van België een federale staat te maken, het tempo van de hervormingen bepaald. De Vlamingen waren steeds de vragende partij en legden zich altijd neer bij de grenzen die de Franstalige partijen stelden. Ditmaal hebben de Vlamingen zich een doel gesteld, waar de Franstaligen aan zullen moeten voldoen. Anders zal de huidige crisis namelijk volgens eerstgenoemden op totale chaos uitlopen en zal de splitsing van het land inderdaad een grote stap dichter bij zijn. Zover is het echter zeker nog niet.
|
|
Lees meer...
|
|
Theo Sarrazin, Duitslands eigen Wilders |
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
zondag 29 augustus 2010 |
Berlijn – Het zou mij niets verbazen als ze contact onderhouden, Geert Wilders en Theo Sarrazin, de bekendste moslimhater van Berlijn en misschien wel van heel Duitsland. Niet alleen komt hun gedachtengoed sterk overeen, maar ook hun karakter. Ze provoceren graag, hebben er aardigheid in om hele groepen weg te zetten als B-leden van de samenleving en zijn verbazend moeilijk aan te pakken, temeer daar ze voortdurend de media halen met hun gekakel (en met de reacties daarop van anderen). Het grote verschil is dat Sarrazin nog geen eigen club heeft, maar lid is van de sociaaldemocratische SPD, waar overigens al meer dan een jaar een discussie woedt over de vraag of hij al dan niet geroyeerd moet worden.
De dokterszoon Sarrazin (1945) was senator oftewel wethouder van Financien van Berlijn van 2002 tot 2009. Aanvankelijk vielen vooral zijn teksten over uitkeringsgerechtigden op; vanaf 2008 begon hij zich te manifesteren met oneliners die veel mensen in de gordijnen joegen. Verhogingen van de uitkeringen zijn volslagen onnodig, betoogde hij, want je kunt voor 4 euro per dag heel behoorlijk eten, en hij legde in de supermarkt voor de televisiecamera´s uit hoe dat moet. Na een strenge winter mochten de hoge energiekosten niet gecompenseerd worden, want Hartz-IV-ontvangers (werklozen) zitten meer thuis, hebben het graag warm en regelen de temperatuur met de ramen, was zijn weinig subtiele argumentatie. Intussen was hij met 46 bijbanen kampioen nevenfuncties in de Berlijnse Senaat.
Het was onvermijdelijk dat daarna de migranten onder het mes kwamen, met name de Turken en Arabieren in Berlijn, de moslims dus. Waar de strijd van Geert Wilders vooral ideologisch bepaald is, richt Sarrazin zijn pijlen op de bijdrage van deze groepen aan de economie. Zijn partij kreeg er schoon genoeg van, verhoogde de druk en in april 2009 verliet de senator het openbaar bestuur van Berlijn om lid te worden van der Raad van Bestuur van de Deutsche Bundesbank, net zo’n instituut als De Nederlandsche Bank. Bestuursvoorzitter Axel Weber zag dat helemaal niet zitten en verzette zich openlijk tegen de benoeming, maar verloor de strijd. Sarrazin kreeg zelfs de zware portefeuille liquiditeiten.
Wie gedacht had dat de man zich als bankier nu zou onthouden van provocatieve uitspraken, had het mis. In een interview met een literair blad trok Sarrazin van leer tegen de grote groepen migranten die niet willen en kunnen integreren, de Duitse staat afwijzen maar wel uitkeringen incasseren, hun kinderen niet opvoeden en steeds weer nieuwe `hoofddoekmeisjes´ produceren. Het enige dat ze kunnen is groenteboer worden, smaalde
hij. De Bundesbank distantieerde zich onmiddellijk van die uitspraken en Weber probeerde opnieuw hem tot vertrek te dwingen. Toen dat niet lukte (zijn contract loopt tot 2014), werd de portefeuille van Sarrazin uitgekleed en bleef er iets magers over in de sfeer van risico-controle en informatietechnologie.
Natuurlijk heeft Sarrazin niet alleen vijanden. Zijn statements vonden bijval bij grote filosofen zoals Peter Sloterdijk, bekende gedragswetenschappers en de immer doorbabbelende oud-Bondskanselier Helmut Schmidt. Het bekende verhaal: eindelijk eens iemand die de vinger op de zere plek legt, de stad Berlijn heeft een ongekende schuldenlast, mede door de aanwezigheid van migranten die niet willen integreren, en het stadsbestuur ontkent de problemen. Tot geluk van de tegenstanders bazelde Sarrazin vervolgens ook nog iets over de gemeenschappelijke genen van Joden en de specifieke genen van Basken die hen van andere groepen onderscheiden, zodat de term rassenwaan op hem kon worden losgelaten en het lastiger werd hem te steunen, want zulke teksten zijn uiteraard een doodzonde in het naoorlogse Duitsland.
Deze zomer kwam hij opnieuw in het nieuws met de uitspraak dat Duitsland steeds dommer wordt, omdat de toestroom van laag ontwikkelde migranten het gemiddelde omlaag trekt . SPD-baas Gabriel sprong uit zijn vel. Zelfs de terughoudende Merkel sprak zich in het openbaar tegen het statement uit en waarschuwde dat het niet aangaat groepen in de samenleving te diskwalificeren. Sarrazin gaf toe dat hij zijn feiten en cijfers een beetje met de natte vinger bij elkaar had gehaald en dat ze misschien niet helemaal kloppen, maar dat hij ze toch blijft verkondigen zolang niemand met betere gegevens komt.
Dat alles mondt nu uit in een nieuw hoogtepunt: Sarrazin heeft een boek geschreven waarin hij het allemaal eens op een rijtje zet. `Deutschland schafft sich ab´ is de veelzeggende titel. Het is nog niet eens verschenen of de discussie laait hoog op. `Ik begrijp niet wat zo’n man nog in onze partij te zoeken heeft´, klaagt partijchef Gabriel, die niet weet hoe hij van Sarrazin af moet komen, want het hoogste partijorgaan heeft zich al eens tegen royement uitgesproken. `Wij zullen het boek zeer nauwkeurig lezen´, kondigde hij dreigend aan.
Ook de woordvoerder van Merkel liet weten dat de Bundeskanzlerin zich verzet tegen denkbeelden over gebrek aan integratie en een dreigende overvleugeling van ontwikkelde Duitsers door laag opgeleide migranten. Het zijn kwetsende formuleringen die alleen maar polemiseren en ons op geen enkele manier helpen bij de grootste nationale opgave in dit land, namelijk het bevorderen van de integratie, vindt Merkel.
Het doet sterk denken aan de Fitna-discussie van Wilders. Kritiek te over, maar de kruistocht gaat door, ook die van Theo Sarrazin. `Duitsland schaft zichzelf af´ verschijnt in de loop van deze week.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Een kardinaal leugentje om bestwil? |
|
Frans Wijnands
|
|
zaterdag 28 augustus 2010 |
Gent - Een kardinaal die wat bezijden de waarheid zit, die liegt? Het zal in de bejaarde geschiedenis van de rooms-katholieke kerk niet de eerste of enige zijn (geweest). Maar in de korte memorie van mensen telt het heden nu eenmaal meer dan het verleden. Toen was toen. Maar nu is nu, 't is toch niet te geloven!
En wie moet je dan geloven? Een kardinaal die in België decennia lang gold als een pastoraal-sociaal boegbeeld met grote communicatieve vaardigheden. Een bisschop die tot voor kort in zijn bisdom Brugge de hemel in werd geprezen tot dat hij opbiechtte dat hij jarenlang zijn minderjarige neefje had misbruikt en nu berouwvol is weggevlucht tussen de stenen plooien van een Westvlaamse trappistenabdij. Of moet je zijn inmiddels volwassen slachtoffer geloven, en z'n familie?
Je zou toch moeten verwachten dat je tenminste een kardinaal op zijn woord mag geloven. Maar dat is dit weekeinde hoogst twijfelachtig geworden. De Belgische media komen pagina's en zendtijd tekort om de onthullingen van de laatste etmalen te melden en te becommentariëren. De conclusie is eenduidig en snoeihard: kardinaal Godfried Danneels heeft niet de volle waarheid verteld betreffende zijn rol in het geruchtmakende pedofilie-schandaal rond de Brugse bisschop Roger Vangheluwe. De kardinaal wist van de bisschop geen kwaad. Iets in de doofpot stoppen? Dat is nooit aan de orde geweest, liet Danneels bij herhaling weten.
Tot gisteren een paar bandopnamen voor een paar belangstellende kranten werden afgedraaid. Opnamen van twee gesprekken tussen kardinaal Danneels en het intussen volwassen slachtoffer en een paar familieleden. Die twee gesprekken heeft het slachtoffer opgenomen. Stiekem, dat wel. Maar als ultieme mogelijkheid om eindelijk aandacht te krijgen. Naar zijn ervaringen luisterde niemand, voor zover hij er al over kon praten. De Belgische kerkleiding wuifde alles weg. Het slachtoffer werd de afgelopen dagen zelfs afgeschilderd als een chanteur die de pedofiele priester onder druk zou hebben gezet om forse sommen (zwijg)geld te betalen, anders … Kardinaal Danneels blijkt nu dat 'anders' ten koste van alles hebben willen voorkomen: in Godsnaam geen publiciteit; de naam van de kerk hoog houden. Vergeten en vergeven. Het slachtoffer werd voorgehouden dat vergiffenis schenken immers een bewijs van bijna goddelijke nederigheid is, naar het voorbeeld van de gekruisigde Christus.
Nu begint kardinaal Danneels zelf aan een nooit gedachte kruisweg. De bandopnamen tonen onmiskenbaar aan dat hij van de affaire geweten heeft, die heeft willen toedekken en daarvoor zelfs een leugenachtige verklaring gebruikte. Al voelt hij zich volgens zijn woordvoerder nu slachtoffer van zijn goedbedoelde bemiddelingspogingen tussen het slachtoffer, diens familie en de berouwvolle bisschop.
De commentaren in de Belgische media zijn vernietigend. Van de reputatie van de kardinaal blijft (vooralsnog) weinig of niets over. Net zo min overigens als van de reputatie van de onderzoeksrechter die kort geleden met ongekend machtsvertoon huiszoekingen bij bisdom en kardinaal liet verrichten en honderden dossiers in beslag nam. Hij is - oordeelt Justitie - zijn boekje ver te buiten gegaan en zal moeten rekenen op straffe interne maatregelen. Of dat ook voor de kardinaal geldt en voor de intussen van het toneel verdwenen Brugse bisschop moet worden afgewacht. Interessant is of ze in het Vaticaan nog een extra mantel van liefde kunnen vinden om de vertrouwenscrisis in de Belgische kerk toe te dekken, indachtig het motto dat de tijd alle wonden heelt. De Belgische Justitie heeft inmiddels kordaat (enige) orde op zaken gesteld. De rk-kerk nog lang niet.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Begin nooit aan kappen op de schoorsteen |
|
Han Mulder
|
|
donderdag 26 augustus 2010 |
Deze week – het was zonnig, ook dat nog - belde in de morgenuren een man aan. In de Scheveningse Helmstraat waar ik woon, is al geruime tijd veel bouwactiviteit. Bij de buren in de tuin verrijst een soort bunker bij wijze van aanbouw. Verderop in de straat is men doende met een nieuw dak. Een hele colonne bestofte busjes behorende bij de bouwnijverheid staat geparkeerd, de meerderheid half op de stoep. En in die baaierd aan geschaaf, geklop en gehak, belde dus die man aan. Hij zei: “ik ben bij de buren op het dak geweest en heb vandaar gezien dat u geen kappen op de schoorsteen hebt. Daar krijgt u last van. Vocht in het rookkanaal. Gevaar van scheuren in de baksteen. Ik zag ook dat het bladlood wat los zat. Dat neem ik eventueel wel even mee.”Eventueel? Een welbespraakte man en naar later bleek een oplichter. De gelegenheid maakt de oplichter en dat mag ik alleen mijzelf euvel duiden. Ik liet de kwieke vijftiger binnen, wees hem de weg naar het dak en ik volgde hem met een keukenladdertje. Praatgraag was hij wel. Of ik ambtenaar was van huis uit. Dat was zijn vader namelijk ook geweest, 'bij rijkswaterstaat' preciseerde hij. Ja en hij kende de straat wel. Had er verderop niet een gezin gewoond met meisjes die heel mooi piano konden spelen? Inderdaad, dacht ik, dat was wel zo, zij het in een tamelijk grijs verleden. Enfin, zo begon het net van quasi beredeneerd bedrog zich al snel rondom mijn naïviteit te sluiten.
Vanaf het hoge platformpje aan de keukentrap hees de man zich razendsnel op het dak en deed mij , terug op het balkon mededeling dat er vijf schoorstenen voor regenkappen in aanmerking kwamen. Het viel niet te ontkennen: er stáán vijf open buizen op het dak, waarvan er overigens bij nader inzien maar twee de naam schoorsteen verdienen. De man ging weer subiet naar beneden. Drong erop aan om de deur achter hem toch vooral goed te sluiten. Na vijf minuten belde hij weer aan met in zijn hand vijf regenkappen die in het metier ook wel 'trekkappen' worden genoemd. Maar dat leerde ik pas later al googlend. Hij zei “handig voor u. Zo spaart u voorrijkosten uit. Dat is het eerste verdiend. En over btw doen we ook niet moeilijk. Handje contantje”.
De vijf kappen zaten er met een klein kwartiertje op. Dat het heel duur was, een klassiek voorbeeld van afleggerij, bleek eveneens pas later, toen ik me op internet informeerde. Je hebt al kappen van 10 euro. Welnu, mijn handje contantje voor vijf van die dingen passeerde zeer ruimschoots de 100 euro; ik durf het exact niet te zeggen. Ik wilde uiteraard wel de naam van de man. Hij mompelde iets van Eldon en voegde eraan toe dat hij dadelijk wel een naamkaartje in de bus zou gooien. Mooi niet en mooi nooit. Uitgekookt in het kwadraat, was die oplichter. Want in de straat stond wel een busje met 'Eldon Dakbedekking' erop, maar dat bleek bij navraag – wederom per internet – een keurig bedrijf voor op het dak dat niets met die ellendeling te maken had.
Al gauw kwamen de verhalen bij buren los, dat met grote regelmaat van dergelijke criminele geveltoeristen de straat besmetten. Die onbehoede schoorstenen op een dak zien, van de verwarring van alle bouwbedrijvigheid gebruik maken, scoren en maken dat ze wegkomen. Op het Scheveningse politiebureau aan de Nieuwe Parklaan vernam ik iets insgelijks, ofschoon de vriendelijke agent alles noteerde en zijn neiging tot meewarigheid onderdrukte. Google leerde mij bovendien dat regenkappen op schoorstenen behalve lelijk ook overbodig dus zinloos zijn.
De moraal van dit verhaal bestaat uit twee delen. Allereerst: koop niet aan de deur, stuur alle types onmiddellijk weg en laat zeker geen oplichters binnen met een verhaal over schoorstenen, lekken en scheuren in het metselwerk en regenkappen. Tweede onderdeel van het verhaal: hoe komt iemand als ik die zich rubriceert als tamelijk goed bij het hoofd en vervuld van een gezonde dosis argwaan jegens de medemens zo oliedom? Komt het door het totale gebrek aan kennis van bouwen en bouwsels? Was dat maar waar. Het is veel erger. Het is het op een moment suprême volledig ontbreken van inzicht in de intrinsieke slechtheid van de medemens als passant.
Een goede les, kortom. Zij het een dure en ook nog niet eens fiscaal aftrekbaar Want ja, ik betaalde die les 'zwart'.
(
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
)
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 1 - 11 van 59 |
