|
Kunst is van onbetaalbaar maatschappelijk belang |
|
Theo Monkhorst
|
|
maandag 03 mei 2010 |
Bezuinigen op overheidsuitgaven ten behoeve van kunst is één van de populairste doelstellingen van politieke partijen bij de komende verkiezingen. Ook in Den Haag. Nu is het juist dat als er op overheidsuitgaven moet worden gekort – en daarover is iedereen het eens – kunst en cultuur niet mogen worden uitgezonderd. Maar het gaat om de omvang en vooral ook om de argumenten. De meeste partijen hechten kennelijk weinig maatschappelijke waarde aan kunst en cultuur gezien het gemak en de zwakke onderbouwing waarmee zij kunstsubsidies willen schrappen. Daarom is het zinvol de waarde van kunst nog eens uiteen te zetten. Anders wordt het de cultuurbarbaren wel erg gemakkelijk gemaakt.
De BBC heeft een boeiende tv serie gemaakt onder de titel ‘How art made the world’, waarin wordt aangetoond dat door mensen gemaakte beelden sinds de prehistorie onze beschaving hebben vorm gegeven. Het begon met grotschilderingen en het eindigt nu voorlopig met drie dimensionale bewegende filmbeelden. Zonder die beelden zou onze beschaving niet bestaan.
In feite vinden kunstenaars steeds opnieuw de werkelijkheid uit. Ik herinner mij zittend aan de rivier de Leie in Vlaanderen het landschap van rivier, weiland, koeien, bomen en kerktoren als buitengewoon mooi te ervaren. Totdat ik mij realiseerde waarom: het was een landschap zoals ik dat kende van de impressionistische Vlaamse meesters. Ik herkende hun definitie van het landschap en dat gaf mij een gevoel van schoonheid, zoals ik dat had ervaren bij het zien van de kunstwerken. Maar tegelijkertijd begreep ik dat het een vals beeld was. De vredigheid van het schilderij klopte niet met de werkelijkheid: De Leie was één van de meest vervuilde rivieren van België, de kerk stond leeg door gebrek aan gelovigen en wellicht hadden de koeien BSE.
Dat is ook de reden waarom een modern kunstenaar dit landschap anders zal schilderen dan zijn grote voorgangers en goddank – zonder die nieuwe definitie zouden wij de werkelijkheid niet meer kennen.
|
|
Lees meer...
|
|
Takkewijf, ga lekker op de conservatieven stemmen |
|
Dick Toet
|
|
maandag 03 mei 2010 |
Het is mij in de vele jaren als lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant en later nog een paar jaar als lezersredacteur van die krant twee keer overkomen. Twee keer heb ik een lezer (een keer een man, een keer een vrouw) telefonisch toegebeten dat wij absoluut geen prijs meer stelden op zijn of haar abonneeschap en dat ik de abonnementenafdeling opdracht zou geven hem of haar van de lijst te schrappen. En hoewel het overgrote deel van die duizenden telefoongesprekken aangenaam en vooral ook leerzaam was, heb ik nog veel vaker de neiging heftig moeten onderdrukken om notoire zeveraars hun vet te geven. Mijn hemel, wat kunnen mensen zeuren. Het is niet goed of het deugt niet.
Ik moest daaraan denken toen ik las dat de Britse premier Gordon Brown tijdens zijn campagne voor herverkiezing een klagende kiezer had geschoffeerd. Gezien de hitsige kop boven het artikel ging ik ervan uit dat Brown compleet uit zijn rol was gevallen en via een nog openstaand microfoontje de dame in kwestie de huid had volgescholden. Hij zou toch minstens iets geroepen moeten hebben in de trant van ‘takkewijf, ga lekker op de conservatieven stemmen’. Maar nee, Brown had zijn politieke graf gegraven, want die conclusie werd in de commentaren getrokken, door in het microfoontje te spreken van ‘een bekrompen vrouw’. Nettere reactie op een zeurderig persoon is nauwelijks denkbaar.
|
|
Lees meer...
|
|
Wie is de baas bij NRC Handelsblad? |
|
Frans Kok
|
|
donderdag 29 april 2010 |
|
Het plotselinge aftreden van Birgit Donker als hoofdredacteur van NRC Handelsblad is nog steeds met veel mist omgeven. Officieel was een verschil van mening binnen de directie de reden. Het zou gaan om de journalistieke autonomie en de redactionele zeggenschap over andere uitgaven dan de dagelijkse kwaliteitskrant. Tegelijk haastte iedereen zich te verklaren dat die autonomie geen moment in gevaar was en dat het redactiestatuur onverkort overeind stond. Maar wat is dan het probleem? Bij elke krant is wel eens een gezonde discussie over de koers en de verkoopcijfers. Hier is kennelijk meer aan de hand. Het gaat om de vraag: wie is de baas? Media-ondernemer Derk Sauer of de redactie?
Vreemd is wel dat de lezers van NRC Handelsblad volstrekt in het ongewisse worden gelaten. Zou het een conflict bij Shell of de FNV betreffen, dan stonden de kolommen vol. Nu, drie dagen later, zwijgt de krant nog steeds in alle talen. Op een wollige mededeling van Birgit Donker na en een zouteloze verklaring van de anders zo strijdbare redactie. Weten zij ook niet wat er aan de hand is, of ligt het zo delicaat dat iedereen beschaamd zijn mond houdt? Is het teveel moeite om één redacteur aan te wijzen die mandaat krijgt om onafhankelijk de kwestie te volgen en de lezers een beetje wijzer te maken?
Birgit Donker gaat in dit bizarre gevecht niet geheel vrijuit. Zij had nooit toe moeten treden tot de directie en zeker niet in een minderheidspositie. Daarmee geef je je onafhankelijke positie al bij voorbaat op. Een positie die bij NRC Handelsblad altijd ijzersterk was. De hoofdredacteur was de baas. De directie ging over de bezorging en het type drukpers. En stelde jaar in jaar uit het redactiebudget vast, dat met hetzelfde ritme steevast fors werd overschreden.
Die idyllische tijd zonder veel concurrentie, hoogstens op ideologisch gebied, is echter verleden tijd.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
woensdag 28 april 2010 |
|
Berlijn- Nazis auf’s Maul! Zo luidt de strijdlustige graffiti-kreet op de muur waarvoor zo’n vijftig militante autonomen (uiteraard onherkenbaar met sjaals, capuchons en bivakmutsen) in Berlijn poseren, baseballknuppels en ijzeren staven in de aanslag. De foto staat samen met tientallen andere op internet, en de bedoeling is uiteraard op te roepen tot geweld tegen de ongeveer 1000 neo-nazi’s die op de Dag van de Arbeid in het stadsdeel Prenzlauer Berg een mars zullen houden. `Jaag de Nazis de wijk uit´, is een ander motto, alsmede: `Berlijn verheugt zich op de eerste mei´. Dat geldt niet voor iedereen. De bewoners van Prenzlauer Berg en Kreuzberg maken zich grote zorgen en ook stadsbestuur en politie hebben nu al buikpijn. Het wordt een rotzooitje, dat staat vast, en wat je ook doet, je kun je het in feite niet voorkomen.
De voortekenen zijn, behalve op internet, ook al in de stad zichtbaar. De partijcentrale van de neonazistische NPD en een populair café in rechts-extremistische kringen waren enkele nachten geleden al het mikpunt van aanslagen met verfbommen. In dat café, met de gemoedelijke naam Zum Henker oftewel Bij de beul, zal in de nacht van 30 april waarschijnlijk een rechts rockconcert (de neonazi’s hebben hun eigen muziekscene) worden gegeven, waar veel mensen op afkomen. Daar willen de autonomen dan ook beginnen met hun acties. Die nacht, de Walpurgisnacht die de 1e mei inluidt en waarop allerlei feestelijkheden worden georganiseerd, loopt meestal uit op gewelddadige rellen, vernielingen en brandstichtingen.
Maar de volgende dag gaat het feest pas echt van start.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Gelukwens in koeterwaals illustreert taalstrijd |
|
Frans Wijnands
|
|
donderdag 22 april 2010 |
Gent - Gouden bruidsparen krijgen in België doorgaans een koninklijke gelukwens toegestuurd als het echtpaar ten stadhuize wordt ontvangen. Er gaat tenslotte niets boven oprechte folklore. Die (standaard)brief gaat als volgt:
' Mevrouw, Mijnheer,
De Koning en de Koningin hebben de viering vernomen van uw Gouden Bruiloft en zij sluiten zich van harte aan bij de blijken van sympathie die U bij deze blijde gelegenheid zullen gegeven worden.
Ik heb de eer door Hunne Majesteiten gelast te zijn U hun innige felicitaties over te maken samen met hun beste wensen voor uw gezondheid en uw geluk,
met hoogachting' ...
En dan de handtekening van het Hoofd van het Departement Rekwesten van het Paleis te Brussel.
Daar is niks mis mee laat het Hof weten: een gouden huwelijksfeest is een plechtstatige gebeurtenis en daar hoort een ietwat plechtig taalgebruik bij. Maar ik kan me voorstellen dat sommige gouden echtelieden dit koninklijke koeterwaals niet snappen.
Niks tegen plechtig taalgebruik, maar dan moet het wel taalkundig in orde zijn. Daar wringt dan ook de schoen, of om het op z'n Vlaams te zeggen: daar komt het Hof in te nauwe schoentjes.
Alleen maar lof voor iedereen die zich probeert in een ver-van-mijn-bed-taal verstaanbaar te maken. Maar als die andere taal deel is van je nationale samenleving ligt het wat anders. Het steekt de Vlamingen dat het gros van de Franstalige landgenoten hun taal niet wil leren spreken, veracht en mishandelt.
Wonend in de nabijheid van de taalgrens ervaar ik dat Vlamingen vaker (als het moet) en beter Frans spreken dan omgekeerd.
Goed samenleven kan pas als je elkaar verstaat, of althans wilt begrijpen. Elkaar desnoods met rust laat. Dat is in België niet het geval.
De taalgrens is er scherper dan de rotspieken in de Ardennen en breder dan de Schelde-monding.
Altijd al geweest, maar met de toenemende invloed van Brussel en de (tweetalige) verre omgeving is het meer dan ooit een bepalend element in de landspolitiek, zoals nu weer is gebleken door de regeringscrisis inzake kieskring-hervormingen rond Brussel-Halle-Vilvoorde.
|
|
Lees meer...
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 11 12 13 14 15 16 17 18 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 177 - 187 van 189 |
