|
Democratisch Vlaams nationalisme laat de leeuw weer klauwen |
|
Frans Wijnands
|
|
maandag 14 juni 2010 |
Gent - 'Ik heb de uitstraling van een dooie vis. Maar wel een met humor', zou Bart de Wever eens over zichzelf hebben gezegd. Het zou best kunnen, want De Wever is een koele kikker. Maar ook een scherp debater; intelligent, afgestudeerd historicus, meertalig, zakelijk en nuchter. Bijna on-Belgisch, ben je geneigd te denken. Met bijna 800.00 voorkeursstemmen - goed voor een kwart van de Vlaamse kiezers - behaalde Bart de Wever zondag een ongekende, historische verkiezingsoverwinning. Bijna eenderde van de Kamerzetels. Zelden eerder heeft de geel-zwarte Vlaamse Leeuw zo hard gebruld over het vlakke Vlaanderenland: 'Ze zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft, zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft'.
Aan de andere kant van de taalgrens heeft Wallonië een dieprode kleur gekregen en kraait de socialistische Rode Haan uitdagend victorie. Dat is te danken aan Elio di Rupo, de lijsttrekker van de PS, de Parti Socialiste. Goed voor ruim 37% van de Kamerzetels.
Di Rupo, de man met de vlinderdas, is een zoon van Italiaanse immigranten. Toen hij een jaar oud was stierf zijn vader. Vanaf dat moment zorgde 'la mamma' voor de zeven kinderen hoewel er drie van hen om financiële redenen in een nabijgelegen weeshuis moesten worden geplaatst.
Di Rupo studeerde scheikunde en maakte in zijn studententijd kennis met de socialistische politiek. Vanaf dat moment heeft hij in lengte van jaren een reeks van politieke functies bekleed; van burgemeester van Bergen tot Minister van Staat. Hij heeft de Belgische socialistische partijfamilie aan weerskanten van de taalgrens tot de grootste politieke partij gesmeed en maakt nu grote kans de eerste Waalse premier te worden sinds veertig jaar. Bart de Wever ligt daar niet wakker van: 'Ik streef met deze verkiezingszege geen persoonlijk ambt of functie na, maar ik wil ons programma gerealiseerd zien'.
|
|
Lees meer...
|
|
Een koffieservies als maat der dingen |
|
Han Mulder
|
|
maandag 14 juni 2010 |
Het Noord-Brabants Museum legde onlangs de hand op een kerstpakket uit de jaren vijftig. Het regionale vervoersbedrijf van toenmaals had het ooit verstrekt aan zijn ijverige medewerkers. Het was een praktisch geschenk dat naadloos paste in die tijd van wederopbouw en soberheid. De directie maakte ook onderscheid op basis van de sociale verhoudingen van destijds want de burgerlijke staat van de employés van de BBA (voluit de N.V. Brabantsche Buurtspoorwegen en Autodiensten) bepaalde aard en omvang van de goede gaven. Zo kregen mensen die getrouwd waren een 9-delig koffieservies met op de kopjes afbeeldingen vanuit de rijke geschiedenis van het openbaar-vervoerwezen. Mannen die vrijgezel waren werden verblijd met drie asbakjes. Hun ongehuwde vrouwelijke collega’s konden na nerveus gefrutsel met de verpakking een eenzame bonbonnière tegemoet zien. Men stemde op de KVP. Het CDA moest nog worden uitgevonden.
De rolverdeling lag in het rijke Roomse Brabantse leven dus nog redelijk vast. En niet alleen in Noord-Brabant. Man zijn en getrouwd, dat was de norm in het bedrijvige Nederland van die dagen in het algeméén. De directie van de BBA had dat goed gezien. Daar hoorden zes koffiekoppen bij die altijd van pas kwamen in een kloek gezin. De bonbonnière leek innig verbonden met de oude vrijster bij de administratie op het hoofdkantoor. Natuurlijk begon het in de samenleving voorzichtig te gisten en dus in de politiek te pruttelen. Zo was het Koninklijk Besluit van voor de oorlog dat erin voorzag om vrouwelijke ambtenaren die trouwden te ontslaan, al een stuk versoepeld. Ongeschreven regels bleven echter hardnekkig.
|
|
Lees meer...
|
|
Marijke durfte nicht waehlen |
|
Gastschrijver
|
|
donderdag 10 juni 2010 |
Von HELMUT HETZEL
Den Haag. Wahl in den Niederlanden. Um circa 17.00 Uhr am Wahltag
des 9. Juni ruft meine Tochter Marijke mich an und fragt: ,,Papa kannst
Du bitte für mich wählen, ich muss länger arbeiten.‘‘ ,Klar,‘‘ antworte ich als überzeugter Demokrat. ,,Ich regele das wie bei der Kommunalwahl im März auch.‘‘ Zeit genug ist, da die Wahllokale bis 21.00 Uhr geöffnet sind.
Meine Tochter Marijke sagt mir, wo ihr Wahlschein liegt, wo ich ihren
Pass finde. Ich fülle die Vollmacht auf der Rückseite des Wahlscheins aus,wo erklärt wird, dass Marijke Hetzel ihrem Vater Helmut Hetzel das Recht gibt, für sie bei der Parlamentswahl abzustimmen. Trotz strömenden
Regens radle ich zum Arbeitsplatz meiner Tochter. Schließlich muss sie
die Vollmacht auf dem Wahlschein persönlich unterschreiben, womit sie
erklärt, dass ich für sie abstimmen darf. Das macht sie. Jetzt ist alles klar, denke ich. Mit der Vollmacht meiner Tochter, ihren und mit meinem Pass gehe ich ins Wahllokal in Den Haag, um die Stimme meiner Tochter für
die Partei auszubringen, deren Wahl sie mir kurz davor auf ihrem
Arbeitsplatz ganz leise aber gut verständlich ins Ohr geflüstert hat.
Aber nichts da. Man hindert mich darin. ,,Als Deutscher sind sie hier nicht stimmberechtigt,‘‘ schallt es mir entgegen, nachdem eine Dame aus dem Wahlkomitee meinen deutschen Pass in Augenschein genommen hatte.
,,Aber ich wähle doch gar nicht,‘‘ erwidere ich. ,,Ich stimme für meine
Tochter ab. Die ist Niederländerin, und sie ist wahlberechtigt. Ich habe
hier ihre Vollmacht und ihren niederländischen Pass bei mir. Ich möchte
für meine Tochter deren Stimme abgeben.‘‘ Antwort: ,,Geht nicht, als
Deutscher können Sie hier nicht wählen.‘‘ Meine Antwort: ,,Das weiß ich,
ich kann nicht für das niederländische Parlament abstimmen, für den
Gemeinderat und für das EU-Parlament aber schon, aber ich will ja gar
nicht selbst wählen. Ich will nur das Votum meiner Tochter hier abgeben.
Sie ist Niederländerin, sie ist hier geboren und aufgewachsen. Sie darf
wählen, hier ist ihre Vollmacht, dass ich für sie ihre Stimme abgeben darf.
Hier ist ihr Pass,‘‘ insistiere ich. ,,Dann muss sie selber kommen,‘‘ lautet die Antwort. Ich darf für meine Tochter Marijke nicht abstimmen.
Seltsam: Im März, als meine Tochter im Ausland weilte und in den
Niederlanden Gemeinderatswahlen stattfanden, lief das gleiche
Procedere reibungslos ab. Auch damals gab mir meine Tochter eine
Vollmacht. Ich habe für sie damals für die Partei gestimmt, die sie wählen wollte. Da gab es überhaupt keine Probleme mit der Vollmacht und mit meinem deutschen Pass als Bevollmächtigter und Vater, der für seine
Tochter abstimmte. Jetzt plötzlich schon.
Außerdem: Bei den Kommunalwahlen im März gab es in vielen
Wahllokalen, insbesondere in Rotterdam, Den Haag und in Amsterdam,
zahlreiche Unregelmäßigkeiten. Oft waren zwei, drei Menschen in einer
Wahlkabine. Männer gaben da ihren Frauen in der Wahlkabine
Anweisungen, was sie zu wählen hatten. Keine geheime Wahl also. Doch
diese eklatanten Verstöße gegen eine freie, geheime und demokratische
Wahl wurde in diesen Wahlbezirken damals nicht angefochten. Das
wurde einfach akzeptiert.
Wenn aber ein Bürger der Europäischen Union, der keinen
niederländischen Pass hat, für seine Tochter, die Niederländerin ist, deren Stimme abgeben will, dann wird er daran gehindert.
Bizarres Holland, wo offenbar mit zweierlei Maß gemessen wird. Zu dritt
oder zu viert in der Wahlkabine, das ist anscheinend in Ordnung – aber
ein EU-Bürger, der die Stimme für seine Tochter, die einen
niederländischen Pass hat, abgeben will, das geht nicht.
Die Stimme von Marijke ist übrigens verloren. Sie hat es nicht mehr
geschafft, vor 21.00 Uhr persönlich im Wahllokal zu sein. Es ist eine
kleine Niederlage für die niederländische Demokratie, ein Sieg der
Bürokraten und eine bittere Pille für die europäische Idee. Und dann wird
jetzt auch noch geklagt, dass die Wahlbeteiligung von nur 74 Prozent so
niedrig war. Marijke wollte wählen – sie durfte nicht.
www.hetzelmedia.com
|
|
|
Han Mulder
|
|
donderdag 10 juni 2010 |
De economie mag dan, heel belangrijk zijn geweest bij deze verkiezingen, maar of ze het belangrijkste was, valt te bezien. In elk geval zijn kwesties van integratie en aanpassing er niet door van de agenda verdwenen. Dat is misschien een ongemakkelijke constatering, maar de explosieve steun voor Geert Wilders’ Partij van de Vrijheid valt niet meer weg te moffelen. Willen politiek en politici niet nog meer cynisme in de samenleving opwekken dan is wel het minste om een serieus gesprek met deze Wilders aan te gaan om alle aspecten van de stem des volks in kaart te brengen en niet alleen die van de onoverkomelijke tegenstellingen.
Of we het nu leuk vinden of niet, de kiezer heeft namelijk gesproken en heeft dat duidelijk gedaan. De partijen op rechts¸ PVV en VVD, zijn daarbij de onbetwistbare winnaars. Daar kunnen een volwaardige democratie en spraakmakende media niet omheen.
Tegelijkertijd heeft alleen al het realistisch rekenen als uitkomst dat de komende tijd nauwelijks te regeren valt als ieder zijn klare wijn wil blijven schenken zonder water erbij met de gebruikelijke mengsels van dien. Ook als combinaties op ruitjespapier de 75 zetels passeren dan dreigen ze in merendeel vooral geschikt als verhaal in het politieke sprookjesboek. Paars ‘plus’ is dan vast de meest aantrekkelijke verhaallijn maar slechts geschikt als plot voor een short story, zo valt te vrezen. Mark Rutte in zijn eentje tegenover drie lastige coalitiegenoten op links die met lange tanden hun blokkades van eertijds moesten slechten, dat lijkt mij geen deugdelijke basis voor een langdurige verbintenis. Een combinatie van VVD, PVV en CDA is dat ook niet, zeker niet omdat één van de partners tijd zij gegund om zijn wonden te verzorgen en te helen. Hoogstens kun je zeggen dat dit drietal inhoudelijk beter te matchen lijkt. Geen short story in dit geval misschien; leidt wellicht tot een novelle van enige omvang.
Bij een korte ommegang op mijn laptop langs internationale media viel mij op dat men daar de dilemma’s heel goed begrijpt. De BBC bijvoorbeeld maakt werk van die enorme triomf van wat zij de ‘anti-Islam’-partij noemt. Legt ook de ongemakkelijkheden bloot van hoe nu verder. Schetst kortom het beeld van een uitdagende legpuzzel bestaande uit stukjes die helaas onderling niet passen. Eerste onvoldragen impressies op ‘the day after’. Met daarbij veel koffie zonder suiker.
(
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
)
|
|
|
Tien stellingen over het kunstenbeleid in Den Haag |
|
Theo Monkhorst
|
|
zondag 06 juni 2010 |
D66 heeft zich in het nieuwe Haagse college van B&W laten inpakken door de kunstbarbaren van VVD en PvdA en is akkoord gegaan met een korting op het cultuurbeleid met 20 procent. Dat is twee keer zoveel als de bezuinigingen op andere gemeentelijke sectoren. En duidelijk blijk van het gesundes folksempfinden van populisten, dat moet worden uitgevoerd door de nieuwe wethouder van Cultuur, Marjolein de Jong van D66, de partij die zichzelf beschaafd noemt. Zij is ook nog wethouder van o.a. horeca en city marketing, wat in dit verband niet zonder betekenis is.
Haar oproep aan kunstinstellingen meer publiek te generen betekent een keuze voor middelmatigheid en massacultuur, is daarom per definitie conservatief en zal niet veel meer opleveren dan vermaak. Het een misverstand te denken dat kunst op dezelfde manier functioneert als de horeca. Ook de suggestie dat het bedrijfsleven meer moet meebetalen is onrealistisch in een tijd van een economische krimp, als bedrijven mensen moet ontslaan.
Wethouder De Jong staat daarom voor de opgave beleidskeuzen te maken. Er zullen slachtoffers vallen. De kaasschaaf methode werkt immers niet omdat daarmee alle kunstenaars en instituten getroffen worden en maar half hun werk kunnen doen.
|
|
Lees meer...
|
|
|
