|
Delft neemt het niet zo nauw |
|
Frans Kok
|
|
vrijdag 04 november 2011 |
Twee voormalige wethouders van de gemeente Delft blijken, naast een riant wachtgeld, over een forse studietoelage te beschikken. Het gaat om circa 15.000 euro, bovenop hun jaarlijkse wachtgeld van 55.000 euro. Het betreft de dames Merkx en Koning, die na vier jaar trouwe dienst vorig jaar niet meer in het college terugkeerden. De gemeente verdedigt deze handelwijze. Het feit dat mevrouw Merkx de partner is van de huidige wethouder van Financiën staat erbuiten, zegt men.
Meestal vergroot een jarenlange ervaring als bestuurder van een grote stad de kansen op een voortgezette carrière aanzienlijk. Menig overheidsorgaan of semi-publieke instelling kan wel een ervaren, in politiek en bestuur gepokt en gemazelde man/vrouw gebruiken. Al was het maar om het opgebouwde netwerk in den lande.
De dames Merkx en Koning, beiden jonge, ambitieuze academici, zouden normaal gesproken binnen enkele maanden na hun vertrek weer aan de slag kunnen. Maar nee, daar hadden ze geen zin in. Zij leven nu al anderhalf jaar van de belastingcenten van de inwoners van Delft. En daarnaast hadden ze wel trek in een postdoctorale cursus. De kosten daarvan zijn geheel fiscaal aftrekbaar, maar zij hadden liever dat de gemeente die betaalde. De gemeente trapte erin, hoewel er geen enkele (arbeids)relatie meer bestaat tussen beide partijen.
Het toont weer eens aan dat het met de mores in het Delftse stadhuis belabberd is gesteld.
Iedereen heeft nog de Gondelaffaire in het geheugen. Daarbij nam een wethouder terecht ontslag, omdat hij betrapt was op een overduidelijke uitnodiging zijnerzijds tot corruptie.
De man kreeg (en krijgt waarschijnlijk nog steeds) een riant wachtgeld, ondanks het feit dat hij zelf ontslag nam in verband met de verdenking van ernstig strafbaar handelen.
Daarnaast besloot de gemeente alle kosten van de juridische bijstand voor de gevallen wethouder voor haar rekening te nemen. Dat loopt inmiddels in de tonnen. De wethouder wilde namelijk wraak nemen op zijn opponent, die de corruptie-affaire had onthuld, en maakte van procederen zijn dagtaak.
Die opponent was fractieleider van een inderdaad wat lastige politieke groepering, maar net als de wethouder democratisch gekozen door de Delftse bevolking. Deze opponent moest wel alle kosten voor zijn eigen rekening nemen, waardoor hij nu vrijwel failliet is.
Wie denkt dat de burgemeester, als hoeder van de publieke moraal, van alles heeft gedaan om beide affaires te voorkomen, heeft het mis. Hij stond erbij en keek ernaar. Maar goed, de brave man (Bas Verkerk is de naam) heeft nu eenmaal de energie en de daadkracht van een Bromsnor met pre-pensioen. Maar dat was bij Hagenaars al langer bekend.
|
|
Big Boras is Watching You! |
|
Han Kogels
|
|
dinsdag 01 november 2011 |
|
Vroeger kon je aan de grens gecontroleerd worden als je met je sleurhut achter je auto of de ski’s op je dak naar je vakantiebestemming of weer naar huis toerde. Paspoorten klaar houden en hopen dat je bagage niet moest worden uitgeladen. Niet dat de marechaussee en de douane altijd even fanatiek bezig waren, maar het kon. Sinds het Verdrag van Schengen in werking is, mag dat tussen de Schengenlanden niet meer. En overheden worden daar een beetje nerveus van, want er zijn een hoop lieden met wie je nog een appeltje te schillen hebt, of met wie je misschien nog een appeltje te schillen krijgt. Dus als de overheid wordt gehinderd door de wet, dan verzint de overheid een list. De nieuwste list van onze eigen overheid heet ‘@migo-boras’.
Dat staat voor (hou je vast!): ‘Automatisch Mobiel Informatie Gestuurd Optreden – Better Operational Result and Advanced Security’.
Ik hou het op Big Boras, want er is enige gelijkenis met Big Brother die in George Orwell’s roman ‘Nineteen Eighty-Four’ iedereen in de gaten hield via niet uitschakelbare beeldschermen met ingebouwde camera. De visionaire Orwell stierf een halve eeuw voordat de webcam werd uitgevonden.
Volgens de NRC (die zegt over documenten te beschikken) is Big Boras een ultramodern cameranetwerk dat vanaf 1 januari aanstaande staat opgesteld bij vijftien Nederlandse grensovergangen. Alle nummerplaten die voorbij razen worden gefotografeerd en ook nog eens de zijkant van de auto’s. Als ’t plaatje goed gelukt is, dan kan je zelfs zien wie erin zitten. Worden verdachten gesignaleerd, dan kan de politie er direct achteraan. Maar je kunt die stapel fotootjes ook in een digitale databank opslaan en later gebruiken. Waarvoor? Dat is nog niet bekend! Mag dat allemaal? Daar zijn de geleerden het nog niet over eens. Er wordt naarstig onderzocht of het Schengenverdrag dit wel toestaat. En het College Bescherming Persoonsgegevens vindt dat het twijfelachtige effect van zo’n maatregel de invoering ervan niet rechtvaardigt. De boeven bedenken intussen hoe ze de cameraatjes van Big Boras kunnen opblazen, of ze programmeren hun TomTommetjes dusdanig dat ze alleen nog maar gebruik maken van de meer dan zestig grensovergangen waar Big Boras NIET staat opgesteld. Dus het zou me niet verbazen als Big Boras straks ook staat te loeren rondom de grote steden en zo. Want de overheid gelooft heilig in haar toekomst als digitale overheid met uitpuilende digitale gegevensbestanden voor alles en nog wat.
En de brave naïeve burger? Die denkt slechts dat hij niets te vrezen heeft omdat hij niets heeft gedaan. Maar wie bewaakt straks Big Boras?
|
|
Neelie Kroes kijkt in de sterren |
|
Frans Kok
|
|
donderdag 27 oktober 2011 |
Een Rotterdamse no-nonsense figuur. Een workaholic, die uitgroeide tot een van de machtigste vrouwen ter wereld. Zakelijk en hard. Bill Gates siddert nog steeds als-ie haar naam hoort.
Dat is het beeld dat de meeste mensen hebben van Neelie Kroes. Een beeld dat voluit bevestigd wordt in haar recent verschenen biografie. Daarom is de onthulling des te pikanter dat zij een fanatieke cliënt was van helderzienden, sterrenwichelaars en ander vreemd volk.
“Ik vond dat die contacten Neelie kwetsbaar maakten. Maar ja, op een gegeven moment leer je leven met de gekkigheid van iemand”, aldus Bram Peper over zijn vroegere gade.
Neelie heeft er zelf nooit veel over losgelaten. Net zomin als over de rest van haar privé-leven. Daarom is niet bekend in hoeverre zij zich heeft laten leiden door de adviezen van de diverse astrologen die zij raadpleegde. Vast staat dat zij enkele malen per dag hen om raad vroeg en haar horoscoop liet trekken. Bij zakelijke beslissingen, maar ook persoonlijke, zoals de vraag of zij een facelift moest nemen (antwoord: ja, maar die mislukte aanvankelijk deerlijk). Of ook politieke besluiten eronder vielen is onbekend. In haar drukste periode op het gebied van sterrenkijken, was ze president van Nijenrode, dus politiek niet erg actief. Maar nooit heeft zij haar geloof in het bovennatuurlijke afgezworen. Dus aan te nemen valt dat ze tot de dag van vandaag ermee doorgaat. Wat overigens best nuttig kan zijn in haar nieuwste functie als Euro-commissaris voor telecommunicatie.
Daar komt bij dat zij gebruik maakte van echte griezels. De halve analfabeet Simon Suiker, zwaar verslaafd aan drank en drugs, was jarenlang haar steun en toeverlaat. Toch gaf hij eens een rake typering van onze Iron Lady. “Neelie oogt naar buiten toe onwankelbaar en zelfverzekerd, maar van binnen kan ze door het kleinste detail in paniek raken. Ze wil alles op safe spelen en weten of iets niet goed kon gaan of haar in diskrediet kon brengen”.
De boeiende biografie, waaraan zij overigens zelf niet wilde meewerken, bestrijkt natuurlijk nog vele ander facetten van haar leven. Maar dit element verraste mij enorm. Neelie als een zweverige zoekster, een soort Yomanda.
Om bij haar vocabulaire te blijven: ‘dat is bij de wilde spinnen af’.
|
|
|
Lekker spijbelen in het Europarlement |
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
vrijdag 21 oktober 2011 |
Berlijn – De jonge liberalen hebben er schoon genoeg van. In Karlsruhe protesteren ze vandaag tegen hun vertegenwoordigster in het Europees Parlement, Silvana Koch-Mehrin, die zij oproepen onmiddellijk af te treden. Wegens luiheid, incompetentie en frauduleus gedrag.
Het voormalige paradepaardje van de FDP in Europa (vice-president van het parlement en voorzitter van de FDP-fractie) heeft inderdaad volstrekt gefaald, op alle fronten. Het is bijna komisch wanneer je de feiten op een rijtje zet. We beginnen met het gewone werk, gehonoreerd met 8000 euro per maand, exclusief toeslagen. Silvana is sinds 2009 lid van twee commissies: die voor de verzoekschriften en die voor Industrie, Research en Energie. In 2009 heeft ze drie keer een vergadering van de commissie voor de Verzoekschriften bijgewoond, in 2010 en 2011 niet één. Ook de Industriecommissie heeft haar slechts een enkele maal mogen begroeten. In de media wordt gniffelend herinnerd aan de leuze op haar verkiezingspamflet: ‘Arbeit muss sich wieder lohnen!’
Silvana doet een beetje denken aan Karl-Theodor zu Guttenberg, de arrogante glamourboy van de christendemocraten, die in maart dit jaar het veld moest ruimen omdat hij in zijn proefschrift grootscheeps plagiaat bleek te hebben gepleegd. Ook de liberale politica ziet er goed uit, haar glimlach is stralend en haar lange blonde haar past in iedere shampoo-reclame, ze is bovendien eveneens gepromoveerd en heeft haar dissertatie over de relatie tussen economie en politiek bekroond gezien met een ’cum laude’ van de prestigieuze universiteit van Heidelberg. Maar daarmee houdt de vergelijking helaas niet op, want ook Silvana heeft afgekeken en overgeschreven, en wel 120 keer op 80 bladzijden. Aanleiding voor de Heidelbergse universiteit om haar medio juni de doctorstitel af te nemen, net zoals dat bij zu Guttenberg is gebeurd.
Silvana vecht die beslissing aan, maar moest natuurlijk wel consequenties trekken: ze trad terug als vice-voorzitter van het Europees Parlement en als fractievoorzitter van de FDP. Maar ze bleef wel gewoon afgevaardigde, ondanks alle kritiek op haar functioneren. De radiostilte die ze sindsdien in acht neemt ergert de jonge liberalen nog het meest. Haar partijbureau in Karlsruhe is doorgaans onbezet en wie dit kantoor telefonisch probeert te bereiken wordt naar een anonieme voicemailbox geleid; briefschrijvers ontvangen een standaardschrijven waarin naar het fractiesecretariaat wordt verwezen en Silvana geeft ook anderszins geen enkel commentaar. Ze weigert interviews en als ze een microfoon onder haar neus krijgt, glimlacht ze fijntjes en zwijgt als een sfinx.
Toegegeven, soms kan ze ook maar beter haar mond houden. In een televisie-uitzending van de politieke talkshow Hart aber Fair (ARD), in mei 2010, maakte zij deel uit van een panel van economen, met als onderwerp: de schuldenlast van Duitsland. De presentator vroeg tot slot: ‘Deze uitzending duurt nu 75 minuten, met hoeveel is de schuldenlast van de Bondsrepubliek in die tijd volgens u toegenomen?’
Hij begon met Silvana. Die antwoordde na enig gepeins: ‘Eh...6000 euro.’ De heren aan tafel grinnikten achter hun hand en omdat het zo genant was, besloot de presentator haar een reddingsboei toe te werpen. Nee, luistert u even, de uitzending duurt nu 75 minuten, herhaalde hij nadrukkelijk, en de vraag is: met hoeveel is de schuld gegroeid? De reddingsboei werd genegeerd. Met 6000 euro, zei Silvana nog maar eens. De anderen kwamen met bedragen tussen 16 en 21 miljoen. Het bleek 19 miljoen te zijn. Silvana keek beteuterd. Op youtube is het allemaal te zien.
De partijleiding weet niet goed wat ze met deze brekebeen aan moet. Secretaris-generaal Lindner zei gisteren dat ze haar verplichtingen in het Europees Parlement moet nakomen, want dat ze anders niet meer kandidaat wordt gesteld. Voor de Europese verkiezingen van 2014, bedoelt hij dus. Maar dat gaat ze niet halen, hoop ik. Zu Guttenberg moest weg, daar was ik het volstrekt mee eens, maar van hem kon je in ieder geval nog zeggen dat hij een talentvol politicus was. Dat is Silvana niet. Wat wel? Gebakken lucht, oplichter, zakkenvuller. Stuur haar naar huis.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Dick Toet
|
|
dinsdag 18 oktober 2011 |
Het spreekt bij veel Nederlanders nog niet echt tot de verbeelding, maar de wereldtitel honkbal van het Nederlands team is een volstrekt unieke prestatie. Voetballend, hand- of basketballend is het ons in ieder geval nog nooit gelukt. Volleyballend en met waterpoloënde dames hebben we wel Olympisch goud gehaald, maar nooit een wereldtitel. De beste van de wereld werden we in een ver verleden met wielrennen, veelvuldig met schaatsen en als teamsport feitelijk alleen met kleine sporten als hockey en vooral korfbal, maar helaas is het ‘mandjebal’ al tientallen jaren de kinderschoenen nog steeds niet ontgroeid.
Bij de honkbaltitel past wel enige relativering. De Amerikaanse profs en hun soortgenoten uit het Verre Oosten en Midden-Amerika doen niet mee. De beste Cubaanse profs spelen in de Amerikaanse supercompetitie. Maar de vermaarde Amerikaanse basketballers hebben bij hun intrede op de Olympische Spelen ook aangetoond dat ze daar niet zomaar een gouden medaille konden ophalen.
Honkbal, baseball dus, is een zeer Amerikaanse sport. Dat Nederland in Europa met Italië al vele jaren het beste honkbal speelt, komt vooral door de Antilliaanse spelers, die het spel in hun regio konden afkijken van voortreffelijke voorbeelden. Maar honkbal is toch in de eerste plaats Amerikaans. Dat heeft natuurlijk te maken met de logische mogelijkheden het spel te onderbreken voor reclame. Daarbij komt dat er in het hoogseizoen vrijwel dagelijks gespeeld wordt met soms sterk wisselende teams (vooral de pitching wisselt voortdurend), waardoor de verrassingsfactor in de uitslagen groot is. Maar er is meer.
De Verenigde Staten kennen vier grote sporten, naast baseball zijn dat American football, basketbal en ijshockey. Maar honkbal is dé Amerikaanse sport bij uitstek. En dat komt door het volkse en democratische gehalte van de sport. Voor American Football is door de bank genomen het fysiek van een kleine stier nodig, voor basketball strekt een lengte van boven de twee meter tot aanbeveling en voor de ‘contactsport’ ijshockey moet je niet alleen fysiek sterk, maar vooral ook ‘mean’ zijn. Bij honkbal is het anders.
Toen ik eind jaren zeventig, begin jaren tachtig van de vorige eeuw enige jaren in Amerika verbleef , was daar de grote ster in het baseball ene Pete Rose. Hij was klein, had een behoorlijk dikke pens en was al dik in de dertig. De 100 meter zou hem toch zeker een halve minuut kosten.Maar Rose sloeg in dienst van de Philadelphia Phillies zo ongeveer alle records aan gort en was zeker aan slag, maar ook in het veld van een uitzonderlijke klasse. Concentratievermogen, spelinzicht, geweldige oog-hand-coördinatie, innige liefde voor de sport, teamspirit, Rose was een grootheid, waar vrijwel iedereen zich mee kon identificeren. En dat maakt honkbal tot zo’n mooie sport, je kunt het leren, je kunt erin groeien. Belachelijk dat deze mooie tak van teamsport intussen van de Olympische Spelen is verbannen.
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 23 - 33 van 184 |
