|
Gebraden kameel, met vulling |
|
Frans Wijnands
|
|
dinsdag 07 juni 2011 |
GENT - Zo af en toe ontkom je er niet aan om je boekenkast(en) te schonen, zoals dat tegenwoordig heet. Opruimen. Boeken wegdoen, weggeven, hopen dat iemand er blij mee is. Een mand met overtollige boeken in de hal zetten, zodat de vertrekkende gasten er iets uit mogen meenemen, zet geen zoden aan de dijk. ‘Leuk idee, maar nee. Dankjewel’. Je raakt je boeken aan de straatstenen niet meer kwijt. Het enige aardige van dat zogenaamde opruimen is dat je boeken inkijkt die jarenlang letterlijk een gesloten boek waren. Kookboeken bijvoorbeeld. Een ontdekkingstocht in je eigen boekenkast.
Grootmoeders schriftjes met de gerechten uit je kindertijd staan weggedrukt tussen appetijtelijk geïllustreerde boeken over de meest exotische gerechten. Een papieren wereld van geuren en kleuren. Maar hoeveel (dure) kookboeken heeft een huis-tuin-en-keuken kok(kin) eigenlijk nodig?, als er zelfs gratis een stortvloed van allerhande gerechten voor allerhande groenten, vlezen, vissen en sauzen voor het grijpen is. Je krijgt meer gerechten op papier voorgeschoteld dan dat je ze eetbaar op je bord kunt krijgen.
Neem nou bijvoorbeeld dat bekende recept van gebraden kameel. Met vulling, maar dat spreekt eigenlijk vanzelf. Je komt het op diverse websites tegen, maar het recept komt oorspronkelijk van de Amerikaanse rasverteller T. C(oraghessan) Boyle die het in zijn ‘Water Music’ grofweg heeft uitgeschreven. Wat wil je ook met zo’n beest? Daar moet je niet met halve eetlepels maizena of een kwart litertje zure room mee aankomen.
Het is geen snel hapje voor bij de borrel op een slome zondagmiddag. Dat blijkt ook wel uit de ingrediënten: 500 dadels, 200 pluvier-eieren, 20 karpers van elk twee pond, 4 forse trapganzen, 2 schapen, een volwassen kameel en driekwart kilo gemengde kruiden, liefst een woestijnmix. De bereiding is als volgt: graaf een gat in de grond waar de kameel in past, ongeveer één meter diep en stort dat vol met gloeiende kolen. Kook de eieren hard. Vul de karpers met de gepelde eieren en de dadels. De rest wijst zich dan eigenlijk vanzelf. De ganzen vullen met de gevulde karpers, de schapen vullen met de gevulde ganzen en tenslotte de kameel vullen met de gevulde schapen. De kameel kort aanbraden, in Doumpalmbladeren wikkelen, in de gloeiende kolen stoppen en twee dagen rustig laten garen. Af en toe een keertje omkeren kan geen kwaad, lijkt me, maar daar zegt het recept niks over.
Nogmaals: het is geen voorhapje maar een stevig hoofdgerecht en je hebt natuurlijk wat hulp nodig bij het ontschubben van de karpers, het plukken van de ganzen en het villen van de schapen. De aangegeven hoeveelheden zijn genoeg voor ongeveer vierhonderd eters. De schrijver adviseert er rijst bij te serveren, misschien met een paar handenvol saffraan? Kleurt in elk geval wel leuk bij de kameel.
Ik heb het er met de traiteur in ons dorp over gehad; die verzorgt regelmatig barbecues voor grotere gezelschappen. Hij was erg geïnteresseerd, maar vreesde dat hij bij de groothandel moeilijk aan die voorgeschreven Doumpalmbladeren zou kunnen komen…
Hij is in zijn vak best wel een avonturier. Doorlopend op zoek naar nieuwe lekkernijen, maar anderzijds een man met fundamenteel respect voor de oorspronkelijke receptuur. Zeker nadat hij in een vlaag van verkeerde stoutmoedigheid eens geprobeerd heeft om zijn befaamde tomaat-garnaal – een Vlaamse klassieker - met Noorse garnaaltjes te maken. Maar daar haalde zijn klandizie de neus voor op. En terecht. Nooit knoeien met een goed recept. ‘Wat goed is moet je goed laten’, staat op het schutblad van grootmoeders receptenschriftjes. En dat geldt waarachtig niet alleen voor tomaat-garnaal…
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
dinsdag 31 mei 2011 |
Berlijn - Twee verkrachtingsaffaires houden de Berlijnse borreltafels bezig: Dominique Strauss-Kahn en weerman Jörg Kachelmann. De meningen lopen uiteen en de discussies soms hoog op, ook in mijn kennissenkring. Bij Strauss-Kahn tekent de scheidslijn zich af langs de sexen: de mannen denken dat DSK slachtoffer is geworden van een vileine hinderlaag, de vrouwen weten zeker dat het een viezerik is die zijn handen en andere lichaamsdelen niet thuis kan houden. De tijd zal leren wie gelijk heeft, inmiddels ben ik ook wel tot de conclusie gekomen dat er sprake is van veel ongerijmdheden en dat de zaak niet zo eenduidig is als op het eerste gezicht leek.
De andere affaire duurt al veel langer. De populaire Zwitserse weerman Jörg Kachelmann (52) werd in maart 2010 op de luchthaven van Frankfurt gearresteerd omdat hij een maand eerder zijn ex-vriendin radiopresentatrice Claudia D. (37) gewelddadig zou hebben verkracht. Zij had de relatie willen verbreken, hij pakte een keukenmes en dwong haar tot sex, aldus haar verhaal. Er was een miniem bloedspoortje op het mes te zien en Claudia zat onder de blauwe plekken - sluitend bewijs, vond het O.M., maar dat had ze allemaal zelf kunnen doen, zeiden de getuigen-deskundigen die de verdediging liet opdraven.
Kachelmann maakte een ontspannen indruk toen hij werd gearresteerd en dat deed hij zo overtuigend dat ik eenvoudigweg niet kon geloven dat hij schuldig was. Zo vrolijk reageer je niet als je een enorme bui voelt hangen. Bij DSK is dat anders, die zag er van het begin af aan schuldig en gedeprimeerd uit, maar dat zegt natuurlijk niet alles: hij wist dat het in ieder geval uit was met zijn politieke carrière, ook als hij zijn onschuld zou kunnen bewijzen, terwijl Kachelmann de bevolking gewoon kan blijven vertellen dat het eind van de middag gaat onweren.
Inmiddels doet hij dat ook, maar alleen via de radio. Televisie is een ander medium. Commentatoren betogen dat tijdens het slepende proces, dat in september begon en tot nu toe heeft geduurd, zoveel onsmakelijke details over zijn privéleven naar boven zijn gekomen dat de kijkers altijd de associatie zullen houden van een SM-liefhebber met minstens een half dozijn vriendinnen tegelijkertijd. Dat vinden televisiebazen niet prettig. Dus met Kachelmanns optreden als tv-weerman zou het weleens afgelopen kunnen zijn.
Het openbaar ministerie stond, evenals de politie, van meet af aan voor honderd procent achter Claudia (tunnelvisie, riep de verdediging) hoewel in de loop van het proces steeds meer twijfel was gerezen aan haar geloofwaardigheid. Ze huilde tranen met tuiten, maar sprak zichzelf tegen en vertelde aantoonbare onwaarheden, wat ze naderhand ook toegaf. Vreemd genoeg kan ze zich van de verkrachting zelf bijna niets herinneren. Een geheugenstoornis vanwege de traumatische ervaring, verklaarde haar therapeut, maar andere psychologen wezen erop dat trauma-slachtoffers zich een gruwelijke gebeurtenis over het algemeen juist haarscherp herinneren en aan flashbacks lijden.
De aanklager gaf toe dat Claudia op een aantal punten had gelogen, maar dat betekent volgens hem niet dat nu van haar hele verhaal niets klopt. Hij noemde Kachelmann een narcist, bezeten van macht en dominantie, die het niet verkroppen kon dat zijn vriendin hem wilde verlaten, hij achtte gewelddadige verkrachting bewezen en eiste een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 4 jaar en 3 maanden.
Volgens het slotpleidooi van Kachelmanns verdediging is Claudia D. een koelbloedige leugenaarster die zich voorgenomen had haar ex te vernietigen, omdat hij er andere vriendinnen op na bleek te houden. De argumenten van het openbaar ministerie werden stuk voor stuk ontleed en weerlegd. Een succesvolle strategie: vanmorgen heeft de rechtbank Kachelmann vrijgesproken, niet omdat zijn onschuld vaststaat, maar omdat niet kan worden aangetoond wie gelijk heeft. Vrijgesproken dus bij gebrek aan bewijs. Een jaar lang konden de media smullen, maar nu zit het erop. Dan maar verder met Strauss-Kahn.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
Han Kogels
|
|
vrijdag 27 mei 2011 |
|
Onze fiscale wetgeving is onderhand aardig doorspekt met allerlei maatregelen die het gedrag van burgers en bedrijven moeten bestraffen of belonen. Als dat fiscaal instrumentalisme tot doel heeft ons slechte milieugedrag te verbeteren, heet het ‘vergroening van de belastingen’.
Er vloeit intussen ongeveer 14 miljard euro aan groene belastingen in ‘s lands schatkist. In hoeverre dat een positieve bijdrage levert aan de redding van het milieu, blijft echter vaag. Als de Kamer moet beslissen over die groentaksen liggen er indrukwekkende econometrische modellen op tafel om de heilzaamheid ervan te voorspellen, maar we meten achteraf niet echt hoe ze uitwerken. Wel worden er later verwoede pogingen gedaan om aan te tonen hoe succesvol een vergroeningsmaatregel is geweest. Zo wordt in sommige kringen de daling van het aardgasverbruik sinds 1996 graag aangevoerd als bewijs dat de in dat jaar ingevoerde energiebelasting ons stookgedrag succesvol heeft beïnvloed. Maar daarbij wordt niet vermeld dat de gemiddelde jaartemperatuur in 1996 uitzonderlijk laag was en dus het gasverbruik uitzonderlijk hoog. En als je de moeite neemt om de statistieken vanaf 1978 goed te bekijken, dan zie je een logisch verklaarbaar verband tussen de (stijgende) gemiddelde jaartemperaturen en het (dalende) gasverbruik. Overigens blijkt uit die cijfers ook dat het aardgasverbruik in de jaren tachtig afnam na de invoering van subsidies op woningisolatie en hoogrendementsketels. Kennelijk werken snoepjes beter dan zweepjes.
Dat hebben we gezien toen het vorige kabinet overging tot verlaging en zelfs vrijstelling van de BPM en de motorrijtuigenbelasting (MRB) op zuinige auto’s. En de wetgever toonde zich ook gul door de leaseautobijtelling in de inkomstenbelasting elf procent lager te maken voor de zuinige exemplaren. Het bleek al snel een successcenario. Dit jaar schijnt zelfs een op de drie verkochte auto’s vrij van BPM en MRB rond te toeren. Dat is mooi voor het milieu, maar slecht voor de schatkist. En zo lijkt deze vergroeningsmaatregel aan zijn eigen succes ten onder te gaan. RTL meldde dezer dagen dat minister van Financiën Jan Kees de Jager en zijn staatssecretaris Frans Weekers die groene lokkertjes in 2013 willen afschaffen, omdat ze de staat 700 miljoen euro per jaar zouden kosten. Is dat de enige reden?
Ik betwijfel het. Er speelt namelijk nog iets anders op de achtergrond.
Tot voor kort bestond het plan om over een paar jaar de BPM en de MRB af te schaffen en te vervangen door een nieuwe loot aan de fiscale treurwilg: rekeningrijden. Omdat dat snode plan intussen van tafel is geveegd, worden de BPM en de MRB gehandhaafd. Het zou me dus niet verbazen als de groene faciliteiten eruit worden gesneden en de lagere bijtelling voor zuinige leasebakken ook het loodje zou leggen. Kassa! Waarschijnlijk blijven volledig elektrische auto’s voorlopig nog vrijgesteld, want die rijden er nauwelijks, dus dat deert de schatkist niet.
Groene snoepjes zijn goed voor het milieu, maar als het de overheid geld gaat kosten is het uit met de pret.
|
|
|
Eerste Kamer aan herziening toe |
|
Dick Toet
|
|
woensdag 25 mei 2011 |
De uitkomst van de provinciale verkiezingen, waaruit de samenstelling van de Eerste Kamer volgt, wees al in die richting, maar de realiteit blijft verbijsterend. Is weldenkend Nederland in de Tweede Kamer afhankelijk van de nukken van een pulppartij, in de senaat is de situatie thans nauwelijks verheffender. Eén senator van de Staatkundig Gereformeerde Partij, de heer Holdijk, een oudere ouderling, die je liever niet aan je deur zou willen hebben, kan daar de wetgeving onherroepelijk beïnvloeden. In welk godvergeten land is zo’n bizarre situatie mogelijk?
Enig voordeel van de SGP ten opzichte van de PVV is dat de SGP aanzienlijk kleiner is, twee zetels in de Tweede Kamer, één in de senaat. Maar dat zo’n fundamentalistische splinter de vaderlandse politiek zo heftig kan beïnvloeden, is ongehoord. Want de SGP ligt zo ver buiten de gemiddelde maatschappelijke opvattingen in ons land dat ze eigenlijk met goed fatsoen verboden zou moeten worden. Vrouwen tellen niet mee, homo’s zijn ziek, de zondagsrust moet door iedereen volledig gerespecteerd worden, elke abortus is in beginsel moord, de rij van bizarre standpunten is schier eindeloos. Wat de SGP in feite onderscheidt van de fundamentalistische moslims is dat ze niet beloven dat martelaren in de hemel zullen worden opgewacht door een trits prachtige maagden. De SGP blijft kuis tot in de hemel.
Ach, met een beetje goeie wil kun je er de humor misschien nog wel van inzien. Maar het is weer koren op de molen van de borreltafel-kletsers, die menen dat de politiek nu eenmaal niet deugt en het maakt ons weer eens de risee van de internationale gemeenschap. De PVV heeft ons helaas al teruggezet naar gevaarlijke, maar vooralsnog toch voornamelijk vermakelijke folklore. Als de positie van de SGP al uit te leggen is, zal dat over de grens vooral tot onbegrip en meewarigheid leiden. Het ooit zo liberale en verlichte Nederland in de greep van fundamentalisme.
Maar wat doe je eraan? Je bent geneigd vergoelijkend te zeggen, dat dit nu eenmaal het gevolg kan zijn van een democratisch proces. Maar ook in zo’n proces heb je partijen nodig, die genoegen nemen met deze verwrongen situatie. En VVD en CDA nemen er niet alleen genoegen mee, ze praten het ook op allerlei manieren goed. Dat nu is fnuikend voor het aanzien van de politiek. Ik moet eerlijk toegeven dat VVD-leider Rutte het beter doet dan gedacht. Maar ook hij lijkt uiteindelijk niet te ontkomen aan de kwalen van de ‘oude politiek’, vooral gekenmerkt door recht praten wat krom is.
Daarbij komt de wanstaltige manier waarop de Eeerste Kamer wordt gekozen. Dat spreekt toch geen mens meer aan. Net als het koningshuis zijn getrapte verkiezingen achterhaalde zaken. Waarom de Eerste Kamer, een kamer van nuttige reflectie, niet verspringend met de Tweede Kamer om de vier jaar kiezen. Dat geeft de kiezer desgewenst ook kans op enige tussentijdse correctie, dan wel aanmoediging. Overigens sluit ook dat bizarre uitslagen niet geheel uit, maar veel duidelijker is het wel.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Das Leben der Anderen - oder: Big Brother |
|
Gastschrijver
|
|
donderdag 19 mei 2011 |
Von HELMUT HETZEL
Den Haag - Wir wissen es: Die Reality-Show ,,Big Brother’’ ist eine holländische Erfindung. John de Mol – der Bruder von Linda – hat sie sich ausgedacht. Die Seifenoper wurde zu einem Welterfolg. Viele aber wissen nicht, dass die andere Variante von Big Brother, nämlich die Orwellsche, ebenfalls eine niederländische Erfindung ist. Mehr noch: Orwell ist in den Niederlanden schon fast Realität. Fast kein Winkel des rund 40.000 Quadratkilometer umfangssenden Königreichs – ein Drittel davon ist Wasser – bleibt anno 2011 noch unbeobachtet. Die Niederlande mit einer Bevölkerungsdichte von fast 500 Menschen pro Quadratkilometer sind das am dichtesten bevölkerte Land Europas. Dieses Land ist voll im Visier der staatlichen Späher. Sie sind überall. Wer in Holland den Bahnsteig eines Bahnhofs betritt, wird von einer Überwachungskamera erfasst. Wer in Amsterdam, Den Haag oder Utrecht durch die Fußgängerzone schlendert, muss damit rechnen, vom Auge Orwells beobachtet zu werden. Egal, ob man ein Rathaus betritt oder den Rotlichtbezirk irgendwo zwischen Groningen und Maastricht, das wachende Auge des Gesetzes schaut zu. In den Niederlanden werden mehr Telefone abgezapft als in den USA – und das obwohl die USA mit rund 300 Mio. Menschen fast 20 mal mehr Einwohner zählen als die Niederlande. ,,In zwei Stunden habe ich vom Richter grünes Licht, wenn ich jemanden abhören will,‘‘ berichtet ein hoher Polizeioffizier ,,off the record‘‘ natürlich. ,,Das Leben der Anderen‘‘ – hier wird´s Ereignis, um mit Goethe zu sprechen. Das Unbeschreibliche, hier wird´s getan. Der Überwachungsstaat – er zieht den niederländischen Staat magisch an. Nicht nur den. Die KPN Telecom, außer in den Niederlanden auch mit ihren Mobilfunktöchtern E-Plus in Deutschland und Base in Belgien aktiv, beobachtet, pardon, überwacht, die Internetchats ihrer Kunden, die via Handy getätigt werden. Deep Packet Inspection (DPI) nennen das die KPN-Big Brothers. DPI macht es auch möglich, den Inhalt des mobilen Chats zu kontrollieren und zu analysieren, den Aufenthaltsort des mobilen Telefonierers sowieso. Sogar in die Voice-Mail-Box prominenter Politiker, darunter die des Ministerpräsidenten, kann man in Holland als cleverer Hacker leicht einbrechen. Es ist geschehen.
Google vermisst – und bespitzelt - die Welt via Google-Maps – in den Niederlanden protestiert niemand dagegen.
Den Vogel aber schießen immer noch die Überwachungskameras und die beim Autofahrer so verhassten ,,Flitspaalen‘‘ der Verkehrspolizei auf niederländischen Autobahnen ab. Die deutsche Sprache kennt (noch) nicht einmal ein Substantiv als sprachliches Äquivalent für den typisch niederländischen ,,Flitspaal,‘‘ der übrigens auch im Land von Rembrandt und der Joints erfunden wurde, was wiederum Rückschlüsse auf die Überwachungsmentalität bei der niederländischen Polizei zulässt.
Auch die ,,Trajectcontrole‘‘ haben die Holländer erfunden. Das ist die totale Überwachung der Autofahrer auf bestimmten Autobahnabschnitten via Kamera. Auf fast allen Autobahnringen rund um Amsterdam, Rotterdam oder Den Haag ist die ,, Trajectcontrole‘‘ heute Realität – mit der Auflage, eine Höchstgeschwindigkeit von 80 Stundenkilometern einhalten zu müssen. Wer schneller fährt, bekommt ein Knöllchen. Aber der Autofahrer wird kilometerlang auf seiner Fahrt ständig von Kameras überwacht und beobachtet.
Ach ja, das letzte Knöllchen – in den Niederlanden heißt das: ,,Beschikking van het Centraal Justitieel Incassobureau‘‘ und es kommt aus der friesischen Hauptstadt Leeuwarden, lautet folgendermaßen: ,,Overschrijding maximum snelheid op autosnelwegen mit 4 km/h (verkeersbord A 1).“
Zu Deutsch: Überschreiten der vorgeschriebenen Höchstgeschwindigkeit auf Autobahnen mit 4, respektive 4 (!) Stundenkilometern am Verkehrsschild A 1. Die Höchstgeschwindigkeit auf diesem Teil der Autobahn bei Den Haag beträgt 80 km/h.
Das Bußgeld: 19,00 Euro – zuzüglich 6,00 Euro Verwaltungskosten, macht 25,00 Euro und dann die Drohung, rechtzeitig bis spätestens 9. Juli zu bezahlen, sonst werde das Bußgeld drastisch erhöht.
Was der Bußgeldbescheid nicht enthüllt, ist, was die Beamten sonst noch via Kamera so alles gesehen haben als der mit 84 km/h um vier Stundenkilometer zu schnell fahrende Autofahrer über die Autobahn bei Den Haag raste. Tja, was hat er da im Auto wohl noch so alles gemacht? – Bei einem Schneckentempo von 80 km/h gibt es weite Betätigungsfelder… Einschlafen ist eines davon.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 56 - 66 van 184 |
