|
Berlijners zijn toeristen beu |
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
woensdag 11 mei 2011 |
Berlijn - Aan de overkant van mijn huis wordt een hotel gebouwd. Een groot hotel, van acht verdiepingen. Het is erg dichtbij, de onverstaanbaar schreeuwende bouwvakkers zwaaien mij toe als ik op het balkon zit. Al een jaar lang word ik elke ochtend om zeven uur gewekt door dreunende vrachtwagens en snerpende zaag- en boorgeluiden, mijn fraai gestucte plafond in de voorkamer vertoont een scheur. Het hotel krijgt 80 kamers en vijf suites met een dakterras, op 1 september moet het klaar zijn. Om de hoek is vorige maand ook al een nieuw hotel geopend en in een parallelstraat de afgelopen maanden nog eens twee. Als ik uit het raam kijk zie ik bij Bahnhof Zoo de toren van het nieuwe Waldorf Astoria dat eind dit jaar open gaat.
Berlijn is een toeristenmagneet, staat nummer drie op de Europese ranglijst na Londen en Parijs en heeft Rome naar de vierde plaats verdrongen. Het bureau voor toerisme, Visit-Berlin, waarschuwt al jaren voor overcapaciteit, maar daar trekt niemand zich iets van aan, als paddestoelen blijven de hotels uit de grond schieten, vanaf de meest luxe vijfsterrenpaleizen tot aan de eenvoudigste jongeren-hostels. Tot op heden redden ze het allemaal met gemak, de enige slachtoffers zijn de romantische, morsige pensions in oude huizen die het loodje leggen in de strijd tegen de goedkope arrangementen van de grote hotels met hun moderne comfort en het voortdurend uitdijende aanbod aan vakantieappartementen.
Twintig miljoen overnachtingen per jaar zijn niet genoeg; het stadsbestuur koerst op 30 miljoen in 2020. De toeristenindustrie wordt voor Berlijn steeds meer de kurk waarop de economisch zwakke stad kan drijven. Bijna een kwart miljoen mensen verdienen daarin hun dagelijks brood, het toerisme levert miljarden op aan belastingeninkomsten. Een zakencentrum zal Berlijn niet worden, daarvoor ligt de stad te excentrisch en kan zij niet concurreren met bijvoorbeeld een stad als Frankfurt. Niet voor niets laat Lufthansa de hoofdstad zo goed als links liggen - het aanbod van zakelijke passagiers is te gering.
Alle reden dus om tevreden te zijn over de steeds stijgende toeristenstroom. Maar de Berlijners mopperen. Dat ligt in hun aard, een vrolijk volkje is het niet. En van de toeristen hebben veel mensen hun buik vol. Natuurlijk niet van de nette museumgangers, maar van de jongeren die naar Berlijn komen om lol te maken. Die maken herrie, zijn dronken, laten hun troep overal liggen, piesen en kotsen op straat. En dat 24 uur per dag. Wie door het populaire party-circuit Kreuzberg loopt, kan affiches zien met Berlin –een hartje – U, Berlin loves you – maar dan met een aggressief zwart kruis door het rode hart. Berlin loves you not. Het is maar dat je het weet, toeristje!
De politiek moet natuurlijk iets met deze aversie doen. Vooral de Groenen doen van zich horen. Een van de afgevaardigden in het stadsdeel Kreuzberg is een campagne begonnen onder het motto: ‘Help, de toeristen komen’. Kernpunten: geen nieuwe hostels met meer dan 100 bedden, winkeliers en snackbars die tot laat open zijn moeten meehelpen het afval op te ruimen, hotels moeten een campagne voeren om hun gasten erop te wijzen dat ze een beetje rekening houden met anderen. Het stadsbestuur, de Berlijnse senaat, erkent dat er overlast is, maar wil toch een welkomst-cultuur voor de toeristen handhaven, vooral vanwege het economische belang. Geprobeerd wordt de jonge toeristen te verspreiden over de stad, maar dat lukt slechts met mate; jongeren weten waar de hot spots zijn en daar gaan ze ook heen.
Een succesje voor de klagende Berlijners is inmiddels geboekt. De beroemde/beruchte Admiralbrücke, de Jugendstil-brug over het Landwehrkanal, moet sinds kort om tien uur ’s avonds worden ontruimd. Elke avond komen daar honderden jonge Berlijners en toeristen uit de hele wereld samen om lekker te feesten, muziek te maken, bier te drinken. Tot voorkort duurde dat feest tot zonsopgang. De omwonenden in Kreuzberg kregen schoon genoeg van het lawaai en de troep die achterbleef als de jonge gasten waren vertrokken. De klaagzangen in de media waren niet van de lucht.
Deze jarenlange strijd heeft er nu toe geleid dat de politie tegen half tien op de brug verschijnt om vriendelijk erop aan te dringen dat de jongens en meisjes elders hun vertier zoeken. Dat doen ze netjes en ontspannen, in het Duits en in het Engels, en ze zijn ook nog zo aardig om te vertellen welke clubs, discotheken en biertuinen een prettig alternatief vormen. Tot op heden verloopt de ontruiming van de brug zonder incidenten. Goed nieuws voor de omwonenden, maar geen structurele oplossing: Berlijn zal eraan moeten wennen dat haar populariteit elk jaar toeneemt. En dat heeft niet alleen voordelen.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
Belgie en Nederland: vreugde en verdriet der dakkapellen |
|
Han Mulder
|
|
dinsdag 10 mei 2011 |
Belgen en Nederlanders zijn niet dik met elkaar. Dat is verklaarbaar, want het zijn naaste buren. Tussen naaste buren speelt oplettendheid een rol. Wanneer de buurman aankondigt op zijn huis een dakkapel aan te brengen, is waakzaamheid geboden. Vaak kondigt de buurman dat voornemen trouwens helemaal niet aan. Hij begint gewoon. De relaties bekoelen nog eens extra. Met iemand die een paar huizenblokken verderop woont, is het gemakkelijker om de betrekkingen op temperatuur te houden.
We houden elkaar vanuit Nederland en België in de gaten. De rivaliteit groeit en bloeit op de twee belendende stukjes grond. We erkennen onze sterke punten. We leggen ons neer bij de zwakke. In België eet men beter dan in Nederland, zo wil de mening. In Nederland voetballen ze een stuk beter. De belangrijkste hedendaagse schilder is Luc Tuymans uit Antwerpen. Het beste symfonieorkest in de Lage Landen is gehuisvest aan de Amsterdamse Van Baerlestraat. De meest beschaafde Nederlandstalige televisiezender heet Canvas en komt uit Brussel. Máxima klopt collega Mathilde in de buitencategorie 'kroonprinsessen'. Het blad 'Vorsten Royale' kwam onlangs met twee edities. In de Belgische kiosken stond Mathilde op de omslag. Veel Belgische dames passeerden gehaast de grens om op Nederlandse bodem de versie-Máxima aan te schaffen. Wat ik een beetje onaardig vond voor Mathilde want die mag er volgens mij ook best wezen. Voor de schone letteren houd ik het op onbeslist. Als ze er in de Nederlandse politiek een potje van dreigen te maken, spreekt het journaille van 'Belgische toestanden'. Omgekeerd is aan gene zijde van de grens de term 'Nederlandse toestanden' populair als potsierlijke politiek daartoe noopt. De hoofdredacteur van de Nederlandse kwaliteitskrant komt uit België.
Nederlanders bedoelen voornamelijk Vlaanderen als ze het over België hebben. Brussel is het verdwijnpunt. Daarachter wacht het zwarte gat. In Wallonië spreken ze Frans. Voor Frans alleen al is de Nederlander beducht. Maar de variant die in Namen en tot in de hoge Ardennen klinkt is dermate onbegrijpelijk dat de doorsnee Nederlander zich beperkt tot gebarentaal als er op enigerlei wijze toch communicatie is vereist.
|
|
Lees meer...
|
|
Dood Bin Laden reden voor een feestje? |
|
Dick Toet
|
|
dinsdag 03 mei 2011 |
Het zal wellicht mijn nuchtere Hollandse aard zijn, maar diepe gevoelens van vreugde roept de dood van Osama bin Laden bij mij niet op. Sterker nog, ik vind de beelden van feestvierende en schreeuwende Amerikanen behoorlijk genant. Iemand, die zonder vorm van proces door z’n kop wordt geschoten, is dat reden voor een uitbundig feestje?
Natuurlijk is met name de Amerikaanse opluchting begrijpelijk. De leidsman van Al-Qaeda, wellicht de grootste en gevaarlijkste terreurorganisatie die ooit heeft bestaan, heeft afschuwelijke daden op zijn geweten. Hij is de zelfverklaarde architect achter de aanslagen op de WTC-towers in New York, waarbij tien jaar geleden ruim drieduizend mensen om het leven kwamen. Ergerlijk dat zo’n man tien jaar buiten schot weet te blijven.
Maar dat neemt allemaal niet weg dat het oog om oog, tand om tand hier tegen een achtergrond van vrijwel unaniem juichende mensen wel erg openlijk wordt bedreven. Zelfs de Nazi-misdadigers kregen na de oorlog een proces. Ook Hitler zou als dat mogelijk was geweest voor het gerecht zijn gebracht. Want in zo’n proces kunnen de bedreven wandaden misschien een plaats krijgen, want begrip ervoor zal niet zijn op te brengen.
Maar ook al tegen de achtergrond van de recente NAVO-aanval op het wooncomplex van de familie Khadaffi, waarbij een zoon van de Libische potentaat werd gedood, welt de vraag op welke misdaden rijp zijn voor een procesloze en keiharde vergelding. Saddam Hoessein is tenminste in een redelijk fatsoenlijk proces veroordeeld en vervolgens opgehangen. Hoe zwaar de begane misdaden ook zijn, het kan in alle redelijkheid niet de bedoeling zijn dat de dader volstrekt vogelvrij wordt verklaard en door een niet daartoe officieel geroepen partij om het leven wordt gebracht. De Amerikanen hebben het er door het lichaam van Bin Laden in zee te dumpen niet beter op gemaakt. Blijft bovendien de klemmende vraag of de fanatici rond Bin Laden door deze actie werkelijk zo zijn afgeschrikt dat de wereld er veiliger op is geworden.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Han Kogels
|
|
donderdag 28 april 2011 |
|
Even terug naar oudejaarsavond 1992. Wie toen om middernacht aan de buis gekluisterd zat, zag hoogwaardigheidsbekleders met veel vertoon de rood-witte slagbomen wegdragen, die tot dan toe dienst hadden gedaan aan de grenzen tussen de Europese lidstaten. Een mooi stukje symboliek dat aangaf dat we de controles aan de binnengrenzen van de EU gingen afschaffen. Dat was al afgesproken in het Akkoord van Schengen, een plaatsje op de grens tussen Duitsland, Frankrijk en Luxemburg. Intussen passen alle lidstaten behalve Engeland, Ierland, Cyprus, Bulgarije en Roemenië het Schengenverdrag toe. Zonder al te veel problemen, zolang de controles aan de buitengrenzen van het Schengengebied maar worden gehandhaafd.
En dat ging mis nadat begin dit jaar in Tunesië de Jasmijnrevolutie een eind maakte aan het regime van president Zine al-Abidine Ben Ali. Zo’n 20.000 Tunesiërs zagen hun kans schoon de benen – of liever de boot – te nemen naar Lampedusa, een Italiaans eilandje tussen Tunesië en Sicilië. Een tussenstop op weg naar Frankrijk, waar veel verwanten wonen en Frans wordt gesproken. Tot woede van Nicolas Sarkozy gaf Silvio Berlusconi de immigranten een tijdelijk visum voor de Schengenlanden, omdat Europa de hand op de knip hield en Italië de last niet alleen wil dragen. Wat zou Nederland hebben gedaan? In 2010 kwam een derde van de 150.000 Nederlandse immigranten uit niet-westerse landen en als je de emigranten ervan aftrekt nam ons inwonertal per saldo toe met ruim 30.000 zielen. We zijn dus wel wat gewend, maar ik ben benieuwd wat onze gedoogcoalitie zou doen als volgende week 20.000 Frans sprekende gelukszoekers uit Tunesië in de haven van Vlieland staan te wachten tot de pont van rederij Doeksen ze naar Harlingen brengt.
Hoe dan ook, in Europa worden de messen geslepen. De onrust in de landen aan de overzijde van de Middellandse Zee verhoogt de immigratiedruk op de Europese buitengrenzen en stuwt nationale belangen naar een hogere plek op de politieke agenda. Silvio en Nicolas zijn intussen weer on speaking terms en proberen in de vrije Schengenruimte tussenmuren te laten optrekken. Het wordt een hete zomer waarin zal blijken of de ‘Arabische Lente’ de voorbode is van een ‘Europese Herfst’.
|
|
|
Han Mulder
|
|
dinsdag 19 april 2011 |
Ambitieuze burgemeesters en andere hoogwaardigheidsbekleders maken behartigenswaardige opmerkingen. Zo verklaarde Jozias van Aartsen dat Den Haag meer dan toe is aan een mega-discotheek. Die ontbreekt hier. Het mag dan de stad zijn van het internationale recht, maar de voetjes kunnen hier onvoldoende van de vloer. Waarom zou het wel swingen in Tilburg en Almelo en niet in Den Haag? Ik denk dat Jeltje van Nieuwenhoven er wel oren naar heeft. En Erica Terpstra trouwens ook. Grandes dames van de Residentie maar nog altijd young at heart. Het Spui maakt zich op voor ingrijpende veranderingen.
Intussen komen nu zelfs de gestaalde kaders van de katholieke orthodoxie in opstand tegen de opperherder van de Nederlandse kerkprovincie, de zeerweleerwaarde Eyk. Er is een brief onderweg naar de paus zelf waarin de Heilige Vader wordt opgeroepen de monseigneur tot de orde te roepen. Ik vrees dat de brief al bij aankomst op de brandstapel zal eindigen. Men heeft daar in Rome immers veel ervaring mee. In een eerder stadium overkwam dat de progressieve katholieken (wellicht uiteindelijk een contradictio in terminis?) met hun voorkeur voor de dichtsels van Huib Oosterhuis boven het stichtelijk Latijn. Het gaat nu wel erg halsoverkop met de laatste enclaves van het christendom. En dat boek van Jan Blokker en zonen over de bijbel (met prenten van de befaamde Isings) ligt nu voor € 3,99 in de Paasaanbieding van De Slegte. Kostte oorspronkelijk 25 euro. Wir setzen uns in Tränen nieder!
En wat moeten we met de Ware Finnen? Met Jari Litmanen wist ik altijd wel raad en met Sibelius ook. Leuk op het voetbalveld of op de draaitafel. Maar hoe moet het verder met Europa in het algemeen en de Europese Gedachte meer in het bijzonder? Vanuit het hoge noorden dreigen losgeslagen ware Finnen Europa in bezit te nemen en vanuit het zuiden doen dat twintigduizend door Berlusconi losgelaten Tunesiërs. Wel Face Book en Twitter maar nog steeds niet die ene ouwerwetse telefoon met een geheim nummer waar de wereld Europa kan bellen, indien nodig. Het oude continent blijft nog steeds de bijna even oude Henry Kissinger het antwoord schuldig. Arme Mansholt, Schuman en de rest.
Maar gelukkig voor Nederland en zeker voor de bedreigde bibliotheken hebben we Connie Palmen nog. Tv-recensent Jean-Pierre Geelen van De Volkskrant stond stil bij de eerste aflevering van Benali boekt met onze eigen Polletje Piekhaar van de Schone Nederlandse Letteren en de onverbiddelijke sidekicks in de hoofdrol. Ik ga niet uitgebreid citeren, de dagbladen hebben het al moeilijk genoeg. Slechts één zin uit de mond van Palmens zelf over dat verschrikkelijke 2010, `vorig jaar hangt als een hond aan mijn broekspijp en bijt voortdurend.´ Winnares van de omloop van Sint Odiliënberg tot de ronde van Amsterdam en alles daartussenin ook. Connie Palmen: als er geen kwartje boete op zou staan wegens woordspeligheid, zou ik zeggen, dat zuidelijk getinte woord palmares – erelijst - begint niet toevallig met vier winnende letters. Zalig Pasen!
(
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
)
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 67 - 77 van 189 |
