|
Han Kogels
|
|
woensdag 30 maart 2011 |
Wie ooit zijn militaire dienstplicht heeft vervuld kent de knullige instructiefilmpjes voor de manschappen van weleer. Ze begonnen en eindigden steevast met DIENSTGEHEIM in vette letters op het scherm. Dus mondje dicht mannen, want als je tijdens weekendverlof aan familie en vrienden zou vertellen dat de compagnie ten onder kan gaan door vuile sokken of het eten van gevulde koeken, dan zou de vijand dat ook te weten kunnen komen. Tijdens de koude oorlog werd de vijand steevast ‘Iwan’ genoemd. Welk koosnaampje zouden ze hebben bedacht voor de vijand waartegen ons beroepsleger in de hete oorlog van nu vecht? Ik vraag me ook af of defensieminister Hillen vroeger in militaire dienst is geweest. Waarschijnlijk niet. Toen hij een paar weken geleden onder vuur lag in verband met integriteitincidenten (mooi woord voor grof gesjoemel met belastinggeld) vroeg hij direct een oud-generaal een rapport te schrijven over de militaire cultuur. Ben benieuwd of ook op dat rapport met vette letters DIENSTGEHEIM komt te staan.
Gisteren voerden Kamerleden een dappere aanval uit op Hillen en zijn ambtsgenoot Rosenthal van Buitenlandse Zaken om de geheimzinnigheid rondom de mislukte helioperatie in Libië te doorbreken. De strijd was live te volgen op Politiek24. Bleek weggetrokken bewindspersonen deden verwoede pogingen het verhaal over hun geschutter in parlementaire taal te verpakken. Maar het bleef onduidelijk of een voicemail nooit was aangekomen of dat die door ministerieel gestuntel met een mobieltje voortijdig was verwijderd. Je moet maar met zo’n ding kunnen omgaan, nietwaar? En het bleef ook onduidelijk waarom de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (hun wapenspreuk luidt: ‘De verdienste ligt in het kunnen onderkennen van de waarheid’) op die regenachtige kille zondag van 27 februari 2011 onbereikbaar was. Zat korporaal Bond (shaken, not stirred) met zijn charmante assistente Moneypenny te chillen in de sauna? De hamvraag was natuurlijk of de hoofdrolspelers in het kabinet Rutte de situatie van meneer NN, die uiteindelijk eerder thuis was dan de door Gaddafitroepen gevangengenomen helikopterbemanning, terecht als nijpend hebben ingeschat. Nee dus. Maar met woorden als ‘ernstige afwegingsfouten’, ‘zeer grote spijt’ en ‘lessen voor de toekomst’ kwamen de zwaar bestookte bewindspersonen er wonden likkend mee weg. De PVV maakte door haar gedooghouding de weg vrij om in een ander debat te kunnen scoren. Wie intussen buikkrampjes had bij de gedachte aan een kabinetscrisis over een gedane zaak, kon opgelucht ademhalen. En zo eindigde weer een aflevering in de soapserie Haags geschutter.
|
|
Nederlandse dagbladen zitten op dood spoor |
|
Frans Kok
|
|
dinsdag 29 maart 2011 |
Alsof een ware revolutie op uitbreken stond, werden abonnees van NRC Handelsblad wekenlang voorbereid op een diep ingrijpende gebeurtenis: de krant ging over op tabloid. Als laatste zwichtte de bedaarde kwaliteitskrant voor de tijdgeest. Met als belangrijkste items: met of zonder nietje in de vouw? En vooral: hoe zou het lifestyle katern gaan heten? En welke nieuwe columnisten maakten hun intrede?
NRC, Volkskrant en Parool - om ons tot die drie te beperken – zijn nu qua formaat identiek. En helaas ook, grotendeels, qua inhoud. Een opeenstapeling van sfeerverhalen en interviews. Van lunchgesprekken, inclusief afgedrukt bonnetje, met een Bekende Nederlander tot culinaire praatjes, mode en een wijnrubriek. Volstrekt uitwisselbare verhalen en zouteloos gebabbel. Inclusief het vraag en antwoordspel, alsof de lezer een Cito-toest moet afleggen.
De kranten maken een ernstige denkfout. Want wat is de essentie van een dagblad? Amusement en lichtvoetige verstrooiing? Nee: nieuws, nieuws en nog eens nieuws. Daar gaat het om. Als de Veiligheidsraad onverwacht het licht op groen zet, niet voor een no-fly zone maar voor gewapend ingrijpen in Libië, wil ik de volgende dag precies weten hoe dat is gegaan. Wat voor stemverklaring gaven de Duitsers bij hun onthouding? Waarom ging de tekst veel verder dan de resolutie van november 2003 inzake Irak? En ga zo maar door. Alleen de Volkskrant had gisteren, eindelijk, iets van een reconstructie. Maar waarom niet de dag erna? Desnoods schrijf je het over uit de New York Times.
Ja maar, de lezer van tegenwoordig koopt geen krant meer om het nieuws te weten te komen, zeggen de hoofdredacteuren. Men weet alles al via de electronische media. Op je i-phone krijg je live de laatste beelden van de strijd in Lybië. Opnieuw een denkfout. Dat geldt wellicht voor de redacteuren zelf en een enkele newsfreak. Het gros van de mensen heeft daar overdag geen tijd voor; die werken of hebben andere activiteiten. En als je dan thuis komt, ligt daar de krant. Met het meest interessante nieuws. Eerst op de voorpagina en dan op pagina 2, 3 enzovoort. En achteraan een enkele column en een cartoon en wat service-rubrieken.
Maar nee, dat is achterhaalde journalistiek. Human interest en achtergrondartikelen, dat is wat de lezer wil zien. Welnu, ik niet. Althans niet in de eerste plaats. En zeker niet ten koste van nieuwsfeiten en actuele verslaggeving.
Het dieptepunt was NRC Handelsblad in de periode van 1 januari tot 1 maart. Nog wel het oude formaat, maar alles totaal omgegooid. De pagina’s 2 en 3, traditioneel gereserveerd voor binnenlands nieuws, werden geheel in beslag genomen door eindeloze betweterige achtergrondverhalen. En slechts zelden over een boeiend onderwerp. Zelfs de beursberichten werden afgeschaft, met als raar argument dat die al verouderd zijn als de krant op de mat ploft. Tja, beste redactie, dat geldt voor vrijwel al het nieuws. Dan kan je de krant beter afschaffen en inderdaad verwijzen naar teletekst en flashes op de PC.
Ik denk dat er nog steeds mensen zijn die het plezierig vinden om letters te lezen op een stukje papier. Dat heeft niets te maken met conservatisme. De nieuwe media zijn prima aanvullende bronnen, hoewel vaak zeer kort en oppervlakkig, en qua inhoud vrijwel identiek. Dagbladen kunnen zich onderscheiden door het deskundig, kritisch volgen van de actualiteit. Door redacteuren die goed zijn opgeleid, professioneel, met kennis van zaken. Snel, scherp en alert, met een neus voor nieuws. Dat maakte en maakt de krant, nog steeds, de moeite waard. De rest is franje.
|
|
Kabinetscrisis? Laat ze maar praten! |
|
Frans Wijnands
|
|
donderdag 24 maart 2011 |
|
GENT - Bart de Wever, met zijn N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie) de grote winnaar van de lang geleden gehouden parlementsverkiezingen in België, kwam er de laatste dagen niet over uitgepraat: hij was door de voordeur de ambtswoning van de Britse premier binnen gestapt, Downingstreet 10, Londen. ‘Het bekendste adres ter wereld. De historische sensatie om die deur te zien openzwaaien als politicus uit een bescheiden gemeenschap is dan ook ronduit onbeschrijfelijk’.
Wel, wel. De man met de grootste mond (en het kleinste hartje) van België voor wie de voordeur van het koninklijk paleis in Laken net zo vertrouwd is als zijn eigen achterdeur, bleek emotioneel geroerd; als een opgewonden koorknaap die bij de bisschop op de thee mag komen. Hoewel dat in de Belgische situatie misschien een wat ongelukkige of ongepaste vergelijking is…
Hoewel hij op papier in politiek opzicht de grootste man van België is, lukt het De Wever tot nu toe niet om dat in praktijk te brengen. Anders gezegd: om het land te gaan regeren. Zijn Waalse socialistische tegenhanger Elio di Rupo ook niet. Maar dat is een negatieve troost, voor De Wever.
Hoe anders is het met aftredend premier Yves Leterme (C&DV, Christen Democratisch & Vlaams) gesteld. Van de grote verliezer van diezelfde parlementaire verkiezingen, waarbij De Wever het overwinningsgebrul van een Vlaamse leeuw liet horen, groeit Leterme in zijn langdurige nadagen uit tot een redder des vaderlands; althans tot een bekwaam rentmeester.
Hij heeft strikt beperkte en vastgelegde bevoegdheden en mag geen ingrijpend nieuwe initiatieven nemen. Maar intussen kreeg hij overweldigende parlementaire steun voor Belgische deelname aan de strijd in en boven Libië, en presenteert hij op de Europese top een ongedacht fraaie (meerjaren)begroting waarbij hij het maximaal door de EU toelaatbare overheidstekort van 4,1% terugbrengt tot 3,6%.
Dat is voor een kabinet dat op de tweetalige winkel moet passen een knappe prestatie en een bewijs te meer dat België allesbehalve aan de rand van de afgrond staat of dat het er sociaal-economisch een puinhoop zou zijn. Bijna integendeel. De rust op de arbeidsmarkt is terug; het internationaal vertrouwen in België groeit, er lijken geen financiële speculanten meer op de loer te liggen en de economie draait eigenlijk uitstekend. Kortom: een zo goed als normaal land, zij het nog steeds zonder nieuwe regering. Maar daar lijken de Belgen – en de internationale gemeenschap – zo langzamerhand aan gewend.
Terecht dat aftredend premier Leterme zich boos maakt over de kritiek dat hij en zijn kabinet aan een meerjarenbegroting werkt. Begrijpelijk dat Leterme aan zijn criticasters vraagt wat hij dan had moeten doen? De handen in de schoot vouwen, de kop in het zand steken, de boel de boel laten? Hij zegt niet meer te doen dan zijn plicht en zijn verantwoordelijkheid nemen. En anders moeten de mannen die nu al maandenlang aan een nieuwe regering sleutelen, maar meer haast maken. ‘Het probleem van ons land is niet een kabinet van lopende zaken. Het probleem is Bart de Wever die tot dusverre mislukt is. Hij mag morgen op mijn stoel komen zitten. Graag’, aldus Leterme.
Maar De Wever wacht, en wacht. Terwijl zijn populariteit toeneemt, zijn partij in de peilingen weer winst boekt en zijn internationaal aanzien groeit, wacht hij. De contacten met zijn aanvankelijk gedoodverfde coalitiepartner, Elio di Rupo, staan op het laagst denkbare pitje.
Intussen werkt de zoveelste koninklijk onderhandelaar, Wouter Beke (CD&V), gestaag door om de tandem De Wever-Di Rupo van hun surplace te halen en weer aan het rijden te krijgen. Hij heeft zichzelf daarvoor nog een dikke week tijd gegund. Lukt het hem niet dat duo aan tafel te krijgen voor constructieve onderhandelingen over de staatshervorming, de financiering daarvan en de sociaal-economische paragraaf, dan is het ook voor hem amen en uit.
En dan? Niemand wil nieuwe verkiezingen, maar de koning kan toch geen mensen blijven uitsturen?, werd in een interview gevraagd aan Jean-Luc Dehaene, een politiek boegbeeld in België (en Europa). ‘Why not?’, was zijn wedervraag. ‘ Toen ik in 1988 honderd dagen tijd vroeg aan de koning noemde men dat ongezien. Als ze nu 500 dagen nodig zouden hebben zal dat ook wel weer ongezien zijn. Niet dat ik daarmee wil zeggen dat het zolang moet duren. Maar als het moet, dan moet het maar’.
Komt tijd, komt raad, maar dan op z’n Belgisch….
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
De uitglijers van Angela Merkel |
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
maandag 21 maart 2011 |
Berlijn - Je kunt veel van Angela Merkel zeggen, maar een blunderaar was ze nooit. Wel berekenend, koel, afwachtend, ze steekt niet gauw haar nek uit en heeft weinig visie. Ze kijkt hoe de hazen lopen en is - u kent het beeld - meer van het type ‘de boel bij elkaar houden’. Bovendien lijkt ze vriendelijker dan ze is: als ze een beetje kritisch wordt bejegend, door de pers bijvoorbeeld, wordt ze venijnig en arrogant. Echte persoonlijke charme en warmte laat ze zelden zien. Daarom is ze bij de Duitsers ook niet bijzonder populair, al staat ze nummer één in de top-tien. Dat is meer bij gebrek aan beter sinds het aftreden van de stralende Karl-Theodor zu Guttenberg, die na zijn vertrek geliefder schijnt te zijn dan ooit.
En nu heeft Merkel zich in een lastig parket gedraaid, waaruit ze zich moeilijk meer kan bevrijden. Stomme verbazing bij vriend en vijand, toen Duitsland zich vorige week vrijdag in de Veiligheidsraad onthield van stemming over militaire actie tegen de halfgare Lybische leider Gaddafi. De hele beschaafde wereld deed mee, griezelige grootmachten als China en Rusland onthielden zich van stemming, maar wat zagen we daar: ook Duitsland gaf geen steun aan militair ingrijpen en mocht daarvoor de gelukwensen in ontvangst nemen van een andere halve gare, de Venezolaanse leider Chavez.
Verbijstering en boosheid bij de alliantie. Merkel schrok zich alsnog een hoedje van de reacties die er niet om logen (ook in het binnenland) en reisde daags erna naar Parijs om de bondgenoten ervan te overtuigen dat Duitsland heus wel een betrouwbare partner is: wij gaan meer doen in Afghanistan zodat de NAVO haar handen vrij heeft voor Lybie, was de slappe toezegging waarmee Frau Bundeskanzlerin probeerde het tij te keren.
Ook Guido Westerwelle, de liberale minister van Buitenlandse Zaken, krijgt ervan langs in de media en in de politiek. Hij bracht al een bezoek aan Tunis en Cairo en werd daar luid toegejuicht als een van de bevrijders, maar nu het op daden aankomt staat hij met lege handen. Volgens ingewijden had hij erop gerekend dat de Amerikanen, die steeds hadden verklaard tegen een vliegverbod te zijn, tijd zouden willen winnen en dat ook een land Portugal tegen zou stemmen, maar niets bleek minder waar. Amerika trok de kar, de bondgenoten volgden en uiteindelijk stonden de Duitsers gewoon in hun hemd.
Deze aarzelende houding zal uiteraard te maken hebben met het oorlogstrauma en de begrijpelijke terughoudendheid om Duitse soldaten in te zetten in oorlogssituaties. Sinds 1990 is dit voortdurend onderwerp van debat geweest. Duitsland wil zich niet in deze oorlog laten betrekken, zei Westerwelle. Consequent is het niet: de Duitse militairen zijn de laatste twee decennia regelmatig ingezet en ook in Afghanistan heerst in feite een oorlogstoestand, zoals Zu Guttenberg na zijn talrijke bezoeken aan de troepen aldaar steeds opnieuw benadrukte. Deze aanvallen en het afsluiten van het luchtruim is iets dat de landen van de Arabische Liga zelf hebben gevraagd, dus van een post-koloniale oorlog kun je werkelijk niet spreken.
Nu zit Merkel met de handen in het haar. ´De grootste diplomatieke blunder sinds 1949´ (het ontstaan van de Bondsrepubliek) honen de kranten en de oppositie. En de binnenlandse politieke situatie is al niet veel vrolijker: de regering-Merkel, verklaard voorstander van een langere looptijd van de kerncentrales, besloot na de ramp in Japan pardoes de oudste zeven atoomcentrales in eigen land voorlopig te sluiten en de rest grondig te controleren.
Vanwaar dit paniekvoetbal? Welke gebeurtenissen spelen op de achtergrond een rol? De Duitse bevolking, toch al niet zo geporteerd voor kernenergie, moet dit jaar in zeven Bundesländer naar de stembus. En de CDU heeft veel moeite het hoofd boven water te houden. Gauw ingrijpen, dacht de (fysica!) Angela Merkel. Maar zo dom zijn de Duiters nu ook weer niet; bijna zeventig procent ziet dit besluit als een verkiezingsstunt.
De enige die tevreden zal zijn met deze gang van zaken, is de parmantige Franse president Sarkozy. De doorgaans zo kritische Franse pers prijst hem de hemel in: Frankrijk heeft zijn prestige in de wereld heroverd en een historische diplomatieke overwinning geboekt. Met dank aan Angela en Guido.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Han Kogels
|
|
maandag 07 maart 2011 |
|
In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Hopelijk geldt dat ook voor in het verleden begane dwalingen, want anders staat onze nationale luchtvaartmaatschappij nog wat te wachten. De op 1 april aantredende KLM-directeur Camiel Eurlings heeft als minister van Verkeer en Waterstaat namelijk een zekere reputatie opgebouwd. Zijn collega van Financiën Wouter Bos zag likkebaardend uit naar de door Camiel voorgestelde invoering van een als milieumaatregel verpakte vliegticketbelasting. Die zou zijn schatkist jaarlijks met 350 miljoen euro gaan spekken. Maar in plaats van minder te gaan vliegen, koos het volk voor prijsvechters die vanaf buitenlandse luchthavens vertrekken. Dus één jaar na invoering crashte de vliegtax. Schiphol en de KLM weer blij. Als je met de kennis van nu terugkijkt (een geliefde bezigheid in de politiek) zou je bijna Cruijff citeren: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel!’
Intussen had Camiel zich plat laten adviseren over een baanbrekend plan om wegen te financieren: de kilometerheffing. Op zijn eigen ministerie werd er voor 100 miljoen euro over nagedacht en een legertje externe adviseurs dacht voor nog eens 100 miljoen euro gezellig mee. De ANWB moest het volk warm maken voor deze langs elektronische weg geheven belasting waarbij 8 miljoen kilometerbelastingplichtigen 96 miljoen aanslagen per jaar zouden ontvangen. Een beetje fiscalist vraagt zich af wie er in hemelsnaam op zo’n krankzinnig idee komt. Maar nog voordat de nieuwste loot aan de fiscale treurwilg was uitgebot, plofte Balkenende IV uit elkaar na een ruzie over Afghanistan. Daarmee verdween ook het plan voor de kilometerheffing. Zonder dank aan de belastingbetaler voor die nutteloze afgedwongen donatie van 200 miljoen euro. Naar verluidt zijn alle dure adviezen weer terugverhuisd van het ministerie naar de archiefkasten van de adviseurs. Dus als er weer eens iemand met een kilometerheffing op de proppen komt, kunnen we voor veel geld die adviezen opnieuw kopen. Met dank aan Camiel.
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 78 - 88 van 189 |
