Menu
Home
Theo Monkhorst
Han Mulder
Hans Muiderman
Dick Toet
Paul van Velthoven
Marjolijn Uitzinger
Frans Wijnands
Han Kogels
Frans Kok
Frans Weisglas
Henk Beereboom
Gastschrijver
Plein
Vertel het verder!
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden:
e-mail to a friend
Plein

Omdopen


Altijd gedacht dat de Mauritskade vernoemd was naar prins Maurits, de stadhouder. Geen fraai heerschap (hij liet van Oldenbarnevelt executeren) maar wel een kundig militair.
Maar in de file had ik onlangs tijd het bord eens goed te lezen. Blijkt het om prins Maurits te gaan, de zoon van Willem III (de Gorilla) en prinses Sophie. Het knaapje stierf in 1850 op 6-jarige leeftijd, mede als gevolg van onenigheid tussen zijn ouders over de beste behandelwijze.
Een van de belangrijkste toegangswegen van Den Haag vernoemd naar een wicht van 6, van wie niemand ooit gehoord heeft. Iets teveel eer lijkt mij. Dus, als er binnenkort een belangrijke Nederlander, desnoods een Hagenees, sterft: omdopen die kade.

Frans Kok

Herziening Haagse beleid beeldende kunsten dringend noodzakelijk Afdrukken E-mail
Theo Monkhorst   
donderdag 27 mei 2010

Heroverweging van het Haagse beeldende kunstenbeleid is dringend noodzakelijk. Daarbij moet worden overwogen de taken en subsidiestromen van Stroom te splitsen in enerzijds voorwaardenscheppend beleid ten behoeve van Haagse beeldende kunst en kunstenaars en anderzijds de beleidsvorming op het gebied van de stedelijke omgeving. Er is thans sprake van mogelijke conflicterend belangen tussen beide taken binnen Stroom.

Dit staat in een notitie die ik aan de wethouder van Cultuur en aan de Commissie Cultuur van de Haagse Gemeenteraad heb gestuurd.

De Stichting Stroom, heeft een jaarlijks budget van circa € 3 miljoen. Het wordt tijd de doelstellingen, het functioneren, de bevoegdheden en de verhouding tot het gemeentebestuur en het Haagse beeldende kunsten veld eens grondig tegen het licht te houden. Er zijn te veel onduidelijkheden, er is te weinig controle en de politiek dient zich duidelijker uit te spreken over de richting waarin deze subsidiestroom moet gaan. Ook zouden Haagse beeldende kunstenaars meer en actiever moeten worden betrokken bij het beleid, moet de inspraak transparanter en dient er een onafhankelijke beroepsinstantie te komen.

In het licht van de te verwachten discussie over bezuinigingen op het gemeente subsidiebeleid, pleit ik voor een sterke positie van de kunsten gezien het maatschappelijk en economisch belang daarvan. Een debat over het beeldende
kunstenbeleid samen met betrokkenen uit het kunstenveld kan tot versterking van dat beleid leiden.



De vrijwel integrale notitie is te lezen op www.monkhorst-verhalen.nl



 
Kunst is van onbetaalbaar maatschappelijk belang Afdrukken E-mail
Theo Monkhorst   
maandag 03 mei 2010

Bezuinigen op overheidsuitgaven ten behoeve van kunst is één van de populairste doelstellingen van politieke partijen bij de komende verkiezingen. Ook in Den Haag. Nu is het juist dat als er op overheidsuitgaven moet worden gekort – en daarover is iedereen het eens – kunst en cultuur niet mogen worden uitgezonderd. Maar het gaat om de omvang en vooral ook om de argumenten. De meeste partijen hechten kennelijk weinig maatschappelijke waarde aan kunst en cultuur gezien het gemak en de zwakke onderbouwing waarmee zij kunstsubsidies willen schrappen. Daarom is het zinvol de waarde van kunst nog eens uiteen te zetten. Anders wordt het de cultuurbarbaren wel erg gemakkelijk gemaakt.

De BBC heeft een boeiende tv serie gemaakt onder de titel ‘How art made the world’, waarin wordt aangetoond dat door mensen gemaakte beelden sinds de prehistorie onze beschaving hebben vorm gegeven. Het begon met grotschilderingen en het eindigt nu voorlopig met drie dimensionale bewegende filmbeelden. Zonder die beelden zou onze beschaving niet bestaan.
In feite vinden kunstenaars steeds opnieuw de werkelijkheid uit. Ik herinner mij zittend aan de rivier de Leie in Vlaanderen het landschap van rivier, weiland, koeien, bomen en kerktoren als buitengewoon mooi te ervaren. Totdat ik mij realiseerde waarom: het was een landschap zoals ik dat kende van de impressionistische Vlaamse meesters. Ik herkende hun definitie van het landschap en dat gaf mij een gevoel van schoonheid, zoals ik dat had ervaren bij het zien van de kunstwerken. Maar tegelijkertijd begreep ik dat het een vals beeld was. De vredigheid van het schilderij klopte niet met de werkelijkheid: De Leie was één van de meest vervuilde rivieren van België, de kerk stond leeg door gebrek aan gelovigen en wellicht hadden de koeien BSE.
Dat is ook de reden waarom een modern kunstenaar dit landschap anders zal schilderen dan zijn grote voorgangers en goddank – zonder die nieuwe definitie zouden wij de werkelijkheid niet meer kennen.

Lees meer...
 
De strategie van Maxime Verhagen Afdrukken E-mail
Theo Monkhorst   
vrijdag 19 februari 2010

Maxime Verhagen, minister van Buitenlandse Zaken speelt een cruciale rol in de kabinetscrisis rond de Uruzgan missie.
Stel nu dat die rol er ongeveer als volgt uit ziet.
Verhagen wil Balkenende opvolgen als politiek leider van het CDA. Als de huidige minister president zijn rit uitzit is die kans niet zo groot. Als hij faalt des te groter. En wat zien we? Verhagen regelt een brief van de NAVO waarvan hij weet dat de PvdA daarmee niet akkoord gaat. Balkenende in zijn onschuld laat zich door Verhagen manipuleren en moet het debat met vice-premier Bos aangaan. Verhagen blijft steeds de meest harde positie innemen. Als hij wint van Bos is hij de staatsman die heeft gescoord, verliest hij dan is het de PvdA die zijn internationale verantwoordelijkheden niet accepteert. Daarvan kan hij een aansprekend verhaal maken bij de volgende verkiezingen.
Als het kabinet valt heeft Balkenende opnieuw gefaald een volledige kabinetsperiode vol te maken. Een brekebeen die niet terug komt als politiek leider. Daarvoor is Verhagen graag beschikbaar. Zijn enige concurrent is dan nog Eurlings, maar die heeft nog niets gepresteerd. En perfecte uitgangspositie voor minister Maxime Verhagen. Nietwaar?
 
Schande voor VVD standpunt over sloop Amerikaanse ambassade Afdrukken E-mail
Theo Monkhorst   
vrijdag 11 december 2009

Als oud Haags gemeenteraadslid voor de VVD schaam ik mij voor het standpunt dat de fractie heeft ingenomen over de Amerikaanse ambassade aan het Voorhout in Den Haag. Fractiewoordvoerder Bart de Liefde heeft verklaard dat zodra de laatste Amerikaan het pand heeft verlaten ‘de sloopkogel erin gaat’. Want volgens hem ‘verpest’ dit pand het Voorhout en kun je het hooguit een monument van slechte smaak noemen. Hij wil een gebouw dat past in de omgeving, waarbij hij met name de Koninklijke Schouwburg uit 1766 noemt. Hoe is het mogelijk dat iemand met zoveel gebrek aan historische en cultureel besef mag meepraten over de sloop van één van de mooiste gebouwen aan het Voorhout.
Het gebouw uit 1959 van de beroemde Hongaars-Amerikaanse architect Marcel Breuer heeft dezelfde kwaliteit als De Bijenkorf in Rotterdam, het Unesco hoofdkwartier in Parijs en het Whitney Museum of American Art in New York van dezelfde architect. Breuer hij stamt uit de Bauhaus traditie en er bestaat verwantschap met het werk van Gerrit Rietveld.
Aan het Voorhout past dit gebouw perfect, veel beter dan het zojuist opgelapte ministerie van Financiën, omdat het subtiel, ingehouden van vorm en zeer evenwichtig is. Dat je dat niet goed ziet komt door de gevangenis die erom heen is gebouwd.
Een lid van de liberale fractie behoort zich niet in nostalgie te wentelen, zoals De Liefde doet met verwijzing naar de Koninklijke Schouwburg. Of stelt hij zich voor dat een goede architect uit deze tijd een kopie maakt in een stijl van honderden jaren geleden? Dat zou pas misstaan.
Alleen de PVV zal dit standpunt betreuren want het neemt ze de wind uit de zeilen. Voor de VVD is dit ver onder de maat. Laat de partij de lat hoger leggen en op dit standpunt terugkomen.

 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 13 - 16 van 130