|
Kunst is van onbetaalbaar maatschappelijk belang |
|
|
|
Theo Monkhorst
|
|
maandag 03 mei 2010 |
Bezuinigen op overheidsuitgaven ten behoeve van kunst is één van de populairste doelstellingen van politieke partijen bij de komende verkiezingen. Ook in Den Haag. Nu is het juist dat als er op overheidsuitgaven moet worden gekort – en daarover is iedereen het eens – kunst en cultuur niet mogen worden uitgezonderd. Maar het gaat om de omvang en vooral ook om de argumenten. De meeste partijen hechten kennelijk weinig maatschappelijke waarde aan kunst en cultuur gezien het gemak en de zwakke onderbouwing waarmee zij kunstsubsidies willen schrappen. Daarom is het zinvol de waarde van kunst nog eens uiteen te zetten. Anders wordt het de cultuurbarbaren wel erg gemakkelijk gemaakt.
De BBC heeft een boeiende tv serie gemaakt onder de titel ‘How art made the world’, waarin wordt aangetoond dat door mensen gemaakte beelden sinds de prehistorie onze beschaving hebben vorm gegeven. Het begon met grotschilderingen en het eindigt nu voorlopig met drie dimensionale bewegende filmbeelden. Zonder die beelden zou onze beschaving niet bestaan. In feite vinden kunstenaars steeds opnieuw de werkelijkheid uit. Ik herinner mij zittend aan de rivier de Leie in Vlaanderen het landschap van rivier, weiland, koeien, bomen en kerktoren als buitengewoon mooi te ervaren. Totdat ik mij realiseerde waarom: het was een landschap zoals ik dat kende van de impressionistische Vlaamse meesters. Ik herkende hun definitie van het landschap en dat gaf mij een gevoel van schoonheid, zoals ik dat had ervaren bij het zien van de kunstwerken. Maar tegelijkertijd begreep ik dat het een vals beeld was. De vredigheid van het schilderij klopte niet met de werkelijkheid: De Leie was één van de meest vervuilde rivieren van België, de kerk stond leeg door gebrek aan gelovigen en wellicht hadden de koeien BSE. Dat is ook de reden waarom een modern kunstenaar dit landschap anders zal schilderen dan zijn grote voorgangers en goddank – zonder die nieuwe definitie zouden wij de werkelijkheid niet meer kennen.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De strategie van Maxime Verhagen |
|
|
|
Theo Monkhorst
|
|
vrijdag 19 februari 2010 |
Maxime Verhagen, minister van Buitenlandse Zaken speelt een cruciale rol in de kabinetscrisis rond de Uruzgan missie. Stel nu dat die rol er ongeveer als volgt uit ziet. Verhagen wil Balkenende opvolgen als politiek leider van het CDA. Als de huidige minister president zijn rit uitzit is die kans niet zo groot. Als hij faalt des te groter. En wat zien we? Verhagen regelt een brief van de NAVO waarvan hij weet dat de PvdA daarmee niet akkoord gaat. Balkenende in zijn onschuld laat zich door Verhagen manipuleren en moet het debat met vice-premier Bos aangaan. Verhagen blijft steeds de meest harde positie innemen. Als hij wint van Bos is hij de staatsman die heeft gescoord, verliest hij dan is het de PvdA die zijn internationale verantwoordelijkheden niet accepteert. Daarvan kan hij een aansprekend verhaal maken bij de volgende verkiezingen. Als het kabinet valt heeft Balkenende opnieuw gefaald een volledige kabinetsperiode vol te maken. Een brekebeen die niet terug komt als politiek leider. Daarvoor is Verhagen graag beschikbaar. Zijn enige concurrent is dan nog Eurlings, maar die heeft nog niets gepresteerd. En perfecte uitgangspositie voor minister Maxime Verhagen. Nietwaar? |
|
|
Schande voor VVD standpunt over sloop Amerikaanse ambassade |
|
|
|
Theo Monkhorst
|
|
vrijdag 11 december 2009 |
|
Als oud Haags gemeenteraadslid voor de VVD schaam ik mij voor het standpunt dat de fractie heeft ingenomen over de Amerikaanse ambassade aan het Voorhout in Den Haag. Fractiewoordvoerder Bart de Liefde heeft verklaard dat zodra de laatste Amerikaan het pand heeft verlaten ‘de sloopkogel erin gaat’. Want volgens hem ‘verpest’ dit pand het Voorhout en kun je het hooguit een monument van slechte smaak noemen. Hij wil een gebouw dat past in de omgeving, waarbij hij met name de Koninklijke Schouwburg uit 1766 noemt. Hoe is het mogelijk dat iemand met zoveel gebrek aan historische en cultureel besef mag meepraten over de sloop van één van de mooiste gebouwen aan het Voorhout. Het gebouw uit 1959 van de beroemde Hongaars-Amerikaanse architect Marcel Breuer heeft dezelfde kwaliteit als De Bijenkorf in Rotterdam, het Unesco hoofdkwartier in Parijs en het Whitney Museum of American Art in New York van dezelfde architect. Breuer hij stamt uit de Bauhaus traditie en er bestaat verwantschap met het werk van Gerrit Rietveld. Aan het Voorhout past dit gebouw perfect, veel beter dan het zojuist opgelapte ministerie van Financiën, omdat het subtiel, ingehouden van vorm en zeer evenwichtig is. Dat je dat niet goed ziet komt door de gevangenis die erom heen is gebouwd. Een lid van de liberale fractie behoort zich niet in nostalgie te wentelen, zoals De Liefde doet met verwijzing naar de Koninklijke Schouwburg. Of stelt hij zich voor dat een goede architect uit deze tijd een kopie maakt in een stijl van honderden jaren geleden? Dat zou pas misstaan. Alleen de PVV zal dit standpunt betreuren want het neemt ze de wind uit de zeilen. Voor de VVD is dit ver onder de maat. Laat de partij de lat hoger leggen en op dit standpunt terugkomen.
|
|
|
Boeiend boek van Brandsma en Uitzinger over Duitsland |
|
|
|
Theo Monkhorst
|
|
woensdag 28 oktober 2009 |
Ons belangrijkste buurland is Duitsland. We verkopen er de helft van onze kippen, onze koninklijke familie is meer Duits dan Nederlands van afkomst, onze talen zijn nauw verwant en Duitse componisten staan hoog op de Nederlandse klassieke top tien. Maar we hebben ook een oorlog met onze buren gevoerd en ze hebben Nederlandse joden uitgemoord. En dat allemaal zo kort geleden dat ik het nog heb meegemaakt. Kortom de Nederlandse geschiedenis is sterk verweven met de Duitse. Onze relatie is door die gedeelde geschiedenis zoet-zuur, maar onze bewondering is tegelijkertijd groot omdat het land er in korte tijd in is geslaagd een model democratie te worden. Althans het westelijke gedeelte van Duitsland, het oostelijke deel is nog maar sinds 1989 een democratie. In 1989 stortte de communistische DDR in, gesymboliseerd door de val van de Berlijnse muur. Bondskanselier Kohl slaagde er toen in Oost en West te herenigen. Sindsdien is sprake van Ossies en Wessies. Ondanks die gedeelde geschiedenis en de grote economische en culturele betrokkenheid is de belangstelling voor Duitsland in ons land betrekkelijk gering. Wij zijn meer georiënteerd op de Angelsaksische culturen en er zijn zelfs veel Francofonen. Daarom is het goed dat Marjolijn Uitzinger (o.a. columnist van deze website) en NOS correspondent Margriet Brandsma een boek hebben geschreven over de jongste geschiedenis van ons buurland, getiteld ‘Na de muur, oog in oog met het nieuwe Duitsland.’ Leerzaam, boeiend en onderhoudend.
|
|
Lees meer...
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 9 - 12 van 125 |