|
Koorts |
|
|
|
Han Mulder
|
|
vrijdag 03 februari 2012 |
Koorts is doorgaans verbonden met hoge temperaturen. Er bestaat natuurlijk ook kouwe koorts maar die wordt door de persoon in kwestie doorgaans niet als koud ervaren. Nu beleven we dus de koorts van het wenkende stedelijk elftal in het barre noorden. De Bonkervaart als de beoogde Fifth Avenue van het barbaarse afzien. De onvermijdelijke Winterreise die alle media in de bij hun passende toonaard nu al dagenlang bezingen.
En intussen doet de centrale verwarming bij ons thuis zijn best maar het is niet warm te krijgen. Drie wollen dekens over de sponde en daarbovenop een evenzeer wollen kamerjas; het mag nauwelijks baten of naam hebben. Gistermorgen bleek de tamelijk bejaarde accu van mijn krasse auto het te hebben begeven. Gelukkig was een toevallig in de straat parkerende wegenwacht van mensenvriend ANWB welwillend om als pacemaker te fungeren. Gewoon tussen zijn waslijst oproepen door. Met diens vakkundig toegebrachte stroomstoot bereikte ik vervolgens de Kwik Fit twee straten verder, waar al even welwillende mensenvrienden na de eerste hulp van de wegenwacht voor de tweede hulp zorgden.
Wat een ellende allemaal, die polaire traktatie uit de toendra's van Moedertje Rusland! Ik schijn het nog allemaal leuk te moeten vinden ook. Als er even sprake lijkt te zijn van een 'dooiaanval' brengen de meisjes en jongens van Hilversum en elders dat als een tragedie van de eerste categorie. Hoe gelukkig ogen ze wanneer die aanval blijkt te zijn afgeslagen en de temperatuur subiet afdaalt naar nieuwe nog diepere krochten.
Voor mij mag het vandaag nog warm water gaan regenen, met bakken tegelijk en langdurig. Ben ik een uitzondering op de gemoedsstemming? Het zou best kunnen.
Waarschijnlijk komt dat omdat ik in mijn bestaan wat boten heb gemist. Ik heb als braaf jongetje nooit geblowd, zelfs niet geprobeerd. Ik heb ook nooit aan wintersport gedaan, daalde nooit op de latten een besneeuwde helling af, liep ooit wel een gebroken been op, maar door een ongelukkige val van zo'n typisch Haags portiek in een kouwe aardappelenbuurt. Ik heb slechts op een ezel gezeten, nooit op de rug van een paard. En heel erg ook natuurlijk: ik heb als oorlogskind nooit leren schaatsen. Voor mijn part houden ze de Olympische winterspelen aan de evenaar samen met de Elfstedentocht, al gun ik Willem-Alexander als lid van het IOC zijn droom om die spelen naar hier te halen met zoiets als de reuzenslalom vanaf de Holterberg en langlaufen in Meyendel.
Het KNMI heeft inmiddels weer eens zijn 'code oranje' verstuurd en de sneeuwvlokken komen met divisies tegelijk uit de hemel vallen. Ons wordt met grote klem aangeraden om binnen te blijven, na uiteraard buiten de trouwe bolide van zijn handrem te hebben verlost .Dit land gaat een nieuwe krachtmeting tegemoet. Alle verloven ingetrokken. Niks geen dooiaanvallen, koortsaanvallen zult u bedoelen.
Maar met die Elfstedentocht wordt het ook dit jaar uiteindelijk weer niks, neem dat van mij aan.
Mij rest als oppassende burger slechts de hoop dat de wegen over vijf dagen weer begaanbaar zullen zijn. Dan moet die trouwe bolide van zo-even namelijk naar de garage voor de jaarlijkse APK. Dat zijn de échte zorgen voor deze niet schaatsende nazaat van avonturiers ooit richting Nova Zembla.
Een nazaat ook die verlangt naar de lente en de krokussen.
|
|
|
Bakermatten |
|
|
|
Han Mulder
|
|
donderdag 26 januari 2012 |
Het gaat niet goed met menige bakermat. Zo moet het Tweestromenland onder auspiciën van Irak het ergste voor de toekomst vrezen. Over Egypte en de perspectieven voor het beheer van de oude beschaving aldaar had ik in eerste instantie willen spreken van vriezen of dooien, van 'kruis of munt'. Ik kwam er echter bijtijds achter dat die laatste niet zo'n gelukkige zegswijze is in een land waar broederschap vooral vervuld is van Islam. Zahi Hawass, opperhoofd van alle archeologen aan de Nijl en begaafd overlever, heeft in de inmiddels herfstig gekleurde Arabische lente met hoed en al inmiddels zijn congé.
Laat ik me dus tot de Europese bakermatten beperken. Is het toeval dat uitgerekend Athene en Rome ons in het kader van het bakeren de meeste zorgen baren? Waarschijnlijk niet. Het zijn prachtige landen vol kunst en historie en ook nog eens met een heerlijk klimaat gezegend. Dat zet aan tot doen, maar ook tot laten. Men bekijke het vanachter een ristretto of een ouzo.
Chinezen zijn niet erg onder de indruk van de voortschrijdende tijd. Er is die bekende anekdote over de Chinese premier Tsoe en-Lai en de Franse revolutie. “Ik behoud mij over die revolutie een oordeel voor. 1789? Dat is veel te kort geleden,” antwoordde Tsoe desgevraagd. Zo bezien is Griekenland straks voor China een tamelijk prille bakermat en nu al afgeprijsd. In dat kader was het safer voor de Chinezen om de haven van Piraeus op te kopen in plaats van de Acropolis. Boten drijven. Stenen zinken. Maar dat kan veranderen natuurlijk.
Elders in Europa zelf heb ik nog weinig mededogen geconstateerd met Griekenland, waaraan we zoveel te danken hebben. Cabaretiers maken zich vrolijk over Hellas, maar niet vanwege de bakermat. Ze beperken zich tot danspasjes op het toneel bij wijze van sirtaki.
Ik richt de blik op die andere bakermat wat verderop. Italië in het algemeen. Rome in het bijzonder. De snelheid waarmee antieke muren het begeven, daar kon de fameuze potentie van cavaliere Silvio uiteindelijk zelfs niet tegenop. Een bakermat door niets respecterend bederf aangevreten. Dag dus bakermat vol klassieke levensdrift, niet door een vulkaanuitbarsting aan te tasten. Dag dus Pompeii waar alleen de euro's tolgeld voor de overvolle parkeerplaats nog herinneren aan grote dagen van weleer. Hoewel vol, ik denk dat het op de parkeerplaats van Ikea Napels een stuk drukker is.
En dan Rome zelf, in z'n eentje een berg bakermatten. Ik pak die van het christendom uit de stapel. Ook hier passen woorden van zorg. Zeker, het is inderdaad nog altijd dringen op het Sint Pietersplein. In de catacomben staan de files, van Kras Reizen tot Voyage and Culture.. Maar jegens Italië als ernstig zieke patiënt, met diverse slangen aan het infuus bevestigd, noteer ik weinig empathie, laat staan respect. Wel, net als in het geval-Griekenland meewarige vrolijkheid alom. Met Berlusconi als je premier kreeg je als land in barre tijden een bonus aan gêne mee. En gratis lachen. Merkel en Sarkozy waren in Silvio's nadagen ook al zo vrolijk achter de microfoon. Schijn bedriegt en in het Bel Paese wordt de slagschaduw van Peking vast steeds zichtbaarder. Wat zou er van Chinese gading kunnen zijn in dit verband? Het Forum misschien, Venetië, of de Vesuvius zelf wellicht? Binnenkort allemaal te koop als Mario Monti - Italië's nieuwe sterke man – niet gauw wat knopen klieft.
Het Woordenboek der Nederlandsche Taal omschrijft het woord bakermat aldus: 'Eene langwerpige, lage mand, ook wel een houten bank, die, voor het vuur staande, tot zitplaats diende voor eene baker, wanneer deze het op haar schoot liggende kind verzorgde.' De verklarende tekst eindigt met de mededeling 'thans is dit voorwerp niet meer in gebruik'. Die tekst blijkt te dateren van 1895. Ruim een eeuw geleden zijn de echte bakermatten verdwenen. Zijn nu dan de overdrachtelijke aan de beurt? Kan best zijn. Alles verdwijnt uiteindelijk. Wijzelf ook.
(Dit is een bewerking van een column die onlangs verscheen in Archeologisch Magazine)
|
|
|
Bij een koperen plaquette |
|
|
|
Han Mulder
|
|
vrijdag 18 november 2011 |
Het gebouw van de Haagsche Courant domineerde samen met de Bijenkorf lang de Grote Marktstraat. Die Bijenkorf is er nog. Op de plaats van de Haagsche Courant staat nu een postmodern bouwsel dat met gepast gevoel voor cynisme Sijthoff City heet. De familie Sijthoff, dat waren dé courantiers van Den Haag. Ze bouwden in de jaren dertig een echt krantenpaleis met er bovenop een koepel. Daar kwam een planetarium, de sterrenhemel geobserveerd op basis van de nieuwste fototechniek.
Prins Hendrik heeft dit Zeiss Planetarium in 1934 geopend, een paar maanden voor zijn vroege dood. Direct onder die koepel kwam een 'lichtkrant', weer zo'n inventief ideetje van Sijthoff en co: nerveuze letters opgebouwd uit punten die in het rond raasden. Het wereldnieuws en niet te vergeten de weersverwachting. Teletekst lang voordat dit woord was uitgevonden. Hoog in de lucht, altijd nieuwsgierige passanten de blik omhoog in Wagenstraat en Grote Marktstraat, stijve nek als bonus. Er zat optimisme in dat moderne gedoe, hoewel het best zware tijden waren in het interbellum.
Je moest 's middags langs het gebouw lopen. Of het een etalage was, onbelemmerd zichtbaar achter glas, stond dan een grote rotatiepers te tollen en lawaai te fabriceren. De krant van hier. Je kon de drukinkt buiten ruiken. Vast en zeker: ik zat een straat verder op de HBS.
Niets meer van over. Geen enkel dagblad komt nog in Den Haag van de pers. Maar er is nu dus Sijthoff City met daarin een bankfiliaal en Grieks restaurant Irodion met smakelijke gyros. Op de plaats van de indrukwekkende entree van de Haagsche Courant van toen zit nu een belshop van Telfort. De lokale vestiging van de Mediamarkt zijn buren. Toch nog communiceren dus. Eind goed al goed!
P.S.
Journalist Henk Hofland opende op 17 november In het Persmuseum in Amsterdam de jubileumtentoonstelling #55 Topstukken! Evenzovele memorabilia uit de geschiedenis van de Nederlandse pers in het bezit van het museum zijn te zien. Er verscheen ook een boek onder dezelfde naam. Hofland kreeg het eerste exemplaar. Journalisten, schrijvers en creatieven van naam en faam schreven een commentaar bij de stukken. Ik mocht stilstaan bij de koperen plaquette die het karakteristieke gebouw van de Haagsche Courant sierde. Dat stilstaan leidde tot bovenstaande tekst.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
De beste economen staan aan wal |
|
|
|
Han Mulder
|
|
maandag 14 november 2011 |
Zoals in de allervroegste televisiegeschiedenis dagsluiters met een signatuur conform de omroepvereniging van dienst de spraak maakten, doen dat tegenwoordig twee handenvol met economen. Vroeger vreesden wij de apocalyps vertolkt door pater Leopold Verhagen. Tegenwoordig en in dagelijks toenemende mate de val van de euro. Voor die blijde boodschap prediken Sweder van Wijnbergen, Arnoud Boot en hun medebroeders van de exclusieve orde van het heilig economie-evangelie .
Als we de euro beschouwen als het cruiseschip waarop we met ons zeventiental ronddobberen terwijl het steeds sneller en zekerder kapseist, dan zijn deze economen de allerbeste stuurlui aan de kant. Zet er een camera voor en ze tekenen een route en desgewenst leveren ze er graag een vaargeul bij voor de wanhopige bemanning op het water makende schip .
Er schijnt ten langen leste één kapitein het op dat rampschip voor het zeggen te hebben: Angela, ooit begonnen als bootsvrouwtje bij schout bij nacht Helmut. Nicolas is er inmiddels scheepsjongen in matrozenpakje. Mark leert als pikkemaat nog dagelijks bij; een heerlijk jong. Silvio, de scharrelaar die altijd achter de scheepsbar in het vooronder was te vinden, is al overboord. Georgios de Griek zit intussen in de reddingssloep die trouwens ook weinig waterproof is. Pompen of verzuipen.
Maar ik stop met die beeldspraak. Dit soort verbale luxe gaat te veel tijd kosten en die schijnt er niet meer te zijn,. Dat zeggen de profeten dagelijks op prime time.
De duiders van de economische ondergang hebben de studio echter niet alleen. Zij zingen hun sombere madrigalen terwijl het immer aanwezige klapvee op de tribune in blijde verwachting is van de vrolijke popsterretjes die na Sweder of Arnoud zullen kwinkeleren en van wie het betreffende nieuwe cd'tje de volgende ochtend steevast - nautisch gezegd - in de winkel ligt. Dat cd'tje is daar nog altijd met behulp van euro's te bekomen. Zo erg kan het dus nog niet zijn, zou je haast denken.
Maar wacht even: morgen komen er geen euro's meer uit de flappentap, weigeren de creditcards nog dienst te doen en wil de platenbaas of de tandarts in natura betaald worden. En die laatste zal heus niet de eerste de beste doorgezakte driezitsbank willen ruilen voor een wortelkanaalbehandeling. Leer mij de tandartsen kennen.
Zeker is er vanavond weer een stuurman op de buis, Lars, Sylvester of Sweder weer, of toch Arnoud, kan ook. Probleem voor dat dobberende cruiseschip van de euro is alleen: nog altijd geen land in zicht! Dus zien of hoort de kapitein die mannen niet, met hun toeters, hun bellen en hun goede raad. Heel jammer hoor. Tragisch eigenlijk.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
