|
Het mes erin |
|
|
|
Han Mulder
|
|
maandag 20 juni 2011 |
Vele malen heb ik in mijn werkzaam leven geprobeerd om het Nederlandse omroepstelsel aan welwillende vreemdelingen uit te leggen. Het is me nooit gelukt. Ik herinner mij uit mijn tijd als buitenlands correspondent dat er eens drie Volvo's met Nederlandse cameraploegen door Belfast gereden. Het spande weer eens in Noord-Ierland. Ik zat in de Volvo van de KRO, Peter Brusse in die van de AVRO en onze diep betreurde collega Haye Thomas in die van de NCRV. Allemaal koortsig op zoek naar vliegjes om elkaar af te vangen. Op kruispunten in de stad kwamen we elkaar voortdurend tegen. Omdat ze in Belfast ook links rijden en ik dat inmiddels gewend was, bestuurde ik onze huurauto. Dat was wel zo veilig. Of Peter en Haye dat ook deden, weet ik niet meer.
's Avonds in de bar begonnen collega's uit andere landen wel eens over onze brede aanwezigheid. En dan legde ik uit dat we 'the Vara' hadden (ik lette erop toe de 'r' brouwenderwijze op zijn Engels uit te spreken) dat die van de socialisten was en dat er natuurlijk ook 'catholics' en 'protestants' waren die recht op hun gezindte in de ether hadden. En o ja, er was ook nog een 'general' broadcasting corporation die overigens niet zo 'general' was. Enfin, na de tweede whisky zaten we al geruime tijd op een ander onderwerp en na de derde waren we dronken.
Veel wezenlijks is er sinds die jaren zeventig niet veranderd. Het is allemaal nog een paar maatjes drukker geworden met 'familiezenders' en emotie als de maat der dingen en der kijkcijfers. En veel meer grote ego's behendig op steeds slapper touw. Nog meer BN-ers wereldberoemd in heel het Gooi. Het kabinet heeft nu aangekondigd dat het mes erin gaat in het 'Mediapark', dat windgevoelige wildreservaat bezijden de Lage Naarderweg met veel filialen elders. Laten we hopen dat het lukt. De drang tot overleven is de eerste zorg van elk organisme. Daarop maakt het omroeporganisme geen uitzondering. Ik ben dus benieuwd of men in en rond de Trêveszaal in Den Haag tegen die drang het pootje stijf zal blijven houden. Ik ben er niet geheel gerust op.
Trouwens, over Den Haag gesproken, die wereldstad in wording en mijn plaats van inwoning: hedenmorgen 20 juni 2011 bemerkte ik dat de BBC World Service en nog een handvol zenders van buitenlandse snit uit het pakket van de kabelaar verdwenen zijn. Door die klantvijandige en verschrikkelijke monopolist Ziggo eruit geflikkerd. Ongetwijfeld met de zegen van de zogenaamde 'Programmaraad', een soort mediapolitie ooit zeer geliefd in de socialistische landen van het Warschaupact. Als het mes er toch in gaat, kun je het beter maar meteen goed doen. Zo is het maar krek.
(
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
)
|
|
|
Belgie en Nederland: vreugde en verdriet der dakkapellen |
|
|
|
Han Mulder
|
|
dinsdag 10 mei 2011 |
Belgen en Nederlanders zijn niet dik met elkaar. Dat is verklaarbaar, want het zijn naaste buren. Tussen naaste buren speelt oplettendheid een rol. Wanneer de buurman aankondigt op zijn huis een dakkapel aan te brengen, is waakzaamheid geboden. Vaak kondigt de buurman dat voornemen trouwens helemaal niet aan. Hij begint gewoon. De relaties bekoelen nog eens extra. Met iemand die een paar huizenblokken verderop woont, is het gemakkelijker om de betrekkingen op temperatuur te houden.
We houden elkaar vanuit Nederland en België in de gaten. De rivaliteit groeit en bloeit op de twee belendende stukjes grond. We erkennen onze sterke punten. We leggen ons neer bij de zwakke. In België eet men beter dan in Nederland, zo wil de mening. In Nederland voetballen ze een stuk beter. De belangrijkste hedendaagse schilder is Luc Tuymans uit Antwerpen. Het beste symfonieorkest in de Lage Landen is gehuisvest aan de Amsterdamse Van Baerlestraat. De meest beschaafde Nederlandstalige televisiezender heet Canvas en komt uit Brussel. Máxima klopt collega Mathilde in de buitencategorie 'kroonprinsessen'. Het blad 'Vorsten Royale' kwam onlangs met twee edities. In de Belgische kiosken stond Mathilde op de omslag. Veel Belgische dames passeerden gehaast de grens om op Nederlandse bodem de versie-Máxima aan te schaffen. Wat ik een beetje onaardig vond voor Mathilde want die mag er volgens mij ook best wezen. Voor de schone letteren houd ik het op onbeslist. Als ze er in de Nederlandse politiek een potje van dreigen te maken, spreekt het journaille van 'Belgische toestanden'. Omgekeerd is aan gene zijde van de grens de term 'Nederlandse toestanden' populair als potsierlijke politiek daartoe noopt. De hoofdredacteur van de Nederlandse kwaliteitskrant komt uit België.
Nederlanders bedoelen voornamelijk Vlaanderen als ze het over België hebben. Brussel is het verdwijnpunt. Daarachter wacht het zwarte gat. In Wallonië spreken ze Frans. Voor Frans alleen al is de Nederlander beducht. Maar de variant die in Namen en tot in de hoge Ardennen klinkt is dermate onbegrijpelijk dat de doorsnee Nederlander zich beperkt tot gebarentaal als er op enigerlei wijze toch communicatie is vereist.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Actuele lentebloesem |
|
|
|
Han Mulder
|
|
dinsdag 19 april 2011 |
Ambitieuze burgemeesters en andere hoogwaardigheidsbekleders maken behartigenswaardige opmerkingen. Zo verklaarde Jozias van Aartsen dat Den Haag meer dan toe is aan een mega-discotheek. Die ontbreekt hier. Het mag dan de stad zijn van het internationale recht, maar de voetjes kunnen hier onvoldoende van de vloer. Waarom zou het wel swingen in Tilburg en Almelo en niet in Den Haag? Ik denk dat Jeltje van Nieuwenhoven er wel oren naar heeft. En Erica Terpstra trouwens ook. Grandes dames van de Residentie maar nog altijd young at heart. Het Spui maakt zich op voor ingrijpende veranderingen.
Intussen komen nu zelfs de gestaalde kaders van de katholieke orthodoxie in opstand tegen de opperherder van de Nederlandse kerkprovincie, de zeerweleerwaarde Eyk. Er is een brief onderweg naar de paus zelf waarin de Heilige Vader wordt opgeroepen de monseigneur tot de orde te roepen. Ik vrees dat de brief al bij aankomst op de brandstapel zal eindigen. Men heeft daar in Rome immers veel ervaring mee. In een eerder stadium overkwam dat de progressieve katholieken (wellicht uiteindelijk een contradictio in terminis?) met hun voorkeur voor de dichtsels van Huib Oosterhuis boven het stichtelijk Latijn. Het gaat nu wel erg halsoverkop met de laatste enclaves van het christendom. En dat boek van Jan Blokker en zonen over de bijbel (met prenten van de befaamde Isings) ligt nu voor € 3,99 in de Paasaanbieding van De Slegte. Kostte oorspronkelijk 25 euro. Wir setzen uns in Tränen nieder!
En wat moeten we met de Ware Finnen? Met Jari Litmanen wist ik altijd wel raad en met Sibelius ook. Leuk op het voetbalveld of op de draaitafel. Maar hoe moet het verder met Europa in het algemeen en de Europese Gedachte meer in het bijzonder? Vanuit het hoge noorden dreigen losgeslagen ware Finnen Europa in bezit te nemen en vanuit het zuiden doen dat twintigduizend door Berlusconi losgelaten Tunesiërs. Wel Face Book en Twitter maar nog steeds niet die ene ouwerwetse telefoon met een geheim nummer waar de wereld Europa kan bellen, indien nodig. Het oude continent blijft nog steeds de bijna even oude Henry Kissinger het antwoord schuldig. Arme Mansholt, Schuman en de rest.
Maar gelukkig voor Nederland en zeker voor de bedreigde bibliotheken hebben we Connie Palmen nog. Tv-recensent Jean-Pierre Geelen van De Volkskrant stond stil bij de eerste aflevering van Benali boekt met onze eigen Polletje Piekhaar van de Schone Nederlandse Letteren en de onverbiddelijke sidekicks in de hoofdrol. Ik ga niet uitgebreid citeren, de dagbladen hebben het al moeilijk genoeg. Slechts één zin uit de mond van Palmens zelf over dat verschrikkelijke 2010, `vorig jaar hangt als een hond aan mijn broekspijp en bijt voortdurend.´ Winnares van de omloop van Sint Odiliënberg tot de ronde van Amsterdam en alles daartussenin ook. Connie Palmen: als er geen kwartje boete op zou staan wegens woordspeligheid, zou ik zeggen, dat zuidelijk getinte woord palmares – erelijst - begint niet toevallig met vier winnende letters. Zalig Pasen!
(
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
)
|
|
|
Nog even het plasje ophouden |
|
|
|
Han Mulder
|
|
vrijdag 08 april 2011 |
Het kabinet-Rutte laat over zijn doortastendheid geen twijfel bestaan. Het meest recente voorbeeld levert de minister van Verkeer en Waterstaat (het departement heet tegenwoordig anders, ik weet het). Minister Melanie Schultz van Haegen-Maas Geesteranus heeft ons verzekerd dat over 14 jaar alle treinen voorzien zullen zijn van een toilet. Dat is een wenkend perspectief voor iedereen in hoge nood. Nog even je plas ophouden tot 2025. Regeren is vooruitzien met beleid. Zij die vertrouwen, haasten niet. De profeet Jesaja zei het al.
Ik moet bekennen dat ik de moderne toiletten in de intercity een staaltje moderne sanitaire techniek vind. Je beroert even een rode knop en met onvermoede kracht komt de waterhuishouding in beweging. De kraan heeft er altijd zin in. En wie in het taps toelopende closet kijkt, ziet de glimmende rails, voelt de cadans van vitaliteit en betrouwbaarheid. Je moet er vaak de halve trein voor door lopen, maar eerlijk is eerlijk: dan heb je ook wat.
Maar met alle respect voor Jesaja en minister Schultz van Haegen-Maas Geesteranus, waarom was er een motie uit de Tweede Kamer nodig om de aandacht te vestigen op leniging van een primaire behoefte van de treinreiziger? Zitten de mensen die er over gaan bij het ministerie of bij de NS nooit in de trein? Minister Schultz van Haegen-Maas Geesteranus is de benjamin van het kabinet. Die zal het best kunnen ophouden, maar minister Schultz van Haegen-Maas Geesteranus heeft toch vast ook een oma gehad of misschien nog wel steeds? Om een lang verhaal kort te maken: er rijden 131 toiletloze Sprinters. Aan één alsnog ingebouwd toilet moeten acht zitplaatsen worden opgeofferd. Zittend, benen over elkaar, houdt een mens zijn of haar plas beter op dan staande in het gangpad. Derhalve, men gooit al gauw de reiziger met het spoelwater weg. Men trekt hem of haar door als het ware. Los daarvan, minister Schultz van Haegen-Maas Geesteranus draait niet graag voor de kosten op. Dat is trouwens de mantra van het hele kabinet-Rutte. Particulier initiatief hoort in principe privaat te blijven. En wat is méér privaat dan een toilet? Heel weinig, luidt het antwoord.
Toch is er sprake van een doorbraak. Over 14 jaar onbekommerd poepen en plassen tussen de rails, van Vlissingen tot Delfzijl, van Den Helder tot Maastricht. Over een kleine tien jaar gaat de aanvang van de AOW van 65 naar 66 jaar. Visie vraagt een beetje tijd om te rijpen. Vraag het bijvoorbeeld minister Schultz van Haegen-Maas Geesteranus: heus, er zit verandering in de lucht.
(
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
)
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 21 - 24 van 132 |
