|
Geen nepboom meer in Haagse aula |
|
|
|
Han Mulder
|
|
woensdag 09 december 2009 |
In de aula van de Haagse Hogeschool stond sinds jaar en dag een nepboom vanwege de Kerst. Hun tijd vooruit, zou je zeggen, want de nepboom maakt eigenlijk pas de laatste jaren enorm furore. Dat is maar betrekkelijk een kwestie van geld. Trouwens evenmin een reactie op ons schuldgevoel jegens de smeltende poolkap in het algemeen en de ijsbeer in het bijzonder. De nepboom ontleent zijn populariteit vooral aan het gemak. Geen naalden over de vloer en minder dooie takken dan aan die sparren van de kouwe grond. Een nepboom vervult in het kerstritueel ongeveer de rol die de papieren pamper tegenwoordig heeft in de baby- en peuterverzorging. Geen gedoe, waarbij de aantekening dat de doorsnee-riolering geen partij is voor de gebruikte pamper en het geen aanbeveling verdient om ooit een nepkerstboom ter verhoging van de sfeer in de openhaard te gooien.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Expats in Torremolinos smachten naar de prik |
|
|
|
Han Mulder
|
|
maandag 23 november 2009 |
De Telegraaf, nooit verlegen om onrecht in Nederland en daarbuiten vet in de drukinkt te dopen, constateerde het afgelopen weekend dat Nederlandse 60plussers in Spanje dé griepprik onthouden wordt. In Torremolinos en elders geldt die leeftijdcategorie namelijk niet als risicogroep. Gelijke monniken, gelijke kappen, nietwaar? Spanje is niet voor niks nog altijd een tamelijk katholieke natie. Dus die zegswijze valt er vast op vruchtbare bodem.
Het ochtendblad vertolkt zoals gebruikelijk een breed gedragen wrok. Ditmaal van de zijde van de Nederlandse expats op leeftijd die voor het milde klimaat aan de Spaanse kusten hadden gekozen maar toch ook weer niet de zorgzame hand van het land van herkomst wilden missen. In Nederland krijgen ze de Mexicaanse griepprik; zelfs twee keer als het goed is. Wie daarvoor in aanmerking wil komen, kan met een retourtje op en neer. Een niche voor de prijsvechters in de luchtvaart misschien, maar gedijt die wijsheid temidden van de boosheid?
|
|
Lees meer...
|
|
|
Leve de grijze muizen |
|
|
|
Han Mulder
|
|
vrijdag 20 november 2009 |
Het is vooral de kwalificatie van ‘grijze muis’ die de benoeming van Herman van Rompuy tot voorzitter van de Europese Unie begeleidt. Die kwalificatie is dan niet lovend bedoeld. Wat had de spraakmakende gemeente liever gezien? Een meneer (of desnoods een mevrouw) die Europa op de kaart zou zetten tot in alle verre windstreken. De meest gangbare beeldspraak was daarbij de afgelopen weken: iemand voor wie de bussen in Peking zouden stoppen. Waarmee het verkeerscirculatieplan van de Chinese hoofdstad meteen als in principe zo star en onaandoenlijk was geschetst dat het als rolmodel kon dienen voor de Haagse versie die toevallig juist deze week werd geïntroduceerd. Voor Tony Blair zouden de bussen gestopt zijn en voor Herman van Rompuy niet? We zouden het willen zien maar zullen het nooit weten.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Dolf Toussaint en de menagerie aan het Binnenhof |
|
|
|
Han Mulder
|
|
woensdag 04 november 2009 |
De woorden zijn van Robert Capa, de beroemdste persfotograaf van allemaal: “If your pictures aren’t good enough, you aren’t close enough”. Ze zijn van een bedrieglijke eenvoud en er is ook weinig tegen in te brengen. De lens in de camera heeft geen mening. Die registreert alleen maar. De fotograaf moet zelf voor een schuttersput zorgen. Altijd dicht genoeg bij. Als de mannen uit de modder komen en oprukken, moet hij mee. Anders mist hij zijn doel.
Capa was de maker van de foto die de icoon werd van de Spaanse burgeroorlog. Córdoba 1937: daar valt een soldaat, zo-even getroffen door een kogel die dwars door zijn hoofd ging, het geweer glijdt uit zijn rechterhand. Een stervende strijder. De fotograaf vertelt zijn verhaal. De lens en sluitertijd zijn aan hem ondergeschikt. Het gaat om de fotograaf als de betrokken waarnemer.
|
|
Lees meer...
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 21 - 24 van 102 |
