|
Een koffieservies als maat der dingen |
|
|
|
Theo Monkhorst
|
|
maandag 14 juni 2010 |
Het Noord-Brabants Museum legde onlangs de hand op een kerstpakket uit de jaren vijftig. Het regionale vervoersbedrijf van toenmaals had het ooit verstrekt aan zijn ijverige medewerkers. Het was een praktisch geschenk dat naadloos paste in die tijd van wederopbouw en soberheid. De directie maakte ook onderscheid op basis van de sociale verhoudingen van destijds want de burgerlijke staat van de employés van de BBA (voluit de N.V. Brabantsche Buurtspoorwegen en Autodiensten) bepaalde aard en omvang van de goede gaven. Zo kregen mensen die getrouwd waren een 9-delig koffieservies met op de kopjes afbeeldingen vanuit de rijke geschiedenis van het openbaar-vervoerwezen. Mannen die vrijgezel waren werden verblijd met drie asbakjes. Hun ongehuwde vrouwelijke collega’s konden na nerveus gefrutsel met de verpakking een eenzame bonbonnière tegemoet zien. Men stemde op de KVP. Het CDA moest nog worden uitgevonden.
De rolverdeling lag in het rijke Roomse Brabantse leven dus nog redelijk vast. En niet alleen in Noord-Brabant. Man zijn en getrouwd, dat was de norm in het bedrijvige Nederland van die dagen. De directie van de BBA had dat goed gezien. Daar hoorden zes koffiekoppen bij die altijd van pas kwamen in een kloek gezin. De bonbonnière leek innig verbonden met de oude vrijster bij de administratie op het hoofdkantoor. Natuurlijk begon het in de samenleving voorzichtig te gisten en dus in de politiek te pruttelen. Zo was het Koninklijk Besluit van voor de oorlog dat erin voorzag om vrouwelijke ambtenaren die trouwden te ontslaan, al een stuk versoepeld. Ongeschreven regels bleven echter hardnekkig.
|
|
Lees meer...
|
|
|
En wat nu? |
|
|
|
Han Mulder
|
|
donderdag 10 juni 2010 |
De economie mag dan, heel belangrijk zijn geweest bij deze verkiezingen, maar of ze het belangrijkste was, valt te bezien. In elk geval zijn kwesties van integratie en aanpassing er niet door van de agenda verdwenen. Dat is misschien een ongemakkelijke constatering, maar de explosieve steun voor Geert Wilders’ Partij van de Vrijheid valt niet meer weg te moffelen. Willen politiek en politici niet nog meer cynisme in de samenleving opwekken dan is wel het minste om een serieus gesprek met deze Wilders aan te gaan om alle aspecten van de stem des volks in kaart te brengen en niet alleen die van de onoverkomelijke tegenstellingen.
Of we het nu leuk vinden of niet, de kiezer heeft namelijk gesproken en heeft dat duidelijk gedaan. De partijen op rechts¸ PVV en VVD, zijn daarbij de onbetwistbare winnaars. Daar kunnen een volwaardige democratie en spraakmakende media niet omheen.
Tegelijkertijd heeft alleen al het realistisch rekenen als uitkomst dat de komende tijd nauwelijks te regeren valt als ieder zijn klare wijn wil blijven schenken zonder water erbij met de gebruikelijke mengsels van dien. Ook als combinaties op ruitjespapier de 75 zetels passeren dan dreigen ze in merendeel vooral geschikt als verhaal in het politieke sprookjesboek. Paars ‘plus’ is dan vast de meest aantrekkelijke verhaallijn maar slechts geschikt als plot voor een short story, zo valt te vrezen. Mark Rutte in zijn eentje tegenover drie lastige coalitiegenoten op links die met lange tanden hun blokkades van eertijds moesten slechten, dat lijkt mij geen deugdelijke basis voor een langdurige verbintenis. Een combinatie van VVD, PVV en CDA is dat ook niet, zeker niet omdat één van de partners tijd zij gegund om zijn wonden te verzorgen en te helen. Hoogstens kun je zeggen dat dit drietal inhoudelijk beter te matchen lijkt. Geen short story in dit geval misschien; leidt wellicht tot een novelle van enige omvang.
Bij een korte ommegang op mijn laptop langs internationale media viel mij op dat men daar de dilemma’s heel goed begrijpt. De BBC bijvoorbeeld maakt werk van die enorme triomf van wat zij de ‘anti-Islam’-partij noemt. Legt ook de ongemakkelijkheden bloot van hoe nu verder. Schetst kortom het beeld van een uitdagende legpuzzel bestaande uit stukjes die helaas onderling niet passen. Eerste onvoldragen impressies op ‘the day after’. Met daarbij veel koffie zonder suiker.
(
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
)
|
|
|
Job en de vuvuzelas |
|
|
|
Han Mulder
|
|
maandag 31 mei 2010 |
Als Job Cohen tegenover intellectueel gelijkwaardige gesprekspartners zit, is er geen vuiltje aan de lucht. Dat bleek weer eens in Buitenhof. De hyperactieve Rob Riemen, publicist én filosoof – dat is een levensgevaarlijke combinatie! - praatte veel. Een spraakwaterval waarvan de stop lang geleden was verwijderd, maar het vloeide allemaal weg langs Jobs gewetensvolle schouders.
Er kijkt natuurlijk maar een fractie van de mensen naar een programma met zo’n voorkomend ‘format’ als Buitenhof. Dus over de zoden aan de reeds doordrenkte dijk van Job moeten we niet te veel illusies maken. Mij kwam hij in ieder geval voor als een man die nadenkt over de dingen en niet onmiddellijk naar de vuvuzela grijpt om flink te tetteren in de hoop dat daarmee voldoende lawaai resoneert op Frits Westers kaalgeschoren schedel, de klankkast van politiek Nederland in deze bange dagen.
Ik vind de debatten tot nu toe tamelijk banaal, maar ik heb er ondanks hun inflatoire veelheid nauwelijks één overgeslagen. Ik zal niet de enige zijn, want ze mogen ietwat ordinair zijn bij de omroep (in al zijn geledingen, ‘publiek’ en commercieel), gek zijn ze daar niet. Kijkcijferkanonnen behoren tot de onmisbare artillerie op het slachtveld voor de kijkersgunst. De politiek is de zoveelste variant van het leven als quiz, als songfestival of x-factor. Daarover dienen we bezorgd te zijn, zo hoor ik vaak. Maar daarbij zijn we ook tegelijkertijd hypocriet. Leg in dertig seconden uit waarom de hypotheekrente afgetrokken wel of niet, is de opdracht van de quizmaster. Uw tijd gaat nu in. Uw tijd is nu om. De aanhang als klapvee op de tribune roept andermaal om de vuvuzela. Ik lig te smullen in mijn designstoel van Italiaanse herkomst.
Job is niet van de vuvuzela. Mark bespeelt hem vaardig. Jan Peter bespeelt hem vals. Dat is in het negatieve een prestatie van formaat van Jan Peter, want er komt heel wat bij kijken om op een vuvuzela vals te spelen. Ik heb hem door. Acht jaar op het pluche blijft niet zonder gevolgen voor een middelmatige jongen uit Zeeland. Hij was in alle staten en is in alle staten. Dit is een woordspeling. Daar houd ik doorgaans niet zo van. Het is bovendien een hele melige. Excuus, maar als ik het over Jan Peter heb, lukt het me al lang niet meer om de meligheid te ontstijgen.
Terug naar Job. Aarzelende, weifelende Job. Hij moet het toch maar worden. In het kabaal van de politieke roedetoeters tracht hij in elk geval fatsoenlijk een beschaafd instrument te bespelen. Thema met variaties. Met de toonaard heeft hij het nogal eens moeilijk. Maar hij probeert zich aan de partituur te houden, al maakt het dweilorkest vol vuvuzelas nog zoveel herrie. Job verdient een viool. De eerste viool.
(
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
)
|
|
|
Felix en de anderen |
|
|
|
Han Mulder
|
|
donderdag 22 april 2010 |
Zie ik spoken? Dat kan zijn. Al geruime tijd draait het mediaproject dat Job Cohen in het Catshuis wil hebben op volle toeren. Het gaat subtiel, dat dient gezegd. Binnen dat project dient De Wereld Draait Door als het epicentrum. Daarin is dan weer Felix Rottenberg de grote duider. Hij staat boven de partijen. Althans, het is de bedoeling dat we hem als zodanig zien. Hij wordt terzijde gestaan door de alles wetende Maurice de Hond. Uit diens laptop komt om de andere avond de stand van de natie. De VARA geeft vernieuwd inhoud aan ons unieke verzuilde omroepsysteem. Hier verblijdt de arbeidersomroep ons met de grote sociaaldemocratische idealen en vooral met de mensen die bij uitstek geknipt zijn om die idealen uit te dragen en te verwezenlijken. In geschenkverpakking en elke dolle dwaze avond meer dan een miljoen klanten.
Maar Rottenberg houdt het overzicht. Hij wijst en wenkt. Zijn lovende woorden zijn voor alle medespelers. Politicus zonder partij, zo doet hij het voorkomen. Hij koestert een hoge waardering voor Mark Rutte, zo gaf hij deze week te kennen. Dat is de voorman van de VVD. Zie je nu wel dat Felix geen kleinzielige partijman is, ook al is zijn politieke CV van jongs af aan stevig binnen de Partij van de Arbeid verankerd. De geloofsleer van de sociaaldemocratie is altijd bij hem in vertrouwde maar goedgeefse handen geweest. Hij geeft ook zijn eigen achterban soms van katoen. Dat versterkt de schijn van objectief waarnemer.
|
|
Lees meer...
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 25 - 28 van 120 |
