|
We vliegen weer |
|
|
|
Han Mulder
|
|
dinsdag 20 april 2010 |
Het luchtruim raakt weer aardig gevuld. Zeggen ze. De inhaalrace is begonnen. Ik kijk deze dinsdagmorgen naar de blauwe lucht waarmee we de laatste weken royaal verwend worden. Het wachten, slechts 40 kilometer van Schiphol, is op de vertrouwde dikke witte krijtstrepen aan het firmament die zo schielijk plegen uit te dijen. Dat zal niet lang meer duren en dan is alles weer ongeveer bij het oude. Denken we.
Mijn ochtendblad, sinds begin deze maand op het formaat dat zo handig is als je in bad wilt lezen, wijdt hedenmorgen nog een pagina of zeven - nou ja, pagináátjes - aan de vulkaan, de as, het verdriet, de ergernis en de claims. Ik heb die pagina’s allemaal overgeslagen, links laten liggen. Dat geeft je een fijn gevoel. Je hebt als het ware tijd aangeschaft. Je kunt er andere dingen mee doen.
Daarmee is weer eens aangetoond, hoe vluchtig al die dingen lijken. |
|
Lees meer...
|
|
|
Het tragisch einde van King Dik |
|
|
|
Han Mulder
|
|
maandag 12 april 2010 |
Het politiek bedrijf in Den Haag heeft weinig toneelschrijvers inspiratie verschaft. Dat zal niet toevallig zijn. De parlementaire geschiedenis kabbelde generatie na generatie voort. Toen er in de jaren vijftig van de vorige eeuw zich opeens een heuse kabinetscrisis voordeed, was het meest dramatische commentaar dat verslaggevers uit de mond van één van de hoofdrolspelers optekenden: “moet dat nu zo?”. Vervolgens stapte die politicus – dat was de heer Tilanus van de Christelijk-Historische Unie, voor intimi ‘de CHU’ - op zijn rijwiel, lichtte ten afscheid zijn hoed en verdween in het Haagse gewoel, gewoel dat in die dagen overzichtelijk was. Daarvan had een toneelschrijver geen chocola kunnen maken, zelfs als hij William Shakespeare had geheten.
Maar ook in Den Haag zijn de tijden veranderd. Met de 21e eeuw deed ook de politieke moord zijn intrede, ofschoon deze vooralsnog ruim buiten het Binnenhof werd gepleegd. De mores verruwden, de intriges werden ‘rücksichtloser’. Wie nog als politicus met de fiets naar dat Binnenhof kwam, deed er goed aan dat vervoermiddel goed te vergrendelen, liefs met een dubbele ketting. In de Tweede Kamer begon men elkaar steeds frequenter voor vis van voorbij de houdbaarheidsdatum uit te maken. De voorzitter greep steeds minder in. Het volk morde steeds luider en vertoonde steeds grilliger gedrag in en rond het stemlokaal. Het populisme greep om zich heen. Het fenomeen van de bedreigde politicus deed zijn intrede: mannen in gedekt zwarte kostuums met ‘oortjes’ en immer waakzame blik, werden een vertrouwd beeld. De democratie had permanent bescherming nodig. Het wachten was nu alleen op de eerste proeve om aan de Nederlandse politieke praktijk van langzamerhand alle dag, dramatisch gestalte te geven.
Zondag 11 april is het dan eindelijk zo ver. In het Theater aan het Spui ging ‘King Dik, nar en koning’ in première. Auteur is Theo Monkhorst, schrijver en journalist. Op het podium van de kleine zaal verzorgen heuse politici de uitvoering. Daarin bijgestaan door echte toneelspelers en verre van de eersten de besten.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De jaloerse barbaren uit het noorden |
|
|
|
Han Mulder
|
|
donderdag 25 maart 2010 |
Eindelijk dan: wij barbaren uit het noorden kunnen verhaal halen op het oude Griekenland, de bekende bakermat. Dat is daar maar aan het pot verteren, voelt zich zelfs niet bezwaard om zijn veertiende maand over de balk te gooien. Athene heeft het altijd beter geweten. Dat was al in de klassieke tijden, toen hun wijsgeren verkondigden wat goed voor de wereld was. Als het te gortig werd was er altijd nog een gifbeker met dollekervel of gevlekte scheerling in de buurt. Vertier en lust maakten de dienst uit aan de voet van de Acropolis. Nu is Griekenland praktisch bankroet en krantencartoons vertonen een Venus van Milo die met een aangeplakte arm d’r hand ophoudt.
We hebben heel veel aan de Grieken te danken. Maar hoe gaat het met dat soort zaken? De weldoener krijgt geen krediet voor alle goeds. Integendeel, vaak ontmoet hij stille wrok bij diegenen die van al die goede werken profiteerden. Menige zendeling die de blijde boodschap bij de kannibalen bracht, is geëindigd in de pan. Nu verloren de Grieken bij hun missie in de Oudheid hun eigenbelang volstrekt niet uit het oog - de drankrekening van een beetje symposion loog er immers niet om - maar ze kwamen toch met ideeën op de proppen die ons barbaren uit het noorden uiteindelijk goed in de koude berenvellen zijn gaan zitten.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Een nieuwe trend voor het volk |
|
|
|
Han Mulder
|
|
maandag 15 maart 2010 |
Zoals dat gaat in Nederland, vallen we collectief over elkaar heen. We zijn een volk van trendwatchers en plegen dit watchen in gezamenlijkheid te doen. Wouter en Camiel als vaandeldragers van de nieuwe tijd? Ach vader, niet meer! Toen gij niet dronkt, waren wij zo gelukkig. Klassieke tekst van lang geleden. Geschiedenis ondertussen, want we gaan razendsnel de goed kant op. Ik had het idee dat het al wat langer aan de gang was, maar toen was het kennelijk nog niet als trend in de media aangemeld. Dus daarmee bestond het nog niet.
De gestaalde kaders uit de jaren ’70 zijn intussen om tal van redenen drastisch uitgedund. Een veeleisend dienstverband bij koning Alcohol is menigeen van die generatie voortijdig noodlottig geworden. Over Nieuwspoort spreekt de handvol overlevenden uit die tijd met warm sentiment en compassie maar we hebben het dan wel over oude mensen en de dingen die zijn voorbijgegaan. Wie anno 2010 rond de klok van acht uur ‘s avonds het internationaal perscentrum aan de Lange Poten binnenstapt, treft er doorgaans slechts een handvol dames en heren van dienst aan die zojuist het televisiescherm met politiek nieuws hebben verrijkt of dat weldra moeten doen. Verder is Nieuwspoort op dat uur vaak stil, niet woest, wél ledig. De pappa’s zijn al lang thuis. De mamma’s meestal nog langer. De bitterballen dorren in het laat seizoen.
|
|
Lees meer...
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 29 - 32 van 120 |
