|
Hoog spel in Belgische kabinetsformatie |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
dinsdag 31 augustus 2010 |
De Vlamingen weigeren nog langer als werkpaarden op te treden voor een staat die hen zo lang stiefmoederlijk heeft bedeeld. Zij willen dat de Franstaligen leren hun eigen broek op te houden.
De spanningen tussen de zeven onderhandelende partijen in de Belgische kabinetsformatie zijn na twee maanden opnieuw in een diepe impasse geraakt. Als het de twee voornaamste tegenstrevers, de nationalistische N-V-A van Bart de Wever en de Franstalige socialisten van beoogd premier Elio di Rupo alsnog lukt er ditmaal uit te komen, dan zou dat een mijlpaal zijn in de verhoudingen tussen Franstaligen en Vlamingen. De eersten hebben, sinds veertig jaar geleden de eerste stappen werden gezet om van België een federale staat te maken, het tempo van de hervormingen bepaald. De Vlamingen waren steeds de vragende partij en legden zich altijd neer bij de grenzen die de Franstalige partijen stelden. Ditmaal hebben de Vlamingen zich een doel gesteld, waar de Franstaligen aan zullen moeten voldoen. Anders zal de huidige crisis namelijk volgens eerstgenoemden op totale chaos uitlopen en zal de splitsing van het land inderdaad een grote stap dichter bij zijn. Zover is het echter zeker nog niet.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Allochtone voetballers zijn in Frankrijk een probleem |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
maandag 28 juni 2010 |
De problematische verhoudingen die eind vorige maand op het WK in Zuid-Afrika tot een uitbarsting kwamen binnen het Franse nationale voetbal staan niet op zich zelf. De problemen bij de Bleus zijn een late bevestiging van het feit dat ook de Franse samenleving gebukt gaat onder grote etnische spanningen. Nu is dat op zich niets bijzonders, alle landen in Europa hebben met deze problemen af te rekenen. Maar in Frankrijk werden ze lange tijd volstrekt genegeerd. Men klampte zich vast aan het leerstuk van de laicité, de Franse manier om kerk en staat van elkaar te scheiden. Deze heeft ook gevolgen voor de manier waarop men in Frankrijk tegen etnische minderheden aankijkt.
De wettelijke vormgeving van deze laicité is al meer dan een eeuw oud en de uitkomst van een heftige strijd tussen de katholieke kerk en het republikeinse regime aan het eind van de negentiende eeuw. De katholieke kerk verloor deze strijd en daarmee alle invloed op staatszaken en met name onderwijs. Vandaag de dag is een echte Fransman een republikein. Zijn geloofsovertuiging, maar ook zijn etnische achtergrond, zijn voor de staat een volstrekte privézaak. Het heeft weliswaar lang geduurd voordat dit leerstuk algemeen werd aanvaard, - lange tijd is er in de afgelopen eeuw sprake geweest van de twee Frankrijken die tegenover elkaar stonden, het republikeinse versus het katholieke. Maar nu staat de overgrote meerderheid van de Fransen achter de republiek met het daarbij behorende laicité, of ze nu katholiek zijn of niet en welke politieke overtuiging ze er ook op nahouden.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Een Belgisch kiesdistrict als open wond |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
dinsdag 25 mei 2010 |
|
De nieuwe verkiezingen in België van 13 juni zullen naar alle waarschijnlijkheid de kans op een oplossing van het betwiste tweetalige gebied rond Brussel niet vergroten. De tegenstellingen zullen zich slechts verharden en de kans op opsplitsing van België neemt verder toe.
Dat komt doordat het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde (B-H-V) een open wond vormt in de toch al moeizame relatie tussen Vlamingen en Franstaligen in België. Het herinnert de Vlamingen aan de vernederingen die zij in de afgelopen honderdtachtig jaar in het eens door uitsluitend Franstaligen bestuurde België moesten ondergaan. De vastlegging van de taalgrens in het begin van de jaren zestig en de daarmee gepaard gaande wettelijk vastgelegde vervlaamsing van het openbare leven in Vlaanderen maakten daar na meer dan honderd jaar strijd een eind aan. De Vlamingen werden eindelijk volwaardige burgers in eigen land, maar dat ging wel met het nodige verlies gepaard. Brussel, bij de stichting van België in 1830 nog een stad met een Vlaamse meerderheid, was aan het begin van de twintigste eeuw al behoorlijk verfranst en nu vormen de Vlamingen daar een kleine minderheid van hooguit vijftien procent.
Hetzelfde zou op de lange termijn wel eens kunnen gebeuren in het kiesdistrict Brussel-Halle- Vilvoorde waar de verfransing de laatste decennia zeer snel oprukt. Dat roept bij de Vlamingen de moeizame strijd tegen de verfransing, die tot het verleden leek te behoren, opnieuw in herinnering. Omdat het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde deel uitmaakt van twee gewesten, kunnen de Franstalige inwoners van dit district stemmen op Franstalige lijsten in Brussel. Als apart gewest kunnen de Brusselaars namelijk stemmen op zowel Franstalige als Nederlandstalige partijen. In Vlaanderen en Wallonië bestaat die mogelijkheid niet. Daar is het ofwel Vlaams ofwel Franstalig. Door deze situatie is de invloed van de Franstaligen niet alleen in het Brusselse gewest vergroot, ook in het Vlaamse regionale parlement zijn ze daardoor vertegenwoordigd. Dit zet kwaad bloed bij de Vlamingen wier eigen invloed daardoor wordt afgeremd ten gunste van een voortgaande verfransing.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De Kerk van Rome ontbreekt het aan democratisch inzicht |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
donderdag 22 april 2010 |
De Kerk van Rome heeft altijd een moeizame relatie met de democratie gehad.
Eeuwenlang prees zij zich zelf aan als de societas perfecta: zij meende de belichaming te zijn van de volmaakte samenleving.
Hoe ridicuul klinkt deze pretentie vandaag de dag in onze oren. Zou ze nu gebruikt worden, terwijl ze wordt geconfronteerd met wereldwijd seksueel misbruik door priesters en zelfs hoogwaardigheidsbekleders? In haar verzet tegen de nieuwe ontwikkelingen veranderde de RK Kerk vanaf de 18e eeuw in een gesloten bastion en daar is geen verandering in gekomen. Dissidenten in eigen kring die met goede argumenten op haar tekortkomingen of regelrechte fouten wezen, werden door het hoogste gezag het zwijgen opgelegd. Voorbeelden te over in het verleden. De Acht Mei Beweging is er een uit velen.
Vaticanum II, het hervormingsgezinde concilie uit het begin van de jaren zestig, betekende een geweldige breuk met het verleden. Misschien wel voor het eerst in haar lange geschiedenis wonnen progressieve krachten het pleit. De RK Kerk trad vanuit haar catacomben de moderne wereld tegemoet. Zij veranderde haar relatie met de joden, erkende de godsdienstvrijheid en stelde zich niet langer vijandig op tegenover de democratische samenleving.
Dit laatste zou binnen de Kerk een (logisch) vervolg moeten krijgen in meer zeggenschap van de lokale kerken in het centrale bestuur in Rome. Kardinaal Alfrink was daar destijds de meest gezaghebbende pleitbezorger van. Zover kwam het niet. De minderheid van tegenstanders tegen de doorgevoerde hervormingen zat in Rome en bleef daarna aan de touwtjes trekken. Langzaam maar zeker bleken de meeste hervormingen dode letter op papier.
|
|
Lees meer...
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 1 - 4 van 78 |
