|
Poetins Rusland zorgde voor geldvlucht naar Cyprus |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
maandag 08 april 2013 |
Zoals we weten is er veel mis in het Rusland van Rusland. De mensenrechten staan er in toenemende mate onder druk. De rechtstaat vertoont er allerlei gebreken en het blijkt heel moeilijk om daar de vinger op te leggen of in ieder geval iets aan te veranderen. Maar in verband met de crisis op Cyprus moet op een heel ander fenomeen gewezen worden, dat ook wijst op de instabiliteit en financiële onbetrouwbaarheid van Rusland zelf. Waarom brachten zoveel Russen hun geld naar Cyprus?
Het strategisch gelegen eiland had altijd al de interesse van de Russen. Maar aan het eind van de jaren negentig werd het een financiële vluchtheuvel voor kapitaalkrachtige Russen. Dat had alles te maken met de rampzalige, lukrake manier waarop in de jaren negentig het kapitalisme in Rusland werd ingevoerd.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Franse president heeft in crisis geen gezag |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
zondag 10 maart 2013 |
De Franse krant Le Monde maakte afgelopen weekeinde uitgebreid gewag van de gedemoraliseerde socialistische partij van president François Hollande. De belangrijkste Franse krant heeft er nooit een geheim van gemaakt dat haar sympathie bij links ligt. Maar nu spaarde zij de partij bepaald niet. Er werd groot uitgepakt met de twijfel die de socialistische gelederen al maanden in zijn greep houdt, als ze zien hoe hun president opereert. De Franse president ontbeert gezag en heeft volgens zijn medestanders geen antwoord op de oplopende crisis. Dat weerspiegelt zich uiteraard in de zeer lage waardering van zijn optreden in de peilingen. Van de Fransen denkt 55 procent dat de regering niet weet met welke politiek zij de crisis te lijf moet gaan.
Hollande maakte in zijn verkiezingscampagne een sobere en beheerste indruk. Hij was een typische partij-apparatsjik zonder enige verantwoordelijkheid of ervaring op nationaal niveau.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Terug naar de inspiratie van Robert Schuman |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
maandag 14 januari 2013 |
Nu de Europese Unie door de tegenstellingen tussen het rijke noorden en het arme zuiden voor onoplosbare opgaven lijkt te staan, kan het geen kwaad te kijken naar de beginfase van de Europese samenwerking. Wellicht kan daar inspiratie uit geput worden voor de problemen van vandaag. Na de nederlaag van Duitsland was het grote vraagstuk op het Europese vasteland hoe een nieuwe relatie tussen Frankrijk en Duitsland moest worden vorm gegeven. Van de kant van de overwinnaars werden de meest radicale oplossingen voorgesteld om het Duitse ‘monster’ te temmen. De Amerikaanse minister Morgenthau meende dat Duitsland teruggebracht moest worden tot een landbouwstaat. Generaal De Gaulle was er alles aan gelegen om de industriële en militaire kracht van de duizendjarige erfvijand voor eens en altijd te breken. Het ene land leek het andere te willen overtreffen in radicale ideeën. Maar de verslechterende politieke constellatie van dat moment, gekarakteriseerd door het alsmaar in hevigheid oplopende Oost-West-conflict, veroordeelde Fransen en Duitsers tot een vorm van samenwerking te komen.
|
|
Lees meer...
|
|
|
BHV akkoord maakt geen einde aan taalstrijd |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
maandag 16 juli 2012 |
Er klonken geen vreugdekreten toen vorige week in het Belgische parlement het voornaamste hete hangijzer dat Vlaamse en Franstalige partijen verdeeld hield, de splitsing van het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde (B-H-V), uit de weg werd geruimd. De zaak was natuurlijk al beklonken bij de regeringsonderhandelingen in het najaar toen het verzet van Franstaligen bijna had geleid tot een niet eerder geziene regimecrisis in België.
De kwestie had vooral een grote symboolwaarde, de vraag namelijk of Vlamingen en Franstaligen voor de wet wel gelijk worden behandeld. Dat was niet het geval, zo had het Belgische Grondwettelijk Hof geoordeeld. In het ongesplitste kiesdistrict dat het tweetalige Brussel en de eentalige Vlaamse rand overkoepelde, konden Franstaligen buiten Brussel op Franstalige politici in Brussel stemmen en zo Franstalige politici bevoordelen. Kiezers in andere kiesdistricten hebben die bevoegdheid niet en daarom was dit volgens het hoogste Belgische hof ontoelaatbaar. Wat de Vlaams-nationalisten daarbij verder dwars zat, was dat de reeds fors oprukkende verfransing van de Vlaamse rand er door werd gestimuleerd.
Maar zoals elk communautair akkoord in België hing ook deze overeenkomst van
compromissen aan elkaar. De Vlamingen zijn geporteerd voor het zogeheten territorialiteitsbeginsel (In Vlaanderen dient het Nederlands in bestuur, onderwijs en bedrijfsleven de norm te zijn- dit vinden overigens ook de Walen, die ondanks de massale aanwezigheid van Vlaamse gastarbeiders in het verleden voor hen altijd taalfaciliteiten hebben afgewezen). Maar dit beginsel is er niet op vooruit gegaan nu de Franstaligen in het gesplitste district geschillen voor de rechtbank in hun eigen taal mogen uitvechten met daartoe nieuw aangestelde Franstalige magistraten. De vernederlandsing van de Vlaamse rand is daarmee, aldus critici van het akkoord, in ieder geval niet gediend. Ook zijn de Vlamingen niet langer baas in eigen huis wanneer ze burgemeesters in de Vlaamse rand willen sanctioneren die de taalwetten overtreden, want nu zullen daar Nederlandstalige en Franstalige rechters van de Raad van State samen over moeten beslissen. Dat belooft niet veel goeds, want in het recente verleden kwamen rechters soms tot zeer spitsvondige beslissingen die bepaald niet bevorderlijk waren voor de oplossing van taalconflicten.
Tenslotte heeft de goedkeuring van het akkoord over B-H-V als onherroepelijke consequentie dat de Vlaamse kiezers in de Vlaamse rand niet meer mogen stemmen op Vlaamse kandidaten in Brussel. Hoogstwaarschijnlijk kan Brussel daardoor niet langer een Vlaamse afgevaardigde naar het federale parlement sturen. Alle Vlaamse politieke partijen zouden daarvoor moeten samenwerken, maar het is zeer de vraag of ze daartoe bereid zijn.
Van een euforie is dus na het akkoord bepaald geen sprake. Aan Franstalige zijde wordt met een zekere vrees gekeken naar de komende gemeenteraadsverkiezingen in oktober. De peilingen laten opnieuw een grote overwinning voor de Vlaams-nationalisten onder leiding van Bart de Wever zien. Hij zou wel eens een kleine veertig procent van de stemmen kunnen behalen en daar zou de regering van van Elio di Rupo waar christen-democraten, socialisten en liberale partijen van beide zijden van de taalgrens deel van uitmaken, wel eens onder kunnen bezwijken. De Franstaligen voelen zich daarmee opnieuw voor het blok gezet. Zij speculeren opnieuw over een scheidingsscenario. Met de dood in het hart hebben de Franstalige liberalen in het najaar concessies gedaan, maar dat is niet voor herhaling vatbaar.
De Wever wil naar een confederatie waarbij Vlaanderen en Wallonië volledig verantwoordelijk worden voor hun eigen zaken en samen beslissen over de hoofdstad Brussel. Alle andere Vlaamse partijen hebben zich daar in het recente verleden eveneens voor uitgesproken. De macht van Brussel met zijn in meerderheid liberale politici zou onttroond moeten worden. Een zeer onwaarschijnlijk scenario. Hoe dan ook, de communautaire vrede is in België met het B-H-V akkoord nog bij lange na niet getekend.
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 1 - 4 van 91 |
