‘Moderniteit als nieuw beschavingstype. Ontwikkeling, problematiek en perspectief.’. Het klinkt bepaald niet opwindend, de laatste publicatie van emeritus professor Wim Couwenberg (83). Het zou een handboek kunnen zijn dat de voormalige Rotterdamse hoogleraar staatsrecht zijn studenten zou willen voorschrijven. En dan doe je tijdens het samenstellen ervan geen concessies om het leuker te maken, maar probeer je je onderwerp zo conscientieus en zo degelijk mogelijk uiteen te zetten. Maar ook al lijkt het op het eerste gezicht een handboek, dat is het niet. In feite gaat het hier om een bijzonder soort van autobiografie met, toegegeven, aanzienlijke pretenties. En wel van een man die zijn leven lang met huid en haar verslingerd was aan de publieke zaak in vrijwel al zijn aspecten en altijd heeft nagedacht over de vraag hoe hij zijn eigen positie daarin moest markeren en wel zo dat die samenleving niet zou ontsporen.