Altijd gedacht dat de Mauritskade vernoemd was naar prins Maurits, de stadhouder. Geen fraai heerschap (hij liet van Oldenbarnevelt executeren) maar wel een kundig militair. Maar in de file had ik onlangs tijd het bord eens goed te lezen. Blijkt het om prins Maurits te gaan, de zoon van Willem III (de Gorilla) en prinses Sophie. Het knaapje stierf in 1850 op 6-jarige leeftijd, mede als gevolg van onenigheid tussen zijn ouders over de beste behandelwijze. Een van de belangrijkste toegangswegen van Den Haag vernoemd naar een wicht van 6, van wie niemand ooit gehoord heeft. Iets teveel eer lijkt mij. Dus, als er binnenkort een belangrijke Nederlander, desnoods een Hagenees, sterft: omdopen die kade.
Morris Tabaksblat die enkele jaren geleden een leidraad opstelde voor topbestuurders in bedrijven kreeg deze maand een eredoctoraat van de Nyenrode universiteit. De voorstellen die hij als voormalige topbestuurder bij Unilever deed om deze bestuurders in te tomen, verbleken bij de ontwikkelingen waar grote kapitalistische ondernemingen momeneel bij betrokken zijn. Achteraf bleek hij het aandeelhouderskapitalisme met zijn voorstellen een fors duwtje in de rug te hebben bezorgd. Daar hebben velen waarschijnlijk nu spijt van. De wereld lijkt nu soms op een grote gokhal. Het is tijd ons opnieuw te bezinnen op de uit de hand gelopen gedragingen van banken en bedrijven, zo stelde Tabaksblatt dan ook.
Verwerving van journalistieke vrijheid gaat van au
Paul van Velthoven
vrijdag 12 september 2008
Meestal denken we dat autoritaire regimes er alleen maar op uit zijn journalisten het werken onmogelijk te maken omdat zij het eigengereide optreden en de onverbiddelijk daarmee samengaande corruptie van de heersers willen aanklagen. In feite is de situatie veel ingewikkelder. Er is ongetwijfeld een grote groep van schrijvers die trouw de instructies van zo’n regime uitvoert. En dus de ogen sluit voor het machtsmisbruik waaraan zij zich schuldig maken. We moeten trouwens niet denken dat dit fenomeen bij ons onbekend is. Integendeel, hoe objectief we ook willen zijn, we kiezen steeds partij, ook al zijn we ons daar lang niet altijd van bewust, en laten dan de minder prettige gevolgen van deze keuze liefst onbesproken.
De reacties in Europa op de Russische inval in Georgië zijn radicaal tegenstrijdig. Dit belooft weinig goeds voor de manier waarop de NAVO aan deze eerste grote uitdaging sinds het einde van de Koude Oorlog het hoofd wil bieden. De halfslachtige manier waarop de Europese NAVO-landen zich op verzoek van de Amerikanen hebben verbonden in de strijd tegen het moslimterrorisme kan nog verklaard worden uit het feit dat de verdediging van het Europese hartland hier slechts indirect in het geding is. Nu staan de Europese belangen wel direct op het spel.
De manier waarop Nederland reageert op de regeringscrisis in België is veelzeggend. Laat Vlaanderen maar bij Nederland komen. Maar dat willen de Vlamingen helemaal niet! De last van het Franstalige België verruilen voor Hollandse arrogantie en zelfgenoegzaamheid, daar zitten de Vlamingen helemaal niet op te wachten. In feite getuigt deze Nederlandse houding vooral van desinteresse voor de werkelijke, diep ingrijpende ontwikkelingen die de laatste veertig jaar bij onze zuiderburen hebben plaats gevonden.