|
Ingrid Betancourt en Jan van Kilsdonk |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
woensdag 09 juli 2008 |
Waar is het verslag gebleven in de krant? Nou, zult u denken, de krant staat toch vol met verslagen. Maar dat zijn meestal stukken waarin de verslaggever het resultaat meldt van een bepaalde onwikkeling. Nee, ik bedoel de nauwgezette beschrijving van het verloop van een belangwekkende gebeurtenis. De pakkende beschrijving dezer dagen bijvoorbeeld van de bevrijding van Ingrid Bétancourt. Of de laatste gang van pater Jan van Kilsdonk. Vele honderden waren aanwezig in de Amsterdamse Dominicuskerk. Ik heb de verslagen daarover jammerlijk gemist.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Een klap uitdelen mag niet, een geestelijke klap wel |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
vrijdag 27 juni 2008 |
Iemand die een persoon een klap in zijn gezicht verkoopt of schopt, gaat niet zomaar vrijuit. Maar een geestelijke klap in het gezicht, niet in een opwelling toegebracht maar bewust voorbereid, valt onder de onaantastbare vrijheid van meningsuiting. Het effect van een tekening of een column waarin zo’n klap wordt uitgedeeld is vaak vele malen ingrijpender en vernederender dan een lichamelijke afstraffing. Toch worden dit soort uitingen gedoogd, ja steeds stonden Kamerleden van vrijwel alle politieke partijen, wanneer justitiële vervolging dreigde of tegen iemand al in gang was gezet , als een gedachteloze mantra te herhalen dat dit soort zaken toch viel onder de vrijheid van meningsuiting. Die vrijheid is de laatste jaren bovendien enorm opgeschroefd als je kijkt naar de uitspraken van rechters waarin kwetsende uitlatingen aan hen werden voorgelegd.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Verlies van een traditie |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
donderdag 12 juni 2008 |
In een vraaggesprek in het dagblad Trouw van afgelopen zaterdag blikte Kees Fens, criticus en neerlandicus, en inmiddels 79 jaar oud, terug op zijn leven. Vanaf het moment waarop ik de zaterdagse bijlage van het katholieke dagblad De Tijd begon te lezen, aan het begin van de jaren zestig, las ik zijn stukken, later ook in de Volkskrant waar hij naar overstapte. Beschouwingen over boeken van literaire auteurs, soms een enkele ook van theologen. Zijn inspanningen waren er steeds op gericht een auteur vanuit de werkelijkheid die hij zelf in zijn boek creëerde te verstaan. Close reading noemde men dat een tijdje en samen met enkele andere critici verdedigde hij die opvatting tegenover diegenen die een schrijver wilden ophangen aan het wereldbeeld waaraan de criticus zelf verknocht was.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Van Agt veranderde niet, zijn omgeving wel |
|
|
|
Paul van Velthoven
|
|
vrijdag 30 mei 2008 |
De veruit populairste naoorlogse christen-democratische politicus, maar ook de meest verguisde. Van alle politici die actief waren in de hoogtijdagen van de polarisatie is Dries van Agt zo wat de enige die nu, weliswaar vanaf de zijlijn, nog steeds een partijtje meeblaast. Eigenzinnig als hij altijd al was is Van Agt, altijd op eigen houtje opererend, met zijn stellingname ten gunste van de Palestijnen opnieuw het middelpunt van polarisatie. Niet te vergelijken natuurlijk in de mate waarin dat in de jaren zeventig het geval was toen zijn volstrekt politiek incorrecte aanpak slechts afschuw opriep in het linkse kamp en bij het merendeel van pers en andere media.
|
|
Lees meer...
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 33 - 36 van 85 |
