Kamervoorzitter Gerdi Verbeet is een charmante en attente gastvrouw van het gebouw van de Tweede Kamer. Zie maar eens hoe ze vorige maand de aantredende parlementariër Sabine Uitslag welkom heette in wat toch een beetje haar huis is en haar voor haar maidenspeech aanmoedigde. Maar weet ze ook wat er aan de poort gebeurt van het Kamergebouw dat ik gemakshalve toch maar noem het Huis van de Democratie bij uitstek? Daar gaat dit stukje over. Net als Sabine zal Gerdi die ingang moeiteloos kunnen in- en uitgaan door te wijzen op hun kamerlidmaatschap. Voor ministers idem dito. Ook het grote aantal journalisten zal met hun perskaart deze veste – vergeef me deze uitdrukking, maar daar lijkt dit gebouw helaas op – moeiteloos naar binnen komen. Tenslotte zijn er de vaste bezoekers en lobbyisten voor wie de toegang evenmin een probleem vormt. Ook zij komen en gaan zonder mankeren. Zou het tussen haakjes misschien daardoor komen dat er over die ergernis die mij als niet-frequente bezoeker van deze veste overvalt, zo weinig naar buiten treedt?
De elite zit op rozen, maar het gewone volk moet zijn ziel helaas wel in grote lijdzaamheid bezitten, alvorens hij deze tempel mag betreden.

De Fransen spreken van franglais. Een Franse minister van Onderwijs deed nog in de jaren negentig met een wet een heuse poging het Engels in reclame-uitingen te stoppen. Verspilde moeite, sindsdien is het Engels ook in de Franse media verder opgerukt. In een open wereld is het een illusie te denken nog taalpolitiek te kunnen bedrijven. Een voorbeeld van eiland denken, ook al hadden de Fransen daar lange tijd veel succes mee. Toch is het gebruik van het Engels daar nog steeds mondjesmaat. Zeker wanneer je het vergelijkt met hier.