Het zat er al een tijdje aan te komen, de lastige beslissing over de aanschaf van een nieuw gevechtsvliegtuig voor de luchtmacht. Bij de formatie van het huidige kabinet van christen-democraten, sociaal-democraten en de wat dieper in de leer doorwrochte ouderlingen van de ChristenUnie was het al één van de weeffouten, die nu eenmaal horen bij onze vaderlandse coalitiepolitiek. Voor je uitschuiven is dan doorgaans de boodschap en dat kon in dit geval heel goed, want het voortbestaan van ons landje hangt nu eenmaal niet af van de bestelling van een paar honderd miljoen aan oorlogstuig.

Den Haag kan weer ademen na de topconferentie over Afghanistan, één van de grootste conferenties die ooit in ons land zijn gehouden. Het is zo op het oog allemaal goed gegaan. Aan de ambitie om dè stad van vrede en recht te zijn, is weer een interessant hoofdstukje toegevoegd. Met die ambitie is overigens niets mis. Streven naar vrede en rechtvaardigheid is immers een zeer nobel doel. Irritant is echter dat de gemeentelijke bestuurderen ervan uitgaan dat iedereen alle lasten, die zo’n conferentie met zich meebrengt dan ook maar huppelend ondergaat. “Niet zeuren”, liet burgemeester Van Aartsen in slechts licht mildere termen weten, “we willen immers stad van vrede en recht zijn”. Dat ‘we’ is natuurlijk misplaatst. Op de man af gevraagd zullen veel Hagenaars de betreffende ambitie onderschrijven, maar dat is ze nog nooit echt gevraagd en mag nog niet betekenen dat bedrijven en individuen niet mogen klagen over de overlast van de aangemeten ambitie.