|
Pal voor Wilders en de geit |
|
|
|
Dick Toet
|
|
vrijdag 24 juni 2011 |
Grondwettelijk vastgelegde vrijheden. Wie houdt niet van ze? We staan er doorgaans pal voor. Ditmaal voor Wilders en de geit. In twijfel trekken van deze vrijheden is al bijna verdacht en een rangschikking aangeven een hachelijke zaak. We zijn er dezer dagen weer even vol van, want de vrijheid van godsdienst heet in het geding te zijn, omdat bepaalde godsdiensten hebben vastgesteld dat een dier voordat je het opvreet absoluut zonder verdoving geslacht moet worden. Geen opperwezen, dat dat ooit heeft gepropageerd, maar al interpreterend zijn religieuzen wel vaker tot opmerkelijke regelgeving gekomen. En de bestrijders van deze achterlijke regels durven daar niet erg heftig tegenin te gaan, want aan grondwettelijke vrijheden mag je niet tornen en zij gaan zelf ook doorgaans niet al te barmhartig met het dier om.
En dan is er natuurlijk ook nog de vrijheid van meningsuiting, waarvoor we weer even collectief ontzettend pal moeten staan. PVV-leider Wilders dreigde immers de mond te worden gesnoerd. Hij zou de islam en haar aanhangers niet meer mogen kwetsen en tot op het bot mogen beledigen. Maar gelukkig was daar de Amsterdamse rechtbank, die ervoor heeft gezorgd dat Wilders zijn gevaarlijke dwaasheden gewoon kan blijven verkondigen.
Weliswaar heeft Wilders zich volgens de Amsterdamse rechtbank ‘kwestend en schokkend’ uitgelaten over de islam, maar hij deed dat als politicus (en om politieke zieltjes te winnen) en dat past in het maatschappelijke debat dat wij met z’n allen voeren over de multiculturele samenleving, waarvan Wilders niet ophoudt te beweren dat deze ons onverwijld naar de afgrond voert.
De rechtszaak Wilders heeft een geweldig irritante poppenkast opgeleverd. Met een Openbaar Ministerie dat al meteen vrijspraak eiste, met rechters die hun begrijpelijke weerzin tegen de zaak niet konden verbloemen, met een Moszkowicz die meer als één van de ‘toppers’ dan als een topadvocaat opereerde en met een gemaakt bouderende verdachte die er vooral het zwijgen toedeed.
Dat zowel links als rechts om het hardst wordt geroepen dat het toch maar een mooie overwinning is voor het vrije woord klinkt buitengewoon obligaat. Natuurlijk is elk weldenkend mens voor zoveel mogelijk vrijheid van meningsuiting. De grenzen daarvan mogen best behoorlijk rekbaar zijn, maar dat er grenzen horen te zijn, is onmiskenbaar. In mijn ogen heeft Wilders die grenzen menigmaal overschreden. Daar was hij trouwens ook op uit. Maar vooral kwalijk is dat de rechtbank meent dat Wilders zijn uitlatingen mocht doen omdat hij politicus is. Met andere woorden, een politicus mag in dit opzicht meer dan een gewone burger. Dat nu moet als een ernstige misvatting worden aangemerkt. Wil de geloofwaardigheid van de politiek overeind blijven dan zouden juist politici hun woorden veel zorgvuldiger moeten wegen dan de gewone burger. Juist als lid van de volksvertegenwoordiging mag Wilders niet zomaar roepen wat hem aan stembustaal te binnen schiet.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Eerste Kamer aan herziening toe |
|
|
|
Dick Toet
|
|
woensdag 25 mei 2011 |
De uitkomst van de provinciale verkiezingen, waaruit de samenstelling van de Eerste Kamer volgt, wees al in die richting, maar de realiteit blijft verbijsterend. Is weldenkend Nederland in de Tweede Kamer afhankelijk van de nukken van een pulppartij, in de senaat is de situatie thans nauwelijks verheffender. Eén senator van de Staatkundig Gereformeerde Partij, de heer Holdijk, een oudere ouderling, die je liever niet aan je deur zou willen hebben, kan daar de wetgeving onherroepelijk beïnvloeden. In welk godvergeten land is zo’n bizarre situatie mogelijk?
Enig voordeel van de SGP ten opzichte van de PVV is dat de SGP aanzienlijk kleiner is, twee zetels in de Tweede Kamer, één in de senaat. Maar dat zo’n fundamentalistische splinter de vaderlandse politiek zo heftig kan beïnvloeden, is ongehoord. Want de SGP ligt zo ver buiten de gemiddelde maatschappelijke opvattingen in ons land dat ze eigenlijk met goed fatsoen verboden zou moeten worden. Vrouwen tellen niet mee, homo’s zijn ziek, de zondagsrust moet door iedereen volledig gerespecteerd worden, elke abortus is in beginsel moord, de rij van bizarre standpunten is schier eindeloos. Wat de SGP in feite onderscheidt van de fundamentalistische moslims is dat ze niet beloven dat martelaren in de hemel zullen worden opgewacht door een trits prachtige maagden. De SGP blijft kuis tot in de hemel.
Ach, met een beetje goeie wil kun je er de humor misschien nog wel van inzien. Maar het is weer koren op de molen van de borreltafel-kletsers, die menen dat de politiek nu eenmaal niet deugt en het maakt ons weer eens de risee van de internationale gemeenschap. De PVV heeft ons helaas al teruggezet naar gevaarlijke, maar vooralsnog toch voornamelijk vermakelijke folklore. Als de positie van de SGP al uit te leggen is, zal dat over de grens vooral tot onbegrip en meewarigheid leiden. Het ooit zo liberale en verlichte Nederland in de greep van fundamentalisme.
Maar wat doe je eraan? Je bent geneigd vergoelijkend te zeggen, dat dit nu eenmaal het gevolg kan zijn van een democratisch proces. Maar ook in zo’n proces heb je partijen nodig, die genoegen nemen met deze verwrongen situatie. En VVD en CDA nemen er niet alleen genoegen mee, ze praten het ook op allerlei manieren goed. Dat nu is fnuikend voor het aanzien van de politiek. Ik moet eerlijk toegeven dat VVD-leider Rutte het beter doet dan gedacht. Maar ook hij lijkt uiteindelijk niet te ontkomen aan de kwalen van de ‘oude politiek’, vooral gekenmerkt door recht praten wat krom is.
Daarbij komt de wanstaltige manier waarop de Eeerste Kamer wordt gekozen. Dat spreekt toch geen mens meer aan. Net als het koningshuis zijn getrapte verkiezingen achterhaalde zaken. Waarom de Eerste Kamer, een kamer van nuttige reflectie, niet verspringend met de Tweede Kamer om de vier jaar kiezen. Dat geeft de kiezer desgewenst ook kans op enige tussentijdse correctie, dan wel aanmoediging. Overigens sluit ook dat bizarre uitslagen niet geheel uit, maar veel duidelijker is het wel.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Dood Bin Laden reden voor een feestje? |
|
|
|
Dick Toet
|
|
dinsdag 03 mei 2011 |
Het zal wellicht mijn nuchtere Hollandse aard zijn, maar diepe gevoelens van vreugde roept de dood van Osama bin Laden bij mij niet op. Sterker nog, ik vind de beelden van feestvierende en schreeuwende Amerikanen behoorlijk genant. Iemand, die zonder vorm van proces door z’n kop wordt geschoten, is dat reden voor een uitbundig feestje?
Natuurlijk is met name de Amerikaanse opluchting begrijpelijk. De leidsman van Al-Qaeda, wellicht de grootste en gevaarlijkste terreurorganisatie die ooit heeft bestaan, heeft afschuwelijke daden op zijn geweten. Hij is de zelfverklaarde architect achter de aanslagen op de WTC-towers in New York, waarbij tien jaar geleden ruim drieduizend mensen om het leven kwamen. Ergerlijk dat zo’n man tien jaar buiten schot weet te blijven.
Maar dat neemt allemaal niet weg dat het oog om oog, tand om tand hier tegen een achtergrond van vrijwel unaniem juichende mensen wel erg openlijk wordt bedreven. Zelfs de Nazi-misdadigers kregen na de oorlog een proces. Ook Hitler zou als dat mogelijk was geweest voor het gerecht zijn gebracht. Want in zo’n proces kunnen de bedreven wandaden misschien een plaats krijgen, want begrip ervoor zal niet zijn op te brengen.
Maar ook al tegen de achtergrond van de recente NAVO-aanval op het wooncomplex van de familie Khadaffi, waarbij een zoon van de Libische potentaat werd gedood, welt de vraag op welke misdaden rijp zijn voor een procesloze en keiharde vergelding. Saddam Hoessein is tenminste in een redelijk fatsoenlijk proces veroordeeld en vervolgens opgehangen. Hoe zwaar de begane misdaden ook zijn, het kan in alle redelijkheid niet de bedoeling zijn dat de dader volstrekt vogelvrij wordt verklaard en door een niet daartoe officieel geroepen partij om het leven wordt gebracht. De Amerikanen hebben het er door het lichaam van Bin Laden in zee te dumpen niet beter op gemaakt. Blijft bovendien de klemmende vraag of de fanatici rond Bin Laden door deze actie werkelijk zo zijn afgeschrikt dat de wereld er veiliger op is geworden.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Cruijff begint op Maradona te lijken |
|
|
|
Dick Toet
|
|
vrijdag 01 april 2011 |
Niemand zal ontkennen dat Johan Cruijff één van de meest begenadigde voetballers ooit is geweest. Als uithangbord van ons land valt hij te vergelijken met Rembrandt, Vermeer en Van Gogh. Cruijff is een fenomeen en in voetbaltermen te vergelijken met Pele, Di Stefano, Eusebio en Maradona. Maar zoals zo vaak is gebleken, zijn deze stervoetballers niet per definitie ook goede trainers. Naast Cruijff heeft alleen Maradona dat geprobeerd, maar zijn trainerschap is bepaald geen succes geworden. Cruijff heeft weliswaar in Barcelona enige triomfen gevierd, maar of dat dankzij of ondanks de Nederlandse ster is gebeurd, is nog altijd niet duidelijk. Meer recente ex-sterren als Rijkaard, Van Basten, Gullit en Ronald Koeman bewijzen de stelling dat voetbalkwaliteiten niet alleen maatgevend zijn voor het trainerschap. Toptrainers als Van Gaal (ex-Sparta 2), Mourinho en Van Marwijk (ex-Fortuna) tonen aan dat andere kwaliteiten minstens zo belangrijk zijn.
Het feit dat Cruijff zich heeft omringd met coryfeeën als Bergkamp en Jonk bewijst dat Cruijff op dit vlak vooralsnog weinig heeft bijgeleerd. Cruijff dus, een fantastische voetballer, laat daar geen misverstand over bestaan. Een grappig en niet van gezond verstand gespeend mens ook. Maar een groot strateeg? Hij heeft ons in zijn nadagen vooral verrijkt met veel tegeltjeswijsheden. ‘Ieder nadeel heb z’n voordeel’ is een soort staande uitdrukking geworden, maar veel verder dan het aloude ‘het kan vriezen of het kan dooien’ komt zo’n kreet natuurlijk niet.
Met zijn huidige oorlog tegen het Ajax-bestuur begint Cruijff Maradona-achtige trekjes te vertonen. De voormalige coach van het Argentijnse team startte zijn campagne voor het trainerschap van het nationale team ook met een beroep als voormalige volksheld op de publieke opinie en de eis dat alle ‘niksnutten’ om hem heen moesten verdwijnen. En net als in het Argentinië van Maradonna durft ook in ons land nauwelijks iemand tegen de wensen van de grote leider in te gaan. Ook het huidige bestuur van Ajax liet zich ringeloren door de man, die al vele malen heeft aangegeven dat het roer bij Ajax drastisch om moet, maar die nooit enige verantwoordelijkheid op zijn schouders heeft genomen. Pijnlijk is bovendien dat Cruijff met zo velen overhoop ligt dat een toptrainer als Louis van Gaal, binnenkort vrij, niet meer met goed fatsoen bij Ajax kan terugkeren.
Het probleem bij Ajax ligt niet bij het bestuur of de trainer. Het probleem is de status van het Nederlandse voetbal. Nederland is nog altijd een vooraanstaand voetballand, maar dan vooral als kweekvijver voor talenten, die zich in dure competities als de Engelse, Italiaanse, Spaanse en steeds meer ook de Russische vorstelijk laten belonen. In Nederland speelt het tweede garnituur met af en toe een verrassend pareltje (Suarez, Ruiz). Tekenend voor die ontwikkeling is dat onlangs bij een wedstrijd van het Nederlands Elftal onder 17 jaar het publiek voornamelijk werd gevormd door talentenjagers van alle Europese topclubs. Jonge talenten bij Nederlandse clubs worden vaak al weggekocht voordat ze hun eigen veters kunnen strikken. Zolang die ontwikkeling niet kan worden gekeerd, zijn de Nederlandse clubs gedoemd tot de subtop te behoren. Daar helpt geen ‘lieve moeder’ aan, laat staan een wild om zich heen slaande vader Cruijff.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
