|
De multiculturele samenleving is al eeuwen een feit |
|
|
|
Dick Toet
|
|
vrijdag 18 februari 2011 |
|
‘De multiculturele samenleving is mislukt. Nederlanders voelen zich niet meer thuis in eigen land. Mensen, die hier wonen, moeten trots zijn op hun land, zoals bijvoorbeeld de inwoners van de Verenigde Staten dat zijn’. Stevige teksten, waarbij onmiddellijk het vermoeden opwelt dat hier weer een onverdroten PVV’er op het oorlogspad is. Maar dat is onjuist. Deze teksten komen uit de mond van vice-premier en CDA-voorman Maxime Verhagen. Hij sprak ze uit tijdens de opnamen van het tv-programma College Tour en geen van zijn christen-democratische broeders en zusters lijkt zich erom te bekommeren. Wie met Wilders omgaat, wordt er kennelijk al snel door besmet.
De bewering dat de multiculturele samenleving mislukt is, is abject, maar ook erg dom. Als het om de multiculturele samenleving gaat, is er geen sprake van slagen of mislukken. We zitten er middenin, of je het nu leuk vindt of niet. Ons land is trouwens al vele eeuwen multicultureel. Andere culturen zijn verantwoordelijk voor een belangrijk deel van onze verworvenheden. Denk alleen maar aan de rijsttafel, inmiddels in het buitenland gezien als een typisch Nederlands product. Toch werden ‘Indo’s’, toen ze in de jaren vijftig in grote getalen naar ons land kwamen, door een groot deel van de bevolking met diepe minachting begroet. Hun emancipatie nam behoorlijk wat tijd in beslag. Een flinke groep Molukkers houdt nog altijd zijn eigen plek afgeschermd.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Reagan blijft een zeer omstreden president |
|
|
|
Dick Toet
|
|
dinsdag 08 februari 2011 |
Over Ronald Reagan, de veertigste president van de Verenigde Staten, is de laatste weken bij gelegenheid van zijn honderdste geboortedag weer veel gesproken en geschreven. Veelvuldig werd daarbij betoogd dat het presidentschap van Reagan achteraf bezien nog niet zo slecht was. Reagan immers zou een forse, zo niet doorslaggevende rol hebben gespeeld bij het beëindigen van de Koude Oorlog en het verdwijnen van de Berlijnse muur. De tijd heelt vele wonden, ofwel de historisch terugblik krijgt in de loop der jaren nu eenmaal vaak een milder karakter. Niettemin blijft er veel te zeggen voor de stelling, dat de twee grote gebeurtenissen van de jaren 80 zich eerder ondanks dan dankzij Reagan hebben voltrokken. Bij het Haagse gemeentebestuur is het historisch besef inmiddels geheel op hol geslagen, nu serieus wordt gezocht naar een mogelijkheid Reagan in de naamgeving van een straat, plein of laan te eren. Hoe je het echter ook wendt of keert, Ronald Reagan blijft een zeer omstreden president.
In de periode 1977-1982 ben ik voor een grote groep regionale kranten correspondent geweest in Amerika. Ik heb daar vrijwel de hele periode Carter en de eerste jaren Reagan van zeer nabij meegemaakt. Daarna bleef ik uiteraard sterk geïnteresseerd in de Amerikaanse politiek. Ik ben in Washington een groot bewonderaar geworden van president Carter, een nobel, bewogen en intelligent mens, maar wel een man die vrijwel voortdurend uitstraalde de zware last van de problemen van een hoofdbewoner van het Witte Huis op zijn schouders te voelen. En daarmee maak je je in een land, waar optimisme er dwangmatig wordt ingeramd, niet echt populair. Ik kan me nog goed de campagnes herinneren die Carter en Reagan in 1980 voerden. Kenmerkend voor de manier, waarop dat gebeurde, was het grote tv-debat tussen de twee kemphanen in het najaar van 1980 in Cleveland. Het was het eerste grote tv-debat tussen twee presidentskandidaten sedert het vermaarde debat Kennedy-Nixon twintig jaar daarvoor.
Twintig buitenlandse correspondenten werden uitgenodigd het debat in Cleveland ter plaatse te volgen. Ik was daarbij, met collega’s uit andere Europese landen, maar ook uit Japan, Brazilië en Australië. Wij waren na afloop van het debat eensgezind. Carter had met overmacht gewonnen. Zijn feitenkennis en zijn ernstige benadering van de grote problemen, waren zoveel aansprekender dan de vaak herhaalde korte one-liners van Reagan. Als Carter dan weer eens begon met een stevig verhaal zuchtte Reagan alleen maar ‘there he goes again’. Toen we na afloop een borrel dronken met onze Amerikaanse collega’s wachtte ons een verrassing. Zij waren ook al unaniem van mening dat Reagan geen kind had gehad aan Carter. Dat zwaarwichtige gedoe van Carter, daar zaten Amerikanen echt niet op te wachten. Nee, de optimistische toon van Reagan, alsof er geen problemen waren en als ze al waren dan zouden ze snel worden opgelost, dat was de juiste boodschap. De opiniepeilingen de volgende dag stelden onze Amerikaanse collega’s volledig in het gelijk.
Rotzooi
En het is zo met Reagan gebleven. Hij sprak korte teksten en die kon hij als ervaren B-acteur prachtig voorlezen. En alle problemen konden altijd worden opgelost. Nadat hij bijna was neergeschoten en nadat bij hem kanker was geconstateerd, stond hij binnen de kortste keren met de ‘niks-aan-de-hand’-duimen omhoog. Intussen maakte hij van de economie de grootste rotzooi ooit. Gigantische belastingverlagingen, vooral voor de rijken, en enorme investeringen in defensie zorgden ervoor dat het Amerikaanse begrotingstekort nauwelijks nog in cijfers was uit te drukken. Veel experts menen dat de recente geldcrisis toen is begonnen. Vast staat dat Reagan de basis heeft gelegd voor het nieuwe schreeuwerige conservatisme, dat Amerika tegenwoordig lijkt te overwoekeren.
Reagan was en bleef een hitsige communistenhater. Zo probeerde hij op illegale wijze de ultrarechtse contra’s in Nicaragua aan het bewind te krijgen. Insiders menen dat Reagan aanvankelijk weinig animo had om de Sovjet-president Gorbatsjov te ontmoeten. Maar toen dat eenmaal gebeurde, was Reagan verbaasd dat deze communist eigenlijk wel een geschikte vent bleek te zijn. De chemie bleek te kloppen, maar er is reden om dat vooral op het conto van Gorbatsjov te schrijven. De Sovjet-president moest ook de grootste offers brengen. Alle satellietstaten en landen van het Warschau-pact gingen onder zijn bewind hun eigen weg. Als er al door één persoon een doorslaggevende rol is gespeeld bij het beëindigen van de Koude Oorlog en de val van de muur, dan is dat Gorbatsjov.
Ongehoord
Het is ongehoord dat de gemeente Den Haag juist deze president wil eren met een straatnaam. Liefst in de internationale zone nog wel, waarmee de stad zich extra belachelijk maakt. Er zijn wel andere Amerikaanse presidenten, waarvan de betekenis buiten kijf staat. Neem George Washington, stichter van het democratische Amerika. Of Franklin Roosevelt, die Amerika en de rest van de wereld door de Tweede Wereldoorlog loodste. Of Abraham Lincoln, die de slavernij afschafte. Extra gênant is dat de bedenkers van het ‘Reaganplein’ nu ineens beginnen af te geven op John F. Kennedy, omdat er immers wel een Kennedylaan is in Den Haag. Inderdaad heeft Kennedy wetgevend geen grote daden kunnen verrichten, daarvoor ontbrak de tijd door de moord halverwege zijn eerste termijn. Maar Kennedy inspireerde vriend en vele vijanden met het geven van nieuw elan en nieuwe hoop op een betere toekomst. Zelfs een Reagansteegje zou het prestige van de stad van recht en vrede nog een flinke deuk opleveren.
(Deze column verschijnt tevens in het blad Den Haag Centraal)
|
|
|
Alle ellende komt echt van rechts |
|
|
|
Dick Toet
|
|
woensdag 12 januari 2011 |
De moordaanslag op het Amerikaanse congreslid Gabrielle Giffords in Arizona heeft zeer terecht de discussie aangewakkerd over de vraag of de hitte van het politieke debat consequenties heeft voor de heftigheid van de publieke reacties. Natuurlijk is die relatie er. Ik heb dat al vaker betoogd. Massa’s ophitsen is voor getalenteerde demagogen niet zo’n enorme kunst, zoals de in 1994 overleden Nobelprijswinnaar Elias Canetti al op meeslepende wijze beschreef in zijn meesterwerk ‘Het Martyrium’. Hitler is natuurlijk ook een schoolvoorbeeld, maar ook aan de linkerzijde van het politieke spectrum is demogagie bepaald geen onbekend fenomeen. Al moesten dictators als Castro, Breznjew en Mao het meer van een misdadig ingericht systeem hebben dan van hun vermogen tot verbale begeestering.
De huidige situatie in de Verenigde Staten is het beste te vergelijken met de communistenhaat in de jaren vijftig, toen alles wat maar sociaal leek in de Verenigde Staten al verdacht was. Die vrees voor het communisme was toen niet helemaal onbegrijpelijk. Rusland kwam uit de Tweede Wereldoorlog als één van de overwinnaars en wist uit dien hoofde met zijn satellieten een stevige machtspositie te veroveren. De situatie is nu toch wel ingrijpend anders met een Amerikaanse president, die namens zijn partij een uitermate redelijk en gematigd politiek programma presenteert. Het gaat in de VS nu niet om een buitenlandse kracht, door onwetendheid extra beangstigend, maar om een eigen democratisch gekozen regering, die niet het roer omgooit, maar vooralsnog redelijk voorzichtig aan het bijsturen is. Het is bijna onvoorstelbaar dat de huidskleur van Obama daarbij een overwegende rol speelt. Je moet hopen dat de aanslag in Arizona een zodanige schok teweeg heeft gebracht, dat de toon van het debat de allerscherpste kantjes verliest.
Maar ook in Nederland is zo’n verharding van het debat aan de gang. Onder leiding van de PVV zijn ordinaire scheldpartijen aan de orde van de dag. Achtenswaardige kranten in de VS als de Washington Post en de New York Times hebben zich altijd op het standpunt gesteld dat bij elk progressief klinkend geluid een tegenwicht moest worden geboden door een weerwoord van rechts. Dat rechtse weerwoord was vrijwel altijd aanzienlijk heftiger dan de start van het betoog. Ook dat is bij ons aan de orde. De NRC laat op haar opiniepagina’s niet alleen ordentelijke politici als Jolande Sap (GroenLinks) en Tom Elias (VVD) aan het woord, maar ook PVV-strateeg en Tweede Kamerlid voor de PVV Martin Bosma. Wat deze man aan onzinnige provocaties aan het papier toevertrouwt, is onvoorstelbaar. Bosma maakt stemming, bewust, hij wil net als zijn partij betogen dat redelijk sociaal bewogen mensen dit land aan de rand van de afgrond hebben gebracht. Dat is natuurlijk grote onzin. Nederland is volgens objectieve normen een geweldig land om in te wonen. De enigen die dat op dit moment verzieken, zijn de demagogen die met ordinair taalgebruik (‘linkse kerk’, ‘huilie, huilie’, ‘klimaatmaffia’ e.d.) een klimaat scheppen, waarin net als in de VS rabiate haat de boventoon voert. Een kwaliteitskrant als de NRC moet een ophitser als Bosma niet ongegeneerd gif laten spuien. Dat is buitengewoon gevaarlijk. Kunnen anderhalf miljoen kiezers op de PVV dan fout zitten? Ja, dat kan. In de Verenigde Staten is het kwaad al veel dieper en verder verspreid. Ongenuanceerd schelden is van alle tijden, maar het begint pas de laatste jaren angstwekkend goed georganiseerd te raken.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Onderwijs moet natuurlijk wel leuk zijn |
|
|
|
Dick Toet
|
|
zaterdag 18 december 2010 |
Goed onderwijs lijkt nog net niet tot de linkse hobby’s te behoren, maar leuk mag het op school niet meer zijn, zo heeft het gedoogkabinet van VVD en CDA laten weten. Er moet gewerkt worden. Loltrappen doe je maar buiten schooltijd, al zul je daar nauwelijks tijd voor hebben, want de teugels worden vooral bij rekenen, taal en wiskunde stevig aangetrokken. Voor les in sociale vaardigheden en kennis van maatschappelijke kwesties is geen tijd meer. Sport was al grotendeels uit het onderwijs verdwenen.
Ach, voor een deel is het de rituele dans, die elke nieuwe onderwijsminister ten uitvoer brengt. Er moet weer van alles veranderen. Nederland heeft een traditie van sterke onderwijsministers van allerlei politiek pluimage (Cals, Van Kemenade, Pais, Deetman). Ze moesten allemaal zonodig hun stempel drukken op het onderwijs en het lijkt en leek daarbij vaak meer om het veranderen zelf te gaan dan om het opstoten van de natie in de vaart der volkeren. Niettemin is het niveau van het onderwijs in ons land bepaald niet slecht.
De plannen, die de nieuwe minister, mevrouw Marja van Bijsterveldt, heeft ontvouwd in haar ‘Actieplan Beter Presteren’, passen in die traditie. Ze passen bovendien in het sterk door de PVV beïnvloede tijdsbeeld van gebrek aan sociale vaardigheden en daarmee gepaard gaande ordinaire omgangsvormen en een afkeer van maatschappelijke kwesties.
Enige voortvarendheid kan mevrouw Van Bijsterveldt niet ontzegd worden, want ze ontvouwt haar visie reeds enkele maanden na haar aantreden. Overigens was zij al staatssecretaris van onderwijs en in die hoedanigheid heeft zij haar nieuwe denkbeelden goed verborgen gehouden. Kennelijk lag er nog een ambtelijke notitie op de plank, die goed past in de huidige politieke flinkheid.
Achtergrond van de wensen van de nieuwe minister is gelegen in de recent uitgebrachte gezaghebbende PISA-ranglijst. Op die lijst van 65 geïndustrialiseerde landen is Nederland ietsje gezakt, maar staat het nog altijd vóór de buurlanden Duitsland en België. In landen als Zuid-Korea, Japan, China en een stadstaat als Hongkong ligt de lat wat hoger, maar daar komen onder tieners dan ook aanzienlijk meer zelfmoorden voor. De lagere- en middelbare schooltijd moet vooral ook een hoop ‘fun’ bevatten. Je te pletter leren kan altijd nog en de begaafden redden het toch wel. Natuurlijk mag er op de middelbare school best wat geleerd worden, leerlingen mogen ook best intellectueel worden uitgedaagd, maar er moet vooral veel aandacht zijn voor omgang met andere mensen, maatschappelijke en sociale vraagstukken en het ontwikkelen van levenswijsheid.
Met selectie aan de poort van universiteiten, zeker geen linkse hobby, zou veel meer succes kunnen worden behaald. Want hoogwaardig wetenschappelijk onderwijs is natuurlijk wel van groot belang. De Verenigde Staten hebben ongeveer het slechtste middelbaar onderwijs in de wereld, al wordt er wel veel aandacht besteed aan sociale vaardigheden, maar een groot aantal voortreffelijke hogescholen en universiteiten zorgen uiteindelijk toch voor een hoog opleidingsniveau. Laat de school toch in hemelsnaam een instituut blijven waar je naast rekenen en taal op een leuke manier leert hoe je verdraagzaam en vreedzaam met andere mensen om kunt gaan. Laat de PVV geen invloed uitoefenen op ons onderwijs, want daar hebben we nog vele jaren last van.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
