Heerlijk zo’n opwinding over het Eurovisie Songfestival, want het gaat natuurlijk nergens over. En omdat het nergens over gaat, is de opwinding voornamelijk zeer onschuldig. Zonder in een bepaalde hoek te worden gedrukt, kun je een beetje nationalistisch zijn of juist zeer kosmopolitisch, kun je Europa koesteren of verguizen en kun je verzuchten dat die Oost�Europeanen in hun handjes mogen knijpen, dat ze eindelijk bij het beschaafde deel van Europa behoren en nu niet ineens een grote bek moeten krijgen. Bovendien levert het festival aardig tv-amusement op, kun je je heerlijk wezenloos ergeren en gaat het leven de volgende dag gewoon weer ongewijzigd verder. Toch kleven er aan het festival, zoals dat de laatste jaren tot ons komt, een paar meer serieuze problemen.

De discussie over de kennelijk onvermijdelijke verkoop van ABN Amro, de grootste Nederlandse bank, heeft veel buitengemeen irritante trekjes. Het lijkt te gaan over de macht van kleine aandeelhouders, die hun laatste spaarcentjes in de bank hebben gestopt. Maar dat is helemaal niet aan de orde. De aandeelhouders, die ABN Amro in hun greep houden, zijn grote conglomeraten van pensioen- en investeringsfondsen, die eigenlijk geen ander belang kennen dan het bedrijf uit te melken. De term ‘roofkapitalisme’is hier dan ook ruimschoots op z’n plaats. En onder die ‘rovers’ bevinden zich ook Nederlandse pensioenfondsen.