De PvdA heeft niet alleen de verkiezingen verloren, maar zit ook in de ‘wittebroodsweken’ nog altijd in zwaar weer. Er waren de ‘Woutertapes’, een intensief tv-portret van de campagne, die de partij ondanks alle goede bedoelingen vooral veel kritiek opleverden. Dan was er het debat over de dubbele nationaliteit van twee PvdA-staatssecretarissen en de adviesrol van een PvdA-Kamerlid, dat – hoe onterecht ook – de PvdA toch heftig in de verdediging drukte. De eerste daden van het kabinet dragen vooral het licht oubollige stempel van het christelijk smaldeel binnen het kabinet. Aan de andere kant laat de SP van Marijnissen niet na de PvdA voortdurend in te wrijven dat het een onderzoek naar de Irak-kwestie onmogelijk maakt.

Het debat over het regeerakkoord van het nieuwe kabinet was buitengewoon teleurstellend. Er was genoeg om over te spreken. Een mogelijke verstarring in de kijk op tal van ethische kwesties, de toekomst van gewichtige sociale voorzieningen als AOW en WAO, de besluitvorming rond morele steun aan de oorlog in Irak, de nieuwe schoolstrijd tussen het klassikale leren en het zogeheten ‘nieuwe leren’, de revival van de aandacht voor het milieu, allemaal onderwerpen die een stevig fundamenteel debat rechtvaardigden. Maar waar ging het in hoofdzaak om, aangezwengeld door ’de bende van Wilders’: de dubbele nationaliteit , een volstrekt irrelevante discussie in een wereld, waarin grenzen (gelukkig) vervagen, internet al geen grenzen meer kent en nationalisme alleen nog vermakelijke kanten heeft in de sport.