Berlijn – Rollator country, noemen kwaadwilligen Charlottenburg, de Berlijnse westwijk waarin ik woon. Bejaardensoos, snieren anderen. Het is waar, er wonen hier relatief veel oudere mensen, want de wijk is gemengd. Vijftigplussers en jonge gezinnen bepalen het straatbeeld. Er zijn inderdaad weinig punkers, maar aan kinderen geen gebrek: ik kijk uit op een speeltuin, mijn huis grenst aan een school en aan de andere kant is een goed lopend Eiscafé gevestigd. Je kunt zeggen dat hier een doorsnee van de bevolking woont en dat bevalt mij goed. De (jeugdige) critici komen doorgaans uit Prenzlauer Berg, het `Amsterdam Oud-Zuid´ van Berlijn, waar tachtig procent van de bevolking jonger is dan 45 jaar en waar de hoogopgeleide bewoners zich uitsluitend voortbewegen met een baby op de buik, een of twee kleuters in de wagen en soms een olijk drietal in de bakfiets.
Dat is de dominante cultuur in dit levendige en aantrekkelijke stadsdeel, en wie het niet bevalt kan beter verhuizen. Bakbeesten van kinderwagens belemmeren de doorgang op de toch bepaald niet smalle Berlijnse stoepen. Het aantal winkels voor babies en kleuters is ontelbaar, iedere straat kent een kleurige lokatie voor kinderopvang en als Lukas, Maria of Maximilian daaruit komen, mogen ze mee naar alles wat pappa en mamma gaan doen. Dus ook mee naar café en restaurant. Bovendien genieten ze een vrije opvoeding, wat in de praktijk betekent dat ze schreeuwend rondrennen en overal aan mogen komen. Om het generale beeld nog verder in te kleuren: ze zien er fotogeniek uit, met zorgvuldig geknipte kapseltjes en dure kleertjes, maar gecorrigeerd worden ze niet en als je er wat van durft te zeggen kun je rekenen op vernietigende blikken van de ouders, of erger. Maar het tij gaat keren. Het overige volk (want dat is er ook nog) krijgt er schoon genoeg van en dus heeft Prenzlauer Berg nu de primeur van een café met een kindvrije zone.