|
Theo Sarrazin, Duitslands eigen Wilders |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
zondag 29 augustus 2010 |
Berlijn – Het zou mij niets verbazen als ze contact onderhouden, Geert Wilders en Theo Sarrazin, de bekendste moslimhater van Berlijn en misschien wel van heel Duitsland. Niet alleen komt hun gedachtengoed sterk overeen, maar ook hun karakter. Ze provoceren graag, hebben er aardigheid in om hele groepen weg te zetten als B-leden van de samenleving en zijn verbazend moeilijk aan te pakken, temeer daar ze voortdurend de media halen met hun gekakel (en met de reacties daarop van anderen). Het grote verschil is dat Sarrazin nog geen eigen club heeft, maar lid is van de sociaaldemocratische SPD, waar overigens al meer dan een jaar een discussie woedt over de vraag of hij al dan niet geroyeerd moet worden.
De dokterszoon Sarrazin (1945) was senator oftewel wethouder van Financien van Berlijn van 2002 tot 2009. Aanvankelijk vielen vooral zijn teksten over uitkeringsgerechtigden op; vanaf 2008 begon hij zich te manifesteren met oneliners die veel mensen in de gordijnen joegen. Verhogingen van de uitkeringen zijn volslagen onnodig, betoogde hij, want je kunt voor 4 euro per dag heel behoorlijk eten, en hij legde in de supermarkt voor de televisiecamera´s uit hoe dat moet. Na een strenge winter mochten de hoge energiekosten niet gecompenseerd worden, want Hartz-IV-ontvangers (werklozen) zitten meer thuis, hebben het graag warm en regelen de temperatuur met de ramen, was zijn weinig subtiele argumentatie. Intussen was hij met 46 bijbanen kampioen nevenfuncties in de Berlijnse Senaat.
Het was onvermijdelijk dat daarna de migranten onder het mes kwamen, met name de Turken en Arabieren in Berlijn, de moslims dus. Waar de strijd van Geert Wilders vooral ideologisch bepaald is, richt Sarrazin zijn pijlen op de bijdrage van deze groepen aan de economie. Zijn partij kreeg er schoon genoeg van, verhoogde de druk en in april 2009 verliet de senator het openbaar bestuur van Berlijn om lid te worden van der Raad van Bestuur van de Deutsche Bundesbank, net zo’n instituut als De Nederlandsche Bank. Bestuursvoorzitter Axel Weber zag dat helemaal niet zitten en verzette zich openlijk tegen de benoeming, maar verloor de strijd. Sarrazin kreeg zelfs de zware portefeuille liquiditeiten.
Wie gedacht had dat de man zich als bankier nu zou onthouden van provocatieve uitspraken, had het mis. In een interview met een literair blad trok Sarrazin van leer tegen de grote groepen migranten die niet willen en kunnen integreren, de Duitse staat afwijzen maar wel uitkeringen incasseren, hun kinderen niet opvoeden en steeds weer nieuwe `hoofddoekmeisjes´ produceren. Het enige dat ze kunnen is groenteboer worden, smaalde
hij. De Bundesbank distantieerde zich onmiddellijk van die uitspraken en Weber probeerde opnieuw hem tot vertrek te dwingen. Toen dat niet lukte (zijn contract loopt tot 2014), werd de portefeuille van Sarrazin uitgekleed en bleef er iets magers over in de sfeer van risico-controle en informatietechnologie.
Natuurlijk heeft Sarrazin niet alleen vijanden. Zijn statements vonden bijval bij grote filosofen zoals Peter Sloterdijk, bekende gedragswetenschappers en de immer doorbabbelende oud-Bondskanselier Helmut Schmidt. Het bekende verhaal: eindelijk eens iemand die de vinger op de zere plek legt, de stad Berlijn heeft een ongekende schuldenlast, mede door de aanwezigheid van migranten die niet willen integreren, en het stadsbestuur ontkent de problemen. Tot geluk van de tegenstanders bazelde Sarrazin vervolgens ook nog iets over de gemeenschappelijke genen van Joden en de specifieke genen van Basken die hen van andere groepen onderscheiden, zodat de term rassenwaan op hem kon worden losgelaten en het lastiger werd hem te steunen, want zulke teksten zijn uiteraard een doodzonde in het naoorlogse Duitsland.
Deze zomer kwam hij opnieuw in het nieuws met de uitspraak dat Duitsland steeds dommer wordt, omdat de toestroom van laag ontwikkelde migranten het gemiddelde omlaag trekt . SPD-baas Gabriel sprong uit zijn vel. Zelfs de terughoudende Merkel sprak zich in het openbaar tegen het statement uit en waarschuwde dat het niet aangaat groepen in de samenleving te diskwalificeren. Sarrazin gaf toe dat hij zijn feiten en cijfers een beetje met de natte vinger bij elkaar had gehaald en dat ze misschien niet helemaal kloppen, maar dat hij ze toch blijft verkondigen zolang niemand met betere gegevens komt.
Dat alles mondt nu uit in een nieuw hoogtepunt: Sarrazin heeft een boek geschreven waarin hij het allemaal eens op een rijtje zet. `Deutschland schafft sich ab´ is de veelzeggende titel. Het is nog niet eens verschenen of de discussie laait hoog op. `Ik begrijp niet wat zo’n man nog in onze partij te zoeken heeft´, klaagt partijchef Gabriel, die niet weet hoe hij van Sarrazin af moet komen, want het hoogste partijorgaan heeft zich al eens tegen royement uitgesproken. `Wij zullen het boek zeer nauwkeurig lezen´, kondigde hij dreigend aan.
Ook de woordvoerder van Merkel liet weten dat de Bundeskanzlerin zich verzet tegen denkbeelden over gebrek aan integratie en een dreigende overvleugeling van ontwikkelde Duitsers door laag opgeleide migranten. Het zijn kwetsende formuleringen die alleen maar polemiseren en ons op geen enkele manier helpen bij de grootste nationale opgave in dit land, namelijk het bevorderen van de integratie, vindt Merkel.
Het doet sterk denken aan de Fitna-discussie van Wilders. Kritiek te over, maar de kruistocht gaat door, ook die van Theo Sarrazin. `Duitsland schaft zichzelf af´ verschijnt in de loop van deze week.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
11-september-moskee eindelijk dicht |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
dinsdag 10 augustus 2010 |
Berlijn – Nederland is veel te laks met het aanpakken van haatzaaiende imams, in andere landen zijn ze lang niet zo slap, is een veelgehoorde klacht. Wat Duitsland betreft is dat in ieder geval een misverstand. Het heeft maar liefst negen jaar geduurd voordat in Hamburg de moskee werd gesloten, waar piloot Mohammed Atta en zijn maten die verantwoordelijk waren voor de aanslag op het World Trade Centre vaste gast waren. In die moskee hebben ze gebeden voor het welslagen van hun terreurdaad op 11 september 2001. Voor moslims (gelovigen en imams) uit de hele wereld gold een bezoek aan deze Atta-moskee zelfs als een bijzonder onderscheiding. Al die jaren konden de haatpredikers ongestoord hun gang gaan en pas afgelopen maandag 9 augustus hebben de autoriteiten de Taiba-moskee met onmiddellijke ingang gesloten en de bijbehorende culturele Duits-Arabische vereniging verboden.
Probleem was zoals steeds de bewijsvoering, die overtuigend genoeg moest zijn om stand te houden voor de rechter. Per slot kent ook Duitsland het recht op vrijheid van vereniging en vergadering en in een land met een fascistisch verleden wegen ingrepen in deze sfeer extra zwaar. Jarenlang werd de moskee dus in de gaten gehouden, beoordeeld, opnieuw in de gaten gehouden en weer beoordeeld, honen de Duitse media. Uit deze gang van zaken blijkt maar weer eens hoe zwak de autoriteiten staan ten opzichte van islamistische cellen en de strijd tegen terrorisme, luidt de kritiek.
Je zou inderdaad zeggen dat de voorzichtigheid hier wel erg de moeder van de porseleinkast was. Want juist in deze moskee kwam een groep jongeren bijeen die in maart 2009 naar Pakistan en Afghanistan reisde om opgeleid te worden tot soldaat voor de heilige oorlog. Een van deze jongens (`Abu Asker´) kwam nog vrij recent in het nieuws, toen hij in een videoboodschap, gewapend met een enorm zwaard, Duitsland met hel en verdoemenis dreigde als de Bundeswehr zich niet uit Afghanistan zou terugtrekken.
De Duits-Arabische culturele Taiba-vereniging had maar een handjevol leden, een stuk of dertig, maar bij de vrijdagsgebeden in de moskee kwamen steevast tussen de 200 en 250 gelovigen opdagen. De imams hielden hen voor dat zij waren uitverkoren als krijgers in de heilige oorlog. Dat leidde tot een vorm van groepsdynamiek die destijds eveneens te vinden was bij organisaties als de Rote Armee Fraktion, zeggen waarnemers. Ook onder de Hamburgse moslims zelf was de vereniging omstreden, omdat het bestuur weigerde mee te doen in de islamitische raad van de stad.
De ideologie van de moskee was gebaseerd op de leer van de Egyptenaar Sayyid Qutb, die in de samenleving een toestand van onwetendheid signaleert. Dergelijke samenlevingen zijn niet-islamitisch en illegaal, aldus Qutb en in zijn geschriften, zoals het boek De levensweg van de islam, roept hij op tot de gewapende strijd. Daarom is deze ideologie ( om precies te zijn salafistisch-jihadistisch) haatzaaiend en in strijd met de Grondwet, oordeelde de rechter.
Het gebouw is nu verzegeld en alles wat erin lag, is in beslag genomen. Weerstand was er niet, want de actie vond plaats tegen zonsopgang. Tegelijkertijd deed de politie invallen in vier naburige woonhuizen en kantoren, waaruit publikaties, geld en computers werden meegenomen. De rechter heeft vervangende verenigingen, die de plaats van Taiba zouden kunnen innemen, eveneens verboden. In ieder geval één terreurcel minder, schrijven de kranten. Maar het had sneller gekund en sneller gemoeten.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Verdachte weerman op vrije voeten |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
donderdag 29 juli 2010 |
Berlijn - Vraag Duitsers op straat wie Jörg Kachelmann is en ze weten het allemaal. Niet alleen omdat de sympatieke Zwitser een populaire televisie-weerman is, maar vooral omdat hij verdacht wordt van verkrachting en mishandeling van zijn ex-vriendin en daarvoor 5 maanden zat opgesloten. Maar liefst drie weken lang bereidde de politie zijn arrestatie op het vliegveld van Frankfurt voor, toen hij terugkwam uit Vancouver waar hij de Olympische Winterspelen had bezocht. De volkomen verraste weerman liet zich lachend meenemen en riep tegen journalisten en omstanders dat hij onschuldig was en snel vrij zou komen. Maar zo simpel bleek het niet. Sinds 20 maart zat hij in voorarrest en pas vandaag, op 29 juli, is hij vrijgelaten omdat hij `niet langer verdacht wordt van een strafbaar feit´.
Voorlopig, want de 52-jarige Kachelmann moet op 6 september nog wel voor de rechter verschijnen; dan pas begint het formele proces in Mannheim. Theoretisch kan hij dan veroordeeld worden tot vijftien jaar gevangenisstraf, maar daar gelooft eigenlijk niemand meer in. Hoewel de weerman zich in de openbaarheid, bijvoorbeeld bij transport in en uit de gevangenis, steeds ontspannen toonde, moet de hele geschiedenis voor de man een nachtmerrie zijn die veel weg heeft van films als Disclosure en Fatal Attraction.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Duitsland, Oranje en de voetbalfranje |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
donderdag 17 juni 2010 |
Berlijn - Het WK is nog maar net begonnen maar de meningen vliegen al laag over, dus ik zal mijn eigen duit ook maar eens in het zakje doen. Duitsland komt in de finale. Dat durf ik te voorspellen. Verder durf ik niet te gaan natuurlijk. De Duitsers zelf ook niet, want die zijn van het type: eerst zien, dan geloven. Wie op het terras of in de U-Bahn met Duitsers in gesprek raakt en het spel van de Mannschaft prijst, hoort onmiddellijk het sceptische commentaar: `Ja, maar dat moeten ze nog maar vol zien te houden!´
Ook de spelers zelf zijn die opvatting toegedaan. De 20-jarige Thomas Müller (die een van de doelpunten maakt tegen Australië en een ander doelpunt voorbereidde) keek somber in de camera terwijl hij al te hoge verwachtingen voor de eerstvolgende wedstrijd de kop indrukte. `Ja, maar Servië is geen Australië. We zijn nog nergens, we hebben nog niets bereikt. We moeten heel hard blijven werken.‘ Dat leek mij de juiste instelling.
Des te wonderlijker vond ik het commentaar van Volkskrant-columnist Bert Wagendorp voor Radio 1, daags na de eerste wedstrijd van Oranje. De beste uitslag die je kunt hebben, vond Wagendorp, want zo’n moeizame overwinning voorkomt dat de jongens over het paard getild worden. `Niets dodelijkers dan een goed toernooibegin‘. Tot zover luisterde ik met instemming. Maar daarna vroeg de presentatrice: `Dus Duitsland heeft al afgedaan?´ Daar had Wagendorp geen seconde voor nodig: `Ja, die hebben afgedaan. Een goed toernooibegin leidt tot misplaatst zelfvertrouwen en arrogantie dus ja, die zijn weg.‘
Wat een Pavlov-reactie toch weer als het over Duitsers gaat, dacht ik. Arrogant? Grote bek? Hoezo? Een laat 1974-trauma? Een vreemd vooroordeel. En ook vrij dom, want zelfs een voetbal-leek als ik kan zien waarom het Duitse team goed functioneert. Afgezien van techniek en tactiek hebben ze als pluspunten dat er geen haat en nijd is, dat er groepsgevoel is, dat er geen sterren zijn met bijbehorende allures. Ze spelen niet, zoals Nederland, tegen zichzelf. Tekenend is ook dat de Duitse voetballers allemaal in de Bundesliga spelen en niet in dure buitenlandse clubs, een unicum bij de nationale teams.
Marc van Bommel, aanvoerder bij FC Bayern, was gisteren de Man van de Dag in de voetbalbijlage van Die Welt. Hij had genoten van de wedstrijd tegen Australie, zei hij. `Ik moet heel eenvoudig zeggen dat Duitsland de sterkste indruk gemaakt heeft. Naar mijn mening zijn ze nu de grote favoriet voor de titel.‘ Ik zeg het hem voorzichtig na.
Nu moet ik opeens denken aan oud-PvdA-Kamerlid Hans van den Doel. Die schreef onder een politieke columnn in het ledenblad, waarin hij stelling had genomen tegen een standpunt van de PvdA-vrouwen: De ruiten kunnen worden ingegooid bij ….(volgde zijn adres).
Zo ver wil ik niet gaan. Maar ik wijs er wel op dat ik met oranje polsbandjes en dito haarband zaterdag weer sta te schreeuwen bij de public viewing van Nederland-Japan. En mocht het zo zijn dat Nederland en Duitsland elkaar in de finale zullen ontmoeten, wat in het schema volgens kenners niet onmogelijk is, dan is mijn hart oranje. Maar als Nederland onverhoopt eerder eruit ligt, dan juich ik voor Duitsland.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Bijna twee vrouwen aan de top |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
vrijdag 04 juni 2010 |
Berlijn – Het is een gedenkwaardige week voor Duitsland. Vorig jaar citeerde ik in deze rubriek nog commentatoren die Duitsland opriepen niet meer mee te doen aan het Eurovisie songfestival. Na een schrijnend resultaat concludeerden zij: laten we het onder ogen zien, Duitsland krijgt nooit punten, dus hou ermee op. Een jaar later gebeurt het onmogelijke en wint een leuk jong meisje met een overweldigende voorsprong de liedjeswedstrijd. Een symbool van het nieuwe Duitsland (Merkel), Lena wir lieben dich (BildZeitung) – van hoog tot laag jubelt het land over dit blijk van sympathie uit het buitenland. Maar temidden van de euforie gooit de politiek roet in het eten. Geheel onverwacht stapt Bondspresident Köhler op, de strijd over de opvolging begint, over Lena hebben de media het niet meer. Van het ene moment op het andere is zij showbusiness as usual geworden.
Köhler´s vertrek kwam als een donderslag bij heldere hemel. De man was vorig jaar met grote meerderheid herkozen en wekte de indruk dat hij genoot van elke minuut dat hij zijn ambt bekleedde, samen met zijn vrouw. Elke dag op tv, bij elke belangrijke gebeurtenis aanwezig, geen feest zonder het echtpaar Köhler, geen grote prijsuitreiking zonder de Bondspresident. Maar behalve deze ceremoniele activiteiten heeft het staatshoofd wel degelijk eigen bevoegdheden, en Köhler liet zich in dit opzicht niet onbetuigd. Hij sprak een stichtelijk woord op zijn tijd, bijvoorbeeld over de graaicultuur, maar de thema’s die hij aansneed werden niet opgepakt. Af en toe mengde hij zich ook in politieke aangelegenheden en dat werd hem door de politiek niet in dank afgenomen, temeer daar zijn ‚inhoudelijke autoriteit tamelijk begrensd was‘, schrijft het gezaghebbende weekblad Der Spiegel met een understatement.
|
|
Lees meer...
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 1 - 9 van 91 |
