|
De doodsstrijd van een president |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
maandag 16 januari 2012 |
Berlijn – Een week of drie geleden schreef ik nog dat de Duitse president Wulff zich na zijn financiele sjoemelpartijtjes misschien nog zou kunnen bevrijden uit zijn benarde situatie, als hij zich rouwmoedig zou opstellen in zijn Kersttoespraak. Hij wijdde er geen woord aan. Wat een merkwaardig automatisme is dat toch bij machthebbers: als ze worden aangevallen zetten ze de hakken in het zand en gaan een beetje rommelen met de waarheid, soms tot flagrante leugens toe. Dat kostte de arrogante minister van Defensie zu Guttenberg vorig jaar de kop en je zou denken dat Christian Wulff daarvan wel iets geleerd zou hebben. Maar nee.
Kennelijk vond ook Bondskanselier Merkel dat hij wel wat meer bescheidenheid aan de dag mocht leggen, want kort na het uitzenden van de Kersttoespraak kwam de president alsnog met een verklaring waarin hij zijn spijt uitdrukte dat hij destijds kennelijk een verkeerde indruk had gewekt. Maar verder ging hij niet; hij hield vol dat er in feite niets aan de hand was. Wat er toen volgde was geen verrassing. Je kunt het patroon uittekenen. Steeds meer onthullingen over financiele machinaties, (te) goedkope kredieten, vakanties bij rijke vriendjes, upgradings in dure hotels op kosten van een of andere bevriende industrieel, een woordvoerder die tot zijn nek in de snoepreisjes bleek te zitten en dus ijlings werd geloosd, de belofte in een televisie-interview dat alle informatie openbaar zou worden gemaakt en de teleurstelling toen dat slechts 6 A4tjes bleken te zijn, op advies van de advocaten. De politiek boos, de media woedend, de publieke opinie steeds afwijzender. Nog maar een derde van alle Duitsers vindt dat de president kan aanblijven.
Zo ongeveer de enige die hem nu nog overeind houdt is Merkel en dat weet iedereen. Aftreden van Wulff zou ook voor haar en haar partij niet fijn zijn. Maar deze slepende affaire gaat de CDU ook stemmen kosten. De vooraanstaande sociaaldemocraat oud-minister Steinmeier, die aanvankelijk verklaarde dat het land geen behoefte heeft aan een presidentscrisis, roept inmiddels openlijk dat Wulff zijn taak niet meer goed kan uitoefenen omdat hij volkomen aan de leiband van Angela loopt. Dit weekend distantieerde ook Wulffs partijgenoot en opvolger in zijn deelstaat Nedersaksen, minister-president David McAllister, zich van de president, wanneer zou blijken dat hij het deelstaatparlement destijds onjuiste informatie heeft verstrekt over zijn banden met de zakenwereld.
Op de nieuwjaarsreceptie van Wulff ontbraken belangrijke gasten. Natuurlijk kwam Merkel pontificaal haar opwachting maken en de fotocamera’s flitsten bij de warme handdrukken die werden uitgewisseld. Ze blijft erbij dat de president zijn taak kan afmaken, maar ook zij benadrukt steeds meer dat er volledige openheid van zaken moet worden gegeven en ik stel me zo voor dat er achter de schermen af en toe een hartig woordje valt tussen de kanselier en de president. Dit weekend verdedigde Merkel ook het optreden van de media, dat door sommigen als heksenjacht wordt gekenschetst: ‘We zijn een vrij, democratisch land, en daarbij horen veelzijdige media die het recht hebben vragen te stellen, omdat ze intermediair zijn tussen de politiek en de bevolking,’ zei ze in een interview.
Het is elke dag weer smullen van de berichtgeving, maar het heeft ook iets genants. De doodsstrijd van een glimlachende robot, die bij zijn aantreden door velen werd gezien als een ongevaarlijke gladde saaineus, maar die zich heeft ontpopt als het schoolvoorbeeld van een zakkenvuller, een schijnheilige mooiprater die vooral goed voor zichzelf heeft gezorgd en halve waarheden vertelt. En dat voor een ambtsdrager die een rolmodel moet zijn, die boven de partijen moet staan, een man die integriteit en moreel gezag moet uitstralen.
Steeds vaker valt in speculaties over de opvolging de naam van CDU-kanon Thomas de Maizière, die in het kabinet van Merkel begon met de portefeuille van Binnenlandse Zaken en in maart vorig jaar zu Guttenberg opvolgde als minister van Defensie. Een rechtlijnige, degelijke christelijke politicus, een soort Donner. Hij lijkt de meest waarschijnlijke nieuwe Bondspresident, al zegt niemand dat hardop. Het is wachten tot de bijl valt voor Wulff, maar dat kan in mijn ogen echt niet lang meer duren.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Duitsers verliezen vertrouwen in Bondspresident |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
woensdag 21 december 2011 |
|
Berlijn – Het begon vorige week met een verzwegen lening voor de bouw van een huis, een storm in een glas water, leek het. Maar elke dag wordt de affaire groter, zoals het gaat in dit soort gevallen. De ene onthulling volgt op de andere en inmiddels vindt bijna de helft van de Duitsers hun president , Christian Wulff (CDU) niet meer geloofwaardig, terwijl een kwart van de bevolking zelfs van mening is dat hij moet aftreden. De discussie over zijn positie woedt in volle hevigheid in alle media.
Even de feiten op een rijtje: Wulff blijkt in 2008, toen hij nog minister-president van de deelstaat Nedersaksen was, een lening van een half miljoen euro op zeer gunstige voorwaarden te hebben afgesloten bij de vrouw van een bevriende ondernemer, om de bouw van zijn huis te kunnen financieren. Gevraagd naar zijn banden met ondernemers, verzweeg hij deze lening destijds tegenover het deelstaatparlement. Politiek incorrect, maar juridisch niet laakbaar, zeggen de deskundigen.
De Wulffjes, zou Youp van ’t Hek zeggen, hebben bovendien tal van vakanties doorgebracht in luxueuze onderkomens van vriendjes uit de zakenwereld, in en buiten Europa. Opnieuw juridisch niet laakbaar, maar wel erg dicht op de huid van deze bevriende ondernemers en dan heb je in ieder geval niet de neiging om een economisch beleid te voeren waarmee je die ondernemers dwars gaat zitten.
En het boulevardblad Bild wist gisteren ook nog te vertellen dat Wulff een flink cadeau heeft gekregen van Carsten Maschmeyer, met een vermogen van een miljard één van de rijkste mannen in Duitsland, oprichter van een omstreden onderneming voor financiele dienstverlening, AWD. Maschmeyer is een goed uitziende showfiguur die zich met zijn vriendin, de beroemde actrice Veronica Ferres, graag in societykringen beweegt. Hij heeft tijdens de verkiezingscampagne van Wulff in Nedersaksen in 2007 de advertentiecampagne betaald voor een boek waarin de kandidaat zichzelf presenteerde. Kosten: 42.000 euro. Volgens de advocaten van Wulff en volgens Maschmeyer zelf wist de huidige Bondspresident niets af van deze royale geste. Iemand legt dus een halve ton voor een ander neer, zonder het even te vertellen. Dat gebeurt mij nou nooit!
Inmiddels is (door burgers en organisaties) een viertal aanklachten tegen Wulff ingediend en wordt ook vanuit juridische kringen aangedrongen op een onderzoek, want deze gift valt onder financiering van de verkiezingscampagnes en sommige rechters zeggen openlijk dat ze weigeren te geloven dat Wulff er niets van af wist. Op zich is zo’n bijdrage niet verboden, maar die had openbaar gemaakt moeten worden in de boeken van de partij, wat niet gebeurd is.
En er komt nog meer boven water, daar kun je donder op zeggen. De saaie Wulff, het braafste jongetje van de klas, ligt onder vuur. Hij wordt nu nog krachtig gesteund door zijn partijgenoot Angela Merkel: hij doet zijn werk ‘uitstekend’ en heeft haar ‘volste vertrouwen’. Dat klinkt als een kettingzaag vlak voor het omvallen van de boom, schreef vanmorgen een commentator, maar dat lijkt mij niet waarschijnlijk, want de val van Wulff zou ook voor Merkel niet goed zijn. De CDU (al vaker geplaagd door financiele schandalen) komt hiermee weer in een kwaad daglicht te staan en misschien is een herverkiezing tot lijsttrekker van de CDU en een tweede termijn als Bondskanselier (waarvoor Angela zich al gretig heeft opgeworpen) dan pardoes van de baan.
Wulff blijft intussen vriendelijk glimlachend zijn representatieve plichten vervullen en laat zich nauwelijks uit over de beschuldigingen aan zijn adres. Hij heeft dit weekend de vakantieverblijven van zijn zakenvrienden openbaar gemaakt en laat de rest over aan zijn advocaten.
De Bondspresident heeft vooral een symboolfunctie, hij belichaamt de eenheid van de republiek, hij moet een voorbeeld zijn voor allen, een toonbeeld van integriteit. Hij heeft weliswaar geen politiek, maar wel moreel gezag. Dat gezag heeft hij verspeeld, het is gesjoemel troef, de helft van de Duitsers geloof hem niet meer. Wij zijn benieuwd naar zijn Kersttoespraak; misschien kondigt hij daarin wel zijn aftreden aan. Dat zou hem sieren.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Berlijnse adventstijd verloopt niet rimpelloos |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
dinsdag 13 december 2011 |
|
Berlijn - Wat een adventstijd, dit jaar. Ik maak even de balans op.
Schok nummer één. Een als Kerstman verklede griezel loopt op sommige Weihnachtsmarkten vergiftigde ‘Schnapps’ uit te delen. De bekertjes staan op een blaadje, hij wenst nog even ‘Zum Wohl’ en verdwijnt in de mensenmassa. Argeloze Kerstmarktbezoekers storten bewusteloos ter aarde en moeten ijlings naar het ziekenhuis vervoerd worden. In het beste geval kotsen ze de tractatie zo snel weer uit dat verdere gevolgen achterwege blijven. Na alarmerende berichten doen de schuifelende wandelaars zich nu nog uitsluitend tegoed aan drankjes bij de veilige stalletjes.
Schok nummer twee. De verguisde ex-minister van Defensie Karl-Theodor zu Guttenberg, afgetreden wegens substantieel plagiaat in zijn proefschrift en afgereisd naar Amerika vanwaar hij een rancuneus boek de wereld in zond, met de dreigende titel ‘Vorerst gescheitert’ , is door onze eigen Neelie Kroes tot internet-adviseur in Brussel benoemd. Hij moet de grenzen van de vrijheid op het net gaan verkennen. Geen politieke come-back, benadrukt hij zelf, geen ambtelijke staf en geen salaris, maar wel een eervolle positie. De reacties in Duitsland zijn onverdeeld negatief, maar daar had onze EU-Commissaris op gerekend. ‘Ik wil geen heiligen, maar talenten,’ liet zij weten en zo kennen we haar weer.
Schok nummer drie is de Eurotop, die tot een splitsing in de EU heeft geleid. Meer begrotingsdiscipline en scherpere sancties, je zou denken dat de Duitsers, met de sterkste economie in Europa ook de grootste netto-betalers, als één man/vrouw achter hun Bondskanselier staan. Maar nee. Meer dan helft, 55 procent, toonde zich na de top weinig of in het geheel niet tevreden met Merkels crisismanagement. Het resultaat van de top wordt argwanend bekeken; slechts 35 procent van de Duitsers denkt dat de besluiten bijdragen tot meer stabiliteit. Zou Duitsland zonder EU beter af zijn? De meningen zijn fifty-fifty verdeeld.
Morgen gaat Angela Merkel voor de derde keer in twee maanden haar Euro-beleid uitleggen en verdedigen in de Bondsdag. Daarbij heeft ze niet alleen tegenwind te verwachten vanuit de oppositie, maar ook van de conservatieven in haar eigen partij, die vorige week bijna een coup hadden gepleegd. Jazeker, het klinkt overdreven, maar het is de politieke werkelijkheid, want het gaat hier niet om een handvol bejaarde mopperaars, maar om een potentieel invloedrijk gezelschap van zowel CDU- en CSU-deelstaatpolitici, oudere en jongere Bondsdagleden, mastodonten en conservatieve journalisten en opiniemakers, verenigd onder de noemer ‘Berliner Kreis’.
De groep komt al meer dan twee jaar regelmatig samen in achterkamers van restaurants in de omgeving van het regeringscentrum bij het Kanzleramt en de Rijksdag en bespreekt dan fronsend de koers van de partijtop der christendemocraten. Voor de verkiezingen van 2009 stuurde de Kreis, die toen nog geen naam had, een bezorgde brief naar Merkel, waarna zij de afzenders uitnodigde voor een gesprek. Om een idee te geven van het niveau: de huidige minister-president van Baden-Württemberg, Stefan Mappus, was een van de woordvoerders van de groep. Men sprak, maar het loste niets op. Het bloemetjesbeton Merkel ging voort op haar eigen koers.
Het was de bedoeling de conservatieve beweging, die zich keert tegen de ‘uitverkoop van waarden’, afgelopen donderdag te presenteren. Daarmee had Merkel een serieus probleem gehad, ook al betogen woordvoerders van de groep keer op keer dat het geen anti-Merkel-beweging is. De Berliner Kreis heeft een sterke vertegenwoordiging in de Bondsdag en zou zich daar als aparte politieke groepering kunnen manifesteren.
De plannen lekten echter uit in Bild en die Welt am Sontag, waarna massieve druk vanuit de partijtop ervoor zorgde dat men van een officiele presentatie afzag. Het gezag van Merkel in de partij is nog steeds zo groot dat zij met het optrekken van een wenkbrauw de kippen weer in het hok kan jagen, zoals een anonieme bron het uitdrukte. Voor een deel althans. Jonge Bondsdagafgevaardigden, die nog langer mee moeten in de politiek, laten haastig weten dat ze niet geassocieerd willen worden met de Berliner Kreis, maar de gevestigde politici houden onverkort vast aan hun opvattingen. Meer markteconomie, prestatiedenken en een Europa der Vaderlanden in plaats van Merkels ideaal: de Verenigde Staten van Europa. De coup is verijdeld, maar Merkel zal goed over haar schouder moeten kijken.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Poolse woorden pleister op de wonde |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
woensdag 30 november 2011 |
Berlijn – Duitsland tobt met erfenissen uit het donkere verleden en krijgt het schaamrood op de kaken bij de stroom van onthullingen over het rechtsextreme milieu en de neonazistische cel in het Saksische Zwickau die tien jaar als een moordcommando door de allochtone middenstand kon sluipen, zonder dat iemand de samenhang in de gaten had.
De Verbindingsleute oftewel de Vertrauensleute (afgekort V-Leute), die binnen de neonazistische partij NPD de inlichtingendienst moeten infomeren, blijken gezwegen te hebben over verdachte figuren en ontwikkelingen of - erger nog - zelf vertrouwelijke informatie van de overheid doorgesluisd te hebben naar hun foute broeders. Ze werken namelijk wel voor de inlichtingendienst, maar let op, het zijn geen agenten; het zijn zelf overtuigde neonazi’s die gewoon voor geld informatie verschaffen.
Toch vormen die V-Leute één van de belangrijkste discussiepunten in het debat over het al dan niet verbieden van de NPD. In 2003 is juist vanwege het bestaan van deze V-Leute een voorgesteld NPD-verbod gestrand bij het Hof in Karlsruhe dat over de Grondwet waakt. Niet verbieden, want je kunt als overheid geen zaken doen met leden van een verboden beweging, en toch heb je deze mensen nodig om te weten wat er aan de hand is, is het argument. Maar wat heb je aan zulke dubieuze spionnen, als zo’n terreurcel met allerlei volk eromheen gewoon tien jaar lang zijn gang kan gaan? Dus dan de NPD verbieden en tegelijkertijd de V-Leute handhaven? Kan dat? Dat is de variant die nu wordt bestudeerd.
Minister Friedrich van Binnenlandse Zaken zit ermee. Hij waarschuwt voor onvoldoende doordachte voorstellen; hij is bang dat een voorstel voor een verbod opnieuw schipbreuk zal leiden, en dat de NPD zal juichen. Is een wettelijk verbod wel mogelijk als je onvoldoende kunt aantonen dat er een connectie bestaat tussen de NPD en de terreurcel? Het argument dat de neonazi’s dan ondergronds gaan is natuurlijk ook niet sterk meer, nu elke dag nieuwe onthullingen in de media verschijnen over medeplichtigen en het falen van de inlichtingendiensten.
De Duitsers schamen zich en willen de extreemrechtse organisaties de voet dwars zetten, zo blijkt uit opinie-onderzoeken, maar weten ook niet of een NPD-verbod nu het beste middel is. Iets meer dan de helft, 52 procent, vindt van wel, terwijl 42 procent denkt dat het voldoende is de bestaande wet- en regelgeving strenger te handhaven. De helft denkt dat de V-Leute wel nuttig zijn, een derde denkt dat ze juist de extreemrechtse beweging in de kaart spelen.
Temidden van deze bruine ellende heeft Duitsland een morele opsteker mogen incasseren uit een verrassende hoek, te weten Polen. De relatie met dit buurland is uiteraard altijd zeer gevoelig geweest, maar nu heeft de Poolse minister van Buitenlandse Zaken, op bezoek in Berlijn, een beroep gedaan op de regering-Merkel om zich sterker te manifesteren in de Euro-crisis.
Radoslav Sikorski zei letterlijk: ‘Ik verlang van Duitsland dat het helpt ervoor te zorgen dat de Eurozone overleeft en bloeit. U weet zelf dat niemand anders het kan. Ik ben waarschijnlijk de eerste Poolse minister van Buitenlandse Zaken in de geschiedenis die het zegt, maar welnu: ik ben niet bang voor de macht van Duitsland, maar ik begin de onmacht van Duitsland steeds meer te vrezen. U bent voor Europa een onmisbare natie geworden. U mag het niet laten afweten als het om leidinggeven gaat. Niet domineren, maar leidinggeven bij hervormingen.’
De reactie in zijn eigen land bleef niet uit. Oppositieleider Jaroslaw Kaczynski, het overgebleven deel van de kwaadaardige tweeling die Polen lange tijd heeft geregeerd, wil Sikorski voor een staatstribunaal brengen omdat hij de Grondwet zou hebben geschonden en Polen aan Duitsland wil uitleveren. Sikorski zal er niet wakker van liggen. Het illustreert het belang van zijn woorden.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Lekker spijbelen in het Europarlement |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
vrijdag 21 oktober 2011 |
Berlijn – De jonge liberalen hebben er schoon genoeg van. In Karlsruhe protesteren ze vandaag tegen hun vertegenwoordigster in het Europees Parlement, Silvana Koch-Mehrin, die zij oproepen onmiddellijk af te treden. Wegens luiheid, incompetentie en frauduleus gedrag.
Het voormalige paradepaardje van de FDP in Europa (vice-president van het parlement en voorzitter van de FDP-fractie) heeft inderdaad volstrekt gefaald, op alle fronten. Het is bijna komisch wanneer je de feiten op een rijtje zet. We beginnen met het gewone werk, gehonoreerd met 8000 euro per maand, exclusief toeslagen. Silvana is sinds 2009 lid van twee commissies: die voor de verzoekschriften en die voor Industrie, Research en Energie. In 2009 heeft ze drie keer een vergadering van de commissie voor de Verzoekschriften bijgewoond, in 2010 en 2011 niet één. Ook de Industriecommissie heeft haar slechts een enkele maal mogen begroeten. In de media wordt gniffelend herinnerd aan de leuze op haar verkiezingspamflet: ‘Arbeit muss sich wieder lohnen!’
Silvana doet een beetje denken aan Karl-Theodor zu Guttenberg, de arrogante glamourboy van de christendemocraten, die in maart dit jaar het veld moest ruimen omdat hij in zijn proefschrift grootscheeps plagiaat bleek te hebben gepleegd. Ook de liberale politica ziet er goed uit, haar glimlach is stralend en haar lange blonde haar past in iedere shampoo-reclame, ze is bovendien eveneens gepromoveerd en heeft haar dissertatie over de relatie tussen economie en politiek bekroond gezien met een ’cum laude’ van de prestigieuze universiteit van Heidelberg. Maar daarmee houdt de vergelijking helaas niet op, want ook Silvana heeft afgekeken en overgeschreven, en wel 120 keer op 80 bladzijden. Aanleiding voor de Heidelbergse universiteit om haar medio juni de doctorstitel af te nemen, net zoals dat bij zu Guttenberg is gebeurd.
Silvana vecht die beslissing aan, maar moest natuurlijk wel consequenties trekken: ze trad terug als vice-voorzitter van het Europees Parlement en als fractievoorzitter van de FDP. Maar ze bleef wel gewoon afgevaardigde, ondanks alle kritiek op haar functioneren. De radiostilte die ze sindsdien in acht neemt ergert de jonge liberalen nog het meest. Haar partijbureau in Karlsruhe is doorgaans onbezet en wie dit kantoor telefonisch probeert te bereiken wordt naar een anonieme voicemailbox geleid; briefschrijvers ontvangen een standaardschrijven waarin naar het fractiesecretariaat wordt verwezen en Silvana geeft ook anderszins geen enkel commentaar. Ze weigert interviews en als ze een microfoon onder haar neus krijgt, glimlacht ze fijntjes en zwijgt als een sfinx.
Toegegeven, soms kan ze ook maar beter haar mond houden. In een televisie-uitzending van de politieke talkshow Hart aber Fair (ARD), in mei 2010, maakte zij deel uit van een panel van economen, met als onderwerp: de schuldenlast van Duitsland. De presentator vroeg tot slot: ‘Deze uitzending duurt nu 75 minuten, met hoeveel is de schuldenlast van de Bondsrepubliek in die tijd volgens u toegenomen?’
Hij begon met Silvana. Die antwoordde na enig gepeins: ‘Eh...6000 euro.’ De heren aan tafel grinnikten achter hun hand en omdat het zo genant was, besloot de presentator haar een reddingsboei toe te werpen. Nee, luistert u even, de uitzending duurt nu 75 minuten, herhaalde hij nadrukkelijk, en de vraag is: met hoeveel is de schuld gegroeid? De reddingsboei werd genegeerd. Met 6000 euro, zei Silvana nog maar eens. De anderen kwamen met bedragen tussen 16 en 21 miljoen. Het bleek 19 miljoen te zijn. Silvana keek beteuterd. Op youtube is het allemaal te zien.
De partijleiding weet niet goed wat ze met deze brekebeen aan moet. Secretaris-generaal Lindner zei gisteren dat ze haar verplichtingen in het Europees Parlement moet nakomen, want dat ze anders niet meer kandidaat wordt gesteld. Voor de Europese verkiezingen van 2014, bedoelt hij dus. Maar dat gaat ze niet halen, hoop ik. Zu Guttenberg moest weg, daar was ik het volstrekt mee eens, maar van hem kon je in ieder geval nog zeggen dat hij een talentvol politicus was. Dat is Silvana niet. Wat wel? Gebakken lucht, oplichter, zakkenvuller. Stuur haar naar huis.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
