|
Nieuw licht op politieke badkuipmoord |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
maandag 22 november 2010 |
Berlijn – Het is alweer 23 jaar geleden dat de Duitse christendemocratische politicus Uwe Barschel dood werd aangetroffen in het bad van zijn hotelkamer in het Beau Rivage in Genève, maar de zoektocht naar de toedracht duurt onverminderd voort. Op 11 oktober 1987 vond een journalist van het weekblad Stern het lijk en hij maakte een foto die de wereldpers haalde. Het was een situatie als in een Bond-film. Ondanks jarenlang onderzoek werd de zaak nooit opgehelderd en het drama rond de 43-jarige Barschel bleef justitie en wetenschap bezighouden. Dit weekend kreeg de affaire een nieuwe impuls en het lijkt waarschijnlijk dat het onderzoek zal worden heropend.
Aanvankelijk ging men uit van zelfmoord. Barschel was verwikkeld in allerlei verkiezingsschandalen (hij zou geprobeerd hebben zijn tegenkandidaat van de SPD via een lastercampagne uit te schakelen) en was een maand eerder afgetreden als minister-president van Sleeswijk-Holstein. Daarna was hij naar Gran Canaria gereisd om zich te onttrekken aan alle publiciteit en vervolgens vertrok hij om onbekende redenen naar Genève, waar hij de dood vond.
Er was geen afscheidsbrief, maar in zijn lichaam werd het giftige middel cyclobarbital aangetroffen, dat hij in de vorm van tabletten zelf zou hebben ingenomen. Die conclusie was vanaf het begin al met twijfels omgeven, maar er waren te weinig aanknopingspunten voor andere invalshoeken. In 1994 werd de stilte verbroken vanuit een wel zeer onverwachte hoek. Victor Ostrosky, een voormalig agent van de Israelische geheime dienst Mossad, publiceerde het boek `Geheim dossier Mossad, de smerige zaakjes van de Israelische geheime dienst´, over de geheime wapenhandel van de Mossad, die volgens hem zaken deed met Iran, de aartsvijand van Israel. Barschel zou van die wapenverkoop, die via Denemarken liep, op de hoogte zijn geweest. Hij had gedreigd die openbaar te maken en moest daarom uit de weg worden geruimd, betoogde Ostrovsky.
Hij beschreef zelfs in detail hoe de moord in zijn werk was gegaan: een `killercommando’ van 5 man zou Barschel in zijn hotelkamer overvallen hebben en hem de dodelijke medicamenten via een slang in zijn maag hebben toegediend. Tegelijkertijd zou men hem een kalmeringsmiddel hebben gegeven tot hij bewusteloos was. Daarna was hij in het bad gelegd en onder krampen gestorven.
Zijn verhaal werd ondersteund door wetenschappelijke bewijsvoering, afkomstig van de Zwitserse toxicoloog prof. Hans Brandenberger. Volgens hem was het onmogelijk dat Barschel zelf het dodelijke slaapmiddel had ingenomen. Iemand anders moest hem dat hebben toegediend.
Het openbaar ministerie in Lübeck nam de aanwijzingen van Ostrovsky en Brandenberger serieus en heropende in 1994 het onderzoek, waarbij men uitging van `moord door een of meer onbekenden´. Na vier jaar werd het echter afgesloten omdat het vruchteloos bleek: geen bewijs van moord, geen spoor van een moordenaar. Weer werd het dossier-Barschel gesloten, maar de uitkomst bleef voor veel mensen onbevredigend.
De hoogbejaarde toxicoloog Brandenberger (89) had zich voorgenomen, het geheim van de dood van Barschel niet met zich mee in het graf te nemen, zoals hij dat zelf uitdrukte. En dit weekend kwam hij met zijn bevindingen. De sleutel ligt in een ander middel dat bij Barschel werd aangetroffen en dat tot dusver onderbelicht was gebleven, namelijk het sterke slaapmiddel Noludar. Dat was gevonden in de blaas van de dode, en was niet afgebroken. Dat vond Brandenberger merkwaardig, omdat dit middel normaal gesproken heel snel door het lichaam wordt opgenomen. Tweede opmerkelijke feit: het zat wel in de blaas, maar niet in de maag. Het moest rectaal zijn ingebracht, met als doel te voorkomen dat Barschel alsnog gered zou worden doordat men hem bijtijds zou vinden en zijn maag zou leegpompen. Met behulp van die Noludar zou het gif Cyclobarbital langer blijven doorwerken. Deze hele gang van zaken wijst erop dat een team van professionele moordenaars aan het werk is geweest, aldus Brandenberger in zijn nieuwe rapport.
Ostrovsky, die in Verenigde Staten woont, heeft inmiddels gereageerd. `Het is geweldig dat een wetenschapper mijn theoerie onderschrijft, maar het verrast me niet, ik weet dat het zo is´, liet hij weten. Ook Barschels partij, de CDU in Sleeswijk-Holstein, vindt dat de kwestie nu opnieuw tot op de bodem moet worden uitgezocht. De verdenking wordt steeds sterker dat de Mossad hier achter zit, zei een woordvoerder. Hij drong erop aan dat de organen en de kleding van Barschel onderzocht worden met de nieuwste DNA-technieken en dat alle dossiers over deze zaak openbaar worden gemaakt.
Het ministerie van justitie in Kiel heeft inmiddels besloten na te gaan of een DNA-onderzoek in gang gezet moet worden en zal het rapport van Brandenberger bestuderen. Maar scepsis overheerst. Ook als het werkelijk de Mossad is geweest die Barschel heeft vermoord, zal dat niet bewezen kunnen worden – men ziet een Israelische geheim agent nog geen speekselproefje afgeven. Te vrezen valt, dat het geheim van `de dode van kamer 317´ nooit zal worden ontraadseld.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
De weerman wordt er depressief van |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
donderdag 28 oktober 2010 |
Berlijn – Vraag mensen op straat wat het proces van het jaar is en ongetwijfeld zeggen de Nederlanders: de strafzaak tegen Wilders. De Duitsers zullen antwoorden: Kachelmann. De populaire televisieweerman (52) zou zijn ex-vriendin, de blonde radiopresentatrice Claudia D. (37) verkracht hebben, onder bedreiging van een keukenmes. Sinds zijn arrestatie in maart van dit jaar en zeker sinds begin september, toen het proces begon, hebben de media er bol van gestaan en het eind is nog niet in zicht. Voor volgende week heeft de rechtbank in Mannheim even een pauze ingelast, dus dit is een mooi moment voor een tussenbalans.
Het meest opmerkelijke is misschien wel, dat na al die tijd nog steeds volstrekt onduidelijk is of Jörg Kachelmann nu al dan niet schuldig is aan een gewelddadige verkrachting op 9 februari van dit jaar. De getuigen-deskundigen rollen over elkaar heen, Kachelmanns advocaten hebben geprobeerd de rechtbank te wraken (zoals dat ook in het proces-Wilders is gebeurd), maar in dit geval is het niet gelukt. Zelf dacht ik meteen dat de beschuldiging kwaadaardige onzin was, daarna ben ik gaan twijfelen, en nu ben ik weer terug op mijn aanvankelijke standpunt. Maar ik durf er geen honderd euro op te zetten.
Het blijft een raar verhaal. De radiopresentatrice zou in de nacht van 9 februari jl een eind aan de relatie hebben willen maken. Vervolgens zou Kachelmann haar hebben verkracht en met een keukenmes hebben verwond. Inderdaad was er een miniem bloedspoortje op het bewuste mes te zien, afkomstig van Claudia, evenals DNA van Kachelmann. De weerman zelf ontkent natuurlijk in alle toonaarden. Hij lachte vrolijk in de camera toen hij een maand later op het vliegveld van Frankfurt gearresteerd werd. Fluitje van een cent, leek hij uit te stralen, ik ben zo weer vrij. Misverstandje.
Maar het misverstand groeide uit tot een levensgrote nachtmerrie voor de Duitse Erwin Krol en zijn grootste pech is misschien wel dat een voor hem zeer gunstige getuigenverklaring niet mocht worden afgelegd. De psycholoog Bernd Brinkmann, die volhoudt dat Claudia D. zichzelf heeft toegetakeld om haar ex erbij te lappen, mocht niet als getuige optreden omdat hij vooringenomen zou zijn. Op de computer van Claudia zijn twee foto’s gevonden waarop grote blauwe plekken op haar dijbeen te zien zijn. Die foto’s dateren van februari vorig jaar. Brinkmann wilde aantonen dat zij zichzelf die blauwe plekken had toegebracht om te zien hoe lang het duurt voor ze zich ontwikkelen. Als een soort experiment. Maar, zei de rechtbank, het kon toch ook een resultaat zijn van de SM-spelletjes waaraan Kachelmann en Claudia zich graag overgaven. Met die mogelijkheid had Brinkmann in zijn rapport helemaal geen rekening gehouden en dat toonde volgens de rechter aan dat hij niet objectief in deze zaak opereert. Exit Bernd Brinkmann.
De afgelopen week heeft Claudia zelf mogen spreken en dat leverde in ieder geval opmerkelijke beelden op: bij haar aankomst verschanste ze zich voor de fotografen door een boek voor haar gezicht te houden, en wel `Der Soziopath von nebenan’ van de Amerikaanse psychologe Martha Stout. Ondertitel: `Die Skrupullozen: ihre Lügen, Taktiken und Tricks.´ Het boek beschrijft mensen die een uiterst vriendelijke indruk maken op de buitenwacht, maar in wezen ijskoude lieden zijn zonder enig gevoel voor anderen.
Want dat is de kern van haar verhaal en het is lastig voor Kachelmann, zich daartegen te weren. Claudia is 20 uur verhoord en daarbij zou vooral opgevallen zijn dat zij het verloop van de verkrachting niet goed kan beschrijven. Haar geheugen laat haar op veel punten in de steek. Ze maakte een gespannen indruk en zou zelfs een keer in tranen zijn uitgebarsten. De pers mag er niet bij zijn, dus we moeten het allemaal via verklaringen achteraf vernemen. De verdediging van Kachelmann meende natuurlijk dat ze zichzelf in de nesten heeft gepraat, en dat de rehabilitering van de weerman voor de deur staat, maar de officier van justitie noemde die opmerking `Wünschdenken´: de wens is de vader van de gedachte.
Het specifieke karakter van de sado-masochistische relatie tussen Kachelmann en zijn toenmalige geliefde is voer voor psychologen. Omdat Claudia zegt zich niet veel meer te herinneren, zijn gisteren maar liefst 4 dikke mappen met verslagen van chat-gesprekken en een aantal pikante foto’s als bewijsmateriaal aangedragen. Wat daaruit gebleken is, blijft ook onduidelijk. Mijn client lijdt, zei Kachelmanns advocaat na afloop. Het proces gaat in de tweede week van november verder en in die eindfase gaat het vooral om de betrouwbaarheid van de uitspraken en beschuldigingen door Claudia D. Dan komen vooral psychologen en artsen die aan de rechtbank verbonden zijn, aan het woord. Het is allemaal uitermate onfris en toch fascinerend. Ik houd u – met mate – op de hoogte.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Wulff en Vogelaar, een paar apart |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
maandag 11 oktober 2010 |
Wulff en Vogelaar, een paar apart
Berlijn – Het is eigenaardig, maar ik moet dezer dagen steeds aan Ella Vogelaar denken. Kent u haar nog? De minister van de gelijknamige wijken, die op 14 juli 2007 in een interview met Trouw verklaarde dat de islamitische cultuur zich zo nestelt in de Nederlandse samenleving, dat op de lange duur (ik meen dat ze zei: dat zal nog wel honderd jaar duren) gesproken kan worden van een joods-christelijke-islamitische traditie. Het huis was te klein. Drie jaar later herhaalt de geschiedenis zich hier in Duitsland. De vriendelijke nieuwe Bondspresident Christian Wulff (CDU) ligt onder vuur, omdat hij ongeveer hetzelfde heeft gezegd in zijn rede op de Dag van de Duitse Eenheid, 3 oktober, en daarmee het startsein heeft gegeven voor een debat dat elke dag de media domineert.
Het was dit jaar twintig jaar geleden dat Duitsland werd herenigd en dus werd 3 oktober met meer tamtam gevierd dan anders, hoewel het altijd een echte feestdag is, waarop bedrijven en winkels dicht zijn. Van Wulff, die inmiddels honderd dagen vrij geruisloos in het presidentiële paleis doorbrengt, werd een bijzondere toespraak verwacht waarmee de man zichzelf en zijn overtuigingen nu eens expliciet zou neerzetten. Dat deed hij, en vooral met één zinnetje waarover veel mensen (het worden er steeds meer) struikelden. `Het Christendom hoort zonder twijfel bij Duitsland. Het Jodendom hoort zonder twijfel bij Duitsland. Dat is onze christelijk-joodse geschiedenis. Maar de Islam hoort inmiddels ook bij Duitsland.´
Die laatste woorden leiden tot een scheiding der geesten, zoals die ook in Nederland toeslaat. De linkse partijen, dat wil zeggen de SPD, de Groenen en de oud-communisten van Die Linke, vallen Wulff bij, al zijn er in die partijen ook kritische geluiden te horen, bijvoorbeeld van de SPD-burgemeester van het Berlijnse stadsdeel Neukölln, waar Turken en Arabieren veel problemen veroorzaken. De Turkse president Erdogan daarentegen, die in Berlijn op bezoek was, was blij met de `realistische’ uitspraak, maar daar zat Wulff natuurlijk minder op te wachten. Wulffs eigen christendemocraten zijn hopeloos verdeeld. Daar loopt de discussie hoog op en wordt een exegese losgelaten op de presidentiele woorden alsof de Paus zelf gesproken heeft.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Duitse zusterpartij van PVV in de maak |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
zaterdag 18 september 2010 |
|
Berlijn – Hoe bestsellers ontstaan. Zo luide het onderschrift van een cartoon in het Duitse ochtendblad Die Welt deze week. Een langharige man-met-pijp achter een schrijfmachine met de tekst: `Liebe Kanzlerin, wilt u alstublieft mijn nieuw boek als `Nicht hilfreich´ betitelen?´
Inderdaad helpt de felle discussie over de standpunten van islam-criticus Thilo Sarrazin diens boek `Deutschland schafft sich ab´ aan een ongekend succes. Merkel houdt zich doorgaans op alle fronten op de vlakte maar nu heeft zij zich scherp uitgelaten over de teneur van het boek, evenals zeer vele anderen, en dus vliegt het met duizenden over de toonbank. De boodschap ligt lekker in de markt: de moslimmigranten halen Duitsland omlaag.
De auteur verschijnt in praatprogramma’s, houdt signeersessies, geeft interviews en kijkt alsof hij het allemaal zelf niet begrijpt. Om het in zijn eigen begrippen samen te vatten, bij de familie Sarrazin zit humor niet bepaald in de genen: altijd een zuur hoofd en een brokkelige presentatie. Maar hij heeft heel wat losgemaakt. Bijna elke dag was hij voorpaginanieuws. Ook zijn ontslag als lid van de Raad van Bestuur van de Bundesbank haalde breed de krant, want de kersverse Bondspresident Christian Wulff heeft zich er klaarblijkelijk persoonlijk mee bemoeid en zou ervoor gezorgd hebben dat Sarrazin nu een pensioen krijgt van 10.000 euro in de maand, duizend euro meer dan hij aanvankelijk zou opstrijken. En dat voor de man die met verve de stelling verdedigt dat je van 4 euro per dag kunt eten, als je van een werklozen-uitkering moet leven. Ook Wulff ligt nu onder vuur, de SPD wil een verklaring van de regering over de gang van zaken, men wil weten wat de Bondspresident precies heeft geregeld en waarom. Volgens de kranten wilde Wulff gewoon van het gezeur af zijn.
Politieke ambities heeft de omstreden Sarrazin niet. Hij peinst er niet over om een eigen partij op te richten (hij vindt zichzelf te oud), ondanks een kiezerspotentieel van maar liefst 18 procent, naar blijkt uit opiniepeilingen. Wel zal hij binnenkort politiek dakloos worden, want zijn eigen partij de SPD heeft besloten een royementsprocedure tegen hem in te leiden. Ook niet erg chic, kun je zeggen, maar daar zijn Duitse politieke partijen nu eenmaal makkelijker in dan Nederlandse.
Toch zit een Duitse variant van de PVV er wel degelijk aan te komen. De Berlijnse politicus René Stadtkewitz, islam-criticus en voormalig lid van de CDU-fractie van het Huis van Afgevaardigden van Berlijn, heeft aangekondigd dat hij bij de komende lokale verkiezingen in 2011 met een nieuwe partij zal deelnemen. `Die Freiheit´ gaat de partij heten en het doel is op zijn minst de kiesdrempel van 5 procent te halen.
Stadtkewitz (45) is een groot bewonderaar van Geert Wilders en heeft hem in augustus uitgenodigd om op 2 oktober het woord te voeren op een discussieavond over de integratie van moslims. Aan die uitnodiging hield hij vast, ondanks zware druk vanuit de CDU om ervan af te zien.
De ruzie met zijn CDU-fractie (overigens was hij al partijloos) is zo hoog opgelopen dat hij op 7 september uit de fractie is gezet. Jammer, want de partij moet de kracht hebben zo’n discussie over de integratie van moslims te voeren, zegt Stadtkewitz zelf, maar de fractieleiding benadrukt dat die discussie wel degelijk gevoerd wordt. Het gaat er niet om critici eruit te gooien, maar het streven naar een nieuwe partij kan niet samengaan met lidmaatschap van onze fractie, is de redenering. Drie dagen na zijn gedwongen vertrek uit de fractie kondigde Stadtkewitz zijn plannen aan.
De naamkeuze, `Die Freiheit´, is toevallig, want de partij heeft niets met de PVV te maken en Geert Wilders weet er niet eens iets van, beweert Stadtkewitz. Maar dat klinkt niet erg geloofwaardig. Hoe dan ook, aanhang is verzekerd, want ook in Duitsland sluimert veel onvrede en Die Freiheit heeft duidelijk het karakter van een protestpartij. Een van de mede-oprichters is afkomstig uit de tegendraadse Piratenpartij, die vorig jaar meedeed aan de landelijke verkiezingen, maar de kiesdrempel niet haalde. Bij de presentatie verklaarde Stadtkewitz: `We willen een burgerlijk-liberale partij zijn, uitgesloten voor extremisten van links en rechts, en we verzetten ons tegen de islam als politieke ideologie.´ Komt het u bekend voor?
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Theo Sarrazin, Duitslands eigen Wilders |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
zondag 29 augustus 2010 |
Berlijn – Het zou mij niets verbazen als ze contact onderhouden, Geert Wilders en Theo Sarrazin, de bekendste moslimhater van Berlijn en misschien wel van heel Duitsland. Niet alleen komt hun gedachtengoed sterk overeen, maar ook hun karakter. Ze provoceren graag, hebben er aardigheid in om hele groepen weg te zetten als B-leden van de samenleving en zijn verbazend moeilijk aan te pakken, temeer daar ze voortdurend de media halen met hun gekakel (en met de reacties daarop van anderen). Het grote verschil is dat Sarrazin nog geen eigen club heeft, maar lid is van de sociaaldemocratische SPD, waar overigens al meer dan een jaar een discussie woedt over de vraag of hij al dan niet geroyeerd moet worden.
De dokterszoon Sarrazin (1945) was senator oftewel wethouder van Financien van Berlijn van 2002 tot 2009. Aanvankelijk vielen vooral zijn teksten over uitkeringsgerechtigden op; vanaf 2008 begon hij zich te manifesteren met oneliners die veel mensen in de gordijnen joegen. Verhogingen van de uitkeringen zijn volslagen onnodig, betoogde hij, want je kunt voor 4 euro per dag heel behoorlijk eten, en hij legde in de supermarkt voor de televisiecamera´s uit hoe dat moet. Na een strenge winter mochten de hoge energiekosten niet gecompenseerd worden, want Hartz-IV-ontvangers (werklozen) zitten meer thuis, hebben het graag warm en regelen de temperatuur met de ramen, was zijn weinig subtiele argumentatie. Intussen was hij met 46 bijbanen kampioen nevenfuncties in de Berlijnse Senaat.
Het was onvermijdelijk dat daarna de migranten onder het mes kwamen, met name de Turken en Arabieren in Berlijn, de moslims dus. Waar de strijd van Geert Wilders vooral ideologisch bepaald is, richt Sarrazin zijn pijlen op de bijdrage van deze groepen aan de economie. Zijn partij kreeg er schoon genoeg van, verhoogde de druk en in april 2009 verliet de senator het openbaar bestuur van Berlijn om lid te worden van der Raad van Bestuur van de Deutsche Bundesbank, net zo’n instituut als De Nederlandsche Bank. Bestuursvoorzitter Axel Weber zag dat helemaal niet zitten en verzette zich openlijk tegen de benoeming, maar verloor de strijd. Sarrazin kreeg zelfs de zware portefeuille liquiditeiten.
Wie gedacht had dat de man zich als bankier nu zou onthouden van provocatieve uitspraken, had het mis. In een interview met een literair blad trok Sarrazin van leer tegen de grote groepen migranten die niet willen en kunnen integreren, de Duitse staat afwijzen maar wel uitkeringen incasseren, hun kinderen niet opvoeden en steeds weer nieuwe `hoofddoekmeisjes´ produceren. Het enige dat ze kunnen is groenteboer worden, smaalde
hij. De Bundesbank distantieerde zich onmiddellijk van die uitspraken en Weber probeerde opnieuw hem tot vertrek te dwingen. Toen dat niet lukte (zijn contract loopt tot 2014), werd de portefeuille van Sarrazin uitgekleed en bleef er iets magers over in de sfeer van risico-controle en informatietechnologie.
Natuurlijk heeft Sarrazin niet alleen vijanden. Zijn statements vonden bijval bij grote filosofen zoals Peter Sloterdijk, bekende gedragswetenschappers en de immer doorbabbelende oud-Bondskanselier Helmut Schmidt. Het bekende verhaal: eindelijk eens iemand die de vinger op de zere plek legt, de stad Berlijn heeft een ongekende schuldenlast, mede door de aanwezigheid van migranten die niet willen integreren, en het stadsbestuur ontkent de problemen. Tot geluk van de tegenstanders bazelde Sarrazin vervolgens ook nog iets over de gemeenschappelijke genen van Joden en de specifieke genen van Basken die hen van andere groepen onderscheiden, zodat de term rassenwaan op hem kon worden losgelaten en het lastiger werd hem te steunen, want zulke teksten zijn uiteraard een doodzonde in het naoorlogse Duitsland.
Deze zomer kwam hij opnieuw in het nieuws met de uitspraak dat Duitsland steeds dommer wordt, omdat de toestroom van laag ontwikkelde migranten het gemiddelde omlaag trekt . SPD-baas Gabriel sprong uit zijn vel. Zelfs de terughoudende Merkel sprak zich in het openbaar tegen het statement uit en waarschuwde dat het niet aangaat groepen in de samenleving te diskwalificeren. Sarrazin gaf toe dat hij zijn feiten en cijfers een beetje met de natte vinger bij elkaar had gehaald en dat ze misschien niet helemaal kloppen, maar dat hij ze toch blijft verkondigen zolang niemand met betere gegevens komt.
Dat alles mondt nu uit in een nieuw hoogtepunt: Sarrazin heeft een boek geschreven waarin hij het allemaal eens op een rijtje zet. `Deutschland schafft sich ab´ is de veelzeggende titel. Het is nog niet eens verschenen of de discussie laait hoog op. `Ik begrijp niet wat zo’n man nog in onze partij te zoeken heeft´, klaagt partijchef Gabriel, die niet weet hoe hij van Sarrazin af moet komen, want het hoogste partijorgaan heeft zich al eens tegen royement uitgesproken. `Wij zullen het boek zeer nauwkeurig lezen´, kondigde hij dreigend aan.
Ook de woordvoerder van Merkel liet weten dat de Bundeskanzlerin zich verzet tegen denkbeelden over gebrek aan integratie en een dreigende overvleugeling van ontwikkelde Duitsers door laag opgeleide migranten. Het zijn kwetsende formuleringen die alleen maar polemiseren en ons op geen enkele manier helpen bij de grootste nationale opgave in dit land, namelijk het bevorderen van de integratie, vindt Merkel.
Het doet sterk denken aan de Fitna-discussie van Wilders. Kritiek te over, maar de kruistocht gaat door, ook die van Theo Sarrazin. `Duitsland schaft zichzelf af´ verschijnt in de loop van deze week.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
