Berlijn- Nazis auf’s Maul! Zo luidt de strijdlustige graffiti-kreet op de muur waarvoor zo’n vijftig militante autonomen (uiteraard onherkenbaar met sjaals, capuchons en bivakmutsen) in Berlijn poseren, baseballknuppels en ijzeren staven in de aanslag. De foto staat samen met tientallen andere op internet, en de bedoeling is uiteraard op te roepen tot geweld tegen de ongeveer 1000 neo-nazi’s die op de Dag van de Arbeid in het stadsdeel Prenzlauer Berg een mars zullen houden. `Jaag de Nazis de wijk uit´, is een ander motto, alsmede: `Berlijn verheugt zich op de eerste mei´. Dat geldt niet voor iedereen. De bewoners van Prenzlauer Berg en Kreuzberg maken zich grote zorgen en ook stadsbestuur en politie hebben nu al buikpijn. Het wordt een rotzooitje, dat staat vast, en wat je ook doet, je kun je het in feite niet voorkomen.

De voortekenen zijn, behalve op internet, ook al in de stad zichtbaar. De partijcentrale van de neonazistische NPD en een populair café in rechts-extremistische kringen waren enkele nachten geleden al het mikpunt van aanslagen met verfbommen. In dat café, met de gemoedelijke naam Zum Henker oftewel Bij de beul, zal in de nacht van 30 april waarschijnlijk een rechts rockconcert (de neonazi’s hebben hun eigen muziekscene) worden gegeven, waar veel mensen op afkomen. Daar willen de autonomen dan ook beginnen met hun acties. Die nacht, de Walpurgisnacht die de 1e mei inluidt en waarop allerlei feestelijkheden worden georganiseerd, loopt meestal uit op gewelddadige rellen, vernielingen en brandstichtingen.

Maar de volgende dag gaat het feest pas echt van start.

 
Berlijn- Nazis auf’s Maul! Zo luidt de strijdlustige graffiti-kreet op de muur waarvoor zo’n vijftig militante autonomen (uiteraard onherkenbaar met sjaals, capuchons en bivakmutsen) in Berlijn poseren, baseballknuppels en ijzeren staven in de aanslag. De foto staat samen met tientallen andere op internet, en de bedoeling is uiteraard op te roepen tot geweld tegen de ongeveer 1000 neo-nazi’s die op de Dag van de Arbeid in het stadsdeel Prenzlauer Berg een mars zullen houden. `Jaag de Nazis de wijk uit´, is een ander motto, alsmede: `Berlijn verheugt zich op de eerste mei´. Dat geldt niet voor iedereen. De bewoners van Prenzlauer Berg en Kreuzberg maken zich grote zorgen en ook stadsbestuur en politie hebben nu al buikpijn. Het wordt een rotzooitje, dat staat vast, en wat je ook doet, je kun je het in feite niet voorkomen.

De voortekenen zijn, behalve op internet, ook al in de stad zichtbaar. De partijcentrale van de neonazistische NPD en een populair café in rechts-extremistische kringen waren enkele nachten geleden al het mikpunt van aanslagen met verfbommen. In dat café, met de gemoedelijke naam Zum Henker oftewel Bij de beul, zal in de nacht van 30 april waarschijnlijk een rechts rockconcert (de neonazi’s hebben hun eigen muziekscene) worden gegeven, waar veel mensen op afkomen. Daar willen de autonomen dan ook beginnen met hun acties. Die nacht, de Walpurgisnacht die de 1e mei inluidt en waarop allerlei feestelijkheden worden georganiseerd, loopt meestal uit op gewelddadige rellen, vernielingen en brandstichtingen.

Maar de volgende dag gaat het feest pas echt van start.

De onophoudelijke stroom berichten over seksueel misbruik en mishandeling van kinderen krijgt in Duitsland nu eindelijk consequenties voor een kerkelijk leider. De omstreden bisschop van Augsburg, Walter Mixa, staat op het punt af te treden, melden de media. Hij heeft de Paus een brief geschreven waarin hij hem vraagt in zijn ontslag te bewilligen. De Heilige Vader moet alleen nog maar het groene licht geven en naar verwachting zal dit ook gebeuren. De 68-jarige Mixa zou er in de jaren zeventig en tachtig in het Beierse Schrobenhausen als baas van een kerkelijk kindertehuis flink op los geslagen hebben, wat hij aanvankelijk stellig ontkende. Alleen een enkele oorvijg stond hem nog bij. Ook zou hij geld van een katholieke stichting voor weeskinderen achterover gedrukt hebben om er kunst en meubels voor te kopen. Hij heeft vrijwel alles inmiddels toegegeven. De Duitse bisschoppenconferentie had Mixa al gevraagd een tijdje terug te treden, maar daaraan had hij geen gehoor gegeven. De druk is inmiddels echter zo groot dat het doek voor deze bisschop zeker zal vallen.

De Duitse katholieke kerk is al lange tijd in opspraak, met als gevolg dat veel gelovigen (dit jaar drie maal zoveel als normaal) hun kerk de rug toekeren en officieel uittreden. De doos van Pandora werd geopend in januari van dit jaar, met de onthulling van een sexueel misbruikschandaal op het Berlijnse Canisiuscollege. Daarna volgden de beschuldigingen elkaar in hoog tempo op. Ook de paus zelf bleef niet buiten schot: als aartsbisschop had hij in 1980 ingestemd met de overplaatsing van een praktizerende pedofiele priester naar München, in plaats van de man uit het ambt te zetten. Zijn broer Georg was bovendien koorleider op een school in Regensburg, waar kinderen werden misbruikt, naar nu blijkt. Georg wist er niets van, zegt hij, en hij bood niettemin zijn verontschuldigingen aan.

Berlijn - Selma Wijnberg (87) heeft een lintje gekregen, en excuses voor de onfatsoenlijke behandeling die haar na haar terugkeer uit Sobibor van staatswege ten deel is gevallen. Haar geschiedenis heeft in de Nederlandse media terecht veel aandacht gekregen. Het toeval wil dat Duitsland dezer dagen eenzelfde soort geschiedenis beleeft, en wel die van Margot Friedländer (89). Geboren in Berlijn, de holocaust overleefd, in 1946 naar Amerika geemigreerd en vorig jaar teruggekeerd naar de hoofdstad van het kwaad. Vorige week werd ze, evenals Selma Wijnberg, onderscheiden: niet met een lintje, maar met een inburgeringsakte. Opnieuw Duits staatsburger. In Israel wordt ze in commentaren op internet, onder meer op de site van de toonaangevende krant Ha´aretz, hard aangevallen. Maar daar zit ze niet mee.

De geschiedenis van Margot Friedländer is helaas het bekende verhaal van de joden in het donkere Duitsland. Haar familie was al gedeporteerd, maar zelf kon ze in 1943 nog onderduiken, tot ze een jaar later alsnog werd gepakt en naar het concentratiekamp Theresienstadt werd overgebracht. Daar leerde ze haar man kennen, met wie ze het kamp overleefde en na de bevrijding naar de Verenigde Staten vertrok. Ze werd Amerikaanse staatsburger en zette geen voet meer Duitsland, temeer daar haar man dat categorisch weigerde. Zelf keek ze naar haar voormalige vaderland met een wat genuanceerdere blik, omdat ze ook door Duitsers was geholpen, in haar onderduiktijd. Er waren ook goede Duitsers, zegt ze zelf, joden en niet-joden.