|
Een kardinaal leugentje om bestwil? |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
zaterdag 28 augustus 2010 |
Gent - Een kardinaal die wat bezijden de waarheid zit, die liegt? Het zal in de bejaarde geschiedenis van de rooms-katholieke kerk niet de eerste of enige zijn (geweest). Maar in de korte memorie van mensen telt het heden nu eenmaal meer dan het verleden. Toen was toen. Maar nu is nu, 't is toch niet te geloven!
En wie moet je dan geloven? Een kardinaal die in België decennia lang gold als een pastoraal-sociaal boegbeeld met grote communicatieve vaardigheden. Een bisschop die tot voor kort in zijn bisdom Brugge de hemel in werd geprezen tot dat hij opbiechtte dat hij jarenlang zijn minderjarige neefje had misbruikt en nu berouwvol is weggevlucht tussen de stenen plooien van een Westvlaamse trappistenabdij. Of moet je zijn inmiddels volwassen slachtoffer geloven, en z'n familie?
Je zou toch moeten verwachten dat je tenminste een kardinaal op zijn woord mag geloven. Maar dat is dit weekeinde hoogst twijfelachtig geworden. De Belgische media komen pagina's en zendtijd tekort om de onthullingen van de laatste etmalen te melden en te becommentariëren. De conclusie is eenduidig en snoeihard: kardinaal Godfried Danneels heeft niet de volle waarheid verteld betreffende zijn rol in het geruchtmakende pedofilie-schandaal rond de Brugse bisschop Roger Vangheluwe. De kardinaal wist van de bisschop geen kwaad. Iets in de doofpot stoppen? Dat is nooit aan de orde geweest, liet Danneels bij herhaling weten.
Tot gisteren een paar bandopnamen voor een paar belangstellende kranten werden afgedraaid. Opnamen van twee gesprekken tussen kardinaal Danneels en het intussen volwassen slachtoffer en een paar familieleden. Die twee gesprekken heeft het slachtoffer opgenomen. Stiekem, dat wel. Maar als ultieme mogelijkheid om eindelijk aandacht te krijgen. Naar zijn ervaringen luisterde niemand, voor zover hij er al over kon praten. De Belgische kerkleiding wuifde alles weg. Het slachtoffer werd de afgelopen dagen zelfs afgeschilderd als een chanteur die de pedofiele priester onder druk zou hebben gezet om forse sommen (zwijg)geld te betalen, anders … Kardinaal Danneels blijkt nu dat 'anders' ten koste van alles hebben willen voorkomen: in Godsnaam geen publiciteit; de naam van de kerk hoog houden. Vergeten en vergeven. Het slachtoffer werd voorgehouden dat vergiffenis schenken immers een bewijs van bijna goddelijke nederigheid is, naar het voorbeeld van de gekruisigde Christus.
Nu begint kardinaal Danneels zelf aan een nooit gedachte kruisweg. De bandopnamen tonen onmiskenbaar aan dat hij van de affaire geweten heeft, die heeft willen toedekken en daarvoor zelfs een leugenachtige verklaring gebruikte. Al voelt hij zich volgens zijn woordvoerder nu slachtoffer van zijn goedbedoelde bemiddelingspogingen tussen het slachtoffer, diens familie en de berouwvolle bisschop.
De commentaren in de Belgische media zijn vernietigend. Van de reputatie van de kardinaal blijft (vooralsnog) weinig of niets over. Net zo min overigens als van de reputatie van de onderzoeksrechter die kort geleden met ongekend machtsvertoon huiszoekingen bij bisdom en kardinaal liet verrichten en honderden dossiers in beslag nam. Hij is - oordeelt Justitie - zijn boekje ver te buiten gegaan en zal moeten rekenen op straffe interne maatregelen. Of dat ook voor de kardinaal geldt en voor de intussen van het toneel verdwenen Brugse bisschop moet worden afgewacht. Interessant is of ze in het Vaticaan nog een extra mantel van liefde kunnen vinden om de vertrouwenscrisis in de Belgische kerk toe te dekken, indachtig het motto dat de tijd alle wonden heelt. De Belgische Justitie heeft inmiddels kordaat (enige) orde op zaken gesteld. De rk-kerk nog lang niet.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Belgische Justitie zit achter matglas |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
dinsdag 24 augustus 2010 |
Gent - Al wekenlang staat de Belgische Justitie bijna dagelijks in de (inter)nationale belangstelling vanwege de twistvraag of onderzoeksrechter Wim de Troy een aantal weken geleden terecht of onterecht invallen liet doen bij de kantoren van het aartsbisdom Mechelen/Brussel, in het huis van emeritus-kardinaal Godfried Danneels en de burelen van de onafhankelijke commissie die honderden dossiers aanlegde met getuigenissen van inmiddels volwassen geworden slachtoffers van kindermisbruik door paters en priesters.
Bij die zogenaamde 'Operatie Kelk' werden met groot machtsvertoon computers en dossiers, administraties en correspondentie in beslag genomen, omdat de uitvoerende onderzoeksrechter vermoedde dat er bewijslast was verstopt en/of belastende dossiers werden verdonkeremaand.
Sinds dat moment groeide de twijfel: was de onderzoeksrechter met die huiszoekingen zijn boekje te buiten gegaan of handelde hij correct? Prompt kwam de justitiële ambtelijke molen op gang. De Belgen kregen uit de media precies te weten hoe de elkaar corrigerende rechtscolleges in hun land werken.
De Brusselse Kamer van inbeschuldigingstelling (KI) die de invallen intern heeft onderzocht, zou van oordeel zijn dat het optreden van de onderzoeksrechter (deels) onjuist is geweest. Maar de simpele vraag of de 'Operatie Kelk' daardoor nietig is verklaard of niet, blijft nog steeds onbeantwoord. Want onderzoeksrechter Wim de Troy maakt gebruik van zijn wettelijk vetorecht om dat oordeel openbaar te maken. Hij houdt in z'n eentje nog steeds iedereen aan het lijntje.
Intussen stapelen de vragen zich op: handelde de magistraat juist of niet? Waarom wil hij niet dat de inhoud van het oordeel bekend wordt? Koppigheid? Angst voor gezichtsverlies en/of interne maatregelen? Overdreven Prinzipenreiterei? Weliswaar propageert ook de Belgische Justitie te pas en te onpas transparantie, maar gebruikt matglas.
Het is een beschamende vertoning die nog even kan voortduren, want de onderzoeksrechter is formeel tot eind augustus met vakantie. Tenzij hij eerder door de allerhoogste justitiële instantie gedwongen kan worden om zijn verzet tegen openbaarmaking op te geven. Als dan inderdaad zou blijken dat zijn optreden niet juist was, moeten de in beslag genomen dossiers worden teruggegeven. Maar meteen komt dan de vraag aan de orde of die dossiers dan nog als wettelijk bewijsmateriaal gebruikt mogen worden.
Zo niet, dan moet alles opnieuw; te beginnen met de pijnlijke getuigenissen van de slachtoffers. Voor zover die dat dan nog willen of durven...
De advocaten van het aartsbisdom en de kardinaal steken openlijk de draak met het justitiële geklungel.
Niet helemaal ten onrechte, alhoewel het tegelijk wel erg gemakkelijk is om Justitie te betichten van onzorgvuldigheden terwijl de rk-kerk het zelf decennia lang vertikte orde op zaken te stellen inzake seksueel kindermisbruik en tenminste de recente klachten van de slachtoffers serieus te nemen en niet met (zwijg)geld af te kopen.
Want daar draaide het toch om? Eindelijk luisteren naar en gerechtigheid voor die slachtoffers?!
Maar aan hen lijkt op dit moment niemand meer te denken; Justitie op de laatste plaats.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Duvel palmt De Koninck in |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
dinsdag 10 augustus 2010 |
GENT - Duvel palmt De Koninck in. Het lijkt een code-bericht uit een spionnage- of oorlogsroman, maar bierkenners herkennen in deze speelse krantekop meteen drie merken: de Antwerpse brouwerij Duvel Moortgat neemt collegabrouwer De Koninck over. Palm blijft vooralsnog buiten schot. Met die brouwer bestaan (vooralsnog) vooral vriendschappelijke banden.
De Koninck is hèt stadsbier van Antwerpen en dan vooral in het eigen café Den Engel op de Grote Markt.
Het wordt er liefdevol koninkske of bolleke genoemd vanwege de bolronde glazen waarin dit amberkleurige bier getapt, danwel uitgeschonken wordt. En dat zal zo blijven, want Michel Moortgat (44 en erkend verzamelaar van moderne kunst) heeft in het verleden meerdere speciaal-bieren opgekocht en heel slim laten voortbestaan. De winst in dit soort fusies is namelijk te halen in de synergie van marketing en distributie, inkoop en transport.
De overname is geen verrassing. De Koninck bleef te klein om voldoende perspectief te hebben, vandaar. Vraag/biedprijs om en om de 30 miljoen voor de brouwerij, een aantal horecapanden en de schulden.
Heineken toonde ook belangstelling maar Duvel kreeg de voorkeur, 'inplaats van de belangstellende met de grote zakken', aldus Michel Moortgat. Antwerpenaren onder elkaar.... En Heineken zit nu met een kleine kater.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De Kerk staat niet boven de wet |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
maandag 28 juni 2010 |
GENT - Van een huiszoeking kijkt niemand op. Het hoort bij het alledaagse werk van Justitie en politie. Maar computers, dossiers en archiefdozen weghalen uit een aartsbisschoppelijk paleis en bij een kardinaal thuis, dat is niet zo alledaags. Om nog maar niet te spreken van het openbreken van graftombes in de crypte van de Mechelse Sint Romboutskathedraal met drilboren, slijpschuiven en ander zwaar klusmateriaal. 'Dat hoort in boeken als de Da Vinci-code', reageerde de nieuwe aartsbisschop van Mechelen-Brussel, André Léonard, op de recente spectaculaire inval van de Belgische Justitie en politie bij het aartsbisdom en in de woning van kardinaal Godfried Danneels.
Verontwaardiging alom. Vooral omdat Justitie ook binnenviel in de Leuvense kantoren van de commissie-Adriaenssens en daar bijna 500 dossiers meenam. Zorgvuldig aangelegd op basis van vertrouwelijkheid; allemaal verklaringen van mensen die in hun jeugd seksueel misbruikt werden door priesters en paters en er nu pas over durven praten.
De voorzitter van die commissie, de kinderpsychiater Peter Adriaenssens en alle leden van zijn commissie hebben hun functie neergelegd en de kerk gevraagd zich het lot van de slachtoffers aan te trekken. Maar welk slachtoffer durft zich nog toevertrouwen aan de kerk?
Adriaenssens is nog steeds verontwaardigd over het machtsvertoon van Justitie en vooral over de grove schending van privacy en vertrouwen: 'want de slachtoffers hebben zich bewust bij onze commissie gemeld en nergens anders, omdat ze dachten en hoopten dat ze bij ons in alle discretie hun verhalen kwijt konden. Ze voelen zich opnieuw verraden'.
'Dat is dan spijtig', reageerde een woordvoerder van het Brusselse parket. Hoe oprecht lomp kan een woordvoerder zijn?!
Het parket liet nadien andere woordvoerders uitleggen waarom Justitie tot actie over is gegaan, namelijk om te voorkomen dat alsnog bewijsmateriaal verdonkeremaand zou worden. Bovendien is het niet aan een commissie om uit te maken welke strafbare feiten al dan niet verjaard zijn.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Democratisch Vlaams nationalisme laat de leeuw weer klauwen |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
maandag 14 juni 2010 |
Gent - 'Ik heb de uitstraling van een dooie vis. Maar wel een met humor', zou Bart de Wever eens over zichzelf hebben gezegd. Het zou best kunnen, want De Wever is een koele kikker. Maar ook een scherp debater; intelligent, afgestudeerd historicus, meertalig, zakelijk en nuchter. Bijna on-Belgisch, ben je geneigd te denken. Met bijna 800.00 voorkeursstemmen - goed voor een kwart van de Vlaamse kiezers - behaalde Bart de Wever zondag een ongekende, historische verkiezingsoverwinning. Bijna eenderde van de Kamerzetels. Zelden eerder heeft de geel-zwarte Vlaamse Leeuw zo hard gebruld over het vlakke Vlaanderenland: 'Ze zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft, zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft'.
Aan de andere kant van de taalgrens heeft Wallonië een dieprode kleur gekregen en kraait de socialistische Rode Haan uitdagend victorie. Dat is te danken aan Elio di Rupo, de lijsttrekker van de PS, de Parti Socialiste. Goed voor ruim 37% van de Kamerzetels.
Di Rupo, de man met de vlinderdas, is een zoon van Italiaanse immigranten. Toen hij een jaar oud was stierf zijn vader. Vanaf dat moment zorgde 'la mamma' voor de zeven kinderen hoewel er drie van hen om financiële redenen in een nabijgelegen weeshuis moesten worden geplaatst.
Di Rupo studeerde scheikunde en maakte in zijn studententijd kennis met de socialistische politiek. Vanaf dat moment heeft hij in lengte van jaren een reeks van politieke functies bekleed; van burgemeester van Bergen tot Minister van Staat. Hij heeft de Belgische socialistische partijfamilie aan weerskanten van de taalgrens tot de grootste politieke partij gesmeed en maakt nu grote kans de eerste Waalse premier te worden sinds veertig jaar. Bart de Wever ligt daar niet wakker van: 'Ik streef met deze verkiezingszege geen persoonlijk ambt of functie na, maar ik wil ons programma gerealiseerd zien'.
|
|
Lees meer...
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 1 - 9 van 96 |
