|
Giglio : een geknakte lelie |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
maandag 16 januari 2012 |
Giglio betekent lelie; met een verwijzing naar het wapenschild van de Medici-familie die er in de Middeleeuwen een tijdje woonde. Het eilandje voor de Toscaanse kust – ruim 20 vierkante kilometer klein - was uit het Latijn al eerder bekend als het Geiteneiland. Maar de meeste bekendheid heeft het sinds een paar dagen, door die scheepsramp. Wie op luchtfoto’s het gekapseisde, half onder water liggende cruiseschip Costa Concordia ziet, verbaast zich dat er maar zo weinig dodelijke slachtoffers te betreuren zijn.
Ruim tien jaar woonde ik aan de kust tegenover het eilandje. Talloze keren ben ik er – met of zonder logees – naar toe gevaren. Vanuit Porto Santo Stefano. Een uur varen. Nooit verlies je een kustlijn uit het oog. Als de rotsen van het schiereiland Monte Argentario vervagen, ligt de kust van Giglio al binnen handbereik. ‘Lunchen op Giglio’ was een begrip bij de vastelanders, want als je er niet voor een strandvakantie heen ging had je er verder eigenlijk niets te zoeken en was er ook weinig te zien of te beleven.
Het eilandje telt drie mini-stadjes, samen goed voor 1500 inwoners, eenderde van het aantal opvarenden op de Costa Concordia... Giglio Castello, op een 400 meter hoge heuveltop in het midden van het eiland, is het grootste. Giglio Porto is van Madurodam-afmetingen. Het haventje kan amper plaats bieden aan de ferry’s die zeer frequent varen; het type veerboot zoals tussen Harlingen en Terschelling. Als er twee van die ferry’s tegelijk - en altijd achterwaarts - afmeren is het haventje vol.
Gisteren belde een goede vriend, Romano, die in Porto Santo Stefano woont, om me bij te praten. De meest terugkerende woorden in ons telefoongesprek waren ‘chaos’, ‘ongelooflijk’, en ‘stom’. Want wàt de gevonden zwarte doos van het rampschip ook zal aantonen, op het eiland en in Porto Santo Stefano is iedereen overtuigd van een menselijke fout. De kapitein dus.
‘Luister Francesco’, – zo werd ik in mijn Italiaanse tijd genoemd – ‘de kapitein kwam veel te dicht onder de kust omdat hij een oud-collega die op Giglio woont een saluut wilde brengen. Die was op dat moment niet aan de haven, maar zat in een restaurant’. Ook dat nog… Het blijkt meer en meer dat het geen onzinverhaal is. Cruiseschepen voeren wel vaker onnodig dicht langs het eilandje. Niet alleen om een oude maat te groeten, maar ook om de passagiers een pleziertje te doen. Want die kijken vanaf de bovendekken letterlijk op het haventje van Giglio Porto neer.
‘Het enige goede wat die kapitein heeft gedaan is om het al gecrashte schip naar de kust te sturen. Al kwam hij daardoor in te laag water, zodat kapseizen het gevolg was. Maar alles beter dan een evacuatie op volle zee’
Op volle zee? Ik bekijk keer op keer de foto’s van die omgevallen oceaanreus. Honderdvijftig meter uit de kust. Wat doet zo’n cruiseschip zo dicht bij het eiland? Er is tenslotte ruimte genoeg. Bijna twintig kilometer tussen het eiland en het vasteland. Een royale vaargeul voor de talloze varende vakantiedorpen die daar steeds vaker passeren sinds het nabije Civitavecchia een drukke cruisehaven is geworden; ook al vanwege de nabijheid, nou ja, 100 kilometer, van Rome.
Romano vertelde me dat alle veerboten naar Giglio nu doorlopend zijn volgeboekt. Niet met de gebruikelijke pendelaars, maar met ramptoeristen die een ongekend spektakel te zien krijgen. Zo’n gekanteld zeekasteel is tenslotte weer eens wat anders dan een aangespoelde dolfijn… ‘En die schuit ligt er nog wel een paar maanden’, voorspelt Romano me.
Dat zal niet van veel invloed zijn op het toerisme komende zomer. Maar wat zijn de gevolgen voor het milieu? Die vraag beginnen de Italiaanse autoriteiten zich nu te stellen, omdat het in de Tyrrheense Zee – en dus ook rondom Giglio – in dit jaargetijde af en toe akelig kan stormen en het gekapseisde schip heeft nogal wat olie aan boord. Maar ook zonder op de klippen te lopen zijn die monsterachtig grote cruiseschepen op een of andere manier toch een risico voor het (maritieme) milieu dicht onder de kust. Dus duiken prompt de eerste voornemens op om cruiseschepen van de allergrootste categorie te verbieden te dicht langs kustgebieden te varen of af te meren. En dan met name bij Venetië.
Giglio blijft weliswaar een fraaie lelie, maar wel een geknakte.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Belgie bestaat nog |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
zondag 27 november 2011 |
GENT - België heeft een begroting, een regeerakkoord en binnen een paar dagen een nieuwe regering; een coalitie van drie Vlaamse en drie Waalse partijen (socialisten, christendemocraten en liberalen). Eindelijk, na welgeteld 530 dagen zwalken, ziet de onderhandelende bemanning van ‘het scheepje van staat’ land en licht aan de horizon. En het was nog maar kantje-boord of onderhandelaar/formateur Elio di Rupo had het zinkende schip vorige week alsnog verlaten. Dan zou België pas echt in heel zwaar weer verzeild zijn geraakt; voor zover dat toch nog niet gebeurt. Want het is nog maar de vraag of het nu bereikte regeerakkoord bijtijds en overtuigend genoeg is om de internationale (geld)markten tot bedaren te brengen en het land buiten de gevarenzone van een recessie te houden.
In zijn buitenverblijf in de Ardennen, in de buurt van Namen, heeft koning Albert II de afgelopen dagen nog eens het hele ritueel van gesprekken met de onderhandelaars en partijvoorzitters afgewerkt. Hij stuurde Di Rupo naar huis met de opdracht om hoe dan ook een akkoord te vinden. Dat lukte, na een marathon van 19 uur vergaderen, schorsen en opnieuw beginnen.
België is gelaten opgelucht met het akkoord en tegelijk is niemand tevreden. Alle onderhandelende partijen en aanstaande regeringspartners vinden dat ze wel erg veel van andermans water bij hun eigen wijn hebben moeten doen. De kunst van het echte compromis zoeken is aan het verdwijnen...
De vakbonden vrezen het ergste als hun achterbannen gaan beseffen wat er allemaal gaat veranderen en kondigen al acties aan; de werkgevers zijn bang dat de nieuwe belastingen zwaar op het investeringsklimaat gaan drukken en voorvechters voor een groener milieu staan met lege handen. Iedereen zal het effect van de overeengekomen 11 miljard bezuinigingen gaan voelen: langer werken, later pensioen, geen automatische (loon)indexeringen, lagere uitkeringen en stijgende kosten van levensonderhoud. Na de politieke onrust loert nu uitwaaierende sociale onrust en dat is een allesbehalve geruststellend idee voor de nog te formeren nieuwe regering.
Afgezien van dat alles loopt de helft (of meer…) van de Vlamingen chagrijnig rond omdat een Waalse socialist binnenkort hun nieuwe minister-president wordt, terwijl de grootste Vlaamse partij, de N-VA van volksheld Bart de Wever, met lege handen buitenspel staat. Maar daar worden de oppositie-messen al geslepen. De Wever heeft zoals te verwachten was, geen goed woord over voor de ontwerpbegroting en het regeerakkoord. Net zo min als voor de eerder bereikte afspraken rond de staatshervorming. Dat voorspelt een weinig stabiel werkklimaat voor de aanstaande coalitieregering die met zes deelnemende partijen en partijtjes niet bepaald een robuuste indruk maakt.
Maar het is niet gepast om nu al met gulle hand spijkertjes in de feesttaart te gaan strooien, ook al zullen de Belgen die ‘feesttaart’ met lange tanden verorberen onder het motto ‘Slikken of stikken’. Het goede nieuws is dat België nog bestaat, in weerwil van de notoire zwartkijkers en aarts-pessimisten die een paar maanden geleden nog de ondergang van het meertalige koninkrijk voorspelden.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Het einde van een rampzalige Berlusconiade |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
maandag 14 november 2011 |
‘Het hele land is mijn familie’. Het klinkt warm, bijna patriarchaal. Silvio Berlusconi (74) bedoelde het misschien wel goed toen hij aantrad om zijn land te gaan regeren, voor ’t eerst in 1994. De charmante, goedlachse, kleurrijke, goedgebekte, succesvolle zakenman en media-miljardair Berlusconi kreeg vele jaren de meerderheid van de Italiaanse kiezers achter zich. Hoe? De Britse hoogleraar geschiedenis Paul Ginsborg heeft een verklaring voor Berlusconi’s jarenlange ongebroken populariteit: ‘Berlusconi heeft altijd en overal de mond vol van democratie en vrijheid maar daarmee bedoelt hij een ‘negatieve vrijheid’: de vrijheid om niet lastig te worden gevallen, de vrijheid zelfs om te sjoemelen’.
Berlusconi heeft daar nooit doekjes om gewonden. Hij spoorde zijn landgenoten aan om zwart te gaan werken. Hij vond/vindt belastingontduiking moreel verdedigbaar en iets vanzelfsprekends omdat de belastingtarieven zo hoog zijn dat het voor een doorsnee-Italiaanse ondernemer en middenstander onmogelijk is een bedrijf(je) te leiden. Tenzij de vele waanzinnige regels en regeltjes worden genegeerd of overtreden.
Communisten?, dat is tuig van de richel. Homo’s?, die komen van een andere planeet. Alleen klootzakken en mentaal gehandicapten stemmen links. Rechters?, dat is addergebroed en ze lijken op de taliban. En de buitenlandse media sturen hun slechtste journalisten als correspondent naar Italië om het land zwart te maken. Met dit soort uitlatingen is het niet zo moeilijk kiezers te trekken. Als je bovendien eigenaar/supporter bent van AC Milan, een paar televisiezenders bezit die de meest platvloerse programma’s uitzenden en je de reputatie hebt een vingervlugge rokkenjager te zijn, dan ben je ‘vanzelf’ bij een deel van de (mannelijke) bevolking popi-jopi. Veel huisvrouwen stemden daarentegen op Berlusconi vanwege de warme band met zijn moeder en zijn hartelijke gezinsleven, al veranderde dat beeld in 2007 toen zijn (tweede) vrouw Veronica een scheidingsprocedure startte vanwege de aanhoudende vrouw-onterende fratsen van haar echtgenoot. Met de kinderen uit zijn twee huwelijken heeft hij een hechte band: privé en zakelijk. Hij heeft hen binnen gesluisd in zijn machtige media-imperium. Het Amerikaanse zakenblad Forbes schat het Berlusconi-vermogen op bijna acht miljard euro.
Terugkijkend moet je constateren dat de getalenteerde schoenmaker beter bij zijn leest had kunnen blijven: Berlusconi was en is een uiterst succesvol zakenman, voornamelijk in onroerend goed en media. Daarvoor kreeg hij een staatsonderscheiding, in de Orde van Verdienste voor de Arbeid. Ridder van de Arbeid, vandaar zijn bijnaam ‘Il Cavaliere’. Dat hij in die periode regelmatig in de fout ging door een te creatieve boekhouding, verduistering, belastingontduiking en corruptie is in een land als Italië helaas niet ongewoon. Hij kocht de beste advocaten die hem aan de ene vrijspraak na de andere hielpen.
Het veranderde allemaal toen Berlusconi in de politiek stapte, op zoek naar macht en invloed, naar zijn stiekeme voorbeeld Benito Mussolini. In de afgelopen tien jaar die ik in Italië woonde en journalistiek werkte heb ik hem in zijn politieke opmars kunnen volgen. Hij richtte zijn eigen partij op die in de loop der jaren wel eens van naam, maar nooit van koers veranderde. Als katholiek claimde hij de opvolger te zijn van de ooit oppermachtige DC, de Democrazia Cristiana , met legendarische kopstukken als Fanfani, Andreotti en de vermoorde Moro. Zijn partij heet nu Il Popolo della Liberta; het volk van de vrijheid. Die kreeg de zegen van het Vaticaan en dat is niet onbelangrijk in een land als Italië waar veel vrome kiezers luisteren naar de verkapte stemadviezen die ze vanaf de preekstoel te horen krijgen. Het Vaticaan gruwt weliswaar van de lichtzinnige levenswandel van Berlusconi met onder meer zijn bunga-bunga seksfeesten met opvallend jonge meisjes, maar duldde hem omdat de rk-kerk met hem als premier, niet hoefde vrezen voor ‘immorele’ wetten inzake abortus, euthanasie en homohuwelijken.
Berlusconi was een joviale premier, een verleidingskunstenaar, een vat vol anekdotes. Al moet je niet overdrijven. Tegen de daklozen van de aardbeving in L’Aquila en omgeving zeggen ‘dat het binnen een jaar geregeld is en dat ze zich maar moeten indenken dat ze wat langer op de camping moeten zitten’, is natuurlijk geen echt vaderlijke opmerking. Intussen is de macht van de maffia ongebroken, is het megaprobleem van de huisvuilophaal in Napels en verre omgeving onopgelost en grote projecten werden afgeblazen. Toch bleef Berlusconi potten met goud aan het einde van elke regenboog beloven indachtig de volkswijsheid: veel beloven en weinig geven doet de gekken in vreugde leven… Maar door die opeenstapeling van loze en valse beloftes kregen evenwel steeds meer Berlusconi-aanhangers zicht op de werkelijkheid. Ze zagen hoe hij zonder blikken of blozen wetten door het parlement joeg die hem op het lijf geschreven waren. Zoals de verjaringswet tegen strafzaken en de beruchte, later ongrondwettelijk verklaarde immuniteitswet, waardoor hij doorlopend kon ontsnappen aan rechtszaken tegen hem.
Heel veel Italianen hebben een intuïtieve afkeer van alles wat met overheid en Justitie te maken heeft. Ieder voor zich en Berlusconi voor ons allen, was jarenlang de geruststellende dooddoener. Maar als de premier openlijk en bij herhaling beweert dat de rechters hem zoeken, dat ze de pik op hem hebben en dat de hele rechtspraak ‘een kanker is’ , dan is dat ronduit staatsondermijnend. Als Italië al hunkerde naar mondiaal aanzien dan was Berlusconi moreel de totaal verkeerde man om het land ‘op te stoten in de vaart der volkeren’. Als macho bevestigde hij het beeld van de ‘Latin lover’, als ‘staatsman’ onttakelde hij het beeld van een economisch stabiel, democratisch Italië.
Bij alles wat je Berlusconi kunt aanwrijven springt één ding eruit: zijn minachting voor het centrale gezag, zelfs toen hij daar jarenlang de spil van was. Italië is een betrekkelijk jonge en nog allesbehalve hechte natie met een lang staatsrechterlijke historie. De burgers hebben nooit vertrouwen gehad in het centrale gezag en wantrouwen nog steeds elke gezagsdrager. In plaats van de burgers op de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid te wijzen en een bindende factor te zijn tussen overheid en burgerij, strooide Berlusconi voortdurend los zand in het hele staatsbestel; van rechtspraak tot zendtijdverdeling. Op die manier vervreemdde hij het gros van de Italianen nog méér van hun parlementaire democratie. Berlusconi stelde zijn eigenbelang even consequent ,als schaamteloos boven het landsbelang en bevestigde daarmee dat overheersende gevoel bij veel Italianen: ik heb niks met de staat te maken en de staat moet mij niet lastig vallen.
Berlusconi kon jarenlang rekenen op de meerderheid van rechtse kiezers; jong en oud, arm en rijk, onderontwikkeld of intellectueel. Vooral veel traditionele, welgestelde Italiaanse burgers en families verkozen Berlusconi boven wie dan ook van de linkerflank. ‘Communistenvrees’, zou je dat kunnen noemen. Berlusconi predikte de individuele vrijheid en dat klinkt veel Italianen mooier in de oren dan het socialistische denkgoed van centrum-links. Maar nu Berlusconi er financieel-economisch een puinhoop van heeft gemaakt kalft zijn aanhang snel af en laten linkse intellectuelen, wetenschappers, kunstenaars en natuurlijk de zelfbewuste vrouwen zich nadrukkelijk horen.
Behalve tegen een financieel-economische rampspoed kijken de Italianen nu ook weer aan tegen een dreigende politieke chaos op termijn, als het effect van de interim-regering met vakministers is uitgewerkt. Berlusconi – die zich vergeleek met Napoleon, Churchill en zelfs Jezus Christus en die niemand kent die beter is dan hijzelf –, die ijdele Berlusconi heeft de afgelopen jaren verkiezingswinsten kunnen behalen dankzij de hopeloze versnippering van politiek-links. Er zijn geen grote links volkspartijen meer, er is in geen velden of wegen een charismatische linksgeoriënteerde politicus te bekennen. En dat is minstens zo zorgwekkend als de financieel-economische crisis die Berlusconi als erfenis achterlaat.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Wapenstilstandsdag: op de barricaden! |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
donderdag 10 november 2011 |
GENT - Uitgerekend op Wapenstilstandsdag op de barricaden klimmen: het heeft wel wat, deze geweldloze symboliek. Vrijdag 11 november, herdenkt ook België het einde van de Eerste Wereldoorlog. Dat leek de cultuurhistoricus David van Reybrouck, schrijver van het bekroonde boek ‘Congo’, een uitgelezen dag om met duizend medeburgers de barricaden op te gaan; bij wijze van spreken dan. Duizend Belgen praten op die vrijdag ten principale over de democratie. Die moet hoognodig gered worden, ‘want de democratie is verworden tot een dictatuur van de verkiezingen. De democratie is te kostbaar om alleen over te laten aan de politici’.
‘Nooit eerder’ , zegt Van Reybrouck, ‘was de burger zo mondig en tegelijk machteloos, en was de politicus zo zichtbaar en radeloos’. Dus moet die burger ook tussentijds meer inspraak krijgen en betrokken worden bij de parlementaire besluitvorming. Als voorbeeld noemt hij IJsland waar afgelopen zomer twee dozijn eilanders een nieuwe Grondwet schreven na een dag praten. Fluitje van een cent. Op IJsland…
Wat vijfentwintig IJslanders kunnen, moeten toch zeker duizend Belgen voor mekaar kunnen krijgen(!?). Ze hoeven geen nieuwe Grondwet te schrijven , maar ze kunnen wel ideeën aandragen om het de verantwoordelijke politici gemakkelijker te maken hun volksvertegenwoordigende werk te doen, vindt Van Reybrouck.
Maanden geleden heeft een enquêtebureau duizend Belgen geselecteerd die op Wapenstilstandsdag bijeen komen in een van de zalen van het Tour en Taxis-complex in Brussel, het voormalig Koninklijk Pakhuis, vernoemd naar de adellijke familie Thurm und Taxis.
Een zaal met honderd tafels; tien personen aan elke tafel. Zeg maar de G1000. Die luisteren naar een aantal deskundige inleidingen, discussiëren daarover, schrijven dan hun gedachten en voorstellen op, leveren die in en dan wordt er over gestemd. De meerderheidsstandpunten worden de komende maanden ‘in de diepte’ uitgewerkt door een opnieuw geselecteerde representatieve groep van 32 burgers, de G32 . In april volgend jaar maken zij dan de concrete aanbevelingen bekend over de drie thema’s die voorliggen: Sociale zekerheid, Welvaart in tijden van financiële crisis en Immigratie. Een soort van getrapte democratie, zonder politici. Die hadden een eeuw geleden nog macht, maar vandaag de dag hebben politici alleen maar angst, staat te lezen in het manifest van de G1000.
Om te zeggen dat de burgers stormenderhand de macht grijpen is overdreven. De duizend bevlogen Belgen kunnen alleen maar bijeen komen dankzij een paar honderdduizend euro’ s aan sponsorgelden. Giften uit alle hoeken en gaten van de samenleving, van particulieren en bedrijven. Niet van politieke partijen.
Duizend Belgen, dus duizend meningen. Wat doe je daar mee? Hoeveel open deuren worden er ingetrapt, hoeveel keer wordt het wiel weer uitgevonden? En zelfs als er een geniaal idee naar boven komt is het maar de vraag hoe en door wie dat in praktijk moet worden gebracht. Het heeft iets aandoenlijks om een vrije dag op te offeren voor een oeverloze discussie, maar de organisatoren zijn overtuigd dat de burgers eindelijk een signaal aan de politiek moeten afgeven en niet alleen wegens de nu al 515 dagen voortslepende regeringscrisis.
Toen Van Reybrouck zijn G1000-idee lanceerde verscheen er in ‘De Morgen’ een cartoon: een man komt een café binnen en zegt tegen de uitbater: ‘We zoeken een café waarin duizend man aan de toog kunnen hangen’. Het illustreert de scepsis over het nut van zo’n “Dag van de Democratie’. En niet helemaal ten onrechte.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Allez mannen, wie stelt de nieuwe begroting op |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
maandag 12 september 2011 |
GENT - België zit vandaag welgeteld 455 dagen zonder regering. Het land wordt zo goed en zo kwaad mogelijk bestuurd door het aftredende kabinet van premier Yves Leterme. En die is dat inmiddels meer dan zat. Zijn ploeg raakt vermoeid, het is moeilijk geïnspireerd te blijven, temeer omdat de beschikbare armslag beperkt is. Een kabinet van lopende zaken is nu eenmaal wat anders dan een volwaardige regering.
Er mag dan wel gekscherend worden opgemerkt dat het in België zonder regering beter marcheert dan mèt een regering, maar de internationale politiek denkt daar anders over en binnen de Europese bestuurscolleges begint men zich zorgen te maken. België moet in financieel-economisch opzicht in de Europese pas blijven lopen en daar is op de eerste plaats een begroting voor het jaar 2012 voor nodig. De hamvraag is nu: wie stelt die op? De aftredende regering of de nieuwe? Premier Leterme wil daar vandaag (dinsdag) een duidelijk antwoord op. Want als het nog langer aansleept komt hij met zijn vakministers tijd tekort om die begroting op te stellen.
Maar kan de regering-di Rupo-in-wording er bij alle prikkeldraad-onderhandelingen nog zo’n klus bij hebben als een begroting opstellen en bijna 30 miljard besparingen vinden? De aanvankelijke bezuinigingsronde had als doelstelling besparingen van dik twintig miljard. Inmiddels zijn de basiscijfers van de economische situatie in België naar beneden bijgesteld en moeten er nog eens 7 miljard extra bezuinigd worden. In het bourgondische België lijkt schraalhans dan keukenmeester te worden en dat is geen plezant vooruitzicht.
Al sinds het einde van drie weken vakantie zit formateur Elio di Rupo (Waals socialist) met acht onderhandelaars van evenveel partijen en partijtjes rond de tafel. Eergisteren nog was somberheid troef, maar gisternacht - na wederom urenlange gesprekken - sprak men onverwacht van een snel naderende afronding van de gesprekken: ‘Op een haar na’, en Di Rupo had het zelfs over ‘een sterke vooruitgang’.
De slepende onderhandelingen zijn de afgelopen dagen ernstig bemoeilijkt door de benoemingskwestie van drie (Franstalige) burgemeesters in drie Vlaamse randgemeenten van Brussel. De Franstaligen willen die benoemingen doordrukken; de Vlaamse partijen zijn fel tegen. Intussen is ook uitgelekt dat di Rupo de effectieve splitsing van het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV) op de lange baan wil schuiven en wil koppelen aan een Grondwetswijziging. Vlaamse politici noemen die kennelijk op tafel liggende voorstellen ‘rampzalig voor Vlaanderen’.
Een van de Vlaamse sleutelpartijen ontbreekt bij de onderhandelingen. Wel doen de Vlaamse christen-democraten (CD&V) mee, maar meer uit overlevingszin dan uit diepe overtuiging dat het met Di Rupo goed regeren zal zijn. Net als het Nederlandse CDA zit ook de Belgische christendemocratie in een diep dal. Van de eens zo trotse en machtige volkspartij is niet meer dan een forse splinter over. De N-VA , de Nieuw-Vlaamse Alliantie – bij de recente verkiezingen ineens de grootste partij – groeit nog steeds. Sinds begin dit jaar komen er per maand zo’n 1000 nieuwe leden bij; in twee jaar tijd is het ledental verdubbeld. De N-VA hield afgelopen weekeinde een familiedag in Bokrijk. Voorzitter Bart de Wever riep de Vlaamse christendemocraten en de liberalen nogmaals op om samen een sterk Vlaams front te vormen. Maar dat betekent dat die partijen de standpunten van de N-VA zullen moeten onderschrijven. Dus samen met de democratische Vlaams-nationalisten van dat N-VA moeten werken aan een splitsing van het land, wat in een beschaafder woord ‘confederatie’ heet. De Wever voelt zich kennelijk met zijn zijlijn-positie niet ongemakkelijk. Cynisch vertelde hij onlangs te hopen op ‘een mislukken van de lopende onderhandelingen’, want dan krijgt zijn N-VA ruim baan en bijna vrij spel om alsnog de nieuwe regering vorm te geven. Voorlopig nog in een ongedeeld België, maar hoe lang nog?
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
