|
249 dagen zonder regering, wereldrecord |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
woensdag 16 februari 2011 |
GENT - Zeg nooit nooit. De Belgen zeggen het dezer dagen met chagrijnig optimisme. Want natuurlijk komt er ooit een regering. Ook al zijn ze er in België nu al welgeteld 249 dagen naar op zoek.
Dat is een wereldrecord, maar dan wel in negatieve zin. Iets, waar je je als democratische natie eerder over moet schamen dan over verheugen.
Ook de Vlamingen kennen de uitdrukking ‘met sint-juttemis’. De Walen noemen dat Saint Glinglin en de Duitstalige inwoners van de Ostkantons kennen die legendarische figuur als Sankt Nimmerlein.
Over die schertsfiguur zijn de drie bevolkingsgroepen het wel eens, maar dat is dan ook zo’n beetje het enige. En ook – niet helemaal onbelangrijk - over het feit dat totale splitsing van het koninkrijk België niet aan de orde is; tenzij op de feestdag van sint juttemis…
Maar de oplossingen voor vrijwel alle discussiepunten, en met name de staatshervorming plus bijbehorende financiering, liggen ver achter de horizon van zowel de Vlaamse -, als de Waalse Ardennen.
Momenteel probeert de liberale informateur Didier Reynders de partijen tot regeringssamenwerking te verleiden, maar het lijkt pure tijdverspilling. Zijn aanpak om te kijken naar wat de partijen aan weerskanten van de taalgrens verbindt in plaats van scheidt, stuit op beleefde desinteresse van alle betrokkenen.
Eindelijk, na ruim 240 dagen, gaf koning Albert een liberaal een informatieopdracht. Hij kreeg onbeperkte speelruimte, maar beperkte tijd. Vandaag – woensdag – gaat Reynders naar de koning om verslag uit te brengen en constructieve suggestie aan te dragen. Het mag een mirakel worden genoemd als hij daarin slaagt, en dus zal de koning hem vermoedelijk nog wat extra tijd geven.
Reynders is een tweetalige Waal, een raspoliticus, ‘die zijn reputatie alle eer aandoet want niemand vertrouwt hem’, aldus De Standaard van afgelopen maandag. Hij praat weliswaar met minder potentiële regeringsdeelnemers, maar ook die truc garandeert geen succes. Eerder nieuwe tegenstellingen en bitterheid bij de uitgesloten gesprekspartners.
Desondanks is het land allesbehalve reddeloos (hooguit wat minder stabiel), is het volk beslist niet radeloos (eerder cynisch) en zijn alleen de verantwoordelijke politici in hoge mate redeloos. Al zullen ze dat nooit van zichzelf, maar altijd over de ander zeggen.
De burgers halen hun schouders op. Gelaten, onverschillig geworden. Geen marsen op Brussel om te protesteren tegen het getreuzel; de mannen denken er niet aan om uit protest hun baard te laten staan en de vrouwen zien niets in een seksstaking zolang er geen nieuw kabinet is.
Wie maakt er zich eigenlijk nog zorgen? De koning? Zou kunnen maar die laat het nog niet merken. In tegenstelling tot de werkgevers. Die zien grote onrust opdoemen boven het sociale front. Zij onderhandelen met de gezamenlijke vakbonden over wat genoemd wordt een Interprofessioneel Akkoord, zeg maar een sociaal-economisch totaalplan met de loonontwikkeling en de werkgelegenheid als hoofdthema’s. De derde partij aan tafel is de regering voor lopende zaken, zoals een demissionair kabinet in België wordt genoemd.
‘Liever snel een goed sociaal akkoord dan een regering’, is de prioriteit van de werkgevers.
Maar onderhandelen met een aftredende regering heeft nadelen, want dat nog zittende kabinet-Leterme kan sommige knopen wel, en andere niet doorhakken.
Alles bij elkaar staat nu ook echt het imago en de financieel-economische betrouwbaarheid van het land op het spel. En in die situatie kun je niet lang meer wachten, en al helemaal niet tot sint juttemis….
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
De koning is het zat |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
woensdag 02 februari 2011 |
Gent - Waarom moest ik afgelopen weekeinde in het Nederlands Theater van Gent denken aan koning Albert II van België? Het ging tenslotte om een wintersprookje, voor kinderen. Een brave koning met een warm hart die probeert de ijskoningin van zijn buurland te ontdooien. Dat lukt natuurlijk, daar zijn sprookjes voor
.
Maar het lukt de koning van België niet om in zijn eigen koninkrijk de vorst uit de lucht te halen.
Als een vermoeide regisseur begint hij voor de zoveelste maal aan de repetities voor een kabinetsformatie met een happy end. Maar zijn tweetalige acteurs zijn hardleers. Dialogen? Nooit van gehoord. Luisteren naar de ander? Tijd verspillen. Ieder houdt vast aan z'n eigen tekst. Terwijl de koning in zijn warme Kerstboodschap nog zó had gezegd dat politici nooit mogen vergeten hoe ze een compromis kunnen en soms moeten sluiten.
'Nee, het zijn niet de beste dagen', had Vrouwe Paola zich tijdens een concert in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel laten ontvallen.
De koning is moe, draait al maandenlang overuren. Hij ontvangt politieke Jan en diens Alleman, maar krijgt geen greep op de politieke poppenkast. Hij is - staatsrechtelijk gezien - de hoofdmarionet. Maar heeft de andere poppetjes niet aan een touwtje. En de miljoenen kiesgerechtigde toeschouwers kijken met steeds meer verbazing en ergernis naar het ene mislukte optreden na het andere.
De koning ontvangt zijn politieke gasten karig. Niks koffie met friandises, laat staan een glaasje Sekt ter bemoediging na afloop van de warmhartige besprekingen. De koning is de consultaties meer dan zat. En zet zijn gasten 'droog'. Eerst doen, dan drinken. Zoals gebruikelijk bij een Oogstdankfeest.
Telkens weer dezelfde belangrijke mannen die bij de paleisingang voorrijden in onopvallend sjieke auto's, of een enkele keer in een rammelkast, zoals de voorman van Groen. Die kwam in een twintig jaar oude Toyota Corolla met een kapotte uitlaat en roestvlekken. Geleend van een eco-vriend. Groenen onder elkaar... Dat vond de koning nog wel vermakelijk. Want er valt voor het overige weinig te lachen in zijn koninkrijk.
Zorgen alom, ook thuis.
Kroonprinses Mathilde wordt in de milde Belgische schandaalpers de "Modekoningin van Laken' genoemd, naar het gelijknamige paleis, wel te verstaan. Haar baardige echtgenoot, kroonprins Filip, daalt in de waardering van zijn onderdanen. Nou ja, dat kennen we in Nederland ook. De koning hoopt dat hij nu voor het laatst als crisisregisseur optreedt. Maar wordt zoon Filip dan de volgende? Da's voor de koninkijke familie te hopen want de monarchie in België zit allesbehalve op fluweel. Als er - ooit - een echte staatshervorming komt dan staat bij voorbaat vast dat de rol van de koning zal devalueren: van vader des vaderlands tot ere-representant van zijn land.
Logisch, dat na meer dan 240 dagen regeringscrisis de mensen massaal de straat op gaan om te demonstreren tegen de ezelachtige koppigheid van alle politieke aanvoerders in Vlaanderen en Wallonië; logisch dat de financieel-economische elite zich zorgen maakt over de stabiliteit van het land; logisch dat ze in Gent een mega-feest voorbereiden om halverwege deze maand het feit te vieren dat België het wereldrecord kabinetscrisis binnenhaalt. Alleen in Irak duurde het ooit langer. Irak....
Geen wonder ook dat er geen einde komt aan de flauwe/geestige grappen over de politieke stilstand in het land.
Volgens sommige grappenmakers is de staatshervorming eenvoudig: Koning Laurent van Vlaanderen, koning Filip (Philippe) van Wallonië en koning Albert van Brussel.
En het bijbehorende nieuwe volkslied is natuurlijk op de wijs van 'Drie koningen, drie koningen...'
Te flauw voor woorden. Zoals de aanhoudende en vooralsnog uitzichtloze crisis te gek is voor woorden.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
IJdele halstarrigheid oorzaak van formatiechaos in België |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
vrijdag 07 januari 2011 |
GENT - Maandag tovert koning Albert II van België een wit konijn uit de hoge hoed. Heel het land houdt de adem in. Want erg veel trucs heeft de koning niet meer in huis. Dat witte konijn moet de doorbraak naar eindelijk succesvolle formatiebesprekingen inluiden. Na inmiddels 210 dagen vruchteloos onderhandelen.
Nederland had in 1977 maar liefst 208 dagen nodig om een kabinet te vormen. De Belgen gaan dat glansrijk verbeteren, alhoewel dat gezien de situatie een slecht woord is. Want het land kan er de komende tijd alleen maar slechter op worden.
Verstandige, nuchtere Belgen aan weerszijden van de taalgrens - en die zijn er heel veel - wijzen al lang op de nadelige effecten van zo'n lange formatiepoging. Door het langdurig ontbreken van een krachtdadige regering die vooral op financieel-economisch gebied duidelijke maatregelen neemt, wordt de internationale financiële wereld ongerust. België zou wel eens het volgende slachtoffer kunnen worden van geldspeculanten. Het demissionaire kabinet van Yves Leterme beheert de lopende zaken en bereidt zelfs een nieuwe begroting met aanzienlijke bezuinigingen voor, maar dat aftredende kabinet mist voldoende bevoegdheden om ingrijpende besluiten te nemen.
Waarom en door wie liep het (nu weer) mis? Het is in twee woorden uit te leggen: ijdele halsstarrigheid van alle hoofdrolspelers. Met name de grote overwinnaars van de recente verkiezingen, de Vlaming Bart de Wever (N-VA) en de Waal Elio Di Rupo (sp.a), houden stoer vast aan hun verkiezingsbeloftes en zijn derhalve angstig om gezichtsverlies te lijden en daarmee de gunst van de kiezers te verspelen.
Dat op zich levert al een patstelling op. Als je daarnaast nog eens een half dozijn kleinere partijen aan de onderhandelingstafel uitnodigt ligt veel verbaal geweld maar weinig resultaat voor de hand.
Na inmiddels meer dan 210 dagen praten zijn de standpunten alleen maar verhard. Vlamingen en Walen - althans de politici - staan verder van elkaar dan bij het begin van de vlot begonnen onderhandelingen. De politieke kopstukken zijn de loopgraven in gevlucht. De fase van serieus naar elkaar luisteren lijkt voorbij. Het is alleen maar schreeuwen, tactische plannetjes bedenken en de ander de schuld geven.
Voor buitenstaanders (en veel Belgen) is het moeilijk te begrijpen. Natuurlijk is het in een 'normale' democratie al lastig om links en rechts in een kabinet te verenigen. Dus al helemaal in België waar dan nog eens de taalkloof bestaat. 'Kijk dan naar Zwitserland' zijn die buitenstaanders geneigd te roepen: een federale, meertalige natie waar de deelstaten elkaar met rust laten en respecteren en in de hoofdstad een president, kleine overkoepelende regering en parlement. Maar ja, die taalgroepen hebben nooit de vernederingen en achterstellingen over en weer, het dedain en de achterdocht voor elkaar gekend zoals de Vlamingen en de Walen.En bovendien is Bern geen Brussel.
Want die staatshervorming blijft een allesbepalend struikelblok. België mist een politicus (m/vr) met charisme die de moed heeft over de partijhorizon heen te kijken en zoveel water bij de wijn te durven doen dat het land eindelijk van dat ellendige twistpunt af is. Voor de Belgische politieke partijen bestaan in feite maar drie prioriteiten: de staatshervorming (meer bevoegdheden naar Vlaanderen en Wallonië), de complexe financiering van die operatie en de splitsing van dat onzalige, tweetalige kiesdistrict BHV (Brussel-Halle-Vilvoorde). Niemand wil de opsplitsing van België; niemand wil nieuwe verkiezingen want die zullen geen ander beeld opleveren dan de vorige. Maar wat dan?
De koning zal maandag vertellen wat hij vindt dat moet gebeuren. Bijvoorbeeld: hij stuurt een nieuwe koninklijke lijmer op pad. Maar een betere dan de Vlaamse socialist Johan Vande Notte kan hij niet vinden. Dus Vande Notte herbenoemen? Maar dan met een opdracht om de twee belangrijkste partijen de pin op de neus te zetten.
Er is nog een mogelijkheid: Bart de Wever en Elio Di Rupo op water en brood in een onverwarmde vleugel van het koninklijk paleis van Laken zetten, net zo lang tot ze een regeringscompromis hebben gesloten.
Waals rood en Vlaams zwart gaan prima samen, al heb je er nog een of twee politieke kleurtjes bij nodig om een parlementaire meerderheid te krijgen. Maar die zijn wel te vinden. Allez, laten we eerst maar eens wachten op dat vorstelijke witte konijn...
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Het geheim van geheime archieven |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
dinsdag 21 december 2010 |
GENT - Als volbloed journalist zweer ik bij wat onthullingsjournalistiek wordt genoemd: graven naar feiten die anderen liever verborgen willen houden en die publiceren. Wahrheitsfindung, zoals de Duitsers dat noemen. Voor journalistieke speurneuzen zijn er werkterreinen te over om verborgen waarheden boven tafel te halen: de politiek natuurlijk, maar ook het bankwezen, het bedrijfsleven, de gezondheidszorg, defensie. En de (rk) kerk natuurlijk.
Wezenskenmerken vooral van deze tak van journalistiek zijn check en double-check, beschikken over meerdere betrouwbare bronnen over hetzelfde thema, aantoonbaar bewijsmateriaal van de feiten en honderd procent zekerheid. Met alle respect voor het terecht gelauwerde speurwerk van NRC en Wereldomroep inzake het kindermisbruik door bedienaren van de rooms-katholieke kerk hou ik aan het laatste hoofdstuk van dat nog lang niet afgesloten dossier enige argwaan en twijfel over. Ik doel dan op de onthullingen over de vernietiging van geheime archieven in en van het bisdom Den Bosch; vanaf 1919 tot voor kort geleden.
'Bisdom liet seksdossiers verdwijnen' luidde de voorpaginakop van de NRC van afgelopen zaterdag.
Seksdossiers? Ik kom daar in de uitvoerige berichtgeving verder niets over tegen, laat staan dat die kop ook maar enigszins bewezen wordt. Er zijn geheime dossiers vernietigd; dossiers over wat genoemd wordt 'persoonlijke misstappen' van priesters van dat bisdom. 'Dus' seks?, kindermisbruik?
Kennelijk is hier een koppenmaker aan het werk geweest die koos voor sensatie in plaats van prudentie. Die met zijn kop een onbewezen beschuldiging poneert en daarmee met name emeritus-bisschop Bluyssen afschildert als een kwade genius die willens en wetens seksdossiers liet verdwijnen. Maar dat blijft onderbelicht. Wel wordt gemeld dat het over misstappen inzake de celibaatregel gaat. Maar daar kijkt toch niemand van op?, daar ligt toch niemand van wakker?, dat is toch geen misdaad? Hooguit een intern-kerkelijke kwestie die intern - en dus 'geheim'- afgedaan werd. Zoals toentertijd gebruikelijk.
Het woordje 'geheim' maakt achterdochtig, extra nieuwsgierig. Logisch. Maar als je dat woord vervangt door 'persoonlijk' krijgt het een andere lading. In tal van archieven, overal, liggen dossiers met het stempel 'geheim' of 'persoonlijk'. Gelukkig maar, omdat niet alles over personen voor iedereen altijd ter inzage hoeft te liggen. Privacybescherming, zoiets? Met de nadrukkelijke aantekening dat het uiterst verwerpelijk is om wettelijk strafbare privacy in een brandkluisje op te sluiten. De aanduiding geheim mag immers nooit de dekmantel zijn van misdadig handelen.
De celibaatgelofte breken mag binnen de kerk ontoelaatbaar zijn, het is geen strafbaar feit volgens ons civiele wettenstelsel. Kennelijk lagen (ook) dat soort dossiers in het Bossche archief. Mgr. Bluyssen heeft die gezien, gelezen en ze nadien laten vernietigen, overeenkomstig de (toenmalige) richtlijnen van de kerk. Dat zou in normale tijden geen voorpaginanieuws voor een krant - laat staan de NRC - zijn geweest. Maar vandaag de dag zijn seksdossiers natuurlijk van een andere orde. Als het zo is..... En nogmaals, daar heb ik twijfel.
Er worden twee bekende voorvallen van meer dan een halve eeuw geleden genoemd, maar dat is onvoldoende om de massieve verdenkingen op mgr. Bluyssen te onderbouwen. De berichtgeving laat - ondanks, of juist dóór de opgevoerde zegsman, archivaris Jan Peijnenburg, - onverantwoord veel ruimte voor speculatie, veronderstellingen en zelfs insinuatie.
Jan Peijnenburg blijkt geen gewetensvolle archivaris, maar een functionaris die enige frustratie van zich af praat tegenover een willekeurige bezoeker en - nog liever - tegenover journalisten.
Zijn uitlating dat de commissie-Deetman niet hoeft te rekenen op zijn geheugen, zijn kennis en zijn medewerking klinkt heel stoer, maar is van zo'n flapuit onverantwoord: hij heeft de doodnormale morele en burgerplicht om volledig aan het onderzoek mee te werken.
Dat geldt ook voor mgr. Bluyssen, natuurlijk. Maar misschien is dat niet nodig omdat - naar achteraf blijkt - van de vernietigde dossiers samenvattingen zijn gemaakt, bewaard en beschikbaar voor de commissie-Deetman. God zij dank....
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
De ziekte van Nederland |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
zondag 12 december 2010 |
GENT - 'Frits Bolkestein zal volhouden dat hij geen racist is. Ik geloof hem. Maar hij verspreidt populisme en paniek. Geert Wilders mobiliseert de racisten. Bolkestein en de 'nuttige intellectuelen' helpen hem daar een handje bij. Hogere burgers als Bolkestein manipuleren en exploiteren de paniek bij de kleinburgerij'.
Het politieke boegbeeld van de Vlaamse socialisten, Louis Tobback, benutte in het dagblad De Morgen bijna twee strekkende kolommen voor een stevige reactie op de recente uitlatingen van Bolkestein.
Want ook in België - toch niet onbekend met ultra-rechtse opvattingen en bijbehorende krasse taal - is verbaasd gereageerd op de uitspraak van het VVD-coryfee Frits Bolkestein dat de joden in Nederland er goed aan doen zo snel mogelijk hun biezen te pakken. Wegwezen. Naar Israël of de VS, want daar zouden ze beter beschermd zijn tegen moslims dan in Nederland.
Tobback heeft een indrukwekkende staat van dienst. Hij was meermalen minister, is eresenator, minster van staat en burgemeester van Leuven. Onder de kop 'De ziekte van Nederland' maakt hij kritische kanttekeningen bij de opmerking van Bolkestein: 'Die heb ik altijd gezien als een rechtse, conservatieve liberaal. Maar nog altijd een liberaal. Ik heb me blijkbaar vergist'.
En nog duidelijker: 'Dat men in de Leuvense stastionscafé's dwaasheden verkoopt is tot daar aan toe. Als Bolkestein toogpraat opblinkt tot een serieus discours is dat onrustwekkend'.
Temeer, omdat Bolkestein weliswaar niet meer belangrijk is als politicus, maar wel als symbool. Vandaar misschien dat Tobback hem een 'hogere burger' noemt, terwijl hij natuurlijk geen andere burgerlijke positie inneemt dan zijn mede-burgers.
Louis Tobback noemt het 'de ziekte van Nederland' dat er geen massale verontwaardiging is ontstaan over de uitspraken van Bolkestein, maar dat alles met de mantel der liefde wordt/is toegedekt. Ook door de NRC, 'dat bastion van liberaal vrijheidsdenken', aldus Tobback. Maar nu even niet....Tobback vindt dat basisbegrippen binnen de Nederlandse politieke cultuur langzaam beginnen te vervagen, te verdwijnen zelfs. 'Het land is zijn zelfvertrouwen kwijt... ; door Wilders belachelijk te maken is de ziekte van het land niet weg. De ongenuanceerde anti-islamboodschap blijft er gemakkelijk ingaan'. Ook, of juist, bij de joodse gemeenschap die in Bolkestein een soort beschermengel ziet.
Dat zou volgens Tobback dan ook gelden voor Flip de Winter - de (extreem)rechtse Vlaming van het Vlaams Belang - die op het strand van Gaza Israël uitriep tot bolwerk van de westerse beschaving tegen het oprukkende moslimfundamentalisme. Natuurlijk, schrijft Louis Tobback, 'blijf ook ik de joodse gemeenschap waarschuwen voor slechte vrienden'. Maar hij bepleit realiteit en nuancering. Je moet toch openlijk durven zeggen dat het regent in Jeruzalem zonder het verwijt van anti-semitisme te krijgen...
Na zo'n Belgische kijk op de Nederlandse politiek begrijp ik des te meer waarom velen nog steeds scpetisch staan tegenover die gedoogrol van de PVV. Want VVD en CDA mogen dan nog zo trots zijn op de invulling van hun partijprogramma in dit kabinet, de schaduw van Wilders hangt er doorlopend en te nadrukkelijk boven.Bolkestein is onverantwoord bezig als hij de in Nederland - en vooral in Amsterdam - nog altijd gekoesterde joodse gemeenschap waarschuwt voor het moslimgevaar.
In de trant van: 'luister naar oom Frits. Nu kun je nog weg. Maar zeur niet als het fout loopt, want wij kunnen jullie geen veiligheid garanderen tegen die moslim-opmars'. Misschien zijn veel Nederlandse kiezers het daar (stiekem) mee eens. En dat is nou precies 'de ziekte van Nederland' waar Louis Tobback op doelt: angst aanwakkeren en (on)bedoeld de rol van Wilders blijven uitvergroten.
Terwijl het gewoon een grondwettelijke overheidsplicht is om bedreigde minderheidsgroeperingen te beschermen.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
