|
Democratisch Vlaams nationalisme laat de leeuw weer klauwen |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
maandag 14 juni 2010 |
Gent - 'Ik heb de uitstraling van een dooie vis. Maar wel een met humor', zou Bart de Wever eens over zichzelf hebben gezegd. Het zou best kunnen, want De Wever is een koele kikker. Maar ook een scherp debater; intelligent, afgestudeerd historicus, meertalig, zakelijk en nuchter. Bijna on-Belgisch, ben je geneigd te denken. Met bijna 800.00 voorkeursstemmen - goed voor een kwart van de Vlaamse kiezers - behaalde Bart de Wever zondag een ongekende, historische verkiezingsoverwinning. Bijna eenderde van de Kamerzetels. Zelden eerder heeft de geel-zwarte Vlaamse Leeuw zo hard gebruld over het vlakke Vlaanderenland: 'Ze zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft, zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft'.
Aan de andere kant van de taalgrens heeft Wallonië een dieprode kleur gekregen en kraait de socialistische Rode Haan uitdagend victorie. Dat is te danken aan Elio di Rupo, de lijsttrekker van de PS, de Parti Socialiste. Goed voor ruim 37% van de Kamerzetels.
Di Rupo, de man met de vlinderdas, is een zoon van Italiaanse immigranten. Toen hij een jaar oud was stierf zijn vader. Vanaf dat moment zorgde 'la mamma' voor de zeven kinderen hoewel er drie van hen om financiële redenen in een nabijgelegen weeshuis moesten worden geplaatst.
Di Rupo studeerde scheikunde en maakte in zijn studententijd kennis met de socialistische politiek. Vanaf dat moment heeft hij in lengte van jaren een reeks van politieke functies bekleed; van burgemeester van Bergen tot Minister van Staat. Hij heeft de Belgische socialistische partijfamilie aan weerskanten van de taalgrens tot de grootste politieke partij gesmeed en maakt nu grote kans de eerste Waalse premier te worden sinds veertig jaar. Bart de Wever ligt daar niet wakker van: 'Ik streef met deze verkiezingszege geen persoonlijk ambt of functie na, maar ik wil ons programma gerealiseerd zien'.
|
|
Lees meer...
|
|
|
'Er is geen weg naast, in 2012 is het gedaan' |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
zondag 16 mei 2010 |
GENT - Door de week koop ik De Standaard. 's Zaterdags bovendien De Morgen. Eigenlijk zou ik dan als tegenwicht ook Le Soir moeten kopen, maar die ligt niet in mijn Vlaamse dorpskiosk. Misschien is dat wel de kern van de taalstrijd, de tragische tweedeling, het onbegrip aan weerskanten van de taalgrens die België verdeelt en bestuurlijk verlamt. Een torentje van Babel op Madurodamformaat.
Het is niet anders. Vlamingen lezen geen Franstalige kranten en Walen geen Nederlandstalige kranten, of kunnen het niet. Met als gevolg dat ze over alles en nog wat onvoldoende elkaars standpunten kennen; de tweetalige uitleg van eigenzuchtige politici en voetbaltrainers niet meegerekend.
Afgelopen zonnige zaterdagmorgen werd m'n lentegevoel even overschaduwd door een paginagroot verhaal in De Morgen waarin stond dat het op één na de laatste leuke lente is. Want eind 2012 is het gedaan. 'Er is geen weg naast', wat vrij vertaald neerkomt op: er is geen sluiproute.
Sterker, er is geen ontkomen aan: in 2012 verstoort een gigantische uitbarsting van zonnedeeltjes het magnetisch veld van de aarde. Nooit geziene aardbevingen, continenten die duizenden kilometers opschuiven, alles vernietigende tsunami's. Terug naar het stenen tijdperk, of erger. De wereld vergaat niet, lees ik. Dat zou een geruststelling moeten zijn, maar onze beschaving gaat er aan.
Heel even smaakte m'n pistoleeke met zelf geschaafde witte chocolade minder smakelijk.
De onheilsprofeet die m'n stemming probeerde te verpesten heet Patrick Geryl, en noemt zichzelf amateur-astronoom. Hij zegt de enige te zijn die de code van de Dresden-codex gekraakt heeft. Dat is een van de vier profetische documenten die de Maya's ons hebben nagelaten. Daarin staat dat over anderhalf jaar de kern van de aarde 180 graden zal draaien en het gevolg daarvan zal honderd keer erger zijn dan het stenen tijdperk, voorspelt Geryl.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Gelukwens in koeterwaals illustreert taalstrijd |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
donderdag 22 april 2010 |
Gent - Gouden bruidsparen krijgen in België doorgaans een koninklijke gelukwens toegestuurd als het echtpaar ten stadhuize wordt ontvangen. Er gaat tenslotte niets boven oprechte folklore. Die (standaard)brief gaat als volgt:
' Mevrouw, Mijnheer,
De Koning en de Koningin hebben de viering vernomen van uw Gouden Bruiloft en zij sluiten zich van harte aan bij de blijken van sympathie die U bij deze blijde gelegenheid zullen gegeven worden.
Ik heb de eer door Hunne Majesteiten gelast te zijn U hun innige felicitaties over te maken samen met hun beste wensen voor uw gezondheid en uw geluk,
met hoogachting' ...
En dan de handtekening van het Hoofd van het Departement Rekwesten van het Paleis te Brussel.
Daar is niks mis mee laat het Hof weten: een gouden huwelijksfeest is een plechtstatige gebeurtenis en daar hoort een ietwat plechtig taalgebruik bij. Maar ik kan me voorstellen dat sommige gouden echtelieden dit koninklijke koeterwaals niet snappen.
Niks tegen plechtig taalgebruik, maar dan moet het wel taalkundig in orde zijn. Daar wringt dan ook de schoen, of om het op z'n Vlaams te zeggen: daar komt het Hof in te nauwe schoentjes.
Alleen maar lof voor iedereen die zich probeert in een ver-van-mijn-bed-taal verstaanbaar te maken. Maar als die andere taal deel is van je nationale samenleving ligt het wat anders. Het steekt de Vlamingen dat het gros van de Franstalige landgenoten hun taal niet wil leren spreken, veracht en mishandelt.
Wonend in de nabijheid van de taalgrens ervaar ik dat Vlamingen vaker (als het moet) en beter Frans spreken dan omgekeerd.
Goed samenleven kan pas als je elkaar verstaat, of althans wilt begrijpen. Elkaar desnoods met rust laat. Dat is in België niet het geval.
De taalgrens is er scherper dan de rotspieken in de Ardennen en breder dan de Schelde-monding.
Altijd al geweest, maar met de toenemende invloed van Brussel en de (tweetalige) verre omgeving is het meer dan ooit een bepalend element in de landspolitiek, zoals nu weer is gebleken door de regeringscrisis inzake kieskring-hervormingen rond Brussel-Halle-Vilvoorde.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Vaticaan en media: water en vuur |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
vrijdag 02 april 2010 |
Gent - Normaal gesproken zou de rooms-katholieke kerk dik tevreden moeten zijn met de zendtijd en tekstkolommen die de media - wereldwijd - de laatste tijd inruimen voor kerk en paus. Maar het is negatieve publiciteit, over kindermisbruik door eigen bedienaren. Sommige zielzorgers, bij wie kinderen zich bij uitstek geborgen zouden moeten voelen, bleken in de praktijk onvervalste pedofielen. De overheersende reactie in medialand was van stond af aan: zie je wel; altijd wel gedacht!
Behalve aan berichtgeving doen de media ook aan commentariëring. Logisch, want nieuws en commentaar zijn broer en zus. Net als onderwijs en onderzoek, net als hoor en wederhoor.
De teneur van veel commentaren neigt bij voorbaat naar een totaalveroordeling van de rooms-katholieke kerk; een soort van afrekening.
Die enkele notoire pedofielen in toog en pij lijken de rechtvaardiging om het hele instituut kerk - en vooral de(ze) paus - aan de schandpaal te nagelen. Want ook inzake anticonceptie, abortus, euthanasie en homo's is 'Rome' immers conservatief en niet van deze wereld.
Van een traditioneel anti-paapse krant als de NRC kun je een bijna verbeten vasthoudendheid verwachten als het gaat om de ontmaskering van schijnheilige priesters. Dat is een herkenbaar deel van de NRC-identiteit. Veel regionale - van oorsprong katholieke - kranten bewijzen daarentegen een totaal gebrek aan welke identiteit dan ook. Alleen om fusies of ontslagen te voorkomen wordt de intussen kleurloos geworden identiteit heilig verklaard.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Wat zeg je als koning van Belgie in Congo? |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
maandag 15 maart 2010 |
Gent - Congo bestaat vijftig jaar. Als onafhankelijke staat. Belgisch-Congo is bijna even lang achter de horizon verdwenen als Nederlands-Indië. België was een dwerg onder de koloniale machten van de afgelopen eeuwen. Nederland een van de reuzen.
Beide landen hebben een streep gezet onder dat koloniale verleden; beide zijn er rijk van geworden. Maar zowel Nederland als België voelen zich nog altijd ongemakkelijk als hun koloniale bewind ter sprake komt. Natuurlijk wordt benadrukt dat veel goeds is verricht: aan infrastructuur, bestuur, onderwijs en gezondheidszorg. Maar in diezelfde adem moet dan ook gezegd worden dat tegelijkertijd veel is weggehaald, weggesleept.
Nederland en Indonesië zijn al tientallen jaren 'on speaking terms'. België en Congo zijn dat minder, onverlet de (broze) diplomatieke betrekkingen.
In de zomer viert Congo vijftig jaar onafhankelijkheid. Reden voor een feest, hebben president Joseph Kabila en zijn regering besloten. Dus gasten uitnodigen; liefst staatshoofden en natuurlijk de koning van België.
Natuurlijk? Voor de Congolezen wel, 'we vieren een historische gebeurtenis die zowel Congo als België samen beleefd hebben', is het standpunt in de hoofdstad Kinshasa. Maar voor de Belgen is het allesbehalve natuurlijk.
|
|
Lees meer...
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 28 - 36 van 119 |
