|
Belgische regeringscrisis blijft gebed zonder eind |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
donderdag 19 mei 2011 |
GENT - Daar is hij weer: de Waalse socialist Elio di Rupo. Benoemd tot informateur. En dus zijn ze in België na bijna een jaar formatieonderhandelingen terug bij af. Want pal na de parlementsverkiezingen van een jaar geleden kreeg de flamboyante Waal van Italiaanse afkomst van koning Albert ook al de opdracht om een nieuwe regering te helpen formeren. Toen samen met Bart de Wever, het Vlaamse politieke boegbeeld. Maar het mislukte. Di Rupo en De Wever konden het aanvankelijk goed met elkaar vinden, maar die schijn bedroog. Het werd niks met en tussen die twee. Er lagen te veel beren op de weg en vanaf dat moment – driekwart jaar geleden – zocht de koning telkens weer een uitweg uit de impasse. Hij benoemde koninklijke verkenners, bemiddelaars, informateurs en wat al niet meer. Maar allemaal liepen ze zich vast op drie punten: de staatshervorming en bijbehorende financiering, het sociaal-economische scenario met bijbehorende bezuinigingen, en vooral de stugge onwil van de hoofdrolspelers.
Iedereen, (bijna) iedere partij is intussen aan zet geweest. Resultaat nul komma nul, en dus kan de koning weinig anders dan van voren af aan beginnen, want nieuwe verkiezingen is zijn laatste en tevens de slechtste optie. Dus is Di Rupo weer aan zet.
Maar de voortekenen voor succes zijn allerbelabberdst. Hij geeft toe dat het niet eenvoudig zal zijn, moeilijk voor iedereen. Hij praat over een laatste kans en zegt dat iedereen moet beseffen hoe klein de kans van slagen is. Een wadloper die aan zijn tocht begint bij hoog water. Zoiets…
Zijn gedoodverfde regeringspartner en tegelijk zijn zwaarste opponent aan Vlaamse zijde, de nationalist Bart de Wever, geeft bij voorbaat geen cent voor de slagingskansen van Di Rupo. De nieuwe formateur kiest voor de moeilijkste weg omdat hij zowel de staatshervorming, als de sociaal-economische problematiek in een prematuur regeringsvoorstel wil formuleren. Om kans van slagen te hebben wil hij eerst gesprekken voeren met de negen(!) partijen die meespelen in het langzamerhand bizarre spel om de regeringsmacht. Negen gesprekken onder vier ogen, kijken waar de meeste overeenkomsten liggen, vervolgens een paar partijen aan de kant schuiven en dan een voorstel naar de koning brengen. Tel uit je winst, en je tijdverlies.
Bart de Wever is teleurgesteld dat Di Rupo niet de ferme intentie lijkt te hebben om premier te worden, ‘want we hebben in dit stadium een locomotief nodig die de trein trekt’. ‘Hotdog’ de Wever had niet alleen vanwege zijn lichaamsomvang al veel eerder zelf als locomotief kunnen fungeren maar kennelijk lijdt hij aan dubbele faalangst: om zelf premier te worden (als hij het al zou willen…), en om zijn nog steeds juichende achterban teleur te stellen in de onderhandelingen. Bart de Wever en Elio di Rupo zijn sinds hun verkiezingsoverwinningen welbespraakte angsthazen gebleken in plaats van de vastberaden lefgozers die ze in hun verkiezingscampagnes waren. België zit voorlopig nog op dood spoor.
Intussen blijft de aftredende rechts-liberale Vlaams/Waalse regering van Yves Leterme het land keurig op koers houden, hetgeen nogal wat Belgen in de verleiding brengt om het mandaat van de zittende regering te verlengen tot aan de volgende reguliere verkiezingen. Maar ook aan die theoretische optie zit een korte houdbaarheidsdatum.
Dus wacht het land op de nota van formateur Di Rupo indachtig het gezegde dat geduld een schone zaak is.
franswijnands@telenet.
|
|
|
Stop pedo-bisschop in de vergeetput |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
dinsdag 19 april 2011 |
GENT - België trilt nog na van verontwaardiging over het televisie-interview met de ex-bisschop van Brugge, Roger Vangheluwe. De man, die als priester en bisschop twee van zijn minderjarige neefjes jarenlang seksueel misbruikte, daarom uit zijn functie was gezet en ondergedoken zat in een retraitecentrum in de Loire-streek, keuvelde onbekommerd over zijn intimiteiten met zijn neefjes. Spelletjes…, herinnerde hij zich met een glimlachje.
Nee, de gevierde heeroom van destijds is zich nog steeds van geen kwaad bewust. Een uur lang kreeg hij de kans een zelfverdediging te voeren in een ‘passief interview’: je laat de geïnterviewde met zo weinig mogelijk tussenvragen zijn verhaal vertellen.
Politici, psychiaters, priesters en veel (on)gelovigen kwalificeren de Brugse ex-bisschop nu onder meer als een zieke man, een gevaar voor de samenleving, een volbloed pedofiel, een schande voor kerk en samenleving, een wereldvreemde psychopaat.
Bij het lezen van dat alles vraag je je af hoe hij in godsnaam ooit door de Vaticaanse keuring is geraakt om bisschop te kunnen worden. Maar dat is heel eenvoudig: omdat het Vaticaan sinds eeuw en dag bij bisschopsbenoemingen alleen maar let op de leervastigheid van de kandidaat. De rest is bijzaak….
Twee vragen zijn nu interessant: had het tv-gesprek in deze vorm uitgezonden moeten worden , en hoe gaat het Vaticaan reageren?
Als iemand zich verstopt, zoals Roger Vangheluwe in opdracht van het Vaticaan deed, kun je er donder op zeggen dat (sommige) journalisten naar hem op zoek gaan. De media hebben geen boodschap aan een kerkelijke ‘straf’maatregel. Daarom kan ik alle begrip hebben dat journalisten probeerden Vangheluwe aan de praat te krijgen. Weliswaar beschuldigen de commerciële VTM4 (die het interview uitzond) en de VTM elkaar over en weer van vals spel en plagiaat, maar dat is een andere zaak.
De betrokken omroep kreeg de wind in de zeilen toen Roger Vangheluwe liet weten dat hij best zijn zegje op de televisie wilde doen. Ze moeten er op de redactie de vingers bij hebben afgelikt.
Vermoedelijk had alleen de paus de eigenzinnige Vangheluwe het zwijgen op kunnen leggen. Van alle anderen sloeg hij de goede raad en waarschuwingen om niet op de tv te praten in de wind. Vrijheid van meningsuiting… , en de pedo-bisschop leek zich niet te realiseren - of er zich om te bekommeren - dat hij met zijn schokkende uitlatingen het afkalvende morele gezag van de kerk in België naar de Filistijnen hielp.
Maar uit journalistieke vakkringen klonk een andersoortige kritiek, namelijk dat het interview niet professioneel genoeg was. Was het wel voldoende voorbereid?, waren de schaarse vragen wel kritisch genoeg?, had de interviewer zijn gespreksgenoot niet veel meer vuur aan de schenen moeten leggen? En had de betrokken redactie meer rekening moeten houden met de gevoelens van deze en alle andere misbruikslachtoffers?
Vangheluwe vindt alle heisa over hem nog steeds sterk overdreven. Hij heeft zijn neefjes – inmiddels volwassen maar nog steeds getraumatiseerde mensen – geld toegestopt, en hij is te biecht gegaan. Maar als priester weet hij als geen ander dat het sacrament van de biecht pas geldig is als de biechteling oprecht berouw toont en bewust boete doet. Maar oprechte spijt heeft hij niet. Voor de wet is hij ongrijpbaar; alle strafbare feiten zijn verjaard en de opgelegde boetedoening om zich in afzondering te bezinnen op zijn doen en laten, noemde kerkjurist en senator Rik Torfs eerder al ‘een flutstraf’.
Temeer omdat Roger Vangheluwe nog steeds 2800 euro per maand aan pensioen ontvangt dat wordt uitbetaald door de Belgische staat. Alle bedienaren van ere-diensten in België krijgen een overheidsloon, dan wel pensioen. Hem dat afpakken zou dus onwettig zijn. Vangheluwe is een bisschop van de oude roomse stempel: tuk op pracht en praal, verliefd op zijn mijter en kromstaf. Dat hem die zijn afgepakt ervaart hij nog als de grootste straf.
Dan die tweede vraag: wat doet de paus nu? Er is een brede roep om Vangheluwe te laïciseren, terug te zetten in de lekenstand. Maar dan? Dan is er niemand of geen instantie meer die toezicht op hem kan houden. Hij zou zich net zo goed weer in België als in Zuid-Amerika kunnen vestigen; als een geile gluurder bij speeltuintjes rondhangen of zich als een weldoener van het verkeerde soort bezig houden met kinderbegeleiding in een ontwikkelingsland.
Kinderpsychiater Peter Adriaenssens die jarenlang de commissie naar kindermisbruik in de kerk onderzocht en daarover honderden bezwarende dossiers aanlegde pleit er voor om Roger Vangheluwe in de vergeetput te stoppen. Doodzwijgen. Geen woord meer aan vuil maken. Maar dat is in onze communicatieve wereld moeilijk.
Mij lijkt het niet zo’n heksentoer om Vangheluwe passend te straffen: Allereerst moet hij verplicht worden zich langdurig psychisch/psychiatrisch te laten behandelen. Vervolgens moet hem de uitoefening van zijn priesterlijke taken ontzegd worden, maar niet terug worden gezet in de lekenstand.
En tenslotte moet hij gaandeweg leren beseffen dat hij zwaar in de fout is gegaan en er voor de rest van zijn leven in grote nederigheid het zwijgen toe moet doen. Dat kan het beste in de nog bestaande binnenlanden van Italië. Een levenslange taakstraf in maximale soberheid. Werken en bidden in een besloten kloostergemeenschap waar geen hond hem kent en waar hij geen vlieg meer kwaad kan doen. Laat staan een kind.
Toch een soort vergeetput.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Wat moet een Belgische prins in Congo? |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
vrijdag 01 april 2011 |
Precies 312.000 euro per jaar krijgt prins Laurent jaarlijks van de Belgische overheid. Dat heet een dotatie, wat net iets anders is dan een donatie. Dat laatste is royaal weggegeven geld voor een goed doel en zonder tegenprestatie te vragen of te verwachten.
Een dotatie is een soort van onkostenvergoeding. Je moet voor die drie ton dus iets doen. In het landsbelang. Logisch toch?, maar ja, wat?
Prins Laurent, inmiddels 48 jaar en vader van drie kinderen wordt in zijn (verre) omgeving een ongeleid projectiel genoemd, ondanks zijn brevetten als helikopterpiloot en Marine-duiker.
Hij is het derde kind van koning Albert en prinses Paola en wettelijk uitgerangeerd voor de troonopvolging. Niet vanwege zijn onberekenbare doen en laten. Maar omdat hij op de koninklijke wachtlijst staat met een heleboel wachtende troonopvolgers voor hem…
Dus geen troon. Maar wat dan?
Laurent heeft een internationaal prinselijke voorliefde voor snelle auto’s, een warm hart voor huisdieren en groot wild. En voor de natuur in het algemeen, de strijd tegen ontbossing in het bijzonder.
Dat zijn keurige bezigheden waar een mens z’n dag mee moet kunnen vullen, zou je zeggen. En zeker tegen een royale vergoeding.
Maar de prins speelt nu met vuur, al beklaagt hij zich in de Belgische media dat er een spelletje met hem wordt gespeeld. Dat hij eigenlijk nooit iets goed kan doen.
Prinselijke ‘tragiek’ die je met een korrel zout moet nemen. ‘Hij provoceert graag’, zegt emeritus-hoogleraar hedendaagse geschiedenis aan de Universiteit van Brussel, Mark van den Wijngaert.
Het zoveelste bewijs daarvan is de recente reis van Laurent naar Midden-Afrika, en dan vooral Congo. Tegen de wil van zijn vader koning Albert II en tot ongenoegen van de (aftredende) Belgische regering en het Parlement.
Want koninklijk/prinselijk bezoek aan de voormalige Belgische kolonie Congo ligt nog steeds gevoelig. De relatie tussen beide landen is uiterst fragiel.
Een Belgische prins in die contreien blijft niet onopgemerkt. Premier Yves Leterme kon dan ook weinig anders dan toegeven dat de koninklijke bezoeker niet alleen de minister van Planning had ontmoet, maar ook de (omstreden) president Joseph Kabila .
‘Een begroeting van nog geen vijf minuten’ , verklaarde de advocaat/woordvoerder van prins Laurent. Maar het kan geen toevallige ontmoeting zijn geweest. ‘ De Congolezen wilden ons jennen’, zegt diezelfde woordvoerder. Maar dat is schoonpraterij tegen beter weten in. Prins en president wisten van elkaars nabijheid. En dus had Laurent zich op afstand moeten houden, vindt heel politiek België.
Laurent lijkt – in mijn jeugdherinnering – op Dick Trom. Die werd door zijn ouders ook ‘een bijzonder kind’ genoemd.
Dat is Laurent altijd geweest. En nog: voor zijn gezin, de familie en het vaderland.
Nou ja, niet overdrijven. Geen Belg – Vlaming of Waal – die er wakker van ligt als de prins eieren voor zijn geld moet kiezen: drie ton staatsdotatie maar dan in de pas lopen, of het ongesubsidieerde zwarte schaap van de familie blijven.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Kabinetscrisis? Laat ze maar praten! |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
donderdag 24 maart 2011 |
|
GENT - Bart de Wever, met zijn N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie) de grote winnaar van de lang geleden gehouden parlementsverkiezingen in België, kwam er de laatste dagen niet over uitgepraat: hij was door de voordeur de ambtswoning van de Britse premier binnen gestapt, Downingstreet 10, Londen. ‘Het bekendste adres ter wereld. De historische sensatie om die deur te zien openzwaaien als politicus uit een bescheiden gemeenschap is dan ook ronduit onbeschrijfelijk’.
Wel, wel. De man met de grootste mond (en het kleinste hartje) van België voor wie de voordeur van het koninklijk paleis in Laken net zo vertrouwd is als zijn eigen achterdeur, bleek emotioneel geroerd; als een opgewonden koorknaap die bij de bisschop op de thee mag komen. Hoewel dat in de Belgische situatie misschien een wat ongelukkige of ongepaste vergelijking is…
Hoewel hij op papier in politiek opzicht de grootste man van België is, lukt het De Wever tot nu toe niet om dat in praktijk te brengen. Anders gezegd: om het land te gaan regeren. Zijn Waalse socialistische tegenhanger Elio di Rupo ook niet. Maar dat is een negatieve troost, voor De Wever.
Hoe anders is het met aftredend premier Yves Leterme (C&DV, Christen Democratisch & Vlaams) gesteld. Van de grote verliezer van diezelfde parlementaire verkiezingen, waarbij De Wever het overwinningsgebrul van een Vlaamse leeuw liet horen, groeit Leterme in zijn langdurige nadagen uit tot een redder des vaderlands; althans tot een bekwaam rentmeester.
Hij heeft strikt beperkte en vastgelegde bevoegdheden en mag geen ingrijpend nieuwe initiatieven nemen. Maar intussen kreeg hij overweldigende parlementaire steun voor Belgische deelname aan de strijd in en boven Libië, en presenteert hij op de Europese top een ongedacht fraaie (meerjaren)begroting waarbij hij het maximaal door de EU toelaatbare overheidstekort van 4,1% terugbrengt tot 3,6%.
Dat is voor een kabinet dat op de tweetalige winkel moet passen een knappe prestatie en een bewijs te meer dat België allesbehalve aan de rand van de afgrond staat of dat het er sociaal-economisch een puinhoop zou zijn. Bijna integendeel. De rust op de arbeidsmarkt is terug; het internationaal vertrouwen in België groeit, er lijken geen financiële speculanten meer op de loer te liggen en de economie draait eigenlijk uitstekend. Kortom: een zo goed als normaal land, zij het nog steeds zonder nieuwe regering. Maar daar lijken de Belgen – en de internationale gemeenschap – zo langzamerhand aan gewend.
Terecht dat aftredend premier Leterme zich boos maakt over de kritiek dat hij en zijn kabinet aan een meerjarenbegroting werkt. Begrijpelijk dat Leterme aan zijn criticasters vraagt wat hij dan had moeten doen? De handen in de schoot vouwen, de kop in het zand steken, de boel de boel laten? Hij zegt niet meer te doen dan zijn plicht en zijn verantwoordelijkheid nemen. En anders moeten de mannen die nu al maandenlang aan een nieuwe regering sleutelen, maar meer haast maken. ‘Het probleem van ons land is niet een kabinet van lopende zaken. Het probleem is Bart de Wever die tot dusverre mislukt is. Hij mag morgen op mijn stoel komen zitten. Graag’, aldus Leterme.
Maar De Wever wacht, en wacht. Terwijl zijn populariteit toeneemt, zijn partij in de peilingen weer winst boekt en zijn internationaal aanzien groeit, wacht hij. De contacten met zijn aanvankelijk gedoodverfde coalitiepartner, Elio di Rupo, staan op het laagst denkbare pitje.
Intussen werkt de zoveelste koninklijk onderhandelaar, Wouter Beke (CD&V), gestaag door om de tandem De Wever-Di Rupo van hun surplace te halen en weer aan het rijden te krijgen. Hij heeft zichzelf daarvoor nog een dikke week tijd gegund. Lukt het hem niet dat duo aan tafel te krijgen voor constructieve onderhandelingen over de staatshervorming, de financiering daarvan en de sociaal-economische paragraaf, dan is het ook voor hem amen en uit.
En dan? Niemand wil nieuwe verkiezingen, maar de koning kan toch geen mensen blijven uitsturen?, werd in een interview gevraagd aan Jean-Luc Dehaene, een politiek boegbeeld in België (en Europa). ‘Why not?’, was zijn wedervraag. ‘ Toen ik in 1988 honderd dagen tijd vroeg aan de koning noemde men dat ongezien. Als ze nu 500 dagen nodig zouden hebben zal dat ook wel weer ongezien zijn. Niet dat ik daarmee wil zeggen dat het zolang moet duren. Maar als het moet, dan moet het maar’.
Komt tijd, komt raad, maar dan op z’n Belgisch….
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Geheime stiefzus en prins Plankgas |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
dinsdag 22 februari 2011 |
GENT - De koning der Belgen maakt al maandenlang overuren omdat hij, als in een draaimolen, steeds weer dezelfde politieke kopstukken langs ziet komen die hem proberen uit te leggen waarom het land nog steeds geen regering heeft, na al meer dan 250 dagen.
Daar zou een gewoon mens wakker van kunnen liggen. Laat staan een koning die geacht wordt het weerspannige vaderland vreedzaam bij elkaar te houden.
Tot overmaat van ramp - , nou ja, ik moet niet overdrijven… - komt nu uit dat hij een tot nu toe geheime, onbekende (?) stiefzus heeft. En misschien ook nog wel een stiefbroer. Maar daar zijn geen concrete bewijzen voor. Dat kun je Albert natuurlijk niet kwalijk nemen. Je kunt er hem moeilijk op aankijken dat zijn vader een scheve schaats reed met een ijskoningin.
Echt opzienbarend is het eigenlijk niet. Koning Leopold III had nu eenmaal losse handjes , zoals dat quasi vergoeilijkend wordt genoemd. En zeker na het tragische auto-ongeluk bij het Zwitserse Küssnacht in 1935 waarbij zijn vrouw en geliefde koningin Astrid om het leven kwam. Weduwnaar, drie kleine kinderen, een leeg paleis, een leeg bed. Tel uit je verdriet en verlangen…
Stapelshoog ligt sinds enkele dagen het boek ‘Van Küssnacht naar Argenteuil’ van de schrijver Leo van Audenhaeghe in de Belgische boekwinkels. Een boek vol drama, kommer en kwel, romantiek, kijkjes achter de royale schermen en natuurlijk onthullingen. Want anders verkoop je zo’n boek niet.
Winter 1939. De vijvers in het park van Brusselse paleis Laken zijn bevroren en koning Leopold wil dat zijn kinderen Joséphine-Charlotte (12), Boudewijn (9) en Albert (5) leren schaatsen.
Liselotte Landbeck biedt zich aan als lerares. Een Oostenrijkse winterfee uit een gegoede familie, die in het toenmalige internationale kunstschaatswereldje tot de absolute top behoort maar niet afkerig is van een koninklijke schnabbel. Leopold is klaarblijkelijk in z’n nopjes met de warmbloedige ijsdanseres. Ze blijft een nachtje slapen…. Enfin. ’t Is dá hè?, zoals de Vlamingen zeggen.
De kortstondige relatie liep op de klippen; niemand die elkaar nog zag. Bijna einde van het verhaal. Want het dochtertje dat uit die zeer kortstondige relatie werd geboren bestaat. Ze heet Ingeborg Verdun, is zeventig jaar, woont in Amerika, heeft een eigen gezin en is eigenlijk niet helemaal verrast door de onthulling. Ze wist al langer dat ze een bastaard was, zoals dat ook in koninklijke kringen heet.
Koning Albert zal er vermoedelijk niet echt wakker van liggen. Hij zal zich eerder bekommerd voelen om zijn eigen buitenechtelijke dochter dan om de fratsen van zijn vader lang geleden. Liever een oppassende zoon dan een verre stiefzus. Over zoon Filip geen kwaad woord. Afgezien van zijn sporadische luidruchtige helikoptervluchtjes boven Brussel is hij een schat van een kroonprins. Beetje saai, maar dat kan veranderen als hij eenmaal de scepter in handen heeft.
Zijn broertje is een ander verhaal. Laurent, rondbuikig, letterlijk een zwaargewicht. Vetzak. Zich irritant bewust van zijn blauwe bloed. Af en toe beetje boven de wet; je bent prins of je bent ’t niet….Onlangs met dik 80 kilometer door een Brusselse verkeerstunnel waar iedereen 50 moet rijden. In een opgefokte Fiat Punto. Aangehouden door een mobiele patrouille en dus rijbewijs inleveren. Niet voor ’t eerst. Nu maar voor twee weken.
Het onderdanige volk kent Laurent niet anders dan als prins Plankgas; een notoire hardrijder, of hij nu in een Ferrari, een Japanner of een pittig stadsautootje zit. Altijd het excuus dat hij in het staatsbelang haastig onderweg is. Zich altijd gepakt voelt omdat hij prins is terwijl toch het gros van zijn landgenoten al even idioot hard rijdt. Dat laatste klopt, maar ontslaat hem niet van zijn (betrekkelijke) voorbeeldfunctie.
Bij Brussels Airlines – de bescheiden opvolger van Sabena – slaan de stoppen door als ze de prins en gevolg op de passagierslijst zien staan. Het goedkoopste tarief boeken maar meteen neerploffen in de businessclass. Klagen als er voor een drankje betaald moet worden. Koninklijke kapsones die verre staan van het ‘noblesse oblige’ waarmee hij toch moet zijn opgevoed.
Maar afkomst garandeert nog geen klasse.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
