Een foto zonder tekst kan veel zeggen, maar kan ook vragen oproepen. Is dit een beeld van de recessie? Zijn deze mannen werkloos? Of spelen ze een potje kaart in schafttijd? Genieten ze hier van hun pensioen? Is het gewoon hun kaartmiddagje? Zetten we bij de foto "recessie" of "kaarten in vrije tijd"? Weet je wat, we zeggen: "recessie of niet, de kaarten worden geschud."

De eindredacteur van Haagse Columnisten, Theo Monkhorst, was dezer dagen behoorlijk uit z’n humeur. Hij ergerde zich aan al die mensen die op vakantie maar wat raak fotograferen. Zie zijn artikel Fotograferen is ongewenst en ongezond.
Iets ongewenst vinden is een moreel oordeel; daar doe je weinig aan.
Om te begrijpen dat zomaar fotograferen ook nog ongezond is, vereist nader denkwerk. Maar juist het ontbreken daarvan schijnt ongezond te zijn. Als je je hersenen laat knerpen leef je langer, zegt Theo.
De dames op deze foto hebben dus eigenlijk alles tegen en hen is geen lang leven meer beschoren. Hoe halen ze het in hun hersenen om elkaar domweg en lukraak maar wat te willen fotograferen in hun vulkanisch modderbad op het eilandje Lipari. Ongewenst en ongezond.
Daarom deed ik het maar.

De algemene politieke beschouwingen van dit jaar waren een wanvertoning. Politiek mag theater zijn, als het maar geloofwaardig gespeeld wordt. Zeker als we moeten geloven dat we het ergste van de financieel-economische crisis nog om onze oren moeten krijgen. De regering antwoordt met het instellen van twintig commissies. Een truc zo oud als Methusalem.
Premier Balkenende opereerde als een stoethaspel, en zonder een greintje vanzelfsprekend gezag. Zijn geluk is dat er nog niemand in de coulissen staat om een bananenschil te werpen. Hij en het Kabinet verdienden het door de Tweede Kamer hard aangepakt te worden. Maar diezelfde Tweede Kamer verzuimde wel haar corrigerende rol waar te maken en zichzelf “smoel” te geven.
Niets zo erg als tweederangs, theater van tv-beluste politieke leiders.
Die jagen de zaal vol kiezers wel leeg.

“G@verderrie” denk je dan, als je weer aanloopt tegen zo’n oubollig woordgrapje, waarin het apestaartje de hoofdrol speelt. Neem de computerwinkel op de foto. Die heet ” @once Computers”. Dat lijkt misschien heel wat, maar hoe lang je er ook naar kijkt, er staat niets.

Een andere ergernis is de uitgang “-rie” of “-rette”. Van Croissanterie wil je het nog aannemen, Decorette heeft misschien ook nog iets Frans, maar “Stomerette” of –echt waar!- ”Pompoenerie”, daar zakt onze H@temerbroek van af.

Moet de 77-jarige Roman Polanski alsnog berecht worden omdat hij 30 jaar geleden sex had met een 13-jarig en dus duidelijk minderjarig meisje?
Voor de één is de misstap zo langzamerhand wel verjaard. Een ander vindt in de jeugdige leeftijd van het meisje een argument dat het nooit te laat is een dader te grijpen.
Een derde vindt het genoeg dat het slachtoffer berust. En dan zijn er nog die vinden dat een artistiek begaafd iemand als Polanski, met bovendien een dramatische familie-achtergrond nu verder met rust moet worden gelaten.

In de kwestie Uruzgan lijkt de PvdA standvastig door vast te houden aan het willen stoppen met de Nederlandse militaire bemoeienissen. Maar in feite heeft ze zich gewoon in het woestijnzand vast gemanoeuvreerd.. Nog even zo doorgaan en ze kan helemaal geen kant meer op. Dat leidt geheid tot politieke ongelukken.

Balkenende was er als de kippen bij: zijn Kabinet was amper gevallen of hij rende naar de CDA-partijtop om zeker te stellen dat hij ook de volgende lijsttrekker zou zijn. Zodoende sneed hij meteen de pas af van Twitter Verhagen. Dat was nou wel weer een geestig moment in de Haagse jungle.

www.henkbeereboom.nl

Zeven vuilniszakken met meer dan 35000 zwart-wit negatieven.
Dat was wat ik op en zonnige middag van politiek fotograaf Dolf Toussaint meekreeg. “Je doet er maar mee wat je wilt, ik heb ze allemaal weer gezien”, zei hij.
Dolf en ik kenden elkaar uit de Tweede Kamer. Hij wilde er met zijn camera de politiek zichtbaar maken. Ik werkte er als rechterhand van Den Uyl. Wij mochten en vertrouwden elkaar en dat bleef zo, ook toen we beiden het Binnenhoftoneel verlieten.

Bijna ontroerend, zo eensgezind als politiek Den Haag is over de vraag wie bij de formatie het voortouw moest nemen. Natuurlijk de nieuwe grootste partij, de VVD. Iedereen vindt ook dat er gesproken moet worden met de partij die het meest heeft gewonnen, de PVV. Vromer kan het bijna niet.
Voor de een is die eensgezindheid een hoopvol teken dat in “Den Haag” eindelijk het gezond verstand is geactiveerd en de kiezer serieus wordt genomen.
Anderen, vooral degenen die wel eens eerder wol geverfd hebben, herkennen er meteen het geluid in van de zaag die in de stoelpoten is gezet van de informateur. De nipte meerderheden roepen nu eenmaal meer de vraag op hoe je van elkaar af komt dan bij elkaar. Dat is van latere zorg.
Met andere woorden: er zal nog heel wat vel van de neus van Rutte moeten worden gekrabd voor die in het torentje kan gaan zitten. Evenzeer zullen er echter nog heel wat liters bleekwater gespoeld moeten worden voordat –godbeware- een PVV-kukel zich met de titel vice-premier zal kunnen tooien.

Wordt dus, gelukkig maar, vervolgd.

Soms kan winnen verdomd lastig zijn.

Ondanks een ongekende inleverwoede van Wilders, kreeg Rutte geen kans op een kabinet met de PVV en het CDA. De christen-democraten zouden van die constellatie nog ernstiger van de leg raken. Ook al noemde Verhagen zijn weigering tot een gesprek een teken van bescheidenheid.

De volgende vraag voor Rutte is hoe hij PaarsPlus nu juist kan ontlopen.
Hij  moet dan immers het veld delen met niet alleen de PvdA, maar ook met Groen Links en D’66. Dat staat gelijk aan het inleveren van je politieke verkiezingswinst. Natuurlijk wordt geprobeerd het hem gemakkelijker te maken. Niet voor niets wordt D’66 nu aangeduid als een partij die niet links is en dichtbij de VVD staat.