De troepen waren besluiteloos en morden. Het ontbrak aan leiderschap. Toen besloot Jeltje de strijd aan te gaan. De vreemde troepen die Den Haag dreigden in te nemen, moesten worden verslagen. Ze kwam, zag en overwon. Onze eigen Jeanne d’Arc. Dauphin Wouter, die aanvankelijk weinig heil zag in haar missie, prees haar de hemel in. Onder luid gejuich van het volk trok hij de succesvolle strijdster op het podium. Vanaf nu zou alles beter gaan. Eindelijk daadkracht. Op naar de beslissende slag op 9 juni. Maar dan moet Wouter het helemaal alleen opknappen. Zonder de maagd van Den Haag.
Een foto zonder tekst kan veel zeggen, maar kan ook vragen oproepen.
Is dit een beeld van de recessie? Zijn deze mannen werkloos? Of spelen ze een potje kaart in schafttijd? Genieten ze hier van hun pensioen? Is het gewoon hun kaartmiddagje?
Zetten we bij de foto "recessie" of "kaarten in vrije tijd"?
Weet je wat, we zeggen: "recessie of niet, de kaarten worden geschud."
De eindredacteur van Haagse Columnisten, Theo Monkhorst, was dezer dagen behoorlijk uit z’n humeur. Hij ergerde zich aan al die mensen die op vakantie maar wat raak fotograferen. Zie zijn artikel Fotograferen is ongewenst en ongezond. Iets ongewenst vinden is een moreel oordeel; daar doe je weinig aan. Om te begrijpen dat zomaar fotograferen ook nog ongezond is, vereist nader denkwerk. Maar juist het ontbreken daarvan schijnt ongezond te zijn. Als je je hersenen laat knerpen leef je langer, zegt Theo. De dames op deze foto hebben dus eigenlijk alles tegen en hen is geen lang leven meer beschoren. Hoe halen ze het in hun hersenen om elkaar domweg en lukraak maar wat te willen fotograferen in hun vulkanisch modderbad op het eilandje Lipari. Ongewenst en ongezond. Daarom deed ik het maar.
De algemene politieke beschouwingen van dit jaar waren een wanvertoning. Politiek mag theater zijn, als het maar geloofwaardig gespeeld wordt. Zeker als we moeten geloven dat we het ergste van de financieel-economische crisis nog om onze oren moeten krijgen. De regering antwoordt met het instellen van twintig commissies. Een truc zo oud als Methusalem. Premier Balkenende opereerde als een stoethaspel, en zonder een greintje vanzelfsprekend gezag. Zijn geluk is dat er nog niemand in de coulissen staat om een bananenschil te werpen. Hij en het Kabinet verdienden het door de Tweede Kamer hard aangepakt te worden. Maar diezelfde Tweede Kamer verzuimde wel haar corrigerende rol waar te maken en zichzelf “smoel” te geven. Niets zo erg als tweederangs, theater van tv-beluste politieke leiders. Die jagen de zaal vol kiezers wel leeg.
“G@verderrie” denk je dan, als je weer aanloopt tegen zo’n oubollig woordgrapje, waarin het apestaartje de hoofdrol speelt. Neem de computerwinkel op de foto. Die heet ” @once Computers”. Dat lijkt misschien heel wat, maar hoe lang je er ook naar kijkt, er staat niets.
Een andere ergernis is de uitgang “-rie” of “-rette”. Van Croissanterie wil je het nog aannemen, Decorette heeft misschien ook nog iets Frans, maar “Stomerette” of –echt waar!- ”Pompoenerie”, daar zakt onze H@temerbroek van af.
Moet de 77-jarige Roman Polanski alsnog berecht worden omdat hij 30 jaar geleden sex had met een 13-jarig en dus duidelijk minderjarig meisje? Voor de één is de misstap zo langzamerhand wel verjaard. Een ander vindt in de jeugdige leeftijd van het meisje een argument dat het nooit te laat is een dader te grijpen. Een derde vindt het genoeg dat het slachtoffer berust. En dan zijn er nog die vinden dat een artistiek begaafd iemand als Polanski, met bovendien een dramatische familie-achtergrond nu verder met rust moet worden gelaten.
In de kwestie Uruzgan lijkt de PvdA standvastig door vast te houden aan het willen stoppen met de Nederlandse militaire bemoeienissen. Maar in feite heeft ze zich gewoon in het woestijnzand vast gemanoeuvreerd.. Nog even zo doorgaan en ze kan helemaal geen kant meer op. Dat leidt geheid tot politieke ongelukken.
Balkenende was er als de kippen bij: zijn Kabinet was amper gevallen of hij rende naar de CDA-partijtop om zeker te stellen dat hij ook de volgende lijsttrekker zou zijn. Zodoende sneed hij meteen de pas af van Twitter Verhagen. Dat was nou wel weer een geestig moment in de Haagse jungle.
De aardse horizon van de Haagse dichter/schilder/fotograaf Gerard Fieret verschrompelt. Op weg naar hemelse verten zit hij nu, 84 jaar oud, in een verzorgingstehuis. De laatste jaren kende Den Haag hem vooral als de man die met twee emmers vogelvoer aan het fietsstuur door de stad zwierf. Hordes duiven sliertten om hem heen. Soms maakte je een vriendelijk praatje met hem, soms schold hij je zo maar de huid wol. Wim de Bie vertelde op zijn Bieslog dat hij Fieret ontmoette en vroeg hoe het ‘m verging. “Het lopen gaat steeds moeilijker”, zei Gerard. “En fietsen?”, informeerde De Bie. Het antwoord was van ijzeren logica: “Ja natuurlijk, fietsen doe ik omdat ik slecht loop…!”
Fieret wordt geprezen als zo ongeveer de uitvinder van de grofkorrelige foto. Smoezelig, rotzooierig en viezig worden ze ook wel genoemd. De handgeschreven verhalen en gedichten die hij me wel toonde in de Haagse Kunstkring hadden diezelfde kenmerken. Over de inhoud en de betekenis zegt dat natuurlijk niet echt veel.
Kunsthistorica Caroline Piek publiceert deze maand een geïllustreerd verhaal over Fieret in het fototijdschrift Camera. Zij gaat gedetailleerder in op zijn zielenroerselen. Piek maakt er nogal veel werk van, dat Fieret verzot was op erotische vrouwenbenen. Hij beheerste, zo zegt ze, de versierkunst om vrouwen om zijn vinger te winden en daarna in de studio voor de lens te krijgen. Fieret zei over zichzelf: “Waarom ik teken, schilder of fotografeer, is omdat ik het leven wil vastleggen zoals ik het persoonlijk ervaar.”
“Beter één been voor de lens dan tien aan de horizon”, moet-ie gedacht hebben.
De 180 pitbulls die nog in de “deathrow” zitten om te worden afgemaakt, kunnen weer opgelucht blaffen. Minister Verburg heeft het pitbullverbod ingetrokken. De regeling werkte niet: er kwamen niet minder pitbulls en er waren niet minder bijtincidenten. Kortom: het bleef bullshit. Er komt wel een andere regeling. Een nieuwe test moet duidelijk maken of een hond bijtgevaarlijk is of niet. Blijft het niet bij blaffen dan gaat het beest er alsnog aan. Gemiddeld belanden 240 mensen per jaar na een hondenbeet in het ziekenhuis en is er één dode te betreuren. Het blijft bullshit.
De Europese Commissie besloot onlangs dat het aantal voedselbanken moet worden uitgebreid. Dat roept weer de nodige discussie op. Zijn Voedselbanken een schandvlek in de samenleving of een uitkomst voor behoeftigen? Hoe het zij, verbale transacties vullen de maag in ieder geval niet. Of, zoals mijn moeder zei, als je bij het eten weer eens het hoogste woord had: "praatjes vullen geen gaatjes".
“Eerlijk gezegd is die hele hypotheekcrisis één grote roofpartij geweest”. Dat zei Herman Wijffels in een Volkskrantinterview over de financiële ontwikkelingen in de Verenigde Staten. Wijffels is tegenwoordig topman bij de Wereldbank. Voordien was hij de baas bij de Rabobank. Die bank zegt zelf met één miljoen klanten de grootste hypotheekverstrekker van Nederland te zijn. Wijffels weet doorgaans waarover hij het heeft.
