|
Het geheim van Saur |
|
|
|
Han Kogels
|
|
woensdag 28 juli 2010 |
‘Haagse Mannen’ belooft een nóg spannender soap te worden dan ‘Gooische Vrouwen’. Na de mislukte snuffelronde rondom een paarse coalitie heeft de Majesteit haar volk verrast met de benoeming van good old Ruud Lubbers tot informateur. De grijze minister van staat verklapte prompt dat Mark Rutte, naar de mening van de Majesteit, nog maar even niet zijn neus moet branden bij een formele poging een rechts kabinet bij elkaar te snuffelen. Dus kreeg Mark van Ruud de opdracht om informeel en zorgvuldig afgeschermd van de pers om tafel gaan zitten met Maxime Verhagen en Geert Wilders. Dan hebben we in ieder geval die optie ook de revue laten passeren, zo merkte Ruud voor de camera fijntjes op.
Korte tijd later prijkten Mark en Maxime op de voorpagina van de krant van wakker Nederland, gefotografeerd bij een glas wijn in restaurant Saur. Dit exquise Haagse visrestaurant ligt recht tegenover Le Bistroquet waar good old Dries en good old Hans drieëndertig jaar geleden bij een eenvoudige doch voedzame maaltijd een CDA-VVD kabinet in elkaar peuterden. Maar die hadden toen samen een Kamermeerderheid en Mark en Maxime hebben die niet. Zij moeten verkiezingswinnaar Geert voorzichtig polsen om te komen tot een coalitie die kan rekenen op steun van een meerderheid in de Tweede Kamer. De kleinst mogelijke meerderheid van 76 van de 150 zetels, wel te verstaan. Wat winnaar Mark en verliezer Maxime daar hebben besproken, is natuurlijk het geheim van Saur.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Ontroostbaar trots |
|
|
|
Han Kogels
|
|
dinsdag 13 juli 2010 |
|
De KNVB en de twaalf sponsoren van ons team zijn ontroostbaar trots op Oranje. We waren vol verwachting en zo hoort het ook als je de finale haalt. In het FD van zaterdag had freelance voetbalanalist Wouter Bos nog negen redenen gegeven waarom we deze keer wel wereldkampioen zouden worden. En áls we zouden verliezen zou dat alleen maar komen omdat Van Marwijk niet durft in te grijpen als het er echt om gaat. Tja, Wouter kan het weten. Zelfs de kroonprins had hetzelfde aangetrokken als wat hij aan had bij de wedstrijden die ons elftal had gewonnen. Helaas, het heeft allemaal niet mogen baten. De bal is rond en soms ziet een scheidsrechter niet dat hij een corner moet geven.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Winnen of verliezen |
|
|
|
Han Kogels
|
|
woensdag 30 juni 2010 |
|
Ondanks alle verkiezingsheisa in de media ging op 9 juni nog geen 75 procent van de stemgerechtigden naar de stembus. Sinds 1971 was de opkomst alleen in 1998 lager (iets meer dan 73 procent). Maar de uitslag leverde wel een politieke aardverschuiving op. Scoorden in 2003 de drie traditionele middenvelders VVD, CDA en PvdA samen nog 112 zetels, in 2006 was dat aantal geslonken tot 96, en anno 2010 vullen ze nog slechts 82 van de 150 stoelen in ’s lands vergaderzaal. Kon de PvdA zich nog redelijk handhaven, het CDA werd bijna gehalveerd en de VVD werd de winnaar van deze competitie.
Op de flanken leed de SP een verlies van tien zetels en werd de PVV de op één na grootste fractie met een vette winst van negen zetels. Informateur Rosenthal sprak dan ook van een verpulverd politiek landschap, en riep (na diepte-interviews met alle fractieleiders) de mogelijke spelerscombinaties bij zich aan tafel.
Al snel leek het op dat liedje van Ramses Shaffy: ‘De ene wil een ander, maar die ander wil die ene niet - die ander wil een ander, dus die ene heeft verdriet’.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Eigenlijk stem je een beetje op jezelf |
|
|
|
Han Kogels
|
|
woensdag 02 juni 2010 |
Voor de eerste verkiezingsdebatten op de Nederlandse televisie moeten we teruggaan naar 1963. In navolging van de debatten tussen Nixon en Kennedy (1960) werden in ons land vier debatten uitgezonden door de publieke omroep, want er waren nog geen door kijkcijfers gedreven commerciële zenders. Een aantal lijsttrekkers uit die tijd, zoals de Quay (KVP), Roolvink (ARP), Toxopeus (VVD) en Vondeling (PvdA), beantwoordden keurig de vriendelijke vragen van Ferry Hoogendijk. Van peilingen hadden we nog nooit gehoord. We hadden nog stemplicht (of liever: opkomstplicht) in Nederland. De invloed van die eerste televisiedebatten was niet echt waarneembaar in het stemgedrag van de kiezer. De vorige coalitie keerde terug achter de regeringstafel.
Hoe anders is het nu! Politiek is entertainment geworden. De polls vliegen je om de oren. En hoewel iedere lijsttrekker om het hardst beweert dat peilingen geen verkiezingen zijn, verzinnen de spindoctors snel een passende soundbite om in de volgende peiling weer een plaatsje op te klimmen. De televisiemakers proberen hun kijkcijfers omhoog te stuwen door ons, drie weken voordat we gaan stemmen, een premiersdebat voor te schotelen. Niet zonder succes; het leverde tussen één en anderhalf miljoen kijkers op. Verbazingwekkend als je bedenkt dat er niet veel meer te horen en te zien was dan nijdig gekissebis over een ingewikkeld CPB rapport van 378 bladzijden (je vraagt je af hoeveel mensen dat boekwerk hebben gelezen) en luitjes die met overdreven ijver proberen de nuttige wenken van de dure cursus body language in de praktijk te brengen. Tussen de bedrijven door moeten ze ook nog eens op Twitter en Hyves lekker modern digitaal ‘debatteren’ met duizenden ontevreden burgers, en hebben de vijf winnaars van de polls zowaar een heel Telegraafkatern mogen volschrijven met reclame voor zichzelf en schimpscheuten op de concurrenten. Ze willen allemaal regeren, maar met wie is niet altijd duidelijk. De topics zijn echter wel helder in deze crisistijd: geld en veiligheid. Dus: hypotheekrente-aftrek, AOW, zorgkosten, meer politie en minder tuig op straat. Net zoals artiesten op de flatscreen in het strijdperk treden voor de hoofdrol in de volgende Joop van den Ende musical, zo strijden de lijsttrekkers via de media om de fel begeerde stem van de zwevende kiezer. Wekenlang. En al zijn peilingen geen verkiezingen, zij beïnvloeden die wel. Terwijl de kieslijsten in onze brievenbussen rollen, meldt de krant van wakker Nederland te hebben vernomen dat het CDA zijn lijsttrekker de wacht gaat aanzeggen, dat de PvdA tegen beter weten in nog steeds gelooft in een verkiezingszege en dat de VVD op een niet in te halen voorsprong staat.
Als kiezer zie en hoor je het aan. Nog één week politieke soundbites en dan is het moment aangebroken waarop je eenzaam in het stemhokje staat. Met het potlood in de hand bekijk je peinzend het stemformulier. Je vraagt je nog één keer af waar je bij hoort en maakt je keuze. En op dat cruciale moment stem je eigenlijk ook een beetje op jezelf.
|
|
|
Veel gedoe om niks |
|
|
|
Han Kogels
|
|
maandag 17 mei 2010 |
Even dacht ik dat de komkommertijd in de media weer was aangebroken. Eerst lees ik dat de Koningin een bedrag van 326.000 euro voor achterstallig onderhoud aan haar Groene Draeck uit eigen zak wil betalen (toch triest dat defensie voor 47.000 euro per jaar die 15 meter lange Lemsteraak niet ordentelijk schijnt te kunnen onderhouden). En dan verschijnt de afgelopen week het bericht dat de VVD graag wil dat de Koningin gewoon belasting gaat betalen. Zo nu en dan steekt de fiscale positie van ons staatshoofd even de kop op, maar deze keer ging het zelfs gepaard met een interview op NRC weblog Geld.
VVD-woordvoerder in de Tweede Kamer Willibrord van Beek legde kalm uit dat de discussie hierover maar eens afgelopen moet zijn. Er is volgens hem geen aanleiding de Koningin en haar vermoedelijke opvolger anders te behandelen dan gewone burgers. Tot nu toe hebben alleen de SP en de PVV het plannetje gesteund.
Waarover gaat het precies? Op grond van de Wet financieel statuut van het Koninklijk Huis ontvangt Koningin Beatrix uit ’s Rijks schatkist een jaarlijkse uitkering van ruim 4,7 miljoen euro, Kroonprins Willem-Alexander’s uitkering bedraagt bijna 1,3 miljoen en die van zijn gemalin Prinses Máxima bijna zes ton. Bij elkaar dus zo’n 6,6 miljoen. In de Grondwet is bepaald dat deze uitkeringen zijn vrijgesteld van inkomstenbelasting (hun privé vermogen valt wel onder box 3 van de inkomstenbelasting en daarover zijn zij dus 1,2% belasting verschuldigd). De Koningin en de Kroonprins zijn daarnaast ook vrijgesteld van successiebelasting en schenkbelasting, voor zover zij erven of schenkingen ontvangen van andere leden van het Koninklijk Huis, en verder zijn zij vrijgesteld van motorrijtuigenbelasting. Die koninklijke belastingprivileges, zo maken wij op uit het interview met kamerlid van Beek, zouden dus moeten verdwijnen om aan te geven dat de afstand tussen het koningshuis en de burgers kleiner is geworden. Maar het betekent niet dat de drie Koninklijke hoofdrolspelers dan samen netto de helft overhouden van die 6,6 miljoen. Hun bruto uitkering zou bij wet verdubbeld kunnen worden, zodat zij netto net zoveel overhouden als nu. Als dat inderdaad zo gebeurt, dan is dit alles slechts een boekhoudkundige operatie zonder financiële gevolgen voor het koningshuis, de schatkist en de burger. De gewone belastingbetalers geven drie gewone medeburgers (omdat die toevallig tot het Koninklijk Huis behoren) 6,6 miljoen extra en krijgen hetzelfde bedrag vervolgens weer terug. Voor dit louter symbolische gebaar moet dan wel de Grondwet worden gewijzigd, waarvoor uiteindelijk de instemming van twee derden van de beide Kamers nodig is. Veel animo lijkt er niet voor te bestaan en voorlopig verdient het verhaal dan ook dezelfde titel als Shakespeare’s komedie ‘Much Ado about Nothing’.
|
|
|
Hypotheek met een groen randje |
|
|
|
Han Kogels
|
|
donderdag 06 mei 2010 |
De milieumanager van Bouwfonds Ontwikkeling is er heilig van overtuigd: huizenkopers zullen sneller kiezen voor een energiezuinig huis, nu zij van de Rabobank iets meer kunnen lenen om dit te financieren. Twee jaar geleden spraken de projectontwikkelaars en onze overheid samen een ambitieus plan af. In 2011 moet het energiegebruik in woningen met een kwart zijn teruggebracht. In 2015 moet het energiegebruik de helft minder zijn en in 2020 moeten nieuwe woningen zelfs energieneutraal zijn. Wat dat woord betekent is niet voor iedereen even duidelijk, maar ‘neutraal’ komt prettig over.
Intussen kost zo’n groene ambitie geld, en de huizenkopers blijken niet echt bereid voor zulke groene investeringen in hun portemonnee te tasten. Ze zien meer in een luxe-design-keuken of een voel-je-lekker-badkamer dan in een pomp die warmte aan de bodem onttrekt, of foeilelijke zonnecellen op je dak. En dus moet er een financiële prikkel worden verzonnen, want anders mislukt het plannetje. Komaan, dacht de Rabo, dan mag de koper bij ons een hypotheek afsluiten die maximaal 8.500 euro boven de aankoopprijs van de woning ligt. Uiteraard mits dat bedrag wordt uitgegeven aan energiebesparende dingen. Nou schijnt een warmtepomp 12.000 euro te kosten en zonnecellen ongeveer 4.500 euro. Dus als je het milieu echt wilt helpen, dan kom je nog altijd 8.000 euro tekort.
Maar Bouwfonds blijft optimistisch en laat in de Volkskrant weten dat ze de kopers duidelijk gaan maken hoeveel ze met die groene investeringen kunnen besparen op hun energierekening. Want, zo kraait de Bouwfondsmilieumanager, alleen voor maatregelen die binnen afzienbare tijd zijn terug te verdienen via een lagere energierekening, wil de koper zijn portemonnee trekken! En hij meldt trots dat een warmtepomp 685 euro per jaar aan stookkosten scheelt en zonnecellen 170 euro per jaar.
Klinkt leuk, maar als de koper even zijn zakjapannertje pakt, dan weet hij snel dat het zeker twintig jaar duurt voordat hij de groene investering eruit heeft. Gesteld dat die apparatuur zo lang meegaat. Die extra groene hypotheek lijkt een aardige publiciteitsstunt van de projectontwikkelaars en van de Rabo, die in deze moeilijke huizenmarkt probeert hypotheken te slijten. Desnoods hypotheken met een groen randje. Maar de huizenkoper heeft op dit moment wel wat anders aan zijn hoofd: hoe lang blijft zijn hypotheekrente fiscaal aftrekbaar?
|
|
|
Kalken, plakken en blaten |
|
|
|
Han Kogels
|
|
maandag 12 april 2010 |
In ‘De man met de witte das’ heeft Godfried Bomans de plakkers en kalkers beschreven die het volk moesten oproepen te stemmen op zijn vader, die lijsttrekker was van de Katholieke Staatspartij in 1917. Kalkers heb je tegenwoordig niet meer, of het moet een verdwaalde politiek actieve graffitispuiter zijn. Plakkers bestaan nog wel. Binnenkort mogen ze hun gang weer gaan op de van overheidswege geplaatste borden die dan een paar weken lang het straatbeeld ontsieren.
Een hedendaagse categorie politieke reclamemakers zijn de blaters die op uitnodiging van praatprogramma’s het stemvee aan zich proberen te binden. Kort na zo’n televisieoptreden volgt dan de zoveelste peiling (die we graag ‘poll’ noemen), zodat men kan zien welk effect het geblaat heeft gehad.
We zijn nu zo ongeveer halverwege de val van Balkenende IV en het moment waarop we het rode potlood weer mogen hanteren. Op grond van de uitslag van die verkiezingen zal straks geprobeerd moeten worden een kabinet in elkaar te sleutelen dat kan rekenen op de steun van partijen die samen meer dan 75 zetels in de Tweede Kamer hebben. De peilingen (voor wat ze waard zijn) geven intussen aan dat zoiets een lastige klus kan worden. De meest lastige coalities zijn die waarin vier partijen in één mandje zitten.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Glossy Gerda |
|
|
|
Han Kogels
|
|
donderdag 11 maart 2010 |
Terwijl een spinnijdige Nina Brink de door journalist Eric Smit geschreven ongeautoriseerde biografie ‘Nina, de onweerstaanbare opkomst van een power lady’ in de boekhandel ziet liggen, laat een trotse Gerda Verburg haar glossy ‘Gerda’ als bijlage bij Margriet, Libelle en Flair de wereld ingaan.
Leuk om beide werkjes naast elkaar in de boekenkast te hebben. De desastreuze beursgang van Worldonline naast een brokje zelfverheerlijking van een inmiddels demissionaire minister van Leven, Nuchterheid en Verhalen (zoals Gerda zichzelf voor deze gelegenheid noemt). Op de cover van de op glimmend (maar ongetwijfeld milieuvriendelijk) papier gedrukte uitgave, staat de zojuist door een visagist onder handen genomen bewindsvrouwe in romantische rijkleding met licht doorschijnende blouse, een bruin lederen rijzweepje in de hand, onder het logo van haar ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Ze heeft een hemelse blik in de ogen.
Binnen in de glossy, die 51 bladzijden telt, staan nog 11 andere pakkende foto’s van Gerda. In haar editorial vertelt ze dat het allesbehalve glamoureus (vreemd woord) is om bij een temperatuur van zeven graden in een zomerjurk in een stal te poseren. Niet zielig doen, Gerda, dat wou je zelf! Even verderop geeft Gerda een suikerklontje aan een echt paard, terwijl achter haar een namaakpaard met lampenkap op het hoofd sfeerlicht door de stal verspreidt. Hoe verzin je het! En we kennen nu ook de vijf favoriete boeken van Gerda. Op nummer drie staat ‘De ontdekking van de hemel’ van Mulisch. De andere titels gaan over bos en natuur, natuurlijk. Op bladzijde 23 zegt Bisschop Hurkmans over de Q-koorts, dat we ons niet moeten laten afleiden door de schuldvraag. Dat brengt troost voor de politiek, nietwaar? Verder nog vier bladzijden funshoppen met Gerda (die gek is op bieten, biest en brood), een handjevol groene boeren, een duurzame visser, een biodiverse tuinarchitect, hier en daar een lekker receptje en veel paden op en lanen in.
Gerda’s glanzende groene ode aan ons land, ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van haar ministerie, heeft de belastingbetaler vier ton gekost. Gerda zelf vindt dat geen punt voor dit educatieve blad, zoals zij het noemt. Maar de Kamerfracties van SP, GroenLinks, VVD, PVV, D66 en zelfs haar eigen CDA steunen intussen het verzoek van de Partij voor de Dieren om een spoeddebat over de glossy van Gerda. Want de timing van dit pamflet riekt naar een verkiezingsstunt. Wordt dat geurtje weggenomen, of krijgt het CDA de rekening op glanzend papier gepresenteerd? We zijn benieuwd.
|
|
|
Kiezersgunst |
|
|
|
Han Kogels
|
|
woensdag 03 maart 2010 |
Hoewel het nu om gemeenteraadsverkiezingen gaat, is met de val van Balkende IV het circus voor de verkiezing van een nieuwe Tweede Kamer losgebarsten.
De boegbeelden van de landelijke politiek hebben eventjes de Haagse arena verlaten en lopen, uitgedost in de kleuren van hun partijen, door het ganse land flyertjes uit te delen. En in alle actualiteitenrubrieken op radio en tv maken ze, na een paar woordjes over gemeentelijke politiek te hebben gemompeld, de geesten rijp voor het echte gebeuren op 9 juni. Geen wonder. Deze gemeenteraadsverkiezingen leveren een belangrijke politieke graadmeter op - zelfs als er een lage opkomst is en als één op de drie kiezers uit protest zijn stem uitbrengt op een locale partij (zoals gemeentebelangen Tietjerksteradeel, om maar iets te noemen). We leven in een tijd van politieke reuring en polarisatie. In de peilingen zien partijen uit het politieke midden hun aanhang naar links en rechts weglopen. De spoeling dreigt te dun te worden om over een paar maanden nog een werkbare coalitie in elkaar te kunnen knutselen. Ieder kans om je als landelijke partij te profileren moet je dus zo snel mogelijk met beide handen aangrijpen.
Het is dan ook geen toeval dat de oppositie in de Tweede Kamer nog net op 2 maart het hete controversiële hangijzer van de verhoging van de AOW-leeftijd in de vrieskist heeft gestopt. Een snoepje van Agnes Kant, Femke Halsema, Mark Rutte en Geert Wilders, dat de kiezer geacht wordt dankbaar op te peuzelen als hij straks het rode potlood hanteert. Maar ook het CDA laat zich niet onbetuigd. Want de nog maar net tot minister van Financiën bevorderde Jan Kees de Jager heeft zojuist met hoorngeschal verkondigd dat hij heeft besloten voor alleenstaande AOW-ers zonder extra inkomen de belastingvrijstelling van 43 naar 50 euro te verhogen. Dat scheelt weer een aangifte voor 1 april en ze kunnen die 48 euro inkomstenbelasting, die zij eigenlijk verschuldigd zouden zijn, lekker in hun zak houden. Maar dan wel even aan ons denken als u in het stemhokje staat, hoor!
Het winnen van de kiezersgunst is ook een kunst.
|
|
|
De ondergang van de “Balkenende IV” |
|
|
|
Han Kogels
|
|
maandag 22 februari 2010 |
De “Balkenende IV”, waarvoor de kiel drie jaar geleden werd gelegd in het koetshuis van Landgoed Lauswolt in Beetsterzwaag, heeft schipbreuk geleden. Kort na de tewaterlating maakten Jan Peter Balkenende, Wouter Bos en André Rouvoet hun koers bekend. Geen gezeur over Irak en vóór Sinterklaas 2010 trekken we onze militairen terug uit de wederopbouwoorlog in Uruzgan. Maar er kwam toch gezeur over Irak. De Commissie Davids publiceerde een lijvig rapport dat Jan Peter zo diep in zijn ziel raakte, dat hij voor zijn beurt ging spreken. De daarop volgende kortstondige stuurmanscrisis eindigde in het voordeel van Wouter. De gehavende “Balkenende IV”, dreef nog en sukkelde voort. Dit maal recht op Uruzgan af.
Op een koude winterochtend had Wouter luidkeels verkondigd dat zijn partij vasthoudt aan de afspraak om dit jaar uit Uruzgan te vertrekken. Nog diezelfde middag stormt Maxime Verhagen de brug op. In zijn hand een brief van de NAVO-baas met het dringende verzoek om Uruzgan niet te verlaten. Wouter wordt ziedend en telt zijn roodkoperen knopen. Wat denkt die kroonprins van Balkenende wel: na Irak opnieuw zo’n geniepig één-tweetje met de Amerikanen? Never! Een knieval voor het CDA maken om het schip te redden? Geen denken aan met de gemeenteraadsverkiezingen in het verschiet! Volgens de peilingen lijdt zijn partij al genoeg stemmenverlies en volgend jaar staan de verkiezingen voor de Tweede Kamer op de agenda.
De daaropvolgende staatsrechtelijke klucht zal de toeschouwer aan de wal niet licht vergeten. Terwijl de hoofdrolspelers elkaar over en weer beschuldigen van leugens en elkaar niet meer in de ogen wensen te kijken, koerst de “Balkenende IV” zwalkend op de verraderlijke klippen van Uruzgan af. Tot diep in de nacht wordt in het geheim op de brug van de “Balkenende IV” gebakkeleid, maar het einde is onvermijdelijk. Met een “één, twee, drie, in Godsnaam”, wordt het laatste restje vertrouwen (gelijk het arme Ketelbinkie uit Rotterdam) overboord gezet. Krakend loopt het schip op de klippen. Of de drie stuurlui, zoals oud-studenten van de Vrije Universiteit betaamt, nog een oorlam hebben gedronken is niet bekend. Maar er wordt wel een telegram naar Lech gezonden: “Mayday mayday - de Balkenende IV moet als verloren worden beschouwd - PvdA heeft het schip verlaten - Rest van de bemanning verzoekt Uwe Majesteit met verschuldigde eerbied te worden ontslagen van haar taak. Stop.”
|
|
|
