Verkiezingen voor het Europese parlement genieten weinig belangstelling bij de Nederlandse burgers. Pakweg twee op de drie Nederlanders vinden het niet de moeite waard hun vertegenwoordigers in Brussel te kiezen. Ondernam bij de vorige verkiezing nog 39% van onze stemgerechtigden de tocht naar de stembus, op 4 juni aanstaande verwacht men dat het wel eens tot 30% zou kunnen dalen. Voor de niet-stemmers is Europa louter een ver-van-m’n-bed-show met overdreven regelgeving, dure bureaucraten en geldverslindende onzinnigheden, ondoorzichtige regeltjes van anderen die daarmee onze eigen regelgevende macht beperken, machtsspelletjes van een paar grote lidstaten, en subsidiepotten die wij vullen terwijl andere lidstaten die leegharken. Als er een Europese lijsttrekker of de Europese vlag op de buis verschijnt, zappen een paar honderdduizend kijkers direct naar een ander kanaal. Dat negatieve beeld van Europa wordt in niet onbelangrijke mate veroorzaakt door de beperkte en selectieve aandacht die het doen en laten van Europarlementariërs geniet in de media.

 Nederlanders zijn niet snel van betalen. Als we op rekening kopen of diensten laten verrichten, vraagt de leverancier ons binnen 30 of 14 dagen te betalen. De gemiddelde betalingstermijn is ongeveer 27 dagen. Maar daar houdt de helft van de klanten (vaak andere ondernemers) zich niet aan. In 2004 heeft het onderzoeksbureau van Nyenrode vastgesteld dat we onze rekeningen gemiddeld bijna twee weken te laat betalen, dus ruim 40 dagen na ontvangst van de factuur.
Onlangs berekende het incassobureau Intrum Jusititia dat het Nederlandse bedrijfsleven hierdoor een financiële schadepost van 15 miljard euro oploopt. En dat kost pakweg 26.000 banen.

‘De broekriem moet worden aangehaald, vrienden’, sprak Guusje ter Horst. Er moeten dertienduizend ambtenaren uit. Als die opengevallen werkplekken handig worden ingevuld, levert dat jaarlijks veertig miljoen euro op, zo was haar opgedragen. Natuurlijk had ze haar paar plannetjes al gemaakt. ‘Wij bij Binnenlandse Zaken zitten al jaren met Justitie in één gebouw en dat loopt fantastisch. Met Maria hebben we intussen al afgesproken dat zij met haar clubje gaat inwonen bij Gerda. Boeren en ondernemers bijten elkaar niet. En Camiel kan gezellig intrekken bij Jacqueline, want bij haar staan al heel lang kamers leeg en verkeer combineert aardig met milieu, nietwaar?

De Lauswoltcoalitie heeft zich via het intern zwaar bevochten Catshuisakkoord omgevormd tot een voorlopig stevig in het zadel zittend crisiskabinet. In lijn met het rapport van de Werkgroep Gerritse wordt er een paar jaar selectief gestimuleerd en worden bezuinigingen vooruitgeschoven naar 2011. Naar huidig inzicht van het kabinet zijn we dan weer uit het dal omhoog aan het klimmen (hebben we volgens Rouvoet de economie weer ‘aan de huppel gekregen’) en wordt het definitieve testament voor het volgende kabinet opgemaakt. Intussen mogen werkgevers en werknemers met elkaar stoeien over hoe tegen die tijd de AOW-leeftijd wordt opgeschoven naar 67 jaar. Als werkgevers en werknemers nog een alternatief kunnen verzinnen, wil het kabinet er best naar kijken. Maar voorlopig ligt het voornemen keihard verankerd in de plannen. Het Catshuisakkoord houdt dus nog allerminst een sociaal akkoord in en Alexander Rinnooy Kan zal er als SER-voorzitter nog een zware dobber aan krijgen om het zover te laten komen.

Toen CDA, PvdA en CU twee jaar geleden in het riante koetshuis van het Bilderberg Landgoed Lauswolt hun coalitie smeedden, ging de PvdA morrend akkoord met het niet instellen van een parlementaire enquête naar de politieke steun van ons land aan de oorlog in Irak en met de afspraak dat in deze kabinetsperiode geen discussie zou worden gevoerd over de beperking van de hypotheekrenteaftrek. Intussen is het een en ander gebeurd waardoor deze twee afspraken onder vuur zijn komen te liggen.