|
Geen barbarij na bezuinigingen op cultuur |
|
|
|
Frans Kok
|
|
woensdag 06 februari 2013 |
Niets minder dan onze beschaving stond op het spel. Het kabinet Rutte 1 had forse bezuinigingen aangekondigd op de cultuursector. Die zijn inmiddels uitgevoerd. Nu de kruitdampen zijn opgetrokken, kan worden geconstateerd dat de operatie ook een heilzame werking heeft gehad. Hier en daar wordt nog wat gemopperd, maar veelzeggend is dat de nieuwe Pvda-minister geen cent van de bezuinigingen heeft afgedaan. Ze kijkt wel uit.
De verwende sector is wakker geschud. Een enkel museum is nu zelfs op maandag geopend! Er wordt driftig naar eigen inkomsten gezocht. Hoewel vandaag bekend werd dat bij de BankGiro Loterij geen extra aanvragen zijn ingediend. Dus met de ellende valt het kennelijk nogal mee. En de barbaren zijn weggebleven.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De kleine krabbelaars |
|
|
|
Frans Kok
|
|
zaterdag 08 december 2012 |
|
We dachten altijd dat het gesjoemel met publiek geld iets was van beneden de rivieren en met name van de KVP. De onlangs overleden Piet van Zeil stond symbool voor het type kleine krabbelaar. Een snoepreisje hier, een muurtje bij je privé-huis daar. Maar de PvdA heeft zich nu glansrijk gerevancheerd. Co Verdaas mag zich met ere in dat rijtje scharen. De baby-boomer en linkse bestuurder heeft jarenlang de boel geflest. Geen corruptie op grote schaal, maar daardoor eigenlijk nog erger. Elke maand voor kleine bedragen zijn declaraties oppimpen. Met zijn krabbel eronder. Dus gewoon valsheid in geschrifte. Hij is niet de enige in de PvdA, of de VVD. De kleine krabbelaars zitten overal.
En Rutte, maar vooral Samsom had daar veel alerter op moeten zijn.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Ouderwetse campagne |
|
|
|
Frans Kok
|
|
vrijdag 07 september 2012 |
Vandaag kreeg ik 3 mails in de bus, van Barack Obama, van Michelle en een van Joe Biden.
Ze verwezen naar de Conventie en vroegen steun voor de verdere campagne. Op mijn prikbord prijkt een mail van 12 mei 2004 van Bill Clinton, met als aanhef ‘Dear Frans’ en een glunderende foto van hem erboven. Ik had ooit mijn adres ergens achtergelaten bij een Democratische campagnecentrum.
Obama won vier jaar geleden de verkiezingen, mede door de grootschalige inzet van de nieuwe media. In Nederland merk je daar nog helemaal niets van.
De Volkskrant had vanochtend een groot verhaal over de gesmeerde campagne van Diederik Samsom. Hij had bijna 1 miljoen kiezerscontacten gehad. Dat is een eufemisme voor handjes schudden op een mistroostig winkelcentrum. Verder zie je zijn poster op een door de gemeente opgerichte schutting in een verre buitenwijk. En natuurlijk op de TV. Maar verder nergens.
Ik krijg geen mails van hem. Ook geen telefoontjes van vrijwilligers of een huisbezoek met de oproep op hem te stemmen. Zelfs geen folder in de bus. Wel eindeloze debatten met een hoog amusementsgehalte en een luid klappende, met bussen aangevoerde achterban.
Heel ouderwets allemaal. Ik stel voor dat de campagneteams na 12 september nog snel een ticket boeken naar de VS. Dan kunnen ze zien hoe je in deze tijd echt persoonlijk contact legt met de kiezer.
Ouderwetse campagne
Vandaag kreeg ik 3 mails in de bus, van Barack Obama, van Michelle en een van Joe Biden.
Ze verwezen naar de Conventie en vroegen steun voor de verdere campagne. Op mijn prikbord prijkt een mail van 12 mei 2004 van Bill Clinton, met als aanhef ‘Dear Frans’ en een glunderende foto van hem erboven. Ik had ooit mijn adres ergens achtergelaten bij een Democratische campagnecentrum.
Obama won vier jaar geleden de verkiezingen, mede door de grootschalige inzet van de nieuwe media. In Nederland merk je daar nog helemaal niets van.
De Volkskrant had vanochtend een groot verhaal over de gesmeerde campagne van Diederik Samsom. Hij had bijna 1 miljoen kiezerscontacten gehad. Dat is een eufemisme voor handjes schudden op een mistroostig winkelcentrum. Verder zie je zijn poster op een door de gemeente opgerichte schutting in een verre buitenwijk. En natuurlijk op de TV. Maar verder nergens.
Ik krijg geen mails van hem. Ook geen telefoontjes van vrijwilligers of een huisbezoek met de oproep op hem te stemmen. Zelfs geen folder in de bus. Wel eindeloze debatten met een hoog amusementsgehalte en een luid klappende, met bussen aangevoerde achterban.
Heel ouderwets allemaal. Ik stel voor dat de campagneteams na 12 september nog snel een ticket boeken naar de VS. Dan kunnen ze zien hoe je in deze tijd echt persoonlijk contact legt met de kiezer. |
|
|
Globalisering |
|
|
|
Frans Kok
|
|
donderdag 05 juli 2012 |
|
Wat is globalisering?
Voor mij is het de Japanner, die in de 4e etappe van de Tour de France – een rit over 214,5 km van Abbéville naar Rouen – van kop af aan in de aanval gaat. En pas vlak voor de finish wordt ingehaald door de gebruikelijke zigzag-meute van Fransen, Belgen, Nederlanders, sinds enkele jaren aangevuld met Engelsen, Australiërs en Amerikanen.
De Japanner kreeg ook de prijs voor de strijdlustigste renner. Uit handen van de Franse jury, die normaal gesproken uitsluitend rekening houdt met lokale en desnoods nationale belangen.
Een Japanner, die op het podium te Rouen wordt gekust door de Ronde-miss, meestal de dochter van de plaatselijke, Franse sponsor.
Dat is globalisering.
En nog iets: er is een begenadigd scribent opgestaan. Zijn naam is Thijs Zonneveld. Hij schrijft columns in NRC Handelsblad. Hij wordt aangeduid als: NRC-sportredacteur en oud-wielrenner.
Eerst hadden we Peter Winnen. Toen Bert Wagendorp in de Volkskrant. En nu Thijs Zonneveld. Wat een talent!
Dat fietsen is toch ergens goed voor.
|
|
|
Niet alleen maar euforie |
|
|
|
Dick Toet
|
|
maandag 30 april 2012 |
|
Er is wat over schaduwen heen gesprongen, de term historisch viel om de haverklap, ‘koosnaampjes’ ontstonden als wandelgangenakkoord en Kunduz-coalitie, al werd GroenLinks bij die laatste betiteling wel weer even herinnerd aan het dieptepunt in de partijhistorie. Niettemin euforie alom. Het leek wel of Nederland van een totale ondergang was gered.
Reden voor tevredenheid was er zeker. Maar vooral omdat een einde kwam aan een onzalig kabinet, waarin VVD en CDA volledig gegijzeld werden door de gedogende PVV van Geert Wilders. Het is mijn stellige overtuiging dat Wilders er nooit op uit geweest is dit kabinet tot een succes te maken. Hij maande Rutte en de zijnen voortdurend tot inschikken, ging door met zijn ordinaire teksten, voerde gewoon oppositie als het hem uitkwam (Europa, Kunduz, pensioenakkoord) en wachtte met zijn hand boven de uitknop op een electoraal geschikt moment de zaak te laten barsten.
Opmerkelijk is dat Maxime Verhagen, toch misschien wel de belangrijkste architect van het gedoog-kabinet, plotseling ongemeen harde taal sprak over Wilders en de PVV. De bijna tranen, waarmee Verhagen destijds het CDA-congres op sleeptouw nam, waren plotseling veranderd in vreugdetranen. Het ligt meer voor hand hier van krokodillentranen te spreken. Helaas zijn dergelijke heftige stemmingswisselingen toch nog vooral voorbehouden aan de politiek.
Intussen zijn wel twee kostbare jaren met moeilijke economische omstandigheden verloren gegaan. Dat moet de euforie toch een beetje temperen, want waarschuwingen waren er bij de start van het gedoog-kabinet toch meer dan genoeg.
Maar ook na de val was er positief nieuws. In recordtijd vonden CDA en VVD onder leiding van Jan Kees de Jager drie nieuwe partners om aan de Europese verplichtingen te voldoen. Knap werk van De Jager, maar ook van Pechtold, Sap en Slob. De PvdA, met haar nieuwe aanvoerder Diederik Samsom, bleef buiten het verrassende akkoord. Of dat geheel bewust of een beetje per ongeluk gebeurde, is nog steeds niet helder geworden. Samsom kreeg steun van zijn directe achterban, maar de kiezer lijkt de PvdA vooralsnog te willen straffen voor deze ‘gemiste kans’.
Toch zou de PvdA nog eens garen kunnen spinnen bij de afwezigheid in deze gelegenheidscoalitie. Het akkoord tussen de vijf partijen is zeker gezien de achtergrond van de noodzakelijk geworden urgentie geen slechte overeenkomst. Maar er zitten nog genoeg haken en ogen aan. Het meest positief is, naast het terugdraaien van tal van onhebbelijke, maar niet al te ingrijpende voorstellen, de verhoging van de pensioenleeftijd. Het is te gek voor woorden dat we al tientallen jaren op 65 jaar zitten, terwijl mensen ouder, gezonder en veelal ook welstandiger worden. Ouderen in Nederland zijn door de bank genomen goed af, zeker in vergelijking met andere landen. Waar in ons land vooral de pijn zit is bij jonge mensen, die geen hypotheek kunnen krijgen of juist veel te zware hypotheeklasten door de banken in hun maag gesplitst hebben gekregen. En als ze dan nog werkloos worden ook, vaste contracten worden steeds meer een zeldzaamheid, dan is er echt sprake van kommer en kwel. Met de aanpak van de hypotheekrente (geen aflossingsvrije leningen meer) is een taboe doorbroken, maar juist deze maatregel helpt de starters op de woningmarkt niet. De verhoging van de btw heeft vooral een negatief psychologisch effect, want een overhemd dat straks geen 40 euro, maar 40 euro 80 kost zal niet echt afschrikken. De nullijn voor ambtenaren, agenten en onderwijzend personeel is een begrijpelijke maatregel, maar met haar verzet daartegen kan de PvdA in de campagne goede sier maken. De campagne wordt sowieso uitermate boeiend. Was er nog maar een zwijgende meerderheid, verzuchtte Gerrit Komrij onlangs in een interview. Een flink deel van die zwijgende meerderheid heeft bij de vorige verkiezingen gesproken, maar verstandige taal was het niet.
|
|
|
NRC Handelsblad is de weg kwijt |
|
|
|
Frans Kok
|
|
donderdag 19 april 2012 |
|
Aan het slot van de afscheidscolumn van J.L. Heldring stond een veelzeggende zinnetje: de essentie van een goede krant is het brengen van nieuws. De oud-hoofdredacteur van de NRC zei dat niet voor niets. Tot zijn en veler verdriet heeft de krant die taak vrijwel geheel losgelaten. Vage reportages en opiniestukken vullen nu de krant, inclusief de voorpagina. Dit met het idiote argument dat veel nieuws ook on line beschikbaar is en dat een dagblad daar dus minder prioriteit aan moet geven.
De conclusie is onontkoombaar: de NRC is de weg kwijt, maar dan ook volledig.
Frits Bolkestein peperde het de NRC kort daarna nog eens stevig in. De Volkskrant lees ik met veel plezier en vind ik de beste krant van dit moment, zei hij in zijn polemiek met Philip Remarque over het in zijn ogen linkse karakter van de Nederlandse journalistiek.
Vijf jaar geleden werd de Volkskrant nog als het wat dommige, activistische broertje van de NRC gezien, zeker door de redactie van de NRC zelf. Hoe is het mogelijk dat dat beeld binnen korte tijd geheel gekanteld is? Het is nu de Volkskrant die de toon aangeeft, zowel qua nieuwsgaring, opinievorming, politieke invloed, maatschappelijke trends en ga zo maar door. De Volkskrant leeft en heeft de luiken open gezet. De NRC is onder leiding van Vandermeersch vooral met zichzelf bezig.
Net als andere kranten kampte de NRC met een dalend lezersbestand. Daarom moest er iets gebeuren. Maar in plaats van meer en interessanter nieuws kreeg de lezer een soort weekblad in dagelijkse afleveringen voorgeschoteld. In plaats van de Herald Tribune een soort Haagse Post. Met, nogmaals, het onzinnige argument dat de moderne lezer veel nieuws al heeft opgepikt voordat hij ’s avonds thuis komt en zijn krantje pakt. Dat geldt misschien voor de redactie van de NRC, maar niet voor mensen met een baan of voor gepensioneerden die overdag allerlei dingen doen. Als dat zo is, stop dan met de dagelijkse krant. Al het nieuws is immers tegenwoordig wel ergens via internet te vinden. Maar veel lezers willen gewoon het nieuws van de dag gepresenteerd krijgen, ook als het Catshuis zijn mond houdt of een ministerie geen commentaar wil geven. Maar nee, vage reportages zult u krijgen, die net zo goed een week later hadden kunnen verschijnen. En veel trends en tijdloze onderwerpen. En foto’s, grote foto’s, dat vult lekker.
Vroeger deed ik uren over de krant. Vooral in het weekeinde. Interessant, diepgravende artikelen. Veel politiek nieuws, veel cultuur. Nu ben ik er snel mee klaar. Wat moet ik met de bijlage Lux, met rubrieken die zonder veel gêne zijn gepikt van de Volkskrant? Binnenlands nieuws was nooit de sterkste kant van de NRC, want dan moet je erop uit en met je bloknootje achter allerlei mensen aan. Liever schreef de redactie een nieuwsanalyse of een deftig commentaar. Maar nu is dat helemaal gestopt. Wilt u weten wat er in Amsterdam gebeurt of in booming Eindhoven? Pech gehad, dan moet u niet bij ons wezen. Waar dan wel? Geen idee, ergens op internet. Nieuws is immers ouderwets en achterhaald. Dat interesseert de lezer niet meer.
Wat een denkfout.
|
|
|
Gefilosofeer aan de cafetafel |
|
|
|
Frans Kok
|
|
vrijdag 06 april 2012 |
Hans van Mierlo en Frits Bolkestein kwamen elkaar frequent tegen. In de Haagse arena, maar ook in Amsterdam. Vrienden waren ze niet, maar van enige animositeit is nooit iets gebleken.
Daarom is de felle aanval die Bolkestein recent in Vrij Nederland deed op van Mierlo’s politieke gedachtengoed en intellectuele bagage niet goed te plaatsen. Vooral zijn onverwachte slotzin: Van Mierlo was een bange man, komt hard aan. Bolkestein moet zich mateloos geërgerd hebben aan diens vrijblijvende gefilosofeer. En geheel ten onrechte is dat niet.
Van Mierlo had charisma en maakte veel los in de vaderlandse spruitjespan. Maar toen het aankwam op het concreet gestalte geven aan de nieuwe politiek, gaf hij niet thuis. Het bleef steken in hoogdravende prietpraat. Vrijblijvend gefilosofeer aan de cafétafel, wijdse vergezichten hoe het anders zou moeten, maar de volgende - ietwat brakke - ochtend alweer goeddeels vervlogen. Een visionair, maar vaak gehinderd door grondmist.
Het is vreemd dat van Mierlo, als oud-journalist, er nooit toe kwam iets op papier te zetten. Geen memoires, geen doorwrocht artikel. Niets, alleen gesproken teksten, nu gebundeld. Te weinig discipline? Wellicht, maar misschien ook een gebrek aan echt houdbare politieke ideeën. Toch heeft hij veel losgemaakt en bracht als een van de eersten het persoonlijke in de politiek. Zowel in de enthousiaste beginfase, als toen hij minister van Defensie en later Buitenlandse zaken was. Zijn nachtelijke gesprek met Cap Weinberger, op de rand van diens hotelkamerbed, is fameus.
Hans Gruijters, kompaan van het eerste uur, leed aan hetzelfde euvel. Razend intelligent, heel belezen, maar wat is ervan beklijfd? NRC Handelsblad heeft hem nog eens gestrikt voor een tweewekelijkse column. Na de derde keer kwam er eenvoudigweg geen kopij meer binnen. Ook geen enkel terugblik op zijn interessant jaren in de politiek. Niets.
Jan Terlouw zou daar eens zijn licht over moeten laten schijnen. Hij heeft beiden van dichtbij meegemaakt. Iets van de sluier heeft hij als eens opgelicht in zijn malicieuze sleutelroman De derde kamer. Maar een serieuze studie zou heel welkom zijn. Of een goede biografie.
Bolkestein vond al die cafépraat maar onzin. Zelfs schadelijk. Niet voor niets luidt de ondertitel van zijn recente boek over de Europese intelligentsia sinds de 18e eeuw: Gevaarlijke ideeën in de politiek.
Gevaarlijk was van Mierlo in het geheel niet. Wel een beetje een warhoofd. Maar een aardig warhoofd.
|
|
|
Delft neemt het niet zo nauw |
|
|
|
Frans Kok
|
|
vrijdag 04 november 2011 |
Twee voormalige wethouders van de gemeente Delft blijken, naast een riant wachtgeld, over een forse studietoelage te beschikken. Het gaat om circa 15.000 euro, bovenop hun jaarlijkse wachtgeld van 55.000 euro. Het betreft de dames Merkx en Koning, die na vier jaar trouwe dienst vorig jaar niet meer in het college terugkeerden. De gemeente verdedigt deze handelwijze. Het feit dat mevrouw Merkx de partner is van de huidige wethouder van Financiën staat erbuiten, zegt men.
Meestal vergroot een jarenlange ervaring als bestuurder van een grote stad de kansen op een voortgezette carrière aanzienlijk. Menig overheidsorgaan of semi-publieke instelling kan wel een ervaren, in politiek en bestuur gepokt en gemazelde man/vrouw gebruiken. Al was het maar om het opgebouwde netwerk in den lande.
De dames Merkx en Koning, beiden jonge, ambitieuze academici, zouden normaal gesproken binnen enkele maanden na hun vertrek weer aan de slag kunnen. Maar nee, daar hadden ze geen zin in. Zij leven nu al anderhalf jaar van de belastingcenten van de inwoners van Delft. En daarnaast hadden ze wel trek in een postdoctorale cursus. De kosten daarvan zijn geheel fiscaal aftrekbaar, maar zij hadden liever dat de gemeente die betaalde. De gemeente trapte erin, hoewel er geen enkele (arbeids)relatie meer bestaat tussen beide partijen.
Het toont weer eens aan dat het met de mores in het Delftse stadhuis belabberd is gesteld.
Iedereen heeft nog de Gondelaffaire in het geheugen. Daarbij nam een wethouder terecht ontslag, omdat hij betrapt was op een overduidelijke uitnodiging zijnerzijds tot corruptie.
De man kreeg (en krijgt waarschijnlijk nog steeds) een riant wachtgeld, ondanks het feit dat hij zelf ontslag nam in verband met de verdenking van ernstig strafbaar handelen.
Daarnaast besloot de gemeente alle kosten van de juridische bijstand voor de gevallen wethouder voor haar rekening te nemen. Dat loopt inmiddels in de tonnen. De wethouder wilde namelijk wraak nemen op zijn opponent, die de corruptie-affaire had onthuld, en maakte van procederen zijn dagtaak.
Die opponent was fractieleider van een inderdaad wat lastige politieke groepering, maar net als de wethouder democratisch gekozen door de Delftse bevolking. Deze opponent moest wel alle kosten voor zijn eigen rekening nemen, waardoor hij nu vrijwel failliet is.
Wie denkt dat de burgemeester, als hoeder van de publieke moraal, van alles heeft gedaan om beide affaires te voorkomen, heeft het mis. Hij stond erbij en keek ernaar. Maar goed, de brave man (Bas Verkerk is de naam) heeft nu eenmaal de energie en de daadkracht van een Bromsnor met pre-pensioen. Maar dat was bij Hagenaars al langer bekend.
|
|
|
Neelie Kroes kijkt in de sterren |
|
|
|
Frans Kok
|
|
donderdag 27 oktober 2011 |
Een Rotterdamse no-nonsense figuur. Een workaholic, die uitgroeide tot een van de machtigste vrouwen ter wereld. Zakelijk en hard. Bill Gates siddert nog steeds als-ie haar naam hoort.
Dat is het beeld dat de meeste mensen hebben van Neelie Kroes. Een beeld dat voluit bevestigd wordt in haar recent verschenen biografie. Daarom is de onthulling des te pikanter dat zij een fanatieke cliënt was van helderzienden, sterrenwichelaars en ander vreemd volk.
“Ik vond dat die contacten Neelie kwetsbaar maakten. Maar ja, op een gegeven moment leer je leven met de gekkigheid van iemand”, aldus Bram Peper over zijn vroegere gade.
Neelie heeft er zelf nooit veel over losgelaten. Net zomin als over de rest van haar privé-leven. Daarom is niet bekend in hoeverre zij zich heeft laten leiden door de adviezen van de diverse astrologen die zij raadpleegde. Vast staat dat zij enkele malen per dag hen om raad vroeg en haar horoscoop liet trekken. Bij zakelijke beslissingen, maar ook persoonlijke, zoals de vraag of zij een facelift moest nemen (antwoord: ja, maar die mislukte aanvankelijk deerlijk). Of ook politieke besluiten eronder vielen is onbekend. In haar drukste periode op het gebied van sterrenkijken, was ze president van Nijenrode, dus politiek niet erg actief. Maar nooit heeft zij haar geloof in het bovennatuurlijke afgezworen. Dus aan te nemen valt dat ze tot de dag van vandaag ermee doorgaat. Wat overigens best nuttig kan zijn in haar nieuwste functie als Euro-commissaris voor telecommunicatie.
Daar komt bij dat zij gebruik maakte van echte griezels. De halve analfabeet Simon Suiker, zwaar verslaafd aan drank en drugs, was jarenlang haar steun en toeverlaat. Toch gaf hij eens een rake typering van onze Iron Lady. “Neelie oogt naar buiten toe onwankelbaar en zelfverzekerd, maar van binnen kan ze door het kleinste detail in paniek raken. Ze wil alles op safe spelen en weten of iets niet goed kon gaan of haar in diskrediet kon brengen”.
De boeiende biografie, waaraan zij overigens zelf niet wilde meewerken, bestrijkt natuurlijk nog vele ander facetten van haar leven. Maar dit element verraste mij enorm. Neelie als een zweverige zoekster, een soort Yomanda.
Om bij haar vocabulaire te blijven: ‘dat is bij de wilde spinnen af’.
|
|
|
Adieu Chelsea Hotel |
|
|
|
Frans Kok
|
|
donderdag 04 augustus 2011 |
Het interieur is uniek, de reputatie ijzersterk. Toch kon het niet lang meer duren. Vorige week was het definitief: het Chelsea Hotel, befaamd landmark in New York gaat dicht. Het wordt gerenoveerd. Maar of het ooit weer open gaat is twijfelachtig. Het zullen wel dure appartementen worden. En daarmee zal de artistieke sfeer uit de jaren zestig voorgoed tot het verleden behoren.
Het statige, sombere gebouw staat op west 23rd street, midden in Manhattan. Mark Twain logeerde er, evenals Dylan Thomas en Brendan Behan. In de sixties Bob Dylan, Janis Joplin, Jimi Hendrix en Leonard Cohen. Veel drank en drugs. Sid Vicious vermoordde er zijn vriendin Nancy Spungen en overleed snel daarna zelf aan een overdosis. Geld om de kamer te betalen was er vaak niet. De rekening werd voldaan met schilderijen. De lobby en het prachtige trappenhuis hangen vol. In de lobby rechts een groot, wat primitief doek met Rembrandt’s Staalmeesters. Het zou van Jan Cremer kunnen zijn, die er een tijdje woonde en scharrelde met Jayne Mansfield. Althans, dat zegt Jan.
Reserveren was lastig. Een beetje nukkig zeiden ze steevast dat ze vol waren. Maar als je de naam noemde van Henk Hofland, was er altijd plek. Henk bivakkeerde er als hij in New York verbleef en dat was vaak. Zijn bureaustoel en schrijfmachine werden bewaard in de kelder. Aks Henk arriveerde kreeg hij zijn vaste kamer. De gast die er toevallig verbleef moest verkassen.
Het waren grote, wat verwaarloosde kamers. Meestal met een originele open haard uit 1884. Maar de ligging en het uitzicht waren groots. Een deel van het hotel wordt permanent bewoond. Door schrijvers en kunstenaars of gewoon excentrieke, rijke New Yorkers die je ’s morgens in de krappe, antieke lift tegenkwam als ze op hun sloffen de krant en hun beker koffie gingen halen. Soms struikelde je over de kinderfietsjes in de gang of kwam je een groep kinderen tegen, luguber verkleed op weg naar Halloween. Misschien was er eentje van Joseph O’Neill, die er enkele jaren geleden zijn prachtige boek Netherland schreef over de post 9/11 sfeer, maar ook met de herinneringen aan zijn jeugd in Den Haag.
Weet je nog waar je was toen Obama als eerste zwarte de verkiezingen won in november 2008?
Jawel, in het Chelsea Hotel.
|
|
|
