|
Neelie Kroes kijkt in de sterren |
|
|
|
Frans Kok
|
|
donderdag 27 oktober 2011 |
Een Rotterdamse no-nonsense figuur. Een workaholic, die uitgroeide tot een van de machtigste vrouwen ter wereld. Zakelijk en hard. Bill Gates siddert nog steeds als-ie haar naam hoort.
Dat is het beeld dat de meeste mensen hebben van Neelie Kroes. Een beeld dat voluit bevestigd wordt in haar recent verschenen biografie. Daarom is de onthulling des te pikanter dat zij een fanatieke cliënt was van helderzienden, sterrenwichelaars en ander vreemd volk.
“Ik vond dat die contacten Neelie kwetsbaar maakten. Maar ja, op een gegeven moment leer je leven met de gekkigheid van iemand”, aldus Bram Peper over zijn vroegere gade.
Neelie heeft er zelf nooit veel over losgelaten. Net zomin als over de rest van haar privé-leven. Daarom is niet bekend in hoeverre zij zich heeft laten leiden door de adviezen van de diverse astrologen die zij raadpleegde. Vast staat dat zij enkele malen per dag hen om raad vroeg en haar horoscoop liet trekken. Bij zakelijke beslissingen, maar ook persoonlijke, zoals de vraag of zij een facelift moest nemen (antwoord: ja, maar die mislukte aanvankelijk deerlijk). Of ook politieke besluiten eronder vielen is onbekend. In haar drukste periode op het gebied van sterrenkijken, was ze president van Nijenrode, dus politiek niet erg actief. Maar nooit heeft zij haar geloof in het bovennatuurlijke afgezworen. Dus aan te nemen valt dat ze tot de dag van vandaag ermee doorgaat. Wat overigens best nuttig kan zijn in haar nieuwste functie als Euro-commissaris voor telecommunicatie.
Daar komt bij dat zij gebruik maakte van echte griezels. De halve analfabeet Simon Suiker, zwaar verslaafd aan drank en drugs, was jarenlang haar steun en toeverlaat. Toch gaf hij eens een rake typering van onze Iron Lady. “Neelie oogt naar buiten toe onwankelbaar en zelfverzekerd, maar van binnen kan ze door het kleinste detail in paniek raken. Ze wil alles op safe spelen en weten of iets niet goed kon gaan of haar in diskrediet kon brengen”.
De boeiende biografie, waaraan zij overigens zelf niet wilde meewerken, bestrijkt natuurlijk nog vele ander facetten van haar leven. Maar dit element verraste mij enorm. Neelie als een zweverige zoekster, een soort Yomanda.
Om bij haar vocabulaire te blijven: ‘dat is bij de wilde spinnen af’.
|
|
|
Adieu Chelsea Hotel |
|
|
|
Frans Kok
|
|
donderdag 04 augustus 2011 |
Het interieur is uniek, de reputatie ijzersterk. Toch kon het niet lang meer duren. Vorige week was het definitief: het Chelsea Hotel, befaamd landmark in New York gaat dicht. Het wordt gerenoveerd. Maar of het ooit weer open gaat is twijfelachtig. Het zullen wel dure appartementen worden. En daarmee zal de artistieke sfeer uit de jaren zestig voorgoed tot het verleden behoren.
Het statige, sombere gebouw staat op west 23rd street, midden in Manhattan. Mark Twain logeerde er, evenals Dylan Thomas en Brendan Behan. In de sixties Bob Dylan, Janis Joplin, Jimi Hendrix en Leonard Cohen. Veel drank en drugs. Sid Vicious vermoordde er zijn vriendin Nancy Spungen en overleed snel daarna zelf aan een overdosis. Geld om de kamer te betalen was er vaak niet. De rekening werd voldaan met schilderijen. De lobby en het prachtige trappenhuis hangen vol. In de lobby rechts een groot, wat primitief doek met Rembrandt’s Staalmeesters. Het zou van Jan Cremer kunnen zijn, die er een tijdje woonde en scharrelde met Jayne Mansfield. Althans, dat zegt Jan.
Reserveren was lastig. Een beetje nukkig zeiden ze steevast dat ze vol waren. Maar als je de naam noemde van Henk Hofland, was er altijd plek. Henk bivakkeerde er als hij in New York verbleef en dat was vaak. Zijn bureaustoel en schrijfmachine werden bewaard in de kelder. Aks Henk arriveerde kreeg hij zijn vaste kamer. De gast die er toevallig verbleef moest verkassen.
Het waren grote, wat verwaarloosde kamers. Meestal met een originele open haard uit 1884. Maar de ligging en het uitzicht waren groots. Een deel van het hotel wordt permanent bewoond. Door schrijvers en kunstenaars of gewoon excentrieke, rijke New Yorkers die je ’s morgens in de krappe, antieke lift tegenkwam als ze op hun sloffen de krant en hun beker koffie gingen halen. Soms struikelde je over de kinderfietsjes in de gang of kwam je een groep kinderen tegen, luguber verkleed op weg naar Halloween. Misschien was er eentje van Joseph O’Neill, die er enkele jaren geleden zijn prachtige boek Netherland schreef over de post 9/11 sfeer, maar ook met de herinneringen aan zijn jeugd in Den Haag.
Weet je nog waar je was toen Obama als eerste zwarte de verkiezingen won in november 2008?
Jawel, in het Chelsea Hotel.
|
|
|
Bijna gelukt, Jorge Semprun in Theater Branoul |
|
|
|
Frans Kok
|
|
donderdag 09 juni 2011 |
|
Het was in kannen en kruiken: Jorge Semprun had persoonlijk toestemming gegeven voor de toneelbewerking, hij zou zelf bij de première aanwezig zijn, evenals de Spaanse ambassadeur. Het contract met Gallimard was getekend, de 300 euro voor de rechten overgemaakt. Plus 50 euro voor de Nederlandse vertaling van Jean Schalekamp. Het betrof zijn bekendste boek De grote reis, dat deels speelt in het Den Haag van de jaren dertig.
‘De grote reis’ gaat over zijn transport als gevangen verzetsstrijder van Parijs naar Buchenwald. Staande in een veewagon malen de gedachten door Semprun’s hoofd. Vaak denkt hij terug aan de twee jaar die hij doorbracht in Den Haag. Aan de grote residentie aan het Lange Voorhout, waar zijn vader ambassadeur was van de wettige Spaanse regering, totdat Franco hem na zijn machtsovername ontsloeg. Aan de herfstbladeren op datzelfde Voorhout; aan de oude Martinus Nijhoff die het goed vond dat hij op de eerste verdieping van zijn boekhandel uren doorbracht met lezen en nog eens lezen; aan zijn school, het Tweede Gymnasium; aan de verkoopsters in de Bijenkorf.
Bob Schwarze zou Semprun spelen, dat zag ik helemaal voor me. Bob zou als geen ander die herinneringen, die hallucinaties kunnen ophalen. De geur van de geboende parketvloer bij Martinus Nijhoff, die de stank van urine en dood in de veewagon naar Buchenwald verdreef. Aan de dromen van die kwetsbare jongen van 13, 14 jaar. Het stuk zou gespeeld worden in Literair Theater Branoul, op een steenworp afstand van de voormalige boekhandel en de Spaanse ambassade. Cultureel attaché Victoria Gonzalez, had toegezegd de voorstelling te zullen sponsoren.
Jorge Semprun was accoord gegaan met de door mij ingediende synopsis. Maar het stuk zelf moest geschreven worden door onze huis-dramaturg, tevens regisseuse. En daar is het blijven steken. Uiteindelijk heb ik Parijs moeten melden dat het niet doorging.
Geen ‘De grote reis’ in Branoul. Geen Jorge Semprun op de eerste rij, naast burgemeester van Aartsen en minister Plasterk.
Semprun, begenadigd schrijver en de eerste minister van cultuur in het democratische Spanje na Franco, overleed dinsdag op 87-jarige leeftijd in Parijs. Wie weet, misschien nog met een wazig beeld van het Lange Voorhout in zijn hoofd.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Nederlandse dagbladen zitten op dood spoor |
|
|
|
Frans Kok
|
|
dinsdag 29 maart 2011 |
Alsof een ware revolutie op uitbreken stond, werden abonnees van NRC Handelsblad wekenlang voorbereid op een diep ingrijpende gebeurtenis: de krant ging over op tabloid. Als laatste zwichtte de bedaarde kwaliteitskrant voor de tijdgeest. Met als belangrijkste items: met of zonder nietje in de vouw? En vooral: hoe zou het lifestyle katern gaan heten? En welke nieuwe columnisten maakten hun intrede?
NRC, Volkskrant en Parool - om ons tot die drie te beperken – zijn nu qua formaat identiek. En helaas ook, grotendeels, qua inhoud. Een opeenstapeling van sfeerverhalen en interviews. Van lunchgesprekken, inclusief afgedrukt bonnetje, met een Bekende Nederlander tot culinaire praatjes, mode en een wijnrubriek. Volstrekt uitwisselbare verhalen en zouteloos gebabbel. Inclusief het vraag en antwoordspel, alsof de lezer een Cito-toest moet afleggen.
De kranten maken een ernstige denkfout. Want wat is de essentie van een dagblad? Amusement en lichtvoetige verstrooiing? Nee: nieuws, nieuws en nog eens nieuws. Daar gaat het om. Als de Veiligheidsraad onverwacht het licht op groen zet, niet voor een no-fly zone maar voor gewapend ingrijpen in Libië, wil ik de volgende dag precies weten hoe dat is gegaan. Wat voor stemverklaring gaven de Duitsers bij hun onthouding? Waarom ging de tekst veel verder dan de resolutie van november 2003 inzake Irak? En ga zo maar door. Alleen de Volkskrant had gisteren, eindelijk, iets van een reconstructie. Maar waarom niet de dag erna? Desnoods schrijf je het over uit de New York Times.
Ja maar, de lezer van tegenwoordig koopt geen krant meer om het nieuws te weten te komen, zeggen de hoofdredacteuren. Men weet alles al via de electronische media. Op je i-phone krijg je live de laatste beelden van de strijd in Lybië. Opnieuw een denkfout. Dat geldt wellicht voor de redacteuren zelf en een enkele newsfreak. Het gros van de mensen heeft daar overdag geen tijd voor; die werken of hebben andere activiteiten. En als je dan thuis komt, ligt daar de krant. Met het meest interessante nieuws. Eerst op de voorpagina en dan op pagina 2, 3 enzovoort. En achteraan een enkele column en een cartoon en wat service-rubrieken.
Maar nee, dat is achterhaalde journalistiek. Human interest en achtergrondartikelen, dat is wat de lezer wil zien. Welnu, ik niet. Althans niet in de eerste plaats. En zeker niet ten koste van nieuwsfeiten en actuele verslaggeving.
Het dieptepunt was NRC Handelsblad in de periode van 1 januari tot 1 maart. Nog wel het oude formaat, maar alles totaal omgegooid. De pagina’s 2 en 3, traditioneel gereserveerd voor binnenlands nieuws, werden geheel in beslag genomen door eindeloze betweterige achtergrondverhalen. En slechts zelden over een boeiend onderwerp. Zelfs de beursberichten werden afgeschaft, met als raar argument dat die al verouderd zijn als de krant op de mat ploft. Tja, beste redactie, dat geldt voor vrijwel al het nieuws. Dan kan je de krant beter afschaffen en inderdaad verwijzen naar teletekst en flashes op de PC.
Ik denk dat er nog steeds mensen zijn die het plezierig vinden om letters te lezen op een stukje papier. Dat heeft niets te maken met conservatisme. De nieuwe media zijn prima aanvullende bronnen, hoewel vaak zeer kort en oppervlakkig, en qua inhoud vrijwel identiek. Dagbladen kunnen zich onderscheiden door het deskundig, kritisch volgen van de actualiteit. Door redacteuren die goed zijn opgeleid, professioneel, met kennis van zaken. Snel, scherp en alert, met een neus voor nieuws. Dat maakte en maakt de krant, nog steeds, de moeite waard. De rest is franje.
|
|
|
Job Cohen in de CITO-toets |
|
|
|
Frans Kok
|
|
dinsdag 01 februari 2011 |
Jongelui,
Lees het onderstaande stukje aandachtig door:
“Dit kabinet is een club van ouwe-jongens-krentebrood die de peptalk op ons afschiet als het ballenkanon op de tennisbaan. Aan het eind van de dag is het park verlaten en mogen de ballenjongens in de regen de rotzooi opruimen.”
Beantwoordt nu de volgende vragen:
• Wat is een ballenkanon?
• Hoeveel supporters van Jon Cohen komen regelmatig op de tennisbaan?
• Zijn daar veel allochtonen bij?
• Wat is de taak van ballenjongens?
• Rapen zij ballen of ruimen zij de rotzooi op?
• Hebben jullie wel eens gespeeld met hulp van ballenjongens?
• Zo ja, ben je dan al proftennisser?
• Zou Job Cohen altijd zijn ballen laten rapen door ballenjongens?
• Waarom laat de auteur het opeens regenen?
• Wat voor rotzooi ligt er allemaal op een tennisbaan?
• Denken jullie dat jullie ouders nu op Job Cohen gaan stemmen?
• Wordt Mark Rutte nu nog banger voor Job Cohen?
Toelichting:
De auteur schreef deze passage, bijgestaan door een team professionele speechschrijvers, in de week voorafgaande aan het partijcongres van de PvdA te Groningen. Een speechschrijver is iemand die heeft doorgeleerd om een spannend verhaal te vertellen, zodat de mensen in één keer snappen wat de spreker bedoelt. Maar de spreker verandert de tekst wel vijf keer en blijft verantwoordelijk voor wat hij uiteindelijk zegt.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Luyendijk kijkt achter de Kamerschermen |
|
|
|
Frans Kok
|
|
donderdag 18 november 2010 |
|
Joris Luyendijk werkt de laatste jaren als journalist, maar is van huis uit antropoloog. Dat is te merken aan zijn scherpe observaties van het ingewikkelde machtspel rond politiek en media. Hij deed dat eerder als correspondent in het Midden Oosten en nu in Den Haag.
Het perscentrum Nieuwspoort vraagt elk jaar een rapporteur om eens dwars tegen de Haagse politiek en journalistiek aan te kijken. Hoe lopen de hazen? Klopt het dat het één gesloten kliek is van politici, journalisten, voorlichters en lobbyisten? Bestaat er nog zoiets als onafhankelijkheid? Luyendijk heeft in een maand tijd een verassend scherpe inkijk gegeven in dit speciale wereldje. In zijn gisteren gepresenteerd boekje ‘Je hebt het niet van mij, maar …’ beschrijft hij met ontwapenende argeloosheid (soms quasi) hoe alle spelers elkaar in een houdgreep hebben. Soms draaft hij duidelijk door, als hij spreekt over wederzijdse intimidatie die weinig afwijkt van de manier waarop dictaturen in het Midden Oosten te werk gaan.
Het best is zijn beschrijving van de lobbyisten. De kunst van het lobbyen bestaat uit het op de juiste wijze, op het juiste tijdstip, neerleggen van de juiste informatie bij de juiste beslisser. Luyendijk geeft daar fraaie voorbeelden van. Een A 4-tje kort voor een ingewikkeld debat is altijd welkom. Ook is een goede attitude van belang. Bij Groen Links en de SP moet je niet in een driedelig pak verschijnen, bij de VVD wel. Ikzelf heb die fout wel eens gemaakt, toen ik geen zin had mij onderweg in de wandelgangen te verkleden. Maar omdat ik SP’er Jan de Wit moest spreken, die er altijd onberispelijk uitziet, viel de schade toch mee.
Vrij mild is hij over de journalisten. Terwijl die het tijdens de laatste formatie toch behoorlijk hebben laten afweten. Parmantig als altijd meldden de talking heads op de TV: wij kunnen u geen nieuws melden over de formatie, want de onderhandelaars hebben radiostilte afgekondigd. Dan breekt toch je klomp als kijker. Want bij radiostilte blijkt pas of een journalist zijn vak verstaat en over de juiste contacten beschikt.
Ietwat naïef is Luyendijk ook. Hij windt zich op over de Nieuwspoort code, die inhoudt dat niet direct geciteerd mag worden uit gesprekken aan de bar. Vrij logisch en algemeen gebruik in soortgelijke etablissementen over de wereld. Harry Truman wandelde ’s avonds wel eens naar de National Press Club aan de overkant voor een biertje en wat pianospelen. Stel je voor dat alles wat hij zei de volgende dag in de krant stond. En als iemand zich echt misdraagt (Brinkman) lekt het toch wel uit.
Een van de meest rare dingen vond Luyendijk dat de deuren van de werkkamers van de kamerleden niet op slot kunnen. Alle 200 journalisten en lobbyisten kunnen dus vrijelijk rondsnuffelen in de burelen, zegt hij. In theorie klopt dat, in de praktijk natuurlijk niet. Zoiets is not done, nog los van de sanctie: pasje inleveren en dus uitkijken naar een andere baan.
Het heeft ook voordelen: het beperkt onnodige erotische afleiding tijdens kantooruren. Ook kamerleden zijn net mensen. Drs. Mallebrootje, ijverig geassisteerd door het jonge ding uit de achterban, had anders nooit zo indringend Kamervragen kunnen stellen over misbruik van subsidies op hooivorken in NO Drenthe.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Ode aan Harry - maar met Den Haag had hij niks |
|
|
|
Frans Kok
|
|
dinsdag 02 november 2010 |
Slechts een enkele keer daalde de vorst der letteren af naar Den Haag. Meestal met zijn vriend Hans van Mierlo. Minzaam, maar wel geïnteresseerd, bekeek hij dat politieke gedoe. Maar in zijn werk speelde het nauwelijks een rol. Eigenlijk vond hij Den Haag en de politiek iets van spielerei voor hobbyisten. Hijzelf had een bredere blik: de wereld, de wetenschap, het omniversum en zijn boeken.
De eerste keer dat hij naar Den Haag ging was in 1951, toen hij voor sluitingstijd zijn inzending voor de Reine Prinsen Geerligsprijs moest inleveren. Op de valreep had hij zijn roman Archibald Strohalm voltooid. Maar hoe dat af te leveren in Den Haag? Hij kreeg een vriendje zover zijn sportauto af te staan (zijn eigen Triumph kon hij zich pas later permitteren) en met 160 km scheurden ze richting Hofstad. Vanzelfsprekend won hij de prijs.
A star was born.
In de Provo-tijd was hij een geïnteresseerde meeloper, maar dan vooral door zijn boezemvriend Hein Donner. Bericht aan de Rattenkoning was het resultaat. Later volgde Cuba, met foto’s van Fidel Castro - zal hij er zaterdag zijn op Zorgvliet? Maar vooral de prachtige plaat van Harry in zwembroek op een chique terras in Havana, ogenschijnlijk lezend in een filosofisch tijdschrift, maar uit een ooghoek kijkend naar twee fraaie dames in bikini.
Politiek? Den Haag? Nee, dank u zeer. Ik ben met iets belangrijks bezig.
Harry was een Haarlemmer. De stad van Busken Huet en Bomans en sociëteit Teisterbant. Pas later ging hij naar Amsterdam. Dat wil zeggen, hij streek neer op het Leidseplein. Zijn habitat was beperkt. Het Americain (‘telefoon voor de heer Mulisch’), de Kring, Mirafiori, later de Garage en de PC Hooft, dat was het wel. Zomers drie weken naar het Lido in Venetië. En af en toe Berlijn. Hij was geen reiziger als Cees Nooteboom.
Maar zijn actieradius was groot.
In zijn hoofd. In de tijd. In zijn uitstraling. In zijn werk.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
|
|
Instelling kernkabinet effectiever dan minder ministeries |
|
|
|
Frans Kok
|
|
zondag 22 augustus 2010 |
Volgens uitgelekte berichten zouden VVD en CDA het eens geworden zijn over een flinke vermindering van het aantal ministeries. Het nieuwe kabinet zou slechts 11 ministers tellen in plaats van 15, zoals nu. VROM en V&W gaan fuseren, evenals Economische Zaken en Landbouw. Ontwikkelingssamenwerking verdwijnt als aparte eenheid, evenals Gezinszaken. Weinig mensen zijn tegenstander van een kleinere overheid. De vraag is alleen of een verkleining van het aantal ministeries veel zoden aan de dijk zet. Het haalt veel overhoop en kost ook geld. En, wat is precies het doel van zo’n operatie. Gebeurt het onder de noemer van bezuinigen of van grotere efficiency?
Tot dusver is de maatregel vooral gepresenteerd als een kans om te bezuinigen. Dat is niet vreemd: de staat van de schatkist dwingt daar toe. Vooral de VVD zet hoog in: maar liefst 4 miljard moet de inkrimping van het overheidsapparaat opleveren. Niet voor niets maakte het voorstel deel uit van de tegenbegroting van de VVD in 2009. Maar tegelijk wordt gesuggereerd dat de overheid per definitie slagvaardiger wordt als het aantal departementen afneemt. Bij beide punten kunnen grote vraagtekens worden gezet. Enige efficiency-winst zal het zeker opleveren, maar de bedragen die de VVD noemt zijn volstrekt onrealistisch.
Meer heil valt te verwachten van een andere optie, die in Nederland nog zelden is beproefd: het creëren van een kernkabinet van 5, hooguit 6 bewindslieden. Dit kernkabinet bestuurt het land op hoofdlijnen en heeft ook de tijd en de politieke macht om gezamenlijk de koers uit te zetten. De uitvoering van het beleid en het managen van het departement laat het kernkabinet over aan de ‘gewone’ ministers en de staatssecretarissen. De voordelen zijn duidelijk: het zou het einde betekenen van het huidige, omslachtige systeem van collectief bestuur. Bijkomend voordeel: het ritueel van de lange, vrijdagse kabinetsvergaderingen kan definitief tot het verleden behoren.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Daniel Schorr, reporter aan het Hof |
|
|
|
Frans Kok
|
|
zondag 08 augustus 2010 |
Alleen NRC Handelsblad had een piepklein berichtje: journalist Daniel Schorr overleden. Niet eens van een eigen redacteur, maar geplukt van Associated Press. Het stukje maakte melding van zijn meer dan zestig jarige loopbaan als internationaal reporter, waarvan 23 bij CBS News. Hij had als eerste een interview met Chroesjtsjov en speelde een grote rol in het Watergate schandaal en de val van Nixon. Maar met geen woord repte de NRC van zijn jarenlange verblijf in ons land als correspondent en zijn wereldprimeur over Greet Hofmans en de diepgaande crisis aan het Nederlandse Hof. Zou de buitenlandredactie van de NRC zijn klassieken niet meer kennen?
Schorr had al vier jaar vóór Der Spiegel lucht gekregen van Juliana’s pacifistische opvattingen en de funeste invloed van ‘Rasputin’ (zo noemde hij haar) Greet Hofmans. Prins Bernhard had hem ook persoonlijk op de hoogte gesteld van allerlei nadere bijzonderheden. Hij interviewde een aantal betrokkenen en wist ook toegang te krijgen tot Greet Hofmans en schreef zijn wereld-primeur voor Life Magazine. Maar het artikel verscheen nooit. De Nederlandse regering had er lucht van gekregen en zette de uitgever van Time en Life, Henry Luce, met succes onder druk het niet te publiceren. Dat gebeurde door dr. H. Boon, een vriend van Daniel Schorr uit de VS, maar toen ambassadeur in Rome. Die arrangeerde dat hij bij een diner naast Henry Luce kwam te zitten en schetste in apocalyptische termen de schade voor het westelijk bondgenootschap als het artikel zou worden gepubliceerd.
Daniel Schorr, die in 1946 als journalist in Nederland was beland, versloeg na zijn mislukte primeur nog de watersnoodramp in 1953, werd overgeplaatst naar Washington en maakte daar verder furore. Prins Bernhard had in 1956 meer succes via Sefton Delmer van de Daily Express. Ook die krant publiceerde het verhaal niet, dankzij eigenaar Lord Beaverbrook, totdat het (via Delmer) in Der Spiegel verscheen. In de Nederlandse kranten, op De Waarheid na, had tot dat moment geen letter gestaan over de diepgaande constitutionele crisis. De hoofdredacteuren, voorzover al op de hoogte, waren door de regering onder leiding van een bangig opererende Drees, collectief gemuilkorfd. Dat kon toen nog.
Schorr publiceerde in 2001 zijn memoires onder de titel: Staying Tuned. Zijn belevenissen met het Nederlandse Hof beschrijft hij in het hoofdstuk met de fraaie titel The Queen, the Faith Healer and I. Hij was een vakman van een uitstervend soort.
|
|
|
Elk nadeel heb zijn voordeel |
|
|
|
Frans Kok
|
|
maandag 12 juli 2010 |
Het wetenschappelijk discours over de Oranje-nederlaag in 1974 en 1978 is nog volop gaande. Geleerden uit binnen- en buitenland buigen zich met regelmaat over de vraag waarom we na de 1-0 zo apathisch speelden en Cruyff uit vorm was. Om maar te zwijgen over de bal op de paal in ’78. Dat was anders geweest als we gewonnen hadden. Dan zouden we alleen alleen jubelen over de halfgod die het beslissende tikje gaf.
Succes is saai vergeleken bij een bloedstollende nederlaag.
Als Robben de bal 5 centimeter hoger gestift had, waren we nog weken dronken geweest van geluk en hadden vele woonboten het niet overleefd. We waren nog arroganter geworden en echt gaan denken dat we de beste voetbalnatie zijn.
Gelukkig heeft Iniesta ons dat lot bespaard. We zijn weer terug op aarde en de oranje slierten, die anders tot carnaval waren blijven hangen, verdwijnen met spoed in de kliko.
De echte discussie kan nu een aanvang nemen. Waarom weigerde de scheids hardnekkig om van Bommel en de Jong de rode kaart te geven? Waarom werd van Persie niet gewisseld, die in alle 7 wedstrijden volstrekt faalde als spits? Waren we wel kampioen geworden als van Nistelrooij in zijn plaats had meegespeeld? Had Robben wel of niet recht op een penalty?
Voor de komende decennia voldoende stof tot nadenken en een breed maatschappelijk debat. Want voetbal is leuk. Vooral om te praten over de vraag wat nu precies verkeerd ging.
|
|
|
